AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 26

บนรถของลาสเตอร์

21:30 น.

ฉันเงียบมาตลอดทางหลังจากขึ้นรถไปกับพี่ลาสเตอร์ จนกระทั่งสังเกตได้ว่าถนนเส้นที่เรากำลังขับผ่าน...มันไม่ใช่ทางไป VELLUM RESIDENCE

"พี่ลาสเตอร์" ฉันเรียกเขาพร้อมขมวดคิ้ว

"หืม?"

"นี่มันไม่ใช่ทางไปคอนโดพี่นี่คะ" ฉันพูดออกไปตรง ๆ ก่อนจะหันไปมองเขาด้วยสายตาสงสัย "แล้วเมื่อกี้พี่บอกว่าจะพาหนูไปที่คอนโดไม่ใช่เหรอ?"

แทนที่จะตอบ เขากลับยกมุมปากขึ้นนิด ๆ มือข้างหนึ่งวางสบาย ๆ บนพวงมาลัย ดวงตายังจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า

"อยากไปขนาดนั้นเลย?"

"หนูแค่สงสัย" ฉันขมวดคิ้วแน่นขึ้น "ตกลงพี่จะพาหนูไปไหนกันแน่คะ?"

"ขับรถเล่น"

"คะ?"

"ออกมาทั้งที" เขาพูดพลางเปลี่ยนเกียร์อย่างใจเย็น "ก็อยากให้ลมเย็น ๆ มันช่วยทำให้นิวคิดอะไรได้มากขึ้น"

ฉันเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเบนสายตาออกไปมองนอกหน้าต่าง แสงไฟริมถนนทอดเป็นแนวยาว บรรยากาศตอนกลางคืนเงียบสงบ ผิดกับความวุ่นวายในใจของฉัน

"พี่จะโกหกว่าพาหนูไปคอนโดทำไมคะ?"

"แล้วนิวตกใจทำไม?" เขาหันมาถามกลับทันที ดวงตาที่เหลือบมองมานั้นทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกรุกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

"หืม?"

"ตกใจที่ต้องไปคอนโดพี่?" เขาไล่น้ำเสียงช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ "หรือว่าตกใจ...เพื่อกลบเกลื่อนเรื่องอื่นกันแน่?"

ฉันนิ่งไป...

"พี่หมายถึงอะไรคะ?"

"นิว..." เขาเปลี่ยนมือข้างหนึ่งมาวางบนคันเกียร์ ก่อนจะเอียงหน้าเล็กน้อย "วันนี้มีเรียนถึงแค่ช่วงบ่ายไม่ใช่เหรอ?"

ฉันรู้สึกว่าลมหายใจสะดุดทันที

"พี่รู้ได้ไงคะ?"

"..." เขาไม่ตอบในทันที แต่กลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับพอใจกับท่าทางกระวนกระวายของฉัน

"ก็พี่สนใจทุกเรื่องที่เกี่ยวกับนิวไง" ฉันเบิกตาขึ้นเล็กน้อย หัวใจเริ่มเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ

พี่หมายความว่ายังไงกันแน่?

ฉันพยายามจะไม่หลุดพิรุธ แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องจากสายตาของเขาที่แฝงความเหนือกว่าอยู่ในนั้น

"แล้วถ้าสมมุติว่ามีคนอื่นที่ไม่ใช่พี่..."

"?"

"มาชวนไปคอนโดแบบนี้ นิวไม่คิดจะปฏิเสธหน่อยเหรอ?" ฉันสะดุ้งกับคำถามนั้น ก่อนจะหันไปมองเขาทันที

"รู้ไหมมันอันตราย?"

"พี่ลาสเตอร์..."

"ตอบ" เขาเอ่ยเสียงต่ำลงเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง

ฉันเม้มริมฝีปาก ก่อนจะค่อย ๆ พูดออกไปเบา ๆ

"ถ้าเป็นคนอื่น หนูคงไม่กล้าไป..." ฉันหยุดคำพูดของตัวเองไว้เท่านั้น

พี่ลาสเตอร์หันมามองฉันทันที

"..."

"เพราะเป็นพี่ เลยกล้าไปงั้นเหรอ?" เขาถาม ส่วนฉันเงียบ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ

"ใช่ค่ะ" บรรยากาศในรถเงียบลงไปชั่วขณะ ฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงกว่าปกติอย่างชัดเจน

ฉันเพิ่งพูดอะไรออกไปนะ?

"ไม่กลัวพี่ทำไม่ดีไม่ร้ายเหรอ?" ฉันหลุดขำออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองเขา

"หนูไม่เคยคิด"

"..."

"เพราะถ้าพี่คิดจะทำจริง" ฉันหัวเราะเบา ๆ "วันนั้นที่ไปคอนโดพี่ แล้วอยู่กันสองต่อสอง...หนูคงไม่รอด"

ฉันพูดออกไปตรง ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจจะหยอกล้อ แต่พี่ลาสเตอร์กลับหัวเราะในลำคอแทนที่จะตอบอะไร

ฉันจึงเบือนสายตาออกไปมองบรรยากาศริมทางแทน

ความจริงสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องนั้น

แต่เป็นการที่เขาเริ่มเหมือนจะจับไต๋ฉันได้แล้ว...

