คุณย่าย้อนเวลาไปแก้ไขชะตาชีวิต (มี e-book นะคะ)

        สองวันถัดมา ไห่อู๋เซินก็เอาจักรเย็บผ้ามาส่งและเขายังถือโอกาสมาปรึกษาไป๋จิ้งถิงกับฉินซูเม่ยเกี่ยวกับกิจการที่เขาจะทำในอนาคต เพราะตั้งแต่เรียนจบแล้วไปเป็นทหาร ไห่อู๋เซินก็ไม่เคยทำงานอื่นเลย เมื่อต้องลาออกแล้วกลับมาอยู่ที่บ้าน ถึงแม้ที่บ้านของเขาจะไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่จะให้เขาอยู่บ้านเฉยๆ เขาก็ทำไม่ได้

        “สวัสดีค่ะพี่อู๋เซิน เข้ามานั่งดื่มน้ำเย็นๆ ในบ้านก่อนนะคะ ช่วงนี้ฉันให้ช่างมาปรับปรุงหน้าร้านแล้วก็ปรับปรุงบ้านด้านหลัง อาจจะรกไปหน่อย พี่คงไม่ว่ากันนะคะ” ฉินซูเม่ยยิ้มออกมาต้อนรับ

        “ถ้างั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ นอกจากดื่มน้ำ วันนี้ผมจะอยู่ทานข้าวกลางวันกับทานข้าวเย็นที่นี่เลย บอกตามตรงว่าคิดถึงอาหารฝีมือน้องสะใภ้จะแย่แล้ว” ไห่อู๋เซินพูดอย่างไม่เกรงใจ 

        “ได้เลยค่ะ มื้อเที่ยงวันนี้ฉันทำบะหมี่หมูสับเตรียมไว้แล้ว กินง่ายๆ ไปก่อนนะคะ เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะทำสามชั้นตุ๋นน้ำแดงกับเต้าหู้ผัดพริกเสฉวนให้พี่กิน”

        “น้องสะใภ้ยังจำอาหารโปรดของผมได้อยู่เหรอ”

        “จำได้สิคะ พี่กับจิ้งถิงชอบทานอาหารรสจัดเหมือนกัน ส่วนพี่ต้าเจียงชอบทานอาหารรสหวาน” ฉินซูเม่ยรีบหันไปมองจูเสี่ยวหลิน เธอกลัวว่าเมื่อเด็กหญิงได้ยินคนพูดถึงคุณพ่อ เด็กหญิงจะเสียใจ แต่ผิดคาดเพราะเสี่ยวหลินส่งยิ้มหวานมาให้เธอ

        “คุณพ่อชอบทานอาหารรสหวานเหมือนหนู และคุณพ่อยังชอบลูกอมกระต่ายขาวด้วยค่ะ” จูเสี่ยวหลินยิ้มอย่างมีความสุข

        “เสี่ยวหลินไม่เสียใจเรื่องคุณพ่อแล้วเหรอ” ไห่อู๋เซินถามอย่างอยากรู้ จนลืมไปว่าคำถามของเขาอาจทำให้เด็กหญิงเสียใจ

         “คุณอาจิ้งถิงกับคุณอาซูเม่ยบอกว่าคุณพ่อเป็นวีรบุรุษ แต่คุณพ่อต่อสู้กับคนร้ายจนเหนื่อยมากเกินไป เทวดาก็เลยมารับคุณพ่อไปอยู่บนสวรรค์แล้วค่ะ” จูเสี่ยวหลินยิ้มกว้างกว่าเดิมและยังชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า “ถ้าหนูคิดถึงคุณพ่อ หนูก็แค่เงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า คุณพ่อก็จะโบกมือกลับมาให้หนูค่ะ”

        ฉินซูเม่ยเดินไปลูบผมเด็กหญิง “เสี่ยวหลินเด็กดี คุณพ่อรักหนูและเขายังคอยมองดูหนูอยู่ตลอดนะจ๊ะ”

        จูเสี่ยวหลินยิ้มแล้วทำเสียงอ้อน “วันนี้คุณอาจะทำอาหารโปรดให้คุณลุงอู๋เซิน คุณอาทำขนมหวานให้หนูด้วยได้ไหมคะ”

        “หนูอยากกินอะไรล่ะจ๊ะ”

