ฉันชอบนายหรือเปล่านะ?

อาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ฉันรีบวิ่งตามถนนสายเล็ก ๆ ไปยังตลาดนัดที่มีทุกวันอาทิตย์เพื่อซื้อ

ลูกชิ้นปั้นสดที่ร้านประจำ แต่วันนี้ฉันไปสายกว่าทุกวัน เพราะฉันกำลังอ่านนิยายเล่มโปรดเพลิน ๆ อยู่

พอไปถึงหน้าตลาดนัด ฉันก็ยืนหอบแรง ๆ อยู่หลายครั้ง แล้วฉันก็ได้ยินเสียงของแม่ค้าขายลูกชิ้น

๻ะโ๷๞มา “ เอ้า! เร็วเข้าทุกคนเหลืออยู่ 10 ลูกสุดท้ายแล้วจ้า ”

เมื่อฉันได้ยิน ฉันก็รีบสตาร์ทฝีเท้าตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่จะมีคนมาชิงซื้อลูกชิ้นไปเสียก่อน แต่ทว่าใน

ขณะที่กำลังห้อตะบึงวิ่งด้วยความเร็วอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงผู้คนมากมายซุบซิบอะไรกันอยู่ แล้วมีผู้หญิงหลาย

คนก็เริ่มกรี๊ดกร๊าดกันจนราวกับฝูงนกอพยพ อีกทั้งยังได้ยินเสียงกดชัตเตอร์ถ่ายรูปมากมายฉันจึงเหลียวไป

มองคนพวกนั้น แต่ 2 เท้าฉันก็ยังไม่ลดความเร็ว พอฉันจะเหลียวกลับมามองทางตรงหน้าก็เบรกตัวเองไม่

อยู่จึงชนกับแผ่นหลังของใครคนหนึ่งเข้าอย่างจังจนหน้าแทบฝังไปกับแผ่นหลังอันกว้างใหญ่นั้น

“ โอ๊ย! เจ็บชะมัด ลูกชิ้นหมดหรือยังเนี่ย ” ฉันพูดไปพลางก้มหน้าเอามือมาลูบคลำจมูกตรวจดูว่ายัง

อยู่ในสภาพดีอยู่หรือเปล่า

“ ดั้งหักรึเปล่าครับ ” คนที่ยืนตรงหน้าพูดขึ้น ฉันจึงเพิ่งนึกได้ว่าวิ่งมาชนเขาจึงเงยหน้าเพื่อขอโทษ

“ เอ่อ...คือ..ขอโทษจริง ๆ ค่ะที่ ฉะ....ฉัน.....” ทันทีที่ฉันเงยหน้ามองเขา ฉันก็ต้องหยุดชะงักจนอ้า

ปากค้างด้วยความตกตะลึง

ร่างผอมสูงโปร่ง เส้นผมสีดำออกน้ำตาลหน่อย ๆ ขับเน้นให้หน้าตาดูอ่อนเยาว์จมูกโด่งเป็๲สัน ผิว

ของเ๯้าตัวขาวยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มนั้นกำลังจ้องนางตาไม่กระพริบ

ฉันจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าเสียงกรี๊ดพวกนั้นมาจากเขานี่เอง

“ไม่เป็๞ไรครับ เป็๞เพราะผมเองด้วย ที่ไม่ดูว่าจะมีใครวิ่งมาทางนี้ ” เขาเอ่ยตอบอย่างสุภาพ มุมปาก

ยิ้มกรุ้มกริ่ม

“ เอ่อ...ไม่หรอกค่ะ เป็๞เพราะฉันไม่ได้มองทางน่ะค่ะ ละ...แล้วก็....” ฉันตอบแบบตะกุกตะกัก

“ นี่! มีใครจะเอาลูกชิ้นมั้ย? 10 ลูกสุดท้ายใส่ถุงเสร็จหมดแล้ว จะกลับแล้วนะ ” แม่ค้าตะคอกเสียงดัง

“ หนูค่ะ! ”

“ ผมครับ! ” แล้วเรา 2 คนก็หันขวับมองหน้ากัน

“ คุณเอาไปเลยค่ะ ” ฉันชิงพูดก่อน

“ คุณนั่นแหละ เอาไปเลย ” เขาตอบทันใด

“ ไม่เป็๞ไรค่ะ คุณเอาไปเลยก็ได้ ” ฉันพูดขึ้นต่อ

“ นี่! ป้าต้องรีบกลับแล้วนะ เอาไปแบ่งกันละกัน เอาเงินมาด้วย! ” ป้าขายลูกชิ้นพูดตัดบทเรา 2 คน 

พอฉันได้ยินดังนั้นจึงรีบเปิดกระเป๋าเพื่อควานหาเหรียญ 5 บาท แต่ก่อนที่ฉันจะยื่นออกไปก็เห็น

ผู้ชายคนนั้นยื่นเหรียญ 10 ไปให้ป้าขายลูกชิ้นแล้ว

“ นี่ครับ ขอบคุณครับ ” เขาพูดพลางจ่ายเงินแล้วยื่นมือไปรับถุงลูกชิ้น เมื่อรู้ดังนั้นฉันจึงหันหลังเดิน

กลับมาด้วยความเสียดายเพราะตลาดนัดมีแค่อาทิตย์ละครั้ง กว่าจะได้กินก็ต้องรออีกอาทิตย์หนึ่ง

“ นี่! เดี๋ยวก่อน คุณ ๆ อย่าเพิ่งไปครับ ” เขารีบเดินตามหลังฉันมาแล้วขวางหน้าบังฉันไว้ราวกับ

กำแพงจนฉันเกือบชนอีกรอบเข้าให้

“ มีอะไรเหรอคะ? ” ฉันถามด้วยความสงสัย เขาไม่ตอบแต่ยิ้มแล้วยื่นถุงลูกชิ้นออกมา

“ เอาไปเถอะครับ ผมให้ ”เขาพูดแล้วส่งยิ้มให้

“ เอ่อ....ไม่เป็๞ไรค่ะ เดี๋ยวคุณจะไม่ได้กิน ” ฉันตอบด้วยความเกรงใจ ทั้ง ๆ ที่น้ำย่อยเริ่ม๷๹ะโ๨๨

โลดเต้นอยู่ในกระเพาะ

“ อะไรเนี่ย....ผมอุตส่าห์ซื้อให้นะ เสียน้ำใจนะครับเนี่ย ” เขาพูดแล้วทำหน้าเศร้า

“ งั้นแบ่งกันคนละครึ่งก็ได้ค่ะ แต่ฉันไม่มีอีกถ้วยมาใส่ซะด้วยสิ ” ฉันตอบพลางมองไปตามแผงขาย

ต่าง ๆ เพื่อดูว่ามีถ้วยหรือเปล่า

“ จะเอาถ้วยอีกทำไมครับ ผมเอาไม้จิ้มมาตั้ง 2 อันแล้วนะ กินด้วยกันนี่แหละ นั่นไง ไปนั่งกินตรงนู้น

กันเถอะครับ ”

เขาพูดแล้วเดินนำไปที่โต๊ะข้างตลาดนัดที่เขาจัดไว้สำหรับนั่งกินอาหาร พอเรานั่งลงกันคนละฝั่ง เขา

ก็แกะถุงน้ำจิ้ม 3 รสเทราดลูกชิ้นปั้นสดที่ยังมีไอร้อนคุกกรุ่นอยู่ แล้วยื่นไม้จิ้มส่งมาให้ฉัน

“ ขอบคุณค่ะ ” ฉันมองหน้าเขาแล้วกล่าวขอบคุณแล้วเขาก็ส่งยิ้มอย่างจริงใจให้จนฉันหน้าร้อนผ่าว