และฉันก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถเก็บความลับได้นานแค่ไหน

"ตกลง..." เสียงทุ้มของเขาดึงฉันกลับมาอีกครั้ง

"วันนี้หายไปไหนมา?"

"!" ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะกะพริบตาช้า ๆ แล้วเบี่ยงสายตาไปทางอื่น

"หนู...ไม่อยากตอบค่ะ"

เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ "คิดไว้อยู่แล้วว่าต้องพูดแบบนี้"

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามเบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่นแทน

"นี่มันก็ดึกมากแล้ว เรากลับกันเลยดีกว่าไหมคะ?"

"เลิกเปลี่ยนเรื่อง"

"..."

"แต่ก็เอาเถอะ" เขาเปลี่ยนเกียร์ ก่อนจะขับรถวกกลับไปอีกทาง

ฉันลอบถอนหายใจเบา ๆ แต่ก็ยังคงรู้สึกว่าพี่ลาสเตอร์เหมือนกำลังรอให้ฉันเป็นฝ่ายพูดอะไรบางอย่างออกมาก่อนอยู่ดี

วันต่อมา

คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

17:30 น.

หลังจากได้รับข้อความจากพี่ลาสเตอร์ที่บอกให้มาหาเขาที่นี่หลังเลิกเรียน ฉันก็มายืนอยู่ในมุมอับของตึกเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์ ที่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความน่าหวาดหวั่นและลุ้นระทึกผิดปกติ

ฉันยืนตัวแข็งอยู่ในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟดวงเดียวจากเพดานที่สาดลงมากลางห้อง ดึงดูดทุกสายตาให้จับจ้องมาที่ฉันเพียงคนเดียว ความเย็นของอากาศรอบตัวปะทะกับผิวจนขนลุกเกรียว ฉันไม่รู้เลยว่าใครกำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง ราวกับตัวฉันเป็นเหยื่อที่ถูกล้อมรอบโดยผู้ล่า

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใจของฉันเต้นรัวจนเหมือนจะหลุดออกมาจากอก

“รู้ไหมว่าผมเกลียดคนโกหกที่สุด” สรรพนามที่เปลี่ยนไป พร้อมด้วยเสียงทุ้มต่ำ แหบเย็น ดังขึ้นจากมุมห้อง น้ำเสียงนั้นสงบนิ่งจนชวนให้ขนลุก ฉันเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าความตายที่ไม่มีปรานี

ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นพี่ลาสเตอร์ปรากฏตัวออกมาจากเงามืด ร่างสูงของเขาเดินเข้ามาในรัศมีแสง ดวงตาเฉยชาไร้ความรู้สึกของเขาจับจ้องตรงมาที่ฉัน

เขาหมายถึงเรื่องเมื่อคืนวานงั้นเหรอ?

“ถ้าเป็นเรื่องเมื่อวาน นะ...หนูพูดความจริงนะ” ฉันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ริมฝีปากแห้งผาก รู้ดีว่าการพูดผิดเพียงคำเดียวอาจหมายถึงจุดจบของฉันได้

พี่ลาสเตอร์ยิ้มบาง ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับไร้ความอ่อนโยน แววตาของเขาช่างน่ากลัวจนฉันแทบไม่กล้าสบตา

“จริงเหรอ? งั้นบอกผมหน่อยสิ ว่าทำไมคนที่เกิดและโตในเขตแดนพอลลักซ์อย่างเธอ ถึงได้มาอยู่ที่นี่” ฉันกัดริมฝีปากแน่น ความกดดันหนักหน่วงทำให้รู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มหายไป ฉันพยายามสูดลมหายใจลึกแต่กลับไม่ช่วยอะไรเลย

สุดท้ายเขาก็สืบจนรู้จนได้

รู้งี้เมื่อวานไม่น่าพูดคำว่าไม่อยากตอบออกไปเลย ฉันควรเลือกโกหกไปสักเรื่องให้มันจบ ๆ ไปเหมือนกับที่รอดตัวมาได้

“คะ...คือหนูอยากมาเรียนที่นี่เอง หนูไม่ได้หลอกอะไรพี่เลยนะคะ พี่กำลังเข้าใจผิดไปเองอยู่นะ พี่ก็รู้ว่านอกจากหนูแล้วก็ยังมีคนจากเขตอื่นที่เข้ามาเรียนที่นี่ด้วยเหมือนกัน” เสียงของฉันแผ่วเบา ทว่าดังพอให้เขาได้ยิน

พี่ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นกลับแฝงความเย้ยหยันที่น่าขนลุก

“อยากเรียนที่นี่?” เขาย้ำคำเหมือนกำลังขบขัน

“เลิกเล่นละครได้แล้ว ผมไม่ใช่คนที่เธอจะมาโกหกได้ง่าย ๆ หรอกนะครับ” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างพวกเรา ฉันถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับผนังเย็นเยียบ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเฉียบคมของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกกดดันจนตัวเล็กลงเรื่อย ๆ

