สายลมยามสายพัดผ่านหน้าร้านเล็กๆ ของข้า กลิ่นหอมของซาลาเปาที่เพิ่งนึ่งเสร็จลอยแตะจมูก
ข้าหยุดมือจากการจัดเรียงเครื่องรางบนโต๊ะไม้เก่า เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดไว้ครึ่งบาน
แสงแดดลอดผ่านม่านไม้ไผ่ที่แขวนไว้เป็ลวดลายริ้วๆ บนพื้นดิน
「วันเช่นนี้... ช่างเงียบงันเกินไปเสียจริง」
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ข้าหันไปมอง เห็นร่างเล็กของเสี่ยวหวา สหายสนิทของข้า ก้าวเข้ามาพร้ะกร้าไม้ไผ่ในมือ กลิ่นซาลาเปาหอมกรุ่นลอยมาก่อนที่นางจะเอ่ยคำใดเสียอีก
"เสี่ยวเหมย! ข้าทำซาลาเปามาให้ ลองชิมดูเถิด" นางวางตะกร้าลงบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาของนางเป็ประกายราวกับดวงดาวในคืนไร้เมฆ [◕‿◕]
"เ้าช่างขยันเสียจริง" ข้ากล่าวพลางหยิบซาลาเปาขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ความนุ่มของแป้งและความร้อนที่ยังอุ่นอยู่ในมือทำให้ข้ารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
"ข้าก็แค่อยากให้เ้ามีกำลังใจบ้าง" นางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กตรงข้ามข้า
"เ้าคิดว่าข้าจะมีกำลังใจจากซาลาเปาได้จริงหรือ?" ข้าถามพลางเลิกคิ้ว
"แน่นอนสิ! ซาลาเปาของข้าคือที่สุดในใต้หล้า! เ้ากินแล้วจะมีพลังลุกขึ้นไปสร้างสุสานหรือเดินทางรอบแผ่นดินได้เลยทีเดียว!" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความขบขัน [＾ｖ＾]
ข้าส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะกัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง "อืม... รสชาติดีจริงๆ"
"ข้าบอกแล้ว!" นางยิ้มกว้าง ก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ "ว่าแต่... เ้าคิดอันใดอยู่หรือ? ดูเหมือนเ้าจะมีเื่ในใจ"
ข้าหลุบตาลง มองมือของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะ
「ข้าควรบอกนางดีหรือไม่?」
"ข้าแค่... คิดถึงความฝันของข้า" ข้ากล่าวเสียงเบา สายตาจับจ้องไปยังเครื่องรางที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้เก่า "เ้าคิดว่าข้าจะสามารถสร้างสุสานที่ดีให้พ่อแม่ได้จริงหรือ?"
เสี่ยวหวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางซาลาเปาในมือลง นางมองข้าด้วยสายตาที่จริงจังผิดปกติ "เสี่ยวเหมย... เ้าฝันถึงสิ่งนี้มานานแล้วมิใช่หรือ? ข้ารู้ว่าเ้าทำได้แน่นอน"
ข้าหลุบตาลงอีกครั้ง
「พ่อกับแม่จากไปอย่างเรียบง่ายเกินไป หลุมศพของท่านทั้งสองก็เป็เพียงกองดินเล็กๆ ที่ข้าก่อขึ้นด้วยมือเปล่าในวันที่ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อหินสักก้อน」 [ T^T ]
"ข้าฝันอยากสร้างสุสานที่ดีให้พวกท่าน เป็สุสานที่สมเกียรติและงดงาม... ข้า้าให้พวกท่านได้พักผ่อนอย่างสงบในที่ที่เหมาะสม" ข้ากล่าวออกไปในที่สุด น้ำเสียงของข้าแ่เบา แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เสี่ยวหวายังคงมองข้าด้วยรอยยิ้ม นางพยักหน้าเบาๆ ราวกับจะบอกว่าความฝันของข้านั้นไม่ใช่สิ่งที่เป็ไปไม่ได้
"และหลังจากนั้น..." ข้าหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองนาง "ข้าอยากเก็บเงินสักก้อน แล้วออกเดินทางไปทั่วแผ่นดิน ข้าอยากเห็นโลกกว้าง อยากพบผู้คนใหม่ๆ และเรียนรู้สิ่งต่างๆ ที่ข้าไม่เคยรู้มาก่อน"
"เ้าหมายความว่า... เ้าจะออกไปท่องเที่ยว?" นางถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความประหลาดใจเล็กน้อย [ O_o ]
"ใช่" ข้าพยักหน้า "ข้าอยากใช้ชีวิตให้เต็มที่ อยากเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตที่ข้าไม่เคยมีโอกาสได้ัั... ข้าอยากรู้ว่ามีสิ่งใดรอข้าอยู่ในโลกกว้างใบนี้"
เสี่ยวหวายิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือข้าไว้แน่น "เสี่ยวเหมย เ้าทำได้แน่นอน ข้ารู้ว่าเ้าทำได้ ไม่ว่าจะเป็การสร้างสุสานให้พ่อแม่ หรือการออกเดินทางไปทั่วแผ่นดิน ข้าจะอยู่เคียงข้างเ้าเสมอ แม้ว่าเ้าจะเลือกเดินทางเพียงลำพังก็ตาม"
คำกล่าวของนางทำให้หัวใจข้ารู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย แม้ความฝันของข้าจะดูยิ่งใหญ่และไกลเกินเอื้อม แต่การมีนางอยู่เคียงข้างก็ทำให้ข้ารู้สึกว่าหนทางข้างหน้าอาจไม่มืดมนอย่างที่คิด [ TwT ]
"แต่ก่อนอื่น..." นางกล่าวพลางหยิบซาลาเปาขึ้นมาอีกชิ้น "เ้าควรเริ่มจากการกินซาลาเปาของข้าให้หมดก่อน! ข้าจะไม่ยอมให้เ้ามีแรงไปสร้างสุสานหรือเดินทางรอบแผ่นดิน ถ้าเ้าปล่อยให้ซาลาเปาของข้าต้องถูกทิ้งไว้!"
ข้าหัวเราะออกมาเบาๆ "เ้าช่างจริงจังกับซาลาเปาเสียจริง"
"แน่นอนสิ! ซาลาเปาของข้าคือที่สุดในใต้หล้า!" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง [ ^O^ ]
บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเสี่ยวหวาและกลิ่นหอมของซาลาเปา ข้ารู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แม้ในใจจะยังคงมีความลังเล แต่ข้าก็รู้ว่าข้ามีสหายที่พร้อมจะสนับสนุนข้าเสมอ
3K