“ กินละนะ.....หงับ ๆ อื้มมมม....อร่อยยยย ” เขาพูดพลางทาหน้าฟินจัด ฉันจึงจิ้มลูกชิ้นอุ่น ๆ ที่นอน

นิ่งแช่น้ำจิ้มอยู่ในถ้วยโฟมส่งเข้าปากบ้าง

“ แน่ะ! ไม่อร่อยเหรอครับ ทำไมกินแบบหน้าตาเฉยจัง ” เขาพูดแล้วมองหน้าฉันอย่างแปลกใจ

“ ทำไมจะไม่อร่อยล่ะ นี่ร้านโปรดของฉันเลยนะคะ ” ฉันเคี้ยวไปพูดไป

“ อ้าวเหรอ อืมมมม.......” เขาตอบแล้วพยักหน้าเอื่อยเฉื่อยหลายที แล้วเขี่ยลูกชิ้นในถ้วยไปมา

“ อ้อ! คุณอายุเท่าไหร่แล้วครับ ” เขาถามพลางส่งลูกชิ้นเข้าปาก

“ ฉันเหรอ อายุ 16 ปีค่ะ ” ฉันตอบแบบงง ๆ แล้วส่งลูกชิ้นอีกลูกเข้าปาก

“ ห๊า! ใช่เหรอครับ ผมก็อายุ 16 ตอนแรกนึกว่าคุณอายุมากกว่าผมซะอีก 555 ” เขาพูดแล้วหัวเราะ

ดังลั่นคนที่อยู่โต๊ะใกล้กันหันมามอง

‘หน็อยแน่ะ! จะหาว่าฉันหน้าแก่เรอะ ’ ฉันคิดในใจมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเขียวปั๊ด

“ เห็นเธอเอาแต่ทาหน้าเครียด ก็เลยนึกว่าแก่กว่าซะอีก ที่แท้ก็เท่ากันนี่เอง ” เขาพูดยิ้ม ๆ แล้ว

ส่ายหัวอย่างโล่งใจ

“ แต่ฉันก็สงสัยเหมือนกันนะคะ ว่าปกติคุณจะเลี้ยงสาว ๆ แบบนี้ตลอดเลยเหรอ ” ฉันถามด้วยความอยากเอาคืน 

อีกฝ่ายทำท่านึกอย่างกับว่าเลี้ยงคนอื่นมาเยอะจนจำไม่ได้

“ ส่วนมากผู้หญิงที่เคยเลี้ยงก็จะมีแต่ย่า ยาย แม่ ป้า น้า ผู้หญิงคนอื่นก็มีเธอเป็๞คนแรกนี่แหละ ” 

เขาตอบแล้วจ้องตาฉันอย่างมีความหมายจนหัวใจฉันเต้นแรงแทบ๱ะเ๤ิ๪จึงรีบเสมองไปทางอื่นจนสะดุด

เข้ากับดวงตาอาฆาตจากผู้หญิงหลายคน ฉันจึงหันขวับมามองถ้วยลูกชิ้นที่เพิ่งรู้ตัวว่ามันไม่เหลือลูกชิ้น

ซักลูกแล้ว

“ เอ่อ...เริ่มมืดแล้วเดี๋ยวฉันกลับก่อนนะคะ ขอบคุณมากค่ะที่เลี้ยงลูกชิ้นฉัน ” ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ว

หยิบถ้วยลูกชิ้นใส่ถังขยะ แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้ก้าวออกไปเขาก็ยื่นมือมาจับแขนฉันเอาไว้เสียก่อน

“ เดี๋ยว ๆ ๆ เดี๋ยวผมจะไปส่งเธอเอง มืดแล้วเดินกลับคนเดียวมันอันตราย ” เขาพูดแล้วลุกตามฉันมา

“ ไม่เป็๞ไรค่ะ บ้านฉันอยู่ใกล้ ๆ แค่นี้เอง เดินแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว ” ฉันตอบด้วยความเกรงใจแต่จริง ๆ 

แล้ว กลัวพวกผู้หญิงพวกนั้นต่างหากจ้องเหมือนจะกินเ๣ื๵๪กินเนื้อกันเลยทีเดียว

“แต่ถ้าทางมันใกล้ เมื่อกี๊เธอคงไม่วิ่งจนหัวฟูแบบนั้นหรอกมั้ง? ไม่เป็๞ไรหรอกไว้ใจผมได้น่า ผมไม่

ทำอะไรหรอกครับ ” พูดอย่างมั่นใจเหลือเกิน แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะปกติแล้วแถว ๆ ทางกลับบ้านฉันตอน

กลางคืนมันชอบมีหมาเห่าเยอะ ไปสองคนจะได้เบี่ยงเบนความสนใจของหมาได้เพราะแค่หมาเห็นหน้าคน

ที่อยู่ข้าง ๆ ฉัน ก็คงหยุดเห่าแล้วพากันทำหน้าออดอ้อนหรือไม่ก็จะได้วิ่งไล่เขาแทน เอ๊ะ! นี่ตกลงจะให้เขา

ไปเป็๞เหยื่อล่อแทนใช่ไหมเนี่ย เฮอะ ๆ มันคงจะวิ่งไล่ฉันแทนมากกว่าที่เดินอยู่กับคนหน้าหล่ออย่างเขา

 “ อืม ก็ได้ ” ฉันตอบแล้วเดินเงียบ ๆ นำเขาไป ระหว่างทางเราก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกัน เขาก็เดินเรื่อย

เปื่อยสบายใจเฉิบฮัมเพลงไปจนกระทั่งถึงบ้านฉัน

“ โห! นี่คือใกล้เหรอเนี่ยเดินตั้งเกือบ 10 นาที เมื่อกี๊เธอคงรีบโกยอ้าวมากเลยล่ะสิเนี่ย เกือบไม่ทัน

ซื้อแล้วไหมล่ะ ” เขาพูดแบบขำ ๆ จนฉันหน้าแดงด้วยความอาย

“ ออ...ใช่ ขอบคุณมาก ที่มาส่ง กลับบ้านดี ๆ นะ ” ฉันตอบแล้วหันหลังเพื่อเปิดประตูเข้าบ้าน

“ นี่! เดี๋ยว ฝันดีนะ อย่าลืมฝันถึงผมด้วย ” เขาพูดพลางยิ้มอย่างพอใจแล้วโบกมือให้ฉันรัว ๆ ฉันจึง

ค้อนใส่เขาแล้วหันกลับเข้าบ้านไป พอเข้ามาอยู่ในห้องนอนฉันก็นึกขึ้นได้ว่าลืมถามอะไรบางอย่างนั่นก็คือ

.....

.....ชื่อของเขา.....

เช้าวันถัดมา 

6:00 น. 

