ณ คืนก่อน
“มันลากฉันมาจากโรงพยาบาล แล้วลากแกมาจากบ้านสาว เพื่อมาทิ้งเราสองคนไว้ที่นี่แล้วไปกับเด็กใหม่งั้นอะนะ” ตาลมองภาพเบลที่เดินออกไปกับเด็กสาวที่เพิ่งเจอแบบไม่มีเหลียวหลังกลับมามองเพื่อน
“เอาเหอะ ปล่อยมัน” จิ๊บตอบแบบครุ่นคิดบางสิ่ง “ให้มันเป็แบบนี้หนะดีแล้ว ดีกว่าไปจมปลักอยู่กับความรักหมื่นปีกับน้องโรส หรือแกจะอยากเห็นมันไม่เป็ผู้เป็คนอีก”
“ชื่อนี้ไม่ได้ยินนานแล้วนะ แต่ได้ยินทีไร หน้าไอ่เบลร้องไห้ลอยขึ้นมาเลย ฉันเกือบไม่จบหมอเพราะต้องคอยมาเทียวดูแลตอนมันอกหักเนี่ย ขนลุกชะมัด” ตาลจิบเหล่าอย่างหงุดหงิดใจ “ว่าแต่...แกได้ยินข่าวน้องเขาบ้างปะ”
“ก็มีผ่านหูมาบ้าง เห็นว่าแต่งงานกับนักธุรกิจรุ่นพ่อ”
“ไม่เซอร์ไพรส์จ่ะ คบกับไอ่เบลสิบปี นอกใจไปเป็เด็กเสี่ยไม่รู้กี่หน” ตาลกรอกตามองบน
“ทำไงได้ เพื่อนเรามันรักเขาหัวปักหัวปำ เลิกมา 2 ปีแล้ว แต่ยังไม่กล้ามีใครใหม่” จิ๊บหันไปมองหน้าตาลอย่างเอาจริงเอาจัง “หรือว่ามันยังรักน้องโรสอยู่วะ”
“รักแรกรักเดียวของมัน ก็คงลืมยาก”
***
ณ เวลาปัจจุบัน
ภายในห้องพักอาจารย์ที่เงียบสงบ เครื่องปรับอากาศส่งเสียงฮัมเบาขับไล่ความร้อน แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสีเทาหม่นสะท้อนกับพื้นไม้เงา
เบลนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานของเธอ ปากกาในมือควงเล่นอย่างไร้จุดหมาย ขณะที่สายตากวาดมองเอกสารตรงหน้า แต่มันก็ไม่มีตัวอักษรไหนที่เธออ่านแล้วเข้าหัวเลยสักนิดเดียว
ทุกอย่างเป็เพราะ ‘เด็กคนนั้น’
ั้แ่เธอก้าวเข้าไปในห้องเรียนตอนเช้า ภาพของเด็กสาวริมหน้าต่างคนนั้นก็ไม่เคยหายไปจากความคิดของเธอ ดวงตาคู่นั้น... แววเ้าเล่ห์แบบนั้น... มันเป็สายตาเดียวกับที่เคยสบกันเมื่อคืน
เบลพ่นลมหายใจแรงพร้อมวางปากกาลง แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาพยายามดึงสติกลับมา แต่ทันใดนั้น…
‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
เบลลืมตาขึ้น ดึงตัวเองออกจากความคิดสับสน ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง
"เข้ามา"
ประตูถูกผลักออกอย่างแ่เบา และราวกับโชคชะตา้าเล่นตลกกับเธอ ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เธอเพิ่งพยายามลบออกจากหัวใจเมื่อครู่
เกรส...
เด็กสาวยืนพิงกรอบประตู แขนกอดอกเล็กน้อย พลางส่งยิ้มที่ดูมีเลศนัยเหมือนทุกครั้งที่เบลเคยเห็น
"สวัสดีค่ะ อาจารย์"
น้ำเสียงหวานใสนั้นทำให้เบลต้องข่มใจไม่ให้แสดงอารมณ์ออกมา เธอสูดลมหายใจแล้วเลิกคิ้วขึ้น มองคนตรงหน้าอย่างพินิจ
"มีธุระอะไร" เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงเ็า
เกรสหัวเราะก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ปิดประตูลงโดยไม่ขออนุญาต แล้วโน้มตัวลงบนโต๊ะของเบลเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มพราวระยับเหมือนแมวที่เพิ่งจับเหยื่อได้
"อาจารย์จำหนูไม่ได้เหรอคะ?"
เบลมองสบตาเด็กสาวตรงหน้า ไม่แสดงอารมณ์
"มีอะไรก็รีบพูดมา ฉันไม่ได้ว่างทั้งวัน" น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย แต่อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองท่าทางของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง
เกรสเอียงคอเล็กน้อย คล้ายกำลังใช้สายตาสแกนความรู้สึกของเบลอยู่
"อาจารย์ใจร้ายจังนะคะ" เธอว่า พลางไล้ปลายนิ้วไปตามขอบโต๊ะไม้ของเบลช้า ๆ "แค่จะมาคุยด้วยเอง ไม่เห็นต้องไล่กันแบบนี้เลย"
"ฉันไม่ได้ไล่" เบลตอบกลับทันที "แต่ฉันไม่อยากเสียเวลาฟังเื่ไร้สาระ"
รอยยิ้มมุมปากของเกรสกว้างขึ้นอย่างพอใจ ราวกับเธอกำลังสนุกกับการได้เห็นเบลของตัวเองตั้งการ์ดป้องกันตัวเองสูงขนาดนี้
"ถ้างั้น…" เกรสหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะกอดอก ยื่นหน้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย "ถ้าหนูบอกว่า... หนูมาที่นี่เพราะเื่เมื่อคืนล่ะคะ?"
บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที
เบลเกร็งขึ้นเล็กน้อย แทบจะไม่ทันระงับอาการประหม่าของตัวเองได้เลย เธอใช้ดวงตาเ็าจ้องมองเด็กสาวตรงหน้า พยายามหาคำพูดที่หนักแน่นที่สุดเพื่อตัดบทให้จบ
แต่เกรสกลับไม่ให้โอกาสนั้นง่าย ๆ
"ไม่คิดถึงมันเลยเหรอคะ? เราสนุกกันมากเลยน้า"
“ออกไป” เบลพูดด้วบน้ำเสียงนิ่งเฉย “ฉันมีงานต้องทำ ไม่ว่างมาเล่นเกมส์บ้านี่”
“โถ่ พูดจาไม่ดีสมกับเป็ ดร. เบลที่ใครๆ ก็พูดถึงเลยนะคะ” เกรสหยิบของบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายใบหรูของตัวเอง “คุณลืมนาฬิกาเราไว้ที่ห้องหนู หนูก็แค่เอามาคืน”
เบลเหลือบมองนาฬิกาบนนิ้วเรียวของเกรส มันเป็ของเธอจริง ๆ แต่เธอจำไม่ได้เลยว่าลืมเอาไว้ที่ห้องของอีกฝ่าย
"ฉันไม่ได้ลืม" เบลพูดเรียบ ๆ "ฉันตั้งใจจะทิ้งมันอยู่แล้ว"
เกรสหัวเราะพร้อมยกนาฬิกาข้อมือนั้นขึ้นมาหมุนตัวเรือนเล่นพลางจ้องเบลด้วยแววตาท้าทาย
"งั้นเหรอคะ? โรเล็กซ์เรือนนี้หลักหลายแสนเลยน้า" เธอถามเสียงหวาน "งั้นก็ดีเลย~ หนูเก็บมันไว้เองก็แล้วกัน"
เบลขมวดคิ้ว รู้สึกถึงความร้อนที่แล่นวาบขึ้นมาบนผิวหน้า ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้านาฬิกาคืน แต่เกรสไวกว่า เธอชักมือกลับแล้วหัวเราะ
"คุณนี่ใจร้อนกว่าที่คิดนะ"
"อย่ามาเล่นอะไรแบบนี้" น้ำเสียงของเบลเริ่มเย็นลง "คืนมา"
เกรสยิ้ม "ถ้าอยากได้คืน ก็ต้องมาเอาเองที่ห้องหนูนะคะ"
เบลกำมือแน่น ความอดทนของเธอถูกยืดจนถึงขีดจำกัด ดวงตาคมกริบจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าหาเกรส
เด็กสาวถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เพราะกลัว เธอกำลังเล่นเกมของตัวเอง และดูเหมือนจะสนุกกับมันเสียด้วยซ้ำ
"ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยาก?" เบลกัดฟันพูด น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยแรงกดดัน
เกรสยังคงยิ้ม เธอถือไพ่เหนือกว่า และเธอก็ชอบเล่นเกมนี้สะด้วยสิ
"ก็หนูอยากให้คุณมาหานี่นา~"
เบลข่มความหงุดหงิด สูดลมหายใจเข้า ก่อนจะพุ่งมือไปคว้านาฬิกาคืนอีกครั้ง คราวนี้เธอเร็วกว่าที่เกรสคาดไว้ ปลายนิ้วเรียวของเบลคว้าข้อมือเล็กของเด็กสาวไว้แน่น
แววตาของเกรสฉายแววประหลาดใจชั่วขณะ แต่แล้วมุมปากเธอก็ยกยิ้มขึ้น ราวกับพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากกว่าใ
"แรงเยอะเหมือนกันนะคะ" เกรสกระซิบ พลางจ้องตาเบลไม่กะพริบ
