หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 58: หยั่งรากแห่งพลังใหม่, การสำรวจในแดนเมฆา, 

หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่ "บทเรียน" อันดุเดือดที่เจี้ยนหลิน (剑林) มอบให้กับกลุ่มของเฉินเฟิง (陈峰) แห่งหออัคคีเมฆา เขากลับมาใช้ชีวิตศิษย์นอกที่ "สงบเสงี่ยม" อีกครั้ง แต่ภายในนั้นเต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลง พลังปราณ (灵气) ขั้นหลอมรวมปราณระดับหกที่เขาเพิ่งจะทะลวงขึ้นมานั้น ทำให้เขารู้สึกถึง "ความมั่นคง" และ "ศักยภาพ" ที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างชัดเจน ร่างกายที่เคยบอบช้ำจากการต่อสู้ก็ฟื้นคืนสภาพอย่างรวดเร็วด้วยพลังชีวิตที่แข็งแกร่งขึ้น

"ของกำนัล" ที่เขา "ได้รับ" มาจากเฉินเฟิงและพรรคพวกนั้น ถูกนำมาใช้อย่างคุ้มค่า ศิลาจิตวิญญาณ (灵石) ระดับต่ำถูกใช้ไปกับการบ่มเพาะพลัง ส่วนโอสถฟื้นฟูพลังปราณนั้น เขายังคงเก็บไว้สำหรับยามจำเป็น ตำราเคล็ดวิชาธาตุไฟเล่มเล็กๆ จากย่ามของเฉินเฟิงนั้น เขามิได้สนใจจะฝึกฝน แต่ก็คิดว่าอาจจะนำไป "แลกเปลี่ยน" เป็นสิ่งอื่นที่จำเป็นได้ในอนาคต

ทว่า...นอกเหนือจากความยินดีในพลังที่เพิ่มพูนและความมั่งคั่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้รับมาแล้ว ในใจของเจี้ยนหลินก็ยังคงมีความ "กังวล" แฝงอยู่ เขารู้ดีว่าการล่วงเกินศิษย์จากหออัคคีเมฆาถึงสองครั้งสองครานั้น ย่อมมิอาจจบลงโดยง่ายเป็นแน่ 'แม้ท่านผู้อาวุโสซ่ง (宋长老) จะเคย "ส่งเสียง" ปรามไว้ แต่ก็มิได้หมายความว่าพวกมันจะยอมเลิกราโดยง่าย' เจี้ยนหลินครุ่นคิดขณะนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องพัก 'การอยู่ในสำนักต่อไป...ข้าจะต้อง "แข็งแกร่ง" ขึ้นให้เร็วกว่านี้ และจะต้องมี "หนทาง" ในการปกป้องตนเองที่ดียิ่งขึ้น'

คำพูดของอาจารย์ซ่งที่ว่า "จงใคร่ครวญดูให้ดีเถิด ว่าหนทางใดจะทำให้เจ้า 'หยั่งราก' ได้อย่างมั่นคงและ 'เติบโต' ได้อย่างแท้จริง" นั้น ยังคงก้องอยู่ในห้วงคำนึงของเขา

การ "ทะลวง" สู่ขั้นหลอมรวมปราณระดับหกนั้น ทำให้เขามี "ความมั่นใจ" มากขึ้น แต่เขาก็ยังคงรู้สึกว่าตนเองยัง "ห่างไกล" จากคำว่า "แข็งแกร่ง" อย่างแท้จริงนัก และ "วิถีกระบี่พฤกษา" ที่เขาค้นพบนั้น ก็ดูเหมือนจะยังคงมี "ศักยภาพ" อีกมากมายที่รอให้เขาไป "ไขว่คว้า"

เขานึกถึงข้อความในตำรา "หัตถกรรมแห่งพฤกษากระบี่ - บันทึกของผู้หลงลืม" ที่กล่าวถึง "เมล็ดจิตแห่งพฤกษากระบี่" และ "ผู้ปลูกกระบี่" ในตำนาน มันจุด "ความหวัง" และ "เป้าหมายใหม่" ให้กับเขา 'หากข้าสามารถ "ปลูก" กระบี่ที่มีชีวิตขึ้นมาได้จริงๆ พลังของข้าย่อมต้องเพิ่มสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดเป็นแน่!'

แต่การจะ "ปลูกกระบี่" นั้น มิใช่เรื่องง่าย มันต้องการ "ผืนดินแห่งการสั่งสม" ที่เหมาะสม และ "การหล่อเลี้ยง" ด้วยเจตจำนงกระบี่ (剑意) และพลังงานฟ้าดินอย่างต่อเนื่อง 'ในสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์แห่งนี้...จะมีสถานที่เช่นนั้นอยู่หรือไม่นะ?'

ด้วยความคิดนั้น เจี้ยนหลินจึงเริ่มใช้เวลาว่างส่วนหนึ่งในการ "สำรวจ" บริเวณต่างๆ ของสำนักที่เขายังไม่เคยไปมาก่อน เขาพยายามจะ "สัมผัส" ถึง "กลิ่นอาย" ของพลังงานฟ้าดินในแต่ละสถานที่ และมองหา "ความเชื่อมโยง" กับ "วิถีพฤกษา" ของตนเอง โดยยังคงความระมัดระวังและไม่ให้เป็นที่สังเกต

เขาเดินผ่าน "ลานประลองศิษย์นอก" ที่วันนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษ ศิษย์นอกหลายคนกำลังจับกลุ่มฝึกซ้อมเพลงกระบี่พื้นฐาน บ้างก็กำลังประลองฝีมือกันอย่างดุเดือด เสียงตะโกนและเสียงปะทะของอาวุธดังขึ้นเป็นระยะๆ เจี้ยนหลินหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง สังเกตเห็นศิษย์ผู้หนึ่งที่เคย "ดูแคลน" เขาในอดีต (อาจจะเป็นผู้ที่เคยพยายามจะแย่งชิงทรัพยากรจากเขาในสมัยที่เขายังอ่อนแอมาก) กำลังพ่ายแพ้ให้กับศิษย์อีกคนอย่างหมดรูป ศิษย์ผู้นั้นเมื่อเห็นสายตาของเจี้ยนหลินที่มองมา ก็รีบเบือนหน้าหนีไปด้วยความอับอายระคนหวาดระแวงเล็กน้อย เจี้ยนหลินเพียงแค่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะเดินจากไปเงียบๆ 'โลกของผู้บำเพ็ญเพียร...ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าย่อมเป็นที่เคารพเสมอสินะ และผู้ที่เคยอ่อนแอก็อาจจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไม่คาดคิดเช่นกัน'

เขาเดินต่อไปยัง "ตลาดแลกเปลี่ยน" เล็กๆ ที่ตั้งอยู่บริเวณชายขอบของเขตศิษย์นอก ที่นี่มีศิษย์หลายคนนำสิ่งของที่ตนเองหามาได้ (เช่น สมุนไพร, หนังสัตว์อสูร, หรือศิลาจิตวิญญาณระดับต่ำ) มาวางขายหรือแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่ตนเองต้องการ บรรยากาศดูจอแจและเต็มไปด้วยการต่อรองราคา ขณะที่เขากำลังเดินดูแผงขายสมุนไพรอยู่นั้นเอง เขาก็สังเกตเห็น "เด็กรับใช้" คนหนึ่ง รูปร่างผอมบางและดูอ่อนแอ คล้ายกับตัวเขาในอดีต กำลังถูกศิษย์นอกท่าทางอันธพาลสองสามคน "รุมล้อม" และ "ข่มขู่" แย่งชิง "ห่อยา" เล็กๆ ที่เด็กคนนั้นกำไว้แน่น

เจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามิได้อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวเพื่อสร้างปัญหาใหม่ แต่ภาพนั้นก็ทำให้เขานึกถึงความอยุติธรรมที่ตนเองเคยได้รับ เขาตัดสินใจที่จะ "ทำบางสิ่งบางอย่าง" ในแบบของเขา เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้กลุ่มนั้นอย่างเงียบงัน โดยมิได้มีผู้ใดสังเกตเห็น จากนั้น เขาก็ใช้พลังธาตุพฤกษาที่ตนเองควบคุมได้อย่างละเอียดอ่อน "โน้มน้าว" ให้ "รากไม้" เล็กๆ ที่อยู่ใต้พื้นดินบริเวณนั้น "ขยับ" และ "สะกิด" เข้าที่ข้อเท้าของศิษย์อันธพาลคนหนึ่งที่ยืนอยู่ริมสุดอย่างแผ่วเบา!

"โอ๊ะ!" ศิษย์คนนั้นร้องออกมาด้วยความตกใจและเสียหลักเล็กน้อย ทำให้ความสนใจของกลุ่มอันธพาลทั้งหมดหันเหไปยังเขาชั่วขณะ เปิดโอกาสให้เด็กรับใช้คนนั้นรีบ "วิ่งหนี" ออกไปจากวงล้อมได้อย่างหวุดหวิด!

กลุ่มอันธพาลเมื่อเห็นว่า "เหยื่อ" หลุดมือไปแล้วก็สบถออกมาอย่างหัวเสีย พวกมันมองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่พบผู้ใดที่น่าสงสัย เจี้ยนหลินในตอนนั้นก็ได้เดินปะปนไปกับศิษย์คนอื่นๆ ในตลาดราวกับมิมีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก 'บางครั้ง...การช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ก็ให้ความรู้สึกที่ไม่เลวเลยทีเดียว'

หลายวันต่อมา ในระหว่างที่เขากำลัง "ทำภารกิจ" เล็กๆ น้อยๆ ของสำนัก (เช่น การนำสมุนไพรไปส่งตามหอต่างๆ หรือการทำความสะอาดบริเวณที่พักของผู้อาวุโสบางท่าน) ซึ่งเป็น "โอกาส" ให้เขาได้สำรวจส่วนต่างๆ ของสำนักที่เขายังไม่เคยเห็น เขาก็ได้ยิน "ข่าวลือ" หรือ "บทสนทนา" ของศิษย์คนอื่นๆ ที่กล่าวถึง "สถานที่แปลกๆ" หรือ "ตำนานเก่าแก่" ของสำนักอยู่บ้างประปราย หนึ่งในนั้นคือเรื่อง "หุบเขาเร้นเมฆา" ที่อยู่ทางทิศเหนือสุดของอาณาเขตสำนัก ว่ากันว่าเป็นสถานที่ที่มีพลังงานฟ้าดินเบาบางและมีสัตว์อสูรดุร้ายชุกชุม จึงไม่ค่อยมีผู้ใดกล้าย่างกรายเข้าไปนัก แต่ในขณะเดียวกันก็มี "ข่าวลือ" เล็กๆ ว่าในส่วนลึกของหุบเขานั้น อาจจะมี "พืชวิญญาณ" หรือ "สมุนไพรหายาก" บางชนิดซ่อนอยู่

"ข่าวลือ" นั้นจุด "ความสนใจ" ของเจี้ยนหลินขึ้นมาทันที! 'หุบเขาเร้นเมฆา...พืชวิญญาณ...หรือว่าที่นั่น...' เขารู้สึกว่ามันอาจจะเป็น "สถานที่" ที่เหมาะสมสำหรับการ "ค้นคว้า" หรือ "ทดลอง" อะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ "วิถีพฤกษา" ของเขาได้

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเขาก็พลัน "สั่นสะเทือน" เล็กน้อย มันส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบาออกมา ราวกับจะ "ตอบรับ" หรือ "สั่นพ้อง" กับ "ความคิด" หรือ "ความสนใจ" ของเจี้ยนหลินเกี่ยวกับหุบเขาเร้นเมฆานั้น

เจี้ยนหลินมอง "ขาวน้อย" ด้วยความประหลาดใจ 'เจ้าตัวเล็กนี่...มันก็รู้สึกได้เช่นกันรึ? หรือว่ามันกำลังจะบอกใบ้บางสิ่งบางอย่างแก่ข้า?'

เขายังมิอาจตัดสินใจได้ในทันทีว่าจะลองเสี่ยงเข้าไปใน "หุบเขาเร้นเมฆา" นั้นดีหรือไม่ แต่ "เงื่อนงำ" เล็กๆ นี้ก็ได้ "หยั่งราก" ลงในจิตใจของเขาแล้ว และมันอาจจะนำพาเขาไปสู่ "การค้นพบ" ครั้งสำคัญในอนาคตก็เป็นได้

(จบตอน 58)