        “ไม่ใช่หนูนะคะ เจ๋อชิงกับเจียวเจียวต่างหาก พวกเขาบอกว่าพวกเขาอยากกินเค้กไข่นึ่งฝีมือคุณอา”

        “จูเสี่ยวหลิน!” ไป๋เจ๋อชิงที่หลบอยู่ในห้องรีบวิ่งตะโกนออกมา “เธออยากให้คุณแม่ทำเค้กให้กินแล้วทำไมต้องบอกว่าเป็นฉันอยากกินด้วยล่ะ ฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันไม่ชอบกินขนมหวาน”

        “พี่ใหญ่ พี่น่ะนะไม่ชอบกินขนมหวาน ถ้าวันนี้คุณแม่ทำเค้ก แน่จริงพี่ก็อย่ากินสิ” ไป๋เจียวเจียวเดินไปกอดขาฉินซูเม่ย “คุณแม่ทำเค้กไข่นึ่งให้หนูกับเสี่ยวหลินกินก็พอค่ะ แล้วก็ไม่ต้องทำส่วนของพี่ใหญ่ คุณแม่ก็ได้ยินแล้วว่าพี่ใหญ่ไม่ชอบกิน”

        “ถ้างั้นแม่ทำขนมให้พวกหนูแค่สองคนดีไหมจ๊ะ”

        “คุณแม่!” ไป๋เจ๋อชิงหน้างอ “คุณแม่ไม่รักผมแล้วเหรอครับ ทำไมถึงไม่ทำขนมให้ผมกินด้วยล่ะ”

        ไห่อู๋เซินหัวเราะออกมาเสียงดัง “เลี้ยงเด็กสามคนนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ”

        “มันก็ไม่ยากนะคะ พี่ก็ลองมีสักคนดูสิ” ฉินซูเม่ยบอก

        “โธ่...น้องสะใภ้พูดอะไรอย่างนั้น จะให้ผมเอาเด็กที่ไหนมาเลี้ยง ขนาดภรรยาผมยังหาไม่ได้เลย” 

        ฉินซูเม่ยมองไห่อู๋เซินอย่างพิจารณา หรือว่าเธอจะลองทำหน้าที่เป็นแม่สื่อดูสักครั้ง

        “น้องสะใภ้ทำไมมองผมอย่างนั้นล่ะ” ไห่อู๋เซินชักใจคอไม่ดี

        “ถ้าฉันแนะนำผู้หญิงคนหนึ่งให้พี่ แต่ผู้หญิงคนนั้นอายุมากกว่าพี่นิดหน่อย พี่รับได้ไหมคะ”

        “เอ่อ...แล้วผู้หญิงคนนั้นแก่มากไหม”

        “เธอเกิดก่อนพี่แค่สองปีเท่านั้นค่ะ แต่ฉันรับรองว่าถ้าพี่ได้รู้จักเธอ พี่ต้องชอบเธอมากแน่ๆ”

        ไห่อู๋เซินทำท่าคิด ตั้งแต่เขากลับมาอยู่ที่บ้าน พ่อกับแม่ก็พูดเรื่องหาคู่ให้เขาฟังทุกวัน บางวันยังบอกว่าจะนัดบอดให้เขาด้วยซ้ำ แต่เขาปฏิเสธ ไม่ใช่ว่าเขายังรักและคิดถึงซ่งเวินหนี่ แต่เขากลัวว่าผู้หญิงที่พ่อกับแม่หาให้จะเป็นคนนิสัยไม่ดีเหมือนซ่งเวินหนี่ต่างหาก

        “พี่ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ แค่ทำความรู้จักกันก่อนก็พอ” ฉินซูเม่ยพูดยิ้ม “วันนี้เธอจะมาทานข้าวเย็นกับฉันพอดี”

        “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”

        “แค่ทำความรู้จักกันไว้เท่านั้นค่ะ ฉันไม่ได้จะให้พี่แต่งงานกับเธอวันนี้เสียหน่อย”

        ไป๋จิ้งถิงที่รู้ความคิดของภรรยา และเขาก็พอจะเดาออกแล้วว่าคนที่ภรรยาพูดถึงคือใคร “เชื่อเมียฉันเถอะน่า ไม่แน่ถ้านายเห็นเธอ นายอาจจะตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นเลยก็ได้”