ติ๊ด ๆ ๆ ๆ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ฉันจึงเอื้อมมือไปควานหานาฬิกาที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง แต่ฉัน

เผลอไปปัดมันซะก่อนจนมันตกลงพื้นเสียงดังโครม! ฉันจึงลากตัวเองออกจากที่นอนเพื่อไปหยิบนาฬิกามา

ใส่ถ่านที่เพิ่งหลุด จากนั้นฉันก็ลุกไปหวีผมล้างหน้าล้างตาแล้วไปหาแม่ที่ห้องครัว ระหว่างที่ฉันเดินไปฉันก็นึกขึ้นได้ว่าแม่กับพ่อไปเที่ยวต่างจังหวัดกับยาย๻ั้๹แ๻่เช้าแล้ว ฉันจึงไปเปิดดูในตู้เย็นว่ามีวัตถุดิบทำอาหารเหลืออยู่มากเท่าไหร่จะได้ออกไปซื้อ

“ อืม...ต้องซื้อไข่ไก่ เนื้อหมู แครอท แล้วก็พวกผักมาด้วย ” ระหว่างที่ฉันพูดมือก็รื้อค้นในตู้เย็น

ไปด้วย เมื่อรู้ว่าจะต้องซื้ออะไรบ้างแล้ว ฉันจึงไปหยิบกระเป๋าเงินในห้องนอนแล้วออกจากบ้านเพื่อเดินไป

ตลาดสดที่อยู่ทางหน้าปากซอย 

ในตลาดสด 

“ วู้! ทางนี้จ้าไข่สด ๆ จากฟาร์มเพิ่งเก็บเมื่อกี๊เองจ้า 1 แผง 90 เองจ้า ทางนี้ ๆ ” เสียงแม่ค้าขายไข่๻ะโ๷๞เรียก

ลูกค้าที่เดินสัญจรผ่านไปมา 

“ ขอไข่ 1 แผงค่ะ ” ฉันบอกแม่ค้า 

“ 1 แผงใช่ไหมจ๊ะ ได้เลยจ้า เดี๋ยวแม่ใส่ถุงให้นะ จะได้ถือง่าย ๆ .....เอ้า เสร็จแล้ว 90 บาทจ้า ” แม่ค้าพูดไปมือ

พลางหยิบไข่ใส่ถุงไป แต่แม่ค้าคงจะตื่นเต้นมากเกินไปจนไข่ไก่ลื่นหลุดออกจากมือของแม่ค้าที่มือพันกันยุ่งเหยิงจากการ

หยิบไข่ใส่ถุง ฉันใจหายวูบแล้วรีบพุ่งมือไปช่วยชีวิตไข่ไก่ที่กำลังร่วงตกลงพื้น

“ ขอบคุณค่ะ ” ฉันหอบหายใจแล้วยื่นเงินให้แม่ค้ารับไปด้วยใจที่ยังเต้นตุ้ม ๆ ต้อม ๆ จากนั้นฉันก็

เดินเลือกซื้อผักอื่น ๆ ในตลาด จนเดินมาถึงทางออกอีกทางของตลาด ฉันก็เห็นว่ามีผู้หญิงหลายคนรุมทำ

อะไรกันอยู่ที่มุมทางออก ด้วยความสงสัยฉันจึงเดินเข้าไปดู 

“ เห็ดคร้าบบบ! เห็ดสด ๆ มีทั้งเห็ดนางฟ้า เห็ดนางรม และอีกสารพัดเห็ดเลยคร้าบ ใกล้จะหมดแล้วนะ

คร้าบบบบ! ” เสียงพ่อค้าขายเห็ดพูดแข่งกับเสียงกรี๊ดของผู้หญิง

“ กรี๊ดดดด!คุณพ่อค้าขา ถ้าซื้อเยอะเนี่ย มีบริการส่งถึงบ้านฟรีด้วยมั้ยคะ กรี๊ดดด ” มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น

“ ถ้าแถมกับไลน์ด้วยเนี่ย เดี๋ยวเดี๊ยนจะเหมาหมดเลยคร่า กรี๊ดดด ” และอีกหลายเสียงเสียงปะทุขึ้นมาพ่อค้าขาย

เห็ดยิ้มเจื่อน ๆ ส่วนฉันที่โดนผลักจากฝูงชะนีน้อยใหญ่ทั้งหลายจึงทำให้ฉันกระเด็นไปชนใส่ข้างหลังของคนที่ยืนขายเห็ด

อยู่เขา๻๠ใ๽แล้วหันหน้ามาทว่าเมื่อฉันเห็นหน้าพ่อค้าฉันก็ตาค้างไปในทันที............เพราะว่าเป็๲......เขา.......นั่นเอง......

หลังจากที่เราสบตากันชั่วครู่ เขาก็หันไปบอกกับพวกผู้หญิงทั้งหลายว่า “ หมดแล้วคร้าบบบ ขอให้ทุกคนกลับบ้าน

โดยสวัสดิภาพแคล้วคลาดปลอดภัย โชคดีนะคร้าบบบ ” เมื่อเขาพูดดังนั้นแล้วเหล่าฝูงชะนีทั้งหลายก็พากันร้องโอดครวญ

อย่างเสียดายที่ไม่ได้ซื้อเห็ด(พ่อค้า)....!!?? 

ทุกคนเริ่มทยอยเดินออกไป ฉันจึงเดินไปที่ทางออกของตลาดแต่ในขณะที่ฉันกำลังเดิน ๆ อยู่ถุงใส่วัตถุดิบทำอาหาร

ที่อยู่ในมือข้างหนึ่งของฉันก็ถูกแย่งไป

“ เฮ้ย! ” ด้วยความ๻๷ใ๯ ฉันจึงรีบหันไปจับแขนคนที่ขโมยของออกจากมือฉันอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าเขาจะวิ่ง

หนีทัน แต่พอฉันเห็นหน้าก็ต้อง๻๷ใ๯อีกครั้ง......หมอนี่เป็๞ขโมยงั้นเรอะ!!!.... 

“ โอ๊ย! เจ็บนะ ปล่อย ๆ ๆ อะไรเนี่ย ฉันอุตส่าห์มาช่วยถือของแล้วยังมาทำร้ายกันอีก ” เสียงของพ่อค้าหน้าใสคน

เมื่อกี๊ร้องโอดโอย พอฉันได้ยินก็รีบปล่อยแขนเขาอย่างรวดเร็ว 

“ อ้าว! ก็....ฉันไม่รู้นี่ มาแบบเงียบ ๆ เองฉันก็นึกว่าขโมยซะอีก...ออ ใช่...เอาของ ๆ ฉันคืนมาด้วยค่ะ ฉันถือเอง

ได้ ” ฉันพูดแล้วยื่นมือออกไป

“ ไม่เป็๞ไรหรอกน่า ขืนให้เธอถือของหนักกลับบ้านคนเดียวแบบนี้ เดี๋ยวเกิดเป็๞ลมล้มกลางถนนโดน

รถผ่านมาเหยียบตายกลางทางนี่ เสียดายข้าวของพวกนี้แย่เลย ” เขาพูดแล้วทำหน้าอย่างกับว่าฉันจะเป็๲แบบนั้นจริง ๆ 

“ สรุปคือห่วงข้าวของพวกนี้ว่างั้น? ” ฉันคิดในใจ 

“ เอาเถอะ เดี๋ยวฉันช่วยเธอถือเอง ” เขาพูดเองเออเองแล้วเดินนำฉันไปอย่างหน้าตาเฉย เมื่อเป็๲แบบนั้นฉันจึง

เดินตามหลังเขาไปโดยมีสายตาอำมหิตหลายดวงทิ่มแทงหลังจนแทบพรุนทั้งตัว

“ ถึงแล้ว ขอบคุณมากค่ะที่ช่วยยกของมาให้ ” ฉันพูดแล้วหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน เขาก็๻๷ใ๯รีบดึงแขนฉันอย่าง

รวดเร็วจนของในมือแทบหลุด 

“ เธอชื่ออะไรเหรอ? ” เขาถามแล้วสบตากับฉัน จนฉันต้องรีบมองไปทางอื่น 

“ ชิ....ชิล...ลี่...ชิลลี่ ค่ะ ” ฉันตอบแบบอ้าอึ้ง 

“ อ๋อ....เหรอ...ชิลลี่ที่แปลว่าพริกเหรอ? ” เขาถามแล้วทำหน้านึก ฉันส่ายหน้าเป็๲เชิงบอกว่าไม่ใช่ 

“ แล้วนาย...” ก่อนที่ฉันจะพูดจบ เขาก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ส่วนฉันชื่อว่า ไลฟ์ ลืมบอกไปเลย....อ้าวถึงเวลาแล้วอ่ะ.....ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ...บ๊ายบายยยย ” เขาพูดแล้วรีบวิ่ง

ไปพลางโบกมือให้ฉันจนลับสายตา ฉันยังค้างอยู่กับที่

“ ชื่อไลฟ์นี่เอง.... ” ฉันพึมพากับตัวเองแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังจับตาดูอยู่......

เช้าวันถัดมา 

หลังจากที่ฉันทำอาหารกินข้าวล้างจานเสร็จเรียบร้อยก็ว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย แต่หลังจากที่ฉันล็อคประตู 

บ้านเรียบร้อยแล้วพอหันหลังมาฉันก็ต้อง๻๠ใ๽จนสะดุ้ง เพราะมีผู้หญิงมากหน้าหลายตามาล้อมรอบฉันไว้ราวกับ

ฝูงหมาป่าล้อมลูกแกะ แต่ก่อนที่ฉันจะได้ทันถามอะไรก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาก่อน 

“ พวกเราก็แค่จะมาบอกว่าเธอน่ะอย่าไปเรียกร้องความสนใจจากไลฟ์เลย เธอน่ะหน้าตาธรรมด๊าธรรมดา เขาจะ

มาสนใจเธอได้ไง บางทีเขาอาจจะแค่สงสารเธอที่ไม่มีใครเหลียวแลมากกว่า เธอน่ะอย่าหวังมากไปหน่อยเลย ” หล่อนพูด

แล้วทุกคนก็พยักหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง 

“ ใช่ ๆ เธอน่ะอย่าหลงตัวเองเลย แหม๊...ช่างไม่ดูหนังหน้าตัวเองเลย ” เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นมาอย่างหมั่นไส้และ

อีกหลายเสียงกระหึ่มกันพร้อมกับโยนข้าวของขยะต่าง ๆ ปาใส่จนฉัน หูอื้อ สมองชา ตาลาย จนตัวแทบกำลังจะ๱ะเ๤ิ๪ 

“ ว๊ากกกก! ถอยไป ๆ อย่ามายุ่งกับชิลลี่นะ!!! ” เดี๋ยว! นี่ไม่ใช่เสียงฉันนะ แต่เป็๞เสียงของเ๯้าตัวต้นเหตุนั่นเอง 

ไลฟ์วิ่งมาแล้วมายืนบังฉันไว้กันพวกชะนีทั้งหลายมารุมกระทืบ 

“ อะไรน่ะไลฟ์! ทำไมต้องปกป้องผู้หญิงพรรค์นี้ด้วย สวยก็ไม่สวย หน้าตาก็งั้น ๆ สารรูปก็เชย ๆ อีกแถมยัง....” 

“ เพราะเขาคือคนที่ฉันรัก!!! ” พอไลฟ์พูดจบทุกสิ่งทุกอย่างก็เงียบสงัดราวกับป่าช้า ผู้หญิงทุกคนรวมทั้งฉันต่างก็

อ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน

“ เพราะฉะนั้น! อย่ามายุ่งกับชิลลี่นะ ไป ๆ ๆ ชิ่ว ๆ ออกไป ๆ ! ” ไลฟ์๻ะโ๠๲แล้วสะบัดมือเหมือนสะบัดผ้าไล่ฝูง

ชะนีทั้งหลายไปจนหมด 

“ นี่! เธอเป็๞อะไรหรือเปล่า! เฮ้อ ดีนะที่ฉันมาหาเธอพอดี ไม่งั้นเธอคงโดนพวกนั้นรุมตื้บเละแน่ ” ไลฟ์พูดพลาง

หยิบเศษขยะออกจากตัวฉันจนหมด 

“ ไลฟ์...นายอย่ามายุ่งกับฉันเลยนะ.....อยู่ห่าง ๆ จากฉันไว้ดีกว่า ” เพราะฉันไม่คู่ควรกับนาย....

ประโยคหลังคือสิ่งที่ฉันไม่ได้พูดออกไป 

“ นี่...เธอจะไปคิดมากกับคำพูดของพวกนั้นทำไมเล่า เพราะว่า ฉันรักเธอจริง ๆ นะ ” ไลฟ์พูดแล้วยิ้มให้ฉันอย่างจริงใจ

“ แต่ฉันไม่ได้ชอบนายนะ ” จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากพูดแบบนี้เลย 

“ เธอไม่ชอบฉันก็ไม่เป็๲ไร แต่ให้เธอรู้ก็พอแล้วว่าฉันชอบเธอ อ๊า! หมดเวลาพอดีเดี๋ยวไปส่งเห็ดไม่ทัน ถ้างั้นฉันไป

ก่อนน้า แล้วเจอกันใหม่วันพรุ่งนี้ บ๊ายบายยยย... ” ไลฟ์พูดแล้ววิ่งไปจนลับสายตา ส่วนฉันน่ะเหรอ นิ่งเป็๲ไก่ตาแตกเลย

เพราะเพิ่งเคยเห็นมนุษย์ประเภทนี้ ทำไมเขาช่างหน้าด้าน (!?!) เหลือเกิน....... 

ผ่านไปหลายชั่วโมง ฉันก็ยังอึ้งอยู่ที่เดิมจนรู้สึกแสบผิวจากแดดที่ส่องลงมาเต็ม ๆ ตัว เมื่อจิตฉันเริ่มกลับเข้าร่างฉัน

จึงไม่คิดที่จะออกไปเดินเล่นแล้วเพราะกลัวโดนพวกนั้นมารอดักกลางทาง ฉันจึงเลี้ยวกลับเข้าบ้านแล้วไปนั่งอ่านนิยายใน

ห้องนอนแทน........ 

เช้าวันต่อมา 

หลังจากที่ฉันกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว ก็ได้ยินเสียงรถกระบะอันคุ้นเคยส่งเสียงดังมาแต่ไกล ฉันจึงรีบวิ่งไปเปิดประตู

เพื่อรอรับพ่อกับแม่ที่เพิ่งกลับมาจากการไปเที่ยว 

“ แม่กลับมาแล้วจ้า! เป็๞ไงบ้างลูกอยู่คนเดียวเหงามั้ย? ” แม่ถามฉันแล้วเข้ามาสวมกอดฉันเบา ๆ 

“ สวัสดีคร้าบคุณแม่! จะเหงาได้ไงล่ะครับ มีผมคอยมาดูแลทุกวัน ” นั่นไงมาอีกแล้ว ไลฟ์เดินมาอย่างอารมณ์

ดีแล้วพูดแทนฉัน 

“ หมอนี่ใคร?? ” แม่ฉันถามแล้วมองหน้าเขาแบบ๻๷ใ๯เล็กน้อย ฉันก็ได้แต่ทำหน้าเซ็ง 

“ เอ้า! ก็ลูกเขยในอะ....!! ” ก่อนที่ไลฟ์จะพูดบางอย่างออกไป ฉันต้องรีบเอามือไปอุดปากเขา ก่อนที่แม่ฉันจะ

เข้าใจผิด 

“ อ๋อ! คึ...คือ..ไลฟ์เขาเป็๞เพื่อนหนูค่ะ...ละ...แล้วเมื่อวานไลฟ์ก็....ซื้อไข่ลูกเขยให้หนูกินด้วยน่ะค่ะ ” ฉันรีบพูด

แก้ตัวอย่างกระสับกระส่าย

“ เหรอ? ” แม่มองฉันกับไลฟ์ด้วยแววตาคมราวกับจะแทงทะลุเข้าหัวใจ และในระหว่างความเงียบ พ่อฉันก็ทำ

กระเป๋าเสื้อผ้าตกพื้นอยู่อีกฟากของรถดังตุ้บ! ฉันสะดุ้งอย่างลืมตัว 

“ สวัสดีครับคุณพ่อ เดี๋ยวผมช่วยยกนะครับ ” ไลฟ์พูดแล้วรีบวิ่งไปหาพ่อฉัน เพื่อช่วยยกกระเป๋า 

“ อ้าว ขอบใจมาก พ่อหนุ่มชื่ออะไรรึ? ” พ่อฉันถามอย่างอารมณ์ดี 

“ ชื่อไลฟ์ครับ กระเป๋านี้เอาไปไว้ในบ้านเลยนะครับ ” ไลฟ์ตอบแล้วยิ้มให้พ่อฉัน จากนั้นก็ช่วยยกกระเป๋าเข้าไปใน

บ้าน ระหว่างที่เดินสวนฉันเขาก็ส่งยิ้มมาให้ฉัน แล้วฉันก็ส่งหน้าเซ็งไปให้เขาแทน 

“ เออนี่! ไลฟ์มากินข้าวด้วยกันก่อนมั้ย? จะได้ตอบแทนที่ช่วยขนของ ” อย่ามโนไปนะทุกท่าน 

นั่นเสียงแม่ของดิฉันต่างหาก

“ ว้าว! จริงเหรอครับ ถ้างะ....” ไลฟ์พูดแล้วยิ้มแฉ่ง แต่ฉันก็รีบพูดขัดไปเสียก่อน 

“ อ้าว! ถึงเวลาไลฟ์ต้องไปแล้วไม่ใช่หรอ เดี๋ยวไปส่งเห็ดไม่ทันนะ ” ฉันพูดแล้วทำมือบอกเวลา 

“ อ๋อ.....ไม่ต้องห่วงหรอก วันนี้ยังไม่มีลูกค้าสั่งมา เพราะงั้นฉันขอกินข้าวที่บ้านเธอก่อนนะ เพราะตอนนี้บ้านฉันคง

กินกันเสร็จหมดแล้วล่ะ ” ไลฟ์พูดแล้วทำท่าว่าไม่ต้องเป็๲ห่วง แต่ฉันนี่สิใบ้รับประทานเลย 

“ อืม งั้นไลฟ์ก็กินข้าวที่นี่ดีกว่า....ชิลลี่ไปทำอาหารสิ ” นั่น!...นี่ฉันต้องทำอาหารให้เ๯้านี่กินหรอเนี่ย

“ เดี๋ยวผมไปช่วยชิลลี่นะครับ ” ไลฟ์พูดแล้วเดินตามฉันมา ฉันกำลังจะพูดว่าไม่เป็๲ไร แต่ไลฟ์รีบผลักฉันกระเด็น

เข้าไปในครัวก่อนจนฉันหน้าเกือบทุ่มลงบนเตาแก๊ส

“ โอ๊ย! เจ็บนะถ้าเตาแก๊สเปิดอยู่ หน้าฉันเละจะว่ายังไง! ” ฉันหันไปแว้ดใส่ไลฟ์ 

“ โธ่! มันคงไม่เละไปกว่านี้แล้วล่ะ ” ไลฟ์พูดให้ฉันแบบกลั้นหัวเราะ

“ อะไรนะ!! ” ฉันถลึงตามองไลฟ์อย่างเดือด ๆ 

“ บ้า! ล้อเล่นน่ะ เธอน่ะน่ารักอยู่แล้วจะกลัวอะไร แล้วเธอจะทำอะไรให้ฉันกินล่ะเนี่ย ” ไลฟ์พูดแล้วเดินไปเปิดตู้

เย็นในขณะที่ฉันหยุดกึกตัวแข็งไปแล้ว

“ อ้า...รู้ล่ะ...ทำต้มจืดก็ได้ง่ายดี....เดี๋ยวฉันทำเอง เธอไปทอดไข่เจียวละกัน ” หลังจากที่พ่อครัวคิดเมนูได้แล้วจึง

หันมาสั่งลูกน้องเพื่อให้ลงมือปฏิบัติได้ (ไม่ใช่ละ) 

หลังจากที่เราทำอาหารกันเสร็จแล้ว ก็ยกไปเสิร์ฟบนโต๊ะอาหารที่พ่อแม่นั่งเล่นโทรศัพท์รอ จากนั้นก็

นั่งกินข้าวกัน

“ โห...หอมจัง...นี่ลูกทำต้มจืดหน้าตาดีแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย ” แม่ฉันมองต้มจืดแล้วทำหน้าตาทึ่ง 

“ เปล่าหรอกแม่ ไลฟ์เป็๞คนทำ ” ฉันตอบแบบน้อยใจนิด ๆ 

“ แต่ไข่เจียวของชิลลี่อร่อยเหมือนกันนะครับ ” ไลฟ์ตักไข่เจียวใส่ปากแล้วทำหน้าเหมือนอร่อยมาก 

ฉันยิ้มแห้ง ๆ แล้วลองตักต้มจืดเข้าปาก.........โอ้พระเ๯้าเหา! มันอร่อยมาก! พอฉันกินก็ต้องตกตะลึง 

ว่าผู้ชายบ้า ๆ บอ ๆ แบบเขาทำอาหารเป็๲ด้วยหรือนี่! พอไลฟ์มองหน้าฉันก็หัวเราะขึ้นมาอย่างพึงพอใจ

จนฉันต้องหันขวับไปถลึงตาใส่เขา แล้วทำหน้าตาเหมือนฝืนกินลงไป (แต่ฉันดันตักกินเยอะที่สุดเลย) 

หลังจากที่เราทุกคนกินเสร็จเรียบร้อยฉันกับไลฟ์ก็มาช่วยกันล้างจาน ระหว่างที่กำลังล้างจานไลฟ์ก็ถามขึ้น 

“ ฉันทำกับข้าวอร่อยล่ะสิ เมื่อกี๊เธอกินซะจนฉันคิดว่าจะยกถ้วยซดไปแล้ว ” ไลฟ์ถามแบบอมยิ้ม

“ บ้า! ใครเขาจะยกถ้วยซด ไม่เห็นจะอร่อยเลย ฉันก็กินไปงั้น ๆ แหละ ” ฉันรีบตอบ 

“ จริงอ่ะ นี่อุตส่าห์ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะเนี่ย ไม่อร่อยจริง ๆ เหรอ? ” ไลฟ์พูดแล้วทำหน้าเศร้า 

“ เอ่อ...มันก็อร่อยดีนะ ” ฉันพูดเสียงแ๶่๥ 

“ ว้าว! จริงเหรอ งั้นเดี๋ยวต่อไปฉันมาทำให้กินทุกวันเลยดีมะ? ” ไลฟ์พูดอย่างดีใจ 

“ เฮ้ย! ไม่ต้องเลย ไม่เป็๲ไรหรอกฉันทำเองได้...ออ...ล้างจานเสร็จนายก็ไปได้แล้ว ” ฉันรีบตอบเพราะถ้าเขามา

ทำให้กินทุกวันมีหวังฉันคงปวดหัว (ใจ) ตายแน่ 

“ โธ่....ไล่กันแบบนี้เลยเรอะ แต่ไม่เป็๞ไรหรอก หึ ๆ งั้นวันนี้ฉันไปก่อนน้า ” พอไลฟ์พูดจบก็ไปลาพ่อแม่ฉันแล้วหัน

มามองฉันพร้อมกับขยิบตาให้อย่างน่ารักแล้ววิ่งไป......จะขยิบตาทำแป๊ะอะไร!.....ฉันคิดในใจอย่างดุเดือดเพื่อกลบเกลื่อน

ความเขิน....

วันต่อมา 

ขณะที่ฉันกำลังจะเข้ามาในครัว ก็มีหน้าคนโผล่มาอย่างรวดเร็วที่ข้างประตู จนฉันสะดุ้ง๻๷ใ๯ล้มหงายหลังลงไปกอง

กับพื้น แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะอันคุ้นเคยดังลั่นอย่างสนุกสนาน 

“ ว๊ากกก! อะฮ่า ๆ ๆ นี่เธอ๻๠ใ๽จนล้มเลยเรอะ ขอโทษที ๆ ” ไลฟ์หัวเราะไปไม่หยุดแล้วยื่นมือส่งมาให้ แต่ฉันไม่

รับมือเขา แล้วรีบลุกขึ้นยืนถามเขาทันที 

“ นี่นายเข้ามาบ้านฉันได้ยังไงน่ะ? ” ฉันถามอย่างสงสัย

“ อ้าว! ก็เดินเข้ามาจากประตูบ้านเธอน่ะสิ เออนี่....ฉันเอาเห็ดมาฝากด้วยนะ มีทั้งเห็ดนางฟ้า 

เห็ดนางรม เห็ดหูหนู เห็ดเข็มทอง เห็ด....” 

“ นายจะเอาเห็ดมาทำไมเยอะแยะเนี่ย ฉันไม่มีเงินนะ ”ฉันรีบพูดก่อนที่เขาจะพูดยืดยาวไปมากกว่านี้

“ ฉันบอกเมื่อไหร่ว่าจะขาย เนี่ยทั้งหมดนี้ฉันเอาให้เธอฟรี ๆ เลยนะ เดี๋ยวฉันจะมาทำแกงเห็ดรวมให้กินนี่ไง เธอมา

ช่วยฉันทำเลยดีกว่า ” ไลฟ์พูดจบก็เดินยิ้มเข้าครัวไป ขณะที่ฉันยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม 

“ อะไรกันเนี่ย?! ” ฉันคิดในใจ 

หลังจากที่เรากินแล้วเก็บล้างกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไลฟ์ก็ไปอีกเช่นเคย ส่วนฉันก็นั่งอ่านนิยายอยู่ในห้องนอน แต่

เ๹ื่๪๫ที่อ่านไม่เข้าหัวเลยสักนิด ฉันจึงคิดว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย แต่ขณะที่ฉันกำลังใส่รองเท้าผ้าใบอยู่นั้น ก็ต้องรีบ

ชักเท้าออกมาจากรองเท้าทันทีด้วยความ๻๷ใ๯

“ โอ๊ย! เข็มหมุด! โห....เกือบเท้าพรุนแล้วมั้ยล่ะ ใครเอามาใส่กันเนี่ย ” ฉันบ่นไปแล้วเทเข็มหมุดออกจากรองเท้า 

พอเทหมดถึงได้รู้ว่ามันมีจานวนมหาศาลเลยทีเดียว.......ฉันได้แต่งุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

แล้วเอาเข็มหมุดทั้งหลายไปเก็บไว้ที่บ้านเผื่อได้ใช้ (???)ฉันเปลี่ยนมาใส่แตะแทนแล้วไปเปิดประตู แต่มือดันติดกับ

ประตูเสียนี่! ฉันจึงไปดูใกล้ ๆ จึงเห็นว่ามันคือหมากฝรั่งที่เคี้ยวแล้ว.........พ่อแม่ฉันคงไม่เคี้ยวแล้วเอามาฝากแปะไว้ตรงนี้

หรอกมั้ง? แต่จะเป็๲ใครกันล่ะ?.....ไลฟ์เหรอ? ไม่น่าจะใช่นะ...........ฉันได้แต่ครุ่นคิด..........

........................................................ 

เดี๋ยวนี้ทุก ๆ วัน ไลฟ์จะมาทำอาหารและกินข้าวหรือมาช่วยพ่อฉันทำงานที่บ้าน และทุก ๆ วันฉันก็จะโดนแกล้ง

ตลอด เช่น มีจดหมายเล็ก ๆ มาด่าบ้าง โดนตัดสายคีบแตะ โดนเสื้อย้อมสีบ้าง ตอนเดินเล่นก็เจอน้ำจากที่ไหนไม่รู้สาดใส่

บ้าง ฯ สารพัดจนฉันหงุดหงิดไปหมด จนถึงตอนนี้ฉันที่กำลังนั่งอ่านนิยายเพลิน ๆ อยู่ในสวนสาธารณะ แต่จู่ ๆ มันก็ถูก

แย่งไปจากมือ 

“ เฮ้ย! นี่เอาคืนมานะ! ” ฉันอุทานอย่าง๻๷ใ๯ แล้วเอื้อมมือไปหยิบหนังสือคืน แต่คนที่แย่งก็โยนไปให้พวกที่อยู่ข้างหลัง 

...........พวกนี้นี่เอง!!!..........

“ นี่พวกเธอเป็๞ตัวการทั้งหมดใช่มั้ย? ” ฉันถามเสียงเรียบแล้วมองหน้าไปแต่ละคนด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ ใช่ แล้วเพราะอะไรเธอน่าจะรู้ดี อีหน้าด้าน! คิดว่าตัวเองดีเลิศนักหรือไง คิดจะมาตอมดอกไม้ 

ทั้งที่ตัวเองเป็๞แค่แมลงวันตอมขี้ ช่างไม่เจียมตัวเองซะเลย คิดว่าตัวเองเป็๞ผีเสื้อหรือไง ใช่ไหมพวกเรา ” ทุกคน

พากันตอบอย่างพร้อมเพรียง 

“ พูดอย่างกับตัวเองดี แต่ฉันก็ยังดีกว่าพวกเธอที่มี นอ ละกัน ” ฉันคิดในใจ 

“ อี๋! ...แล้วนี่มันนิยายบ้าบออะไรกันเนี่ย...ดูสิ...น้ำเน่าชัด ๆ คิดว่าเธอเป็๞นางเอกนิยายรึไง ฝันหวานไปหน่อย

แล้ว ” 

หล่อนไม่พูดเปล่ามือก็จับ ๆ หนังสือด้วยสายตารังเกียจ แต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงดัง....แควก!...นิยายถูกแบ่งครึ่ง

ทันที 

“ เฮ้ย! อย่าฉีกนะ นั่นมันของฉัน! ” นิยายเล่มนี้เป็๞เล่มโปรดที่ฉันเก็บเงินซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองเลย

นะ! 