เบลไม่ได้ปล่อยมือ เธอบีบแน่นขึ้นเล็กน้อยเป็การเตือน
"หยุดเล่นเกมบ้า ๆ ของเธอซะ แล้วคืนมันมา"
เกรสจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว ทำหน้าตาเหมือนคนยอมแพ้
"ก็ได้ค่ะ อาจารย์นี่ใจร้ายจริง ๆ" เธอคลายมือออก ปล่อยให้นาฬิกาหล่นลงสู่ฝ่ามือของเบล
เบลกระชากมันกลับมาอย่างไม่เสียเวลา แล้วปล่อยมือจากเกรสทันที
แต่ก่อนที่เธอจะถอยห่าง เกรสกลับโน้มตัวเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเกือบเฉียดใบหูของเธอ
"แล้วเจอกันใหม่นะคะ ดร.เบล" พร้อมประกบริมฝีปากของตัวเองไปที่ใบหูของเบล
“…” เบลเผลอกัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวเหมือนตัวเอกกำลังจะเสียสติ
กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยฟุ้งกระจายจนทำให้เกรสแทบจะอยากฉีกเสื้อผ้าของตัวเองออกเป็ชิ้นๆ แล้วยั่วยวนอาจารย์แสนสวยตรงหน้าให้อยู่ภายใต้ความควบคุมของเธอแบบเมื่อคืนใจจะขาด
เสียงกระซิบและัันั้นอ่อนหวาน ทว่าั์ตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย
เบลไม่ตอบ เธอเพียงแค่หันหลังกลับพร้อมความเร้าร้อนในกายที่อยากจะปะทุออกมา เธอกำนาฬิกาในมือแน่นขึ้น แล้วบอกตัวเองว่าเธอจะไม่ปล่อยให้เด็กคนนี้มาปั่นหัวเธอได้อีก…
“มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเองค่ะที่รัก...” เกรสจากไปอย่างง่ายดาย เหมือนกับว่ามิสชั่นของเธอในวันนี้ทำเร็จแล้ว
***
ณ คืนก่อน
“รักแรกที่แสนจะเฮงซวยหนะสิไม่ว่า” ตาลสบถออกมาด้วยความแค้น “ไอ่แก่ที่น้องโรสแต่งด้วยนี่รวยขนาดไหนวะ”
“ก็รวยระดับเ้าซัวเครื่องเพรช ระดับที่นายกยักต้องไหว้ ชื่อตละกูล บุณยศริน อะไรนั่นไงที่ออกข่าวบ่อยๆ”
"ถึงว่า ทิ้งเพื่อนเราไปแบบไร้เยื่อใย หน้าเงินไม่เปลี่ยน"
"ก็น่าสงสารน้องเขาอยู่นะ แม่ไม่ดี อยากให้แต่งกับคนรวยๆ เคยด่าเพื่อนเราอย่างกับหมูกับหมาจำไม่ได้หรอ น้องโรสคงทำตามใจแม่"
"แต่ก็เถอะ!" ตาลกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง "มันก็ไม่ควรทิ้งเพื่อนเราไปแบบนั้นปะวะ? แม่ง…หายไปเฉย ๆ ไม่แม้แต่จะบอกอะไรสักคำ"
จิ๊บถอนหายใจก่อนจะกระดกแก้วตัวเองบ้าง "บางที…น้องโรสอาจไม่ได้อยากไปก็ได้นะ"
"ถ้าไม่อยากไปจริง มันต้องมีสักทางดิ!" ตาลสวนกลับทันที ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ "แต่ดูสิ สองปีแล้ว! มันหายไปจากชีวิตเพื่อนเรา ขอโทษไอ่เบลสักคำยังไม่มี"
บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงชั่วครู่ มีเพียงเสียงเพลงในร้านเหล้าที่ดังคลออยู่เบา ๆ
"เฮ้อ" จิ๊บเอนตัวพิงเก้าอี้ มองตาลที่ยังหงุดหงิดไม่เลิก "แล้วถ้ามันไม่ใช่อย่างที่เราคิดล่ะ?"
"หมายความว่าไง?"
"ก็หมายความว่า…ถ้าน้องโรสไม่ได้อยากไปจริง ๆ แต่โดนบังคับล่ะ?"
ตาลชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ยังคงทำหน้าตาไม่เชื่อ "โดนบังคับ? บังคับยังไงวะ? นี่มันยุคไหนแล้ว จะบังคับให้แต่งงานได้เหรอ?"
"พวกคนรวย ๆ น่ะ อะไรที่เราคิดว่าเป็ไปไม่ได้ บางทีมันก็เป็ไปได้" จิ๊บพูดพลางหมุนแก้วเหล้าในมือ "แต่เอาจริง ๆ นะ จะยังไงก็ช่างเหอะ น้องโรสมันเลือกไปแล้ว เพื่อนเราก็เสียใจปางตายไปแล้ว สองคนนั้นคงไม่ได้กลับมาหากันอีกแล้วล่ะ"
--- To Be Continue ---
7K
![[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665458723_61137173.webp)
![สังหารสวรรค์ [อ่านฟรีทุกตอน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736070346_97601708.webp)