        “เธอสวยขนาดนั้นเลยเหรอ” ไห่อู๋เซินถามอย่างสนใจ

        “มาก” ไป๋จิ้งถิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

        ใกล้ได้เวลาอาหารเย็น ลี่เยี่ยนฟางก็เดินทางมาถึง ครั้งนี้เธอมาพร้อมกับน้องชายและคนคุ้นเคยของฉินซูเม่ยอีกหนึ่งคน

        “สวัสดีค่ะพี่เยี่ยนฟาง” ฉินซูเม่ยทักทายลี่เยี่ยนฟาง ก่อนที่สายตาของเธอจะมองเลยไปเห็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ยืนยิ้มให้เธออยู่ที่หน้าประตู “อาหง! เธอมาได้ยังไง”

        เซี่ยหงยิ้มแล้วเดินไปกอดฉินซูเม่ยอย่างดีใจ “ฉันคิดว่าฉันจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว”

        เซี่ยหงเป็นยุวชนที่ไปใช้แรงงานในหมู่บ้านของฉินซูเม่ย ทั้งสองคนสนิทกันมาก ฉินซูเม่ยเป็นคนแนะนำให้เซี่ยหงหาเวลาว่างอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เมื่อทางการมีประกาศว่าจะรื้อระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยขึ้นมาอีกครั้ง เซี่ยหงก็ไม่ลังเลที่จะสมัครสอบ และเธอก็สอบเข้าเรียนต่อในสาขาบัญชีของมหาวิทยาลัยปักกิ่งได้อีกด้วย

        การสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเซี่ยหงในครั้งนั้นทำให้ชีวิตของเธอเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นหลายอย่าง และที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็ทำให้เธอได้พบกับคู่หมั้นที่แม่เลี้ยงหาไว้ให้ และบังเอิญว่าคู่หมั้นของเธอเป็นน้องชายของคุณหมอลี่เยี่ยนฟาง

        ลี่จินเฟิงน้องชายของคุณหมอลี่เคยเป็นทหารมาก่อน แต่เพราะประสบการณ์น้อยทำให้ได้รับบาดเจ็บขณะไปออกปฏิบัติภารกิจ แต่ขาของเขาไม่ได้พิการเหมือนข่าวลือที่ถูกพูดถึง เขายังเดินได้และขาของเขาก็หายเป็นปกติดี เพียงแต่พ่อกับแม่กลัวว่าลูกชายจะไม่โชคดีอย่างนี้อีก ทั้งคู่จึงยื่นคำขาดให้ลูกชายไปลาออกจากการเป็นทหาร ลี่จินเฟิงไม่อยากทำให้พ่อกับแม่เป็นกังวล เมื่อเขาลาออกก็มีประกาศเกี่ยวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยพอดี เขาเลือกสอบเข้าเรียนในสาขาบัญชี ทำให้เขาได้รู้จักกับเซี่ยหง และได้รู้ว่าเซี่ยหงคือคู่หมั้นของเขา

        “เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าเธอมาที่นี่ได้ยังไง” ฉินซูเม่ยถาม

        “ฉันก็มาพร้อมกับคู่หมั้นของฉันน่ะสิ” เซี่ยหงพูดยิ้ม

        “คู่หมั้น?” ฉินซูเม่ยหันไปมองลี่จินเฟิง

        “สวัสดีครับคุณซูเม่ย ผมลี่จินเฟิงนะครับ ผมเป็นน้องชายของพี่เยี่ยนฟาง แล้วก็เป็นคู่หมั้นของอาหง” ลี่จินเฟิงแนะนำตัว

        “เธอไม่ต้องทำหน้างง เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง” ลี่เยี่ยนฟางบอก จากนั้นลี่เยี่ยนฟางก็เป็นคนเล่าเรื่องของลี่จินเฟิงกับเซี่ยหงให้ฉินซูเม่ยฟัง “ฉันจำอาหงได้ เพราะตอนกินเลี้ยงงานแต่งของเธอกับจิ้งถิง อาหงนั่งอยู่กับฉัน แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าอาหงคือคู่หมั้นของจินเฟิง ฉันมารู้อีกทีก็ตอนที่จินเฟิงพาอาหงมาแนะนำให้คนที่บ้านรู้จัก”