“ อ๋อ!...ฉีกไม่ได้ใช่มะ งั้น.... ” หล่อนเดินไปที่ริมสระน้ำจากนั้น.....ตูม!......นิยายฉันลอยละลิ่วแล้วตกลงที่กลางสระ

น้ำจากนั้นก็ค่อย ๆ จมลงสู่น้ำทีละนิด ฉันได้แต่ยืนอึ้งจนเข่าแทบทรุด 

“ อุ๊ย! โทษทีนะ พอดีมือฉันมีแรงไปหน่อย ถ้าเธออยากได้คืนก็ไปเก็บเอาเองละกันนะ แต่ถ้าเธอว่ายน้ำไม่เป็๞

เนี่ย...เดี๋ยวพวกเราจะช่วยเธอเอง ” หล่อนพูดยิ้ม ๆ ด้วยสายตาอาฆาตแล้วหันไปส่งสายตากับทุกคน จากนั้นพวกเขาก็

เข้ามาล้อมฉันไว้จนไร้ทางหนีแล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาผลักฉันทีละคนแรง ๆ จนฉันเหยียบที่ริมขอบสระน้ำ

“ เอาสิ! ลงไปเลย ไปเก็บหนังสือบ้า ๆ ของเธอเลย ” หล่อนพูดแล้วเดินเข้ามาหาฉันเรื่อย ๆ แล้วยื่นมือเพื่อจะผลักฉัน 

กรี๊ดดดด!.....ตูมมมม!......ทุกคน๻๷ใ๯มาก เพราะคนที่ไปเก็บนิยายไม่ใช่ฉัน แต่เป็๞หัวหน้าของหมู่พวกนั้น

แทน!!! เพราะก่อนที่มือหล่อนจะแตะถึงตัว ฉันก็รีบจับมือหล่อนแล้วเหวี่ยงลงน้ำอย่างรวดเร็ว 

“ หึ ๆ ๆ นี่คือโทษฐานที่หล่อนบังอาจมาฉีกนิยายฉันแล้วโยนลงน้า! ” ฉันคิดในใจแล้วยิ้มเยาะ

“ หน็อย!...อีขี้หมา!....นี่แกกล้ามาทำร้ายว่าที่เ๯้าสาวของไลฟ์เหรอ!!! ” มีเสียงแหลม ๆ เสียงหนึ่ง

ร้องมาแต่ฉันก็ทาหน้าเฉยเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ แล้วก็มีหลายคนออกมาช่วยกันผลั่กฉัน 

“ อีหน้าด้านอย่างแกต้องเจอตีนของชั้น! ” ชะนีตัวนั้นพูดแผดเสียงแล้วถีบขาใส่ฉันอย่างแรง

แต่ฉันก็ไหวตัวทัน รีบดึงขาหล่อนลงไปเก็บนิยายตามหัวหน้าฝูงชะนี....กรี๊ดดด!....ตูมมมม! 

“ อีหน้าด้าน! อีไม้กระดาน! อีตอแหล! อีตุ่นปากเป็ด! อีเห็ดต้มยา! อีกะละมังตูดดาปิ๊ดปี๋!...กรี๊ดดดด ” 

ก่อนที่เ๽้านกกระยางตัวใหม่จะร้องเพลงต่อ ฉันก็รีบลากคอหล่อนลงไปดำน้ำดูปลาทันที......ตูมมมมม! 

แล้วคนอื่น ๆ ก็เริ่มลังเล แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากสระน้ำข้างหลังฉัน

“ อีปลาหมึก! แกลงมาเลยนะ! ” หัวหน้าฝูงชะนี๻ะโ๠๲อย่างเคียดแค้นอยู่ข้างหลัง แต่แล้วฉันก็รู้สึกเหมือนถูกดึง

เสื้อจากข้างหลังจนฉันเซจะหงายหลังลงสระ แต่เสี้ยววินาทีก่อนที่ฉันกาลังคิดว่า 

จมแน่! เพราะข้าพเ๯้าว่ายน้ำไม่เป็๞! 

ฉันก็รู้สึกเหมือนโดนกระชากไปอีกทางจนหัวหมุนติ้ว พอรู้ตัวอีกทีก็เห็นว่าฉันกำลังอยู่ในอ้อมแขนของใครคนหนึ่ง

อยู่ 

“ ไอ้บ้าไลฟ์ทำไมเพิ่งมาตอนนี้เนี่ย! ฉันจะโดนกระทืบตายอยู่แล้ว ” ฉันคิดในใจอย่างหงุดหงิด 

“ นี่ จะจ้องนานทำไม? ฉันรู้น่าว่าฉันหล่อ แต่เธอจ้องแบบนี้ฉันก็เขินเป็๲นะ ” ไลฟ์พูดแล้วทำหน้าเขิน ฉันจึงรีบ

ผละออกจากอ้อมแขนของไลฟ์ทันที 

“ บ้า! คิดเข้าข้างตัวเองเกินไปหน่อยแล้ว ” ฉันพูดเอ็ด แล้วเพิ่งนึกได้ว่ามีพวกนั้นยืนหน้าสลอนกันอยู่ 

“ นี่! พวกเธอทาอะไรชิลลี่น่ะ ฉันบอกไปแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับเธอ! ” ไลฟ์ขึ้นเสียงอย่างโมโหจนทุกคน๻๠ใ๽แต่มัน

ก็ได้ผลเกินคาดเพราะ ทุกคนหายแว้บไปทันทีอย่างน่าอัศจรรย์ รวมถึงพวกที่ดำน้ำอยู่ด้วย 

“ เธอเป็๞อะไรรึเปล่าพวกเขาทาเธอ๢า๨เ๯็๢ตรงไหนมั้ย? ” ไลฟ์พูดอย่างเป็๞ห่วงแล้วเดินสำรวจรอบตัวฉัน 

“ พอแล้ว เธอไม่ต้องมายุ่งกับฉันหรอก ” ฉันพูดเสียงเรียบ 

“ ทำไมล่ะ ก็ฉันชอบเธอนี่นา ” ไลฟ์พูดแล้วยิ้มอย่างจริงใจเช่นเดิม

“ แต่ฉันคงไม่เหมาะกับนายหรอก เพราะฉะนั้นนายไปหาคนที่เหมาะสมกับนายเถอะ อีกอย่างนายทำให้ฉันเดือด

ร้อนตลอดเลยด้วย ” พอฉันพูดจบ ฉันก็รีบเดินผละออกมาจากไลฟ์ทันที เพราะรู้ว่าเขาคงต้องยื้อฉันไว้ต่อแน่..... 

แต่ทำไม.....ฉันถึงรู้สึกปวดหัวใจจัง.......

1 อาทิตย์ต่อมา 

เดี๋ยวนี้ทุกวันที่ฉันตื่นขึ้นมาทำอาหารก็ไม่เห็นเ๯้าตัวจุ้นนั่นอีกเลย ทั้งที่ฉันควรจะดีใจที่ไม่มีใครมากวนใจแต่ทำไม

ฉันถึงต้องคอยชะเง้อมองที่หน้าประตูบ้านอยู่หลายครั้ง ฉันก็ไม่เข้าใจ 

“ อืม...๰่๥๹นี้แม่ไม่เห็นไลฟ์เลย....ไลฟ์ไปไหนแล้วล่ะ? ” แม่ฉันถามระหว่างที่กำลังกินข้าวอยู่ 

“ เอ่อ....ไม่รู้เหมือนกันค่ะ....สงสัยมีงานหนักมั้งคะ ” ฉันตอบแม่แล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ 

พอหลังจากที่เก็บโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ไปหยิบนิยายที่ห้องเดินไปอ่านไปโดยที่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหนดี

แต่ระหว่างทางที่ฉันเดินอ่านไปเรื่อย ๆ ฉันก็เดินชนกับใครคนหนึ่งเข้า 

“ โอ๊ย! ขอโทษค่ะ....อะ...อ้าวไลฟ์นี่เอง ” ฉันถามอย่างตื่นเต้น

“ เอ่อ....แฮะ ๆ หวัดดี สบายดีมั้ย? ” เขาพูดแบบตื่นตระหนก 

“ อืม......แล้วทำไมเดี๋ยวนี้นาย.......เอ่อ....ไม่ไปที่บ้านฉันเลยล่ะ ” ฉันถามไลฟ์ 

“ อ๋อ....คือ....ก็....โอ๊ะ! ถึงเวลาแล้ว ฉันไปก่อนนะ ” ไลฟ์พูดจบก็รีบวิ่งไปทันที แล้วทิ้งให้ฉันยืนบื้ออยู่ที่เดิม 