จนท้ายที่สุดฉันก็เบือนสายตาหนี หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด แต่ก็รู้ดีว่าความกลัวนี้ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

“แต่ถ้าการพูดความจริงมันยากนัก งั้นลองพูดถึงสิ่งที่เธอไปทำในเขตพอลลักซ์ดูสิ” เสียงของพี่ลาสเตอร์กดต่ำลงทุกคำพูด

“เธอไปเจอใครมา? ทำอะไร? หรือว่าเธอยังคิดว่าผมจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธออยู่อีกเหรอ?” ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ความน่ากลัวในน้ำเสียงของเขาทำให้ฉันตัวแข็ง มือสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกลงไปในฝ่ามือ

“หนูกลับไปที่นั่นก็เพราะต้องฝากเพื่อนเข้าทำงานกับคนที่รู้จัก แต่เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่เลยนะคะ” ฉันตอบเสียงสั่น ริมฝีปากที่พูดออกมาแทบไม่มั่นคง

พี่ลาสเตอร์จ้องมองฉันนิ่งนาน ก่อนจะยื่นมือมาคว้าคางอย่างรวดเร็ว ความแข็งแรงในแรงบีบทำให้เจ็บจนต้องกัดฟันแน่น

“อย่าคิดจะเล่นเกมกับผม เพราะเธอไม่มีวันชนะ” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนของเขาแทบสัมผัสผิวของฉัน

“หนูไม่ได้เล่นเกมนะ...” ฉันพูดเสียงเบา

“ดี งั้นก็จำความรู้สึกที่เธอกำลังหวาดกลัวตอนนี้เอาไว้ให้ดี” เสียงของเขากดต่ำลง ทุ้มเย็นราวกับน้ำแข็งที่แผ่ซ่านในอากาศ

“เพราะผมเป็นพวกที่ไม่ชอบปล่อยอะไรที่มันขวางหูขวางตาไว้นานเกินไปนัก” ก่อนกระซิบต่อด้วยเสียงเย็นชาข้างหู ถึงค่อยยอมปล่อยคางฉันอย่างแรง แล้วถอยหลังไปเล็กน้อย

ฉันรีบหายใจหอบเมื่อเขาผละจากไป รู้สึกเหมือนเพิ่งได้สูดอากาศเข้าปอดหลังจากถูกกดดันอย่างหนัก แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งตัว พี่ลาสเตอร์ก็พูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบแต่ต่างไปจากเดิมเล็กน้อย

“แต่ถ้าเธอรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม แล้วอยากพิสูจน์ว่าไม่ได้โกหก...” เขาเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจับจ้องมาที่ฉัยอย่างไม่วางตา

“ก็ต้องเอาตัวเองเข้ามาอยู่ในสายตาของผม”

“อะไรนะคะ?” ฉันถามเสียงแผ่ว ร่างกายแข็งค้าง ราวกับถูกตรึงด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น

พี่ลาสเตอร์ไม่ตอบอะไร นอกจากส่งยิ้มเย็นเยียบที่เต็มไปด้วยความหมายแฝง ความเงียบที่ตามมาเหมือนมีน้ำหนักมากขึ้นทุกวินาที

เขาหันหลังเดินไปที่ประตูอย่างช้า ๆ แต่ก่อนจะก้าวออกจากห้อง พี่ลาสเตอร์หยุดชะงัก หันกลับมามองที่ฉันอีกครั้ง สายตาเย็นชาเหมือนจะเจาะลึกเข้าไปในความกลัวของฉัน

“อ้อ แล้วก็อีกอย่าง...” ฉันเงยหน้ามองเขา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นยังสะท้อนอยู่ในแสงสลัว ความเย็นยะเยือกของบรรยากาศรอบตัวทำให้ฉันไม่สามารถละสายตาไปได้

“อย่าคิดจะหักหลังผม เพราะเธอคงไม่ชอบจุดจบของมันแน่ เชื่อสิ” เสียงประตูปิดดังขึ้น ทิ้งฉันไว้ในความเงียบที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ฉันทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจยังเต้นรัวเหมือนเพิ่งหนีรอดจากฝันร้าย

ไม่กี่นาทีต่อมา

"พี่ลาสเตอร์!" ฉันตัดสินใจวิ่งตามเขาไป รั้งแขนเขาไว้ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากบริเวณนั้น

"อะไร?" เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามอง

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปอย่างรวดเร็ว

"หนูไปที่เขตพอลลักซ์เมื่อวาน...เพราะหนูไปปรึกษาเรื่องพี่กับเพื่อนของหนู" เขานิ่งไป ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

"ปรึกษาเรื่องผม?" ฉันกำมือแน่น ก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองอย่างลังเล

"พี่ลาสเตอร์..." ฉันสูดลมหายใจอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

"หนูชอบพี่ค่ะ"

"!"

"หนูอยากคบกับพี่" บรรยากาศเงียบสนิท ฉันสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบตัวที่เหมือนลดต่ำลงเล็กน้อย

พี่ลาสเตอร์จ้องฉันนิ่ง ๆ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะค่อย ๆ ยกขึ้น

—————— ༻・ॐ・༺ ——————