        “ก็ไหนบอกว่าคู่หมั้นของอาหง...” ฉินซูเม่ยไม่กล้าพูด แต่เธอมองไปที่ขาของลี่จินเฟิง

        “ทั้งหมดเป็นแค่ข่าวลือเท่านั้นครับ แต่มีข่าวลืออย่างนี้ก็ดี ไม่งั้นผมจะได้เปลี่ยนตัวคู่หมั้นมาเป็นอาหงได้ยังไง” ลี่จินเฟิงพูดยิ้ม “ต้องขอบคุณแม่เลี้ยงกับน้องสาวของอาหงที่เปลี่ยนตัวอาหงมาให้ผม”

        ฉินซูเม่ยสังเกตเห็นไห่อู๋เซินที่มองลี่เยี่ยนฟางไม่วางตา

        “วันนี้มีแต่เรื่องดีๆ ถ้างั้นเราต้องดื่มฉลองกันหน่อยนะคะ” ฉินซูเม่ยดึงลี่เยี่ยนฟางให้มานั่งที่เก้าอี้ข้างตัวเอง เพราะที่นั่งถัดไปเป็นที่นั่งของไห่อู๋เซิน “พี่เยี่ยนฟางมานั่งกับฉันนะคะ ส่วนพี่อู๋เซิน รบกวนพี่ช่วยดูแลพี่เยี่ยนฟางให้ฉันด้วย พี่เยี่ยนฟางก็ชอบทานอาหารรสจัดเหมือนกัน อีกเดี๋ยวฉันต้องไปพาเด็กๆ เข้านอน พี่ต้องดูแลพี่สาวของฉันให้ดีนะคะ”

        ไห่อู๋เซินฉลาดขึ้นมาในทันที เขารีบรับคำ “ได้ๆ เดี๋ยวผมจะดูแลคุณเยี่ยนฟางให้เอง”

        ลี่เยี่ยนฟางมองฉินซูเม่ยอย่างรู้ทัน แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธ เพราะเธอเชื่อว่าฉินซูเม่ยกับไป๋จิ้งถิงคงไม่แนะนำคนไม่ดีมาให้เธออย่างแน่นอน และเมื่อนึกไปถึงคุณพ่อกับคุณแม่ที่เร่งให้เธอแต่งงานอยู่ทุกวัน ลองคบกับไห่อู๋เซินดูก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร อีกอย่างก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะต้องแต่งงานกันวันนี้พรุ่งนี้เสียเมื่อไหร่

        เพียงแต่ลี่เยี่ยนฟางกลับไม่คิดเลยว่าหลังจากที่เธอกับสหายรุ่นน้องดื่มเหล้ากันจนเมา ชีวิตของเธอกับไห่อู๋เซินก็ได้ผูกติดกันไว้โดยที่ไม่สามารถแยกจากกันได้แล้ว เพราะเมื่อลี่จินเฟิงต้องไปส่งคู่หมั้นกลับหอพัก ไห่อู๋เซินก็ไปส่งลี่เยี่ยนฟางกลับบ้านเหมือนกัน เพียงแต่บ้านที่ว่ากลับไม่ใช่บ้านของฝ่ายหญิง แต่เป็นบ้านของไห่อู๋เซินเอง

        ลี่เยี่ยนฟางตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ เตียงที่เธอนอนและห้องที่เธอมองเห็นในเวลานี้มันไม่ใช่ห้องนอนของเธอ อีกทั้งหมอนข้างที่เธอกอดอยู่นี้ทำไมมันอุ่นๆ และยังมีการเคลื่อนไหว เธอใช้มือลูบไปกับสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นหมอนข้างอยู่อีกหลายนาที

        “คุณหมอลี่ ถ้าคุณยังไม่หยุด ผม...ผมคิดว่าผมคงจะทนไม่ไหวแล้วนะครับ” 

        ลี่เยี่ยนฟางรีบเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าเป็นไห่อู๋เซินที่นอนอยู่ข้างเธอ และหมอนข้างที่เธอสัมผัสอยู่ก็เป็นร่างกายเปลือยเปล่าของเขา

        “ที่นี่คือที่ไหน แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

        “ที่นี่คือห้องนอนของผม ส่วนที่ว่าคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงก็ต้องถามว่าเมื่อคืนทำไมคุณถึงจะมาบ้านผมให้ได้”

        “ไม่นะ เท่าที่ฉันจำได้ ฉันบอกให้คุณไปส่งฉันที่บ้านไม่ใช่เหรอ” ลี่เยี่ยนฟางพยายามคิดทบทวนถึงเรื่องเมื่อคืน “เดี๋ยวนะ หรือว่า...”