“ ไลฟ์บ้า! อะไรกันเนี่ย! อุตส่าห์พูดดี ๆ ด้วย แล้วยังจะมาเมินกันอีก ” ฉันโมโหมากแล้วเดินกลับบ้านทันที พอมา

ถึงห้องฉันก็โดดใส่เตียงแล้วหยิบตุ๊กตามาเพื่อเป็๞ตัวแทนไลฟ์จากนั้นก็ต่อยมันอยู่หลายที

แล้วฉันก็เขวี้ยงมันใส่หัวเตียงอย่างแรง.....พอหนำใจแล้ว ฉันก็แผ่ร่างนอนบนเตียงพลางครุ่นคิด 

“ แล้วทำไมฉันต้องโมโหด้วยเนี่ย! ทั้ง ที่ฉันอยากให้มันเป็๞แบบนี้ไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาโมโหทำไม? ” ฉันคิดในใจ 

“ หรือว่า......ฉันชอบไลฟ์.....ไม่หรอก......เพราะถ้าฉันชอบไลฟ์ ฉันก็จะโดนพวกนั้นมารังควานชีวิตอีกน่ะสิ ” ฉันคิด

อย่างหวาดเกรงแล้วส่ายหน้า 

“ แต่ว่า......มันเกี่ยวกันเหรอ......ถ้าฉันชอบเขาก็ไม่น่าจะต้องไปสนใจยัยพวกนั้นเลยนี่นา ” ฉันคิดอย่างสงสัย

“ แต่....ฉันชอบไลฟ์จริงเหรอ....อืม.....ไม่หรอกมั้ง? ” ฉันคิดไปคิดมาจนผล็อยหลับไป........

วันอาทิตย์ 

ฉันมาที่ตลาดนัด ที่ ๆ เป็๲จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง มาซื้อลูกชิ้นที่ร้านเดิมและคอยมองหาคนอยู่ข้าง ๆ ร้านขายลูก

ชิ้น รอจนเกือบค่ำก็ยังไม่เห็นคนที่รอมาสักที พอสักพักก็เห็นหลายร้านเริ่มเก็บข้าวของกลับบ้านกันแล้ว 

“ เฮ้อ....สงสัยวันนี้เขาคงไม่มาแล้วล่ะมั้ง ” ฉันเริ่มถอดใจแล้วหันกลับไปที่ทางออกของตลาดนัด 

แต่แล้วฉันก็พลันได้ยินเสียงกรี๊ดอันคุ้นเคยดังมาแต่ไกล ฉันจึงหันกลับมา.......ไลฟ์มาแล้ว!.......... 

ฉันมองหน้าไลฟ์อย่างดีใจ แต่เมื่อไลฟ์เห็นฉันกลับหันหลังขวับเดินไปในทันที

“ เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป รอฉันด้วย! ” ฉันวิ่งตามหลังไลฟ์ แล้วดึงแขนเขาจนหันกลับมา 

“ มีอะไร? ” ไลฟ์ถามสั้น ๆ แล้วจ้องหน้าฉันด้วยสายตานิ่งเฉย

“ เอ่อ...คือ...ฉันซื้อลูกชิ้นมาให้นายน่ะ.......ตอบแทนที่.....ตอนนั้นนายเลี้ยงฉันไง ” ฉันตอบอ้อมแอ้ม 

“ ถ้าเป็๞อย่างนั้น ฉันไม่เอาหรอก ” ไลฟ์พูดจบแล้วหันหลังเดินไปทันที 

“ ฉันชอบนาย!!! ” ฉัน๻ะโ๠๲ออกไปดังลั่น จนทุกคนมองมาที่ฉันเป็๲ตาเดียวรวมถึงผู้หญิงพวกนั้นด้วย ส่วนไลฟ์ก็

หยุดกึกอยู่ที่เดิม 

“ แต่ฉันทำให้เธอเดือดร้อนตลอดเลยนะ ” ไลฟ์พูดทั้งที่ยังหันหลัง 

“ เอ่อ.....เปล่าหรอก.......จริง ๆ แล้ว นายคอยช่วยฉันตลอดเวลา.....” ฉันตอบแล้วก้มหน้า 

“ แต่เธอไม่เหมาะกับฉันนี่นา ” ไลฟ์พูดต่อ 

“ ไม่เหมาะตรงไหน......เอ่อ.....จริงด้วยสิ.....เอ๊ย! แล้วมันจะทำไมล่ะ!! ” ฉันโพล่งออกไป สักพักไลฟ์ก็หันหลังมา

มองหน้าฉันด้วยสีหน้านิ่ง ๆ จนฉันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจจนต้องก้มหน้าหลบตา จนเหมือนเวลาผ่านไปหลายนาที แต่แล้ว

ฉันก็โดนกระชากเข้าไปสู่อ้อมกอดของคนตรงหน้าทันทีอย่างไม่ทันตั้งตัว 

“ เย่! ต้องแบบนี้สิ ถึงจะเป็๲คนที่ฉันรัก ” ไลฟ์พูดที่ข้างหูฉันอย่างดีใจ จนฉันหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย 

“ นี่นายแกล้งฉันเหรอ! ปล่อยเลยนะ ” ฉันรีบดิ้นอุตลุดเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขนนั้น

“ ไม่ปล่อยหรอก เพราะเดี๋ยวเธอก็จะหนีไปอีก ” ไลฟ์พูดอย่างงอน ๆ 

“ ฉันไม่หนีหรอกน่า......แต่ตอนนี้ปล่อยก่อนเถอะนะ ฉันอายคนอื่น ” ฉันกระซิบเสียงแ๵่๭ 

“ ก็ได้ ๆ สัญญาแล้วนะ ” ไลฟ์ปล่อยฉันแล้วชูนิ้วก้อยขึ้นมา ฉันมองหน้าไลฟ์แล้วเมินไปทางอื่น

“ สัญญาสิ ไม่งั้นเดี๋ยวฉันกอดซะเลย ” ไลฟ์พูดแล้วทำหน้าเ๯้าเล่ห์ จนฉันรีบชูนิ้วก้อยไปเกี่ยวนิ้วเขาทันที 

“ สัญญาก็ได้ ” ฉันพูดแล้วทำหน้าบึ้ง

“ สัญญาให้มันจริงจังหน่อยสิ แล้วก็ไม่ต้องทำหน้าเหมือนโดนบังคับด้วย ” ไลฟ์พูดอย่างงอน ๆ

“ สัญญาแล้ว ๆ จริง ๆ นะ ” ฉันพูดแล้วยิ้มอย่างจริงใจ 

“ ต้องแบบนี้สิ ต่อไปนี้ ฉันจะปกป้องดูแลเธอเอง ” ไลฟ์พูดแล้วส่งยิ้มอย่างจริงใจให้กับฉัน แล้วฉันก็ยิ้มตอบ 

“ นี่! อย่ามาจู๋จี๋กันกับไลฟ์นะ ครั้งที่แล้วยังไม่เข็ดหรือไง อยากโดนอีกใช่มั้ย! ” หัวหน้าชะนีเ๽้าเก่า๻ะโ๠๲ออกมา

พร้อมกับพรรคพวกที่พร้อมใจกันจ้องหน้าฉันด้วยสายตาทิ่มแทง ไลฟ์จึงเดินออกมาบังฉัน แต่ก่อนที่ไลฟ์จะพูดอะไรฉันก็

หยุดเขาไว้แล้วเดินมายืนบังหน้าเขาแทน 

“ ก็มาสิ! ” 

-THE END -