หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 89 : การเผชิญหน้าในเงามืด, ข้อมูลใหม่และความตึงเครียด

ภายหลังจากจัดการอสูรตะขาบผลึกและเก็บเกี่ยวทรัพยากรที่จำเป็นแล้ว, เจี้ยนหลิน (剑林) ก็ตัดสินใจติดตาม "รอยเท้า" (脚印) ของกลุ่มคนลึกลับนั้นไปอย่างระมัดระวังที่สุด. สัญชาตญาณของเขากระซิบเตือนว่าการเผชิญหน้าโดยตรงนั้นยังคงเป็นสิ่งที่ต้องหลีกเลี่ยง, โดยเฉพาะเมื่อยังไม่ทราบจำนวนและความสามารถที่แท้จริงของอีกฝ่าย. "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อก็ส่งความรู้สึก "ตื่นตัว" (警觉) มาเป็นระยะ, คล้ายจะยืนยันถึงอันตรายที่อาจจะอยู่เบื้องหน้า.

เขาใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ที่ผสานเข้ากับ "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) อย่างแนบเนียน. ทุกย่างก้าวของเขามิเพียงแต่ไร้สุ้มเสียง, แต่ยังคล้ายจะ "หลอมรวม" (融入) เข้ากับ "ลมหายใจ" (气息) ของพืชพรรณและเงามืดในอุโมงค์ใต้ดินของ "โพรงหยกพรางเมฆ" (玉隐云洞) แห่งนี้. เขามิได้โคจรพลังปราณ (灵气) อย่างโจ่งแจ้ง, แต่ใช้เพียงการ "ชี้นำ" (引导) พลังธาตุพฤกษา (草木之力) ที่ละเอียดอ่อนที่สุดในการพรางกายและรับรู้สภาพแวดล้อม.

หลังจากลัดเลาะไปตามอุโมงค์ที่คดเคี้ยวและมืดมิดอยู่ครู่ใหญ่, เขาก็เริ่มได้ยินเสียง "บทสนทนา" (对话) แว่วมาจากเบื้องหน้าไม่ไกลนัก. เสียงนั้นแผ่วเบาและถูกกลบด้วยเสียงหยดน้ำเป็นระยะ, แต่เขาก็พยายามจะ "เงี่ยหูฟัง" (倾听) อย่างตั้งใจที่สุด.

เจี้ยนหลินค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้แหล่งที่มาของเสียงนั้นอย่างเชื่องช้า, อาศัยซอกหินและเงาของเห็ดราเรืองแสงที่ขึ้นอยู่ประปรายเป็นที่กำบัง. ในที่สุด, เขาก็มาถึงบริเวณปากทางของโพรงถ้ำขนาดกลางแห่งหนึ่ง. แสงสว่างจากคบเพลิงที่ปักอยู่ภายในสาดส่องออกมา, เผยให้เห็นร่างของคนกลุ่มนั้นประมาณสี่ถึงห้าคนกำลังนั่งพักและพูดคุยกันอยู่. หนึ่งในนั้นคือสตรีผู้เป็นเจ้าของ "ถุงผ้าปักลายบุปผา" ที่เขา "หยิบยืม" มา, บัดนี้นางมีสีหน้าที่ดูอิดโรยแต่ก็ยังคงความเย่อหยิ่งไว้.

"บัดซบเอ๊ย! เจ้าเด็กนั่นมันหายหัวไปไหนกันแน่!" ชายผู้หนึ่งในกลุ่ม (อาซาน, ผู้ที่เคยสบถเรื่องถุงผ้า) เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเจ็บใจ. "พวกเราตามรอยมันมาจนถึงโพรงลึกนี่แล้ว, มันจะหนีไปได้ไกลสักแค่ไหนกันเชียวในที่มืดมิดเช่นนี้!"

"ใจเย็นก่อน, อาซาน." ชายอีกคนที่มีท่าทางคล้ายจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม, ผู้ที่เจี้ยนหลินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังปราณที่เข้มข้นและกดดันอย่างชัดเจน บ่งบอกถึงระดับ หลอมรวมปราณขั้นเก้า (凝气境九层) เป็นอย่างน้อย, เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ. "ในโพรงถ้ำแห่งนี้มีเส้นทางสลับซับซ้อน, อีกทั้งยังมีอสูรและพืชพรรณประหลาดมากมาย. การที่มันยังรอดชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้, แสดงว่ามันอาจจะมิใช่แค่ 'เด็กเหลือขอ' ธรรมดาอย่างที่เราคิด."

'ขั้นเก้า! แข็งแกร่งถึงเพียงนี้!' เจี้ยนหลินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง. 'พวกมันยังคงตามหาข้า...และดูเหมือนจะยังไม่ลดละความพยายาม.' สองมือกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว.

"แต่... 'เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ' (灵根之种) นั่นสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อ 'นายท่าน'. หากเรานำมันกลับไปไม่ได้, พวกเราทุกคนต้องโดนลงโทษอย่างหนักเป็นแน่!" สตรีผู้นั้นกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล.

'นายท่านรึ? เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณนี้มีความสำคัญถึงเพียงนั้นเชียว?' เจี้ยนหลินยิ่งเพิ่มความสงสัย. เขาพยายามจะเพ่งสมาธิเพื่อรับฟังให้ชัดเจนยิ่งขึ้น.

"ข้ารู้ดี." หัวหน้ากลุ่มกล่าว, แววตาคมปลาบดุจเหยี่ยว. "แต่สิ่งที่ข้ากังวลมากกว่าคือ...เด็กนั่นมันรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งนั้นคือเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ? หรือว่า...มันจะเป็น 'ผู้ถูกเลือก' จาก 'เผ่าพฤกษาเร้นลับ' ในตำนานที่ส่งมาขัดขวางพวกเรา?"

'เผ่าพฤกษาเร้นลับ?' คำพูดนั้นทำให้เจี้ยนหลินสะท้านในใจ. 'หรือว่าวิถีแห่งพฤกษาที่ข้ากำลังฝึกฝนอยู่นี้...จะมีความเกี่ยวข้องกับตำนานเช่นนั้น?' แม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมด, แต่ "แรงดึงเล็กๆ" ที่เขารู้สึกได้จากคำพูดเหล่านั้น, ก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น.

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ, ศิษย์พี่ใหญ่." ชายอีกคนหนึ่งในกลุ่มที่มีลักษณะค่อนข้างสุขุมเอ่ยขึ้น. "ข้าได้ลองใช้ 'เคล็ดวิชาดมกลิ่นอาย' ตรวจสอบบริเวณนี้ดูแล้ว. ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังปราณที่ 'อ่อนแอ' แต่ 'บริสุทธิ์' อย่างน่าประหลาดของเด็กนั่นปะปนอยู่กับกลิ่นอายของสัตว์อสูรบางชนิด. แสดงว่ามันเพิ่งจะผ่านไปไม่นานนัก. และที่น่าสนใจคือ...ข้าสัมผัสได้ว่าเด็กนั่นมี 'การควบคุม' การไหลเวียนของพลังธาตุที่ 'แนบเนียน' เกินกว่าระดับพลังที่มันแสดงออกมา."

หัวหน้ากลุ่มพยักหน้ารับ. "ใช่, ข้าก็รู้สึกได้เช่นกัน. ในการปะทะครั้งก่อน, แม้พลังมันจะดูต่ำต้อย, แต่ 'ไหวพริบ' และ 'ความสามารถในการใช้สภาพแวดล้อม' ของมันนั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว. พวกเราประมาทมันไม่ได้. เสียงสนทนาทำให้เขาทราบว่ามีคนในกลุ่มนั้นสามารถตรวจจับการไหลเวียนของพลังธาตุได้ หากเขาใช้พลังไม่แนบเนียนพอ."

คำพูดนั้นทำให้เจี้ยนหลินต้องกลั้นหายใจ! 'พวกมัน...มีคนที่สามารถตรวจจับการใช้พลังธาตุได้อย่างละเอียดงั้นรึ! หากข้าใช้พลังธาตุพฤกษาในการซ่อนตัวหรือเคลื่อนไหวอย่างไม่ระมัดระวังพอ, พวกมันย่อมต้องรู้ตำแหน่งของข้าแน่!' นี่คือข้อมูลสำคัญที่ทำให้เขาตระหนักถึง "ความเปราะบาง" ของตนเองมากขึ้น. การ "ไม่ปะทะ" โดยตรงในตอนนี้, จึงเป็นการเลือกที่ "ชาญฉลาด" อย่างแท้จริง.

ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเจี้ยนหลิน. เขารู้ดีว่าตนเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ. การเผชิญหน้ากับกลุ่มคนลึกลับเหล่านี้ในตอนนี้, ซึ่งมีหัวหน้าระดับเก้าและแต่ละคนดูจะมีพลังและความสามารถที่ไม่ธรรมดา, ย่อมมิใช่เรื่องดีแน่. แต่ข้อมูลที่เขาได้รับฟังมา, ก็ยิ่งทำให้ปริศนาเกี่ยวกับ "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" และ "วิถี" ของตนเองนั้น, น่าค้นหามากยิ่งขึ้นไปอีก.

(จบตอนที่ 89)