        ลี่เยี่ยนฟางรีบเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอก เธอเข้าใจเรื่องราวต่างๆ ได้ในทันที เธอกับไห่อู๋เซินอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน และบ้านของเธออยู่ในซอยถัดไป

        ไห่อู๋เซินหน้าแดงเมื่อมองร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาว เขารีบคว้าผ้าห่มไปห่มให้เธอแล้วพาเธอมานั่งบนเตียง “คุณลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนี้คุณแต่งตัวไม่เรียบร้อย”

        ลี่เยี่ยนฟางนึกขึ้นได้ก็หน้าแดง เธอกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้น “เอ่อ...คือ...คือว่าเมื่อคืนฉันเข้าใจผิดคิดว่าบ้านคุณคือบ้านของฉัน ต้องโทษที่หมู่บ้านจัดสรรของเราสร้างบ้านออกมาเป็นแบบเดียวกัน ฉันก็เลยสับสนไปบ้าง แล้วเมื่อคืนฉันก็เมามากด้วย”

        “แล้วยังไงครับ” ไห่อู๋เซินแสร้งตีหน้าขรึม

        “เมื่อคืนเราสองคนต่างก็เมาไม่ได้สติกันทั้งคู่ เราปล่อยให้เรื่องมันผ่านไปและไม่ต้องพูดถึงมันอีกดีไหมคะ”

        “คุณหมายความว่ายังไง” ไห่อู๋เซินยังแกล้งทำหน้าไม่พอใจ “หรือว่าคุณไม่คิดจะรับผิดชอบผม ไม่ได้นะครับคุณหมอ คุณจะทำอย่างนั้นไม่ได้ คุณไม่รู้เหรอว่าการทำลายความบริสุทธิ์ของคนคนหนึ่งมันก็เท่ากับคุณทำลายชีวิตของเขาไปแล้ว”

        “เดี๋ยวนะ ฉันเป็นผู้หญิง ฉันต้องเป็นคนพูดเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ”

        ไห่อู๋เซินแอบอมยิ้ม “ถ้างั้น...ผมจะรับผิดชอบคุณเอง เรามาแต่งงานกันเถอะ”

        “หา! แต่งงาน! เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่คุณมาขอฉันแต่งงานเนี่ยนะ” ลี่เยี่ยนฟางรีบปฏิเสธ “ฉันไม่ถือสากับเรื่องพวกนี้ คุณไม่จำเป็นต้องมารับผิดชอบฉัน”

        “คุณเยี่ยนฟาง คุณเห็นผมไม่มีความรับผิดชอบขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ไห่อู๋เซินกอดลี่เยี่ยนฟาง “จิ้งถิงพูดกับผมไว้ไม่ผิดจริงๆ สงสัยผมคงตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกเห็นแล้วล่ะ ตอนนี้เรื่องเวลาที่เรารู้จักกันมันไม่จำเป็นสำหรับผม อีกอย่าง...”

        “อีกอย่างอะไร” ลี่เยี่ยนฟางไม่เคยทำเรื่องผิดพลาดมาก่อน ยิ่งตอนนี้เธอยังอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม เธอก็ยิ่งสับสนและคิดอะไรไม่ออกเข้าไปใหญ่

        “เมื่อคืนนี้เรามีความสุขกันมากจนไม่ได้ป้องกัน คุณเข้าใจที่ผมกำลังจะพูดใช่ไหม”

        ลี่เยี่ยนฟางเอามือลูบท้อง “คงไม่ติดง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง”

        ไห่อู๋เซินไม่เปิดโอกาสให้ลี่เยี่ยนฟางได้ปฏิเสธ เขารีบแต่งตัวให้เธอแล้วพาเธอไปแนะนำกับคุณพ่อคุณแม่ จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของคุณพ่อไห่และคุณแม่ไห่ที่ต้องจัดการ งานแต่งงานสายฟ้าแลบของทั้งคู่ก็ถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมา