แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านสีครีมในห้องนอนชั้นสอง...
เจตยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมเข้มจดจ้องไปยังบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังข้างๆ ที่มีรั้วไม้เตี้ยๆ สีขาวกั้นกลาง... บ้านหลังนั้นเป็บ้านของ ‘ป้าลดา’ หญิงสาวใหญ่รุ่นพี่ของแม่ที่เจตแอบมองมาั้แ่เขายังเป็เด็กมัธยมขาสั้น
เวลาผ่านไปหลายปี เจตเติบโตขึ้นเป็นักศึกษาหนุ่มคณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่ 3 ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นตามวัย สูงสง่าถึง 182 เิเ แผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อที่เกิดจากการเล่นกีฬาและออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอทำให้เขาดูเป็ชายหนุ่มเต็มตัว ต่างจากเด็กน้อยขี้อายข้างบ้านคนเดิมโดยสิ้นเชิง
แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย... คือความรู้สึกที่เจตมีต่อหญิงสาวใหญ่ข้างบ้านคนนั้น
ยิ่งโตขึ้น ความรู้สึกแอบรักแอบหลงใหลในตัวลดาก็ยิ่งทวีความรุนแรงและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนบางครั้งมันก็แปรเปลี่ยนเป็ความปรารถนาอันรุ่มร้อนที่เขาต้องคอยสะกดกลั้นเอาไว้ในใจทุกครั้งที่ได้สบตากับเธอ
...
“เ้าเจต! อยู่บนห้องหรือเปล่าลูก?” เสียงของน้าสายใจ แม่ของเจต ะโเรียกขึ้นมาจากชั้นล่าง ขัดจังหวะความห้วงคิดของชายหนุ่ม
“ครับแม่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เจตเปิดประตูห้องนอนออกไปแล้วก้มลงถามจากระเบียงบันได
“ลงมานี่หน่อยสิลูก แม่มีเื่จะให้ช่วยหน่อย”
เจตเดินลงบันไดมาด้วยท่าทางสบายๆ เขาสวมเพียงกางเกงขาสั้นสีดำและเสื้อยืดสีเทาธรรมดาๆ แต่ทว่าด้วยโครงร่างอันกำยำและ่ไหล่ที่กว้างขวาง ก็ทำให้เขาดูโดดเด่นและเต็มไปด้วยเสน่ห์ของวัยหนุ่ม
น้าสายใจหันมามองลูกชายพร้อมกับยื่นกล่องพลาสติกใส่ขนมไทยที่เธอเพิ่งทำเสร็จส่งให้
“เอาขนมถ้วยนี้ไปให้หนูลดาข้างบ้านหน่อยสิลูก เห็นว่า่นี้ออเดอร์เบเกอรี่ของเขาเยอะมากจนแทบไม่มีเวลาทำกับข้าวกินเองเลย... อ้อ! แล้วก็ช่วยดูหน่อยนะว่าเขามีอะไรให้ช่วยยกช่วยแบกบ้างหรือเปล่า ผู้หญิงตัวคนเดียวทำขนมเยอะแยะขนาดนั้นคงจะเหนื่อยแย่”
คำพูดของแม่ทำให้หัวใจของเจตกระตุกวูบ... รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย
“ได้ครับแม่ เดี๋ยวผมจัดการให้”
เจตรับกล่องขนมมาถือไว้ ความรู้สึกตื่นเต้นแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเพียงแค่คิดว่าจะได้เข้าไปใกล้ชิดกับป้าลดาในบ้านหลังนั้น... บ้านที่เขาเคยทำได้เพียงแค่แอบมองจากหน้าต่างห้องนอนของตัวเอง
...
เจตเดินก้าวข้ามสนามหญ้าสีเขียวขจีที่เชื่อมระหว่างสองบ้าน ลมร้อนของบ่ายวันหยุดพัดผ่านผิวหน้า แต่อุณหภูมิในกายของเขากลับร้อนรุ่มยิ่งกว่าเมื่อก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านของลดา
กลิ่นหอมหวานของเนยสด วานิลลา และขนมอบโชยออกมาจากในบ้าน... มันเป็กลิ่นเฉพาะตัวที่เจตจดจำได้ขึ้นใจ เพราะทุกครั้งที่เขาได้กลิ่นนี้ นั่นหมายความว่าป้าลดากำลังวุ่นอยู่กับการทำเบเกอรี่โฮมเมดแสนอร่อยของเธอ
*ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...*
เจตเคาะประตูไม้เบาๆ สามครั้ง... ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าฝากรอยย่ำนุ่มนวลก็ดังใกล้เข้ามา ประตูบานใหญ่เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างอวบอัดของเ้าของบ้านที่ทำให้เจตแทบหยุดหายใจ
“อ้าว... เจตเหรอจ๊ะ?”
ลดาเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มหวานละมุนจนตาหยี... หญิงสาวใหญ่วัย 38 ปีในวันนี้ยังคงงดงามสะกดสายตาของเจตได้เสมอ ผิวพรรณของเธอยังคงขาวเนียนละเอียดราวกับน้ำนม ใบหน้าสวยหวานไร้ริษยาได้รับการแต่งแต้มเพียงบางเบา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบขึ้นไปเป็มวยลวกๆ เผยให้เห็นลำคอขาวระหงที่มีไรผมเปียกชื้นเหงื่อจางๆ เกาะอยู่ประปราย
เธอสวมชุดเดรสกระโปรงผ้าฝ้ายพลิ้วๆ สีครีม คอกว้างพอที่จะเผยให้เห็นร่องอกอวบอิ่มและผิวเนียนละเอียดใต้ร่มผ้า โดยมีผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีหวานผูกทับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของสะโพกผายและเอวคอดกิ่วอย่างชัดเจน
ััสายตาจากเด็กหนุ่มที่จ้องมองลงมาทำให้ลดารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย...
เพราะเจตไม่ได้มองเธอด้วยสายตาซุกซนของเด็กชายข้างบ้านคนเดิมอีกต่อไปแล้ว... แววตาคมเข้มคู่นั้นดูลึกซึ้ง นิ่งสงบ แต่กลับแฝงประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกวูบวาบในอกอย่างบอกไม่ถูก
“สวัสดีครับป้าลดา... พอดีแม่ให้เอาขนมถ้วยมาให้ครับ แล้วก็บอกว่าให้ผมมาช่วยป้าลดายกของหนักๆ ด้วย” เจตเอ่ยเสียงทุ้มต่ำปนสุภาพ พร้อมกับยื่นกล่องขนมให้
“อุ๊ย... ขอบใจสายใจมากเลยนะจ๊ะ กำลังอยากกินของหวานๆ อยู่พอดีเลย... เข้ามาก่อนสิเจต ข้างนอกแดดร้อนจะตาย” ลดาเบี่ยงตัวหลบให้ชายหนุ่มเดินเข้าไปในบ้าน
เมื่อเจตก้าวเข้ามาในห้องโถง กลิ่นแป้งและเนยก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น เจตวางกล่องขนมลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะหันมามองหญิงสาวใหญ่ที่กำลังจัดเตรียมของอยู่ในครัวเปิด
“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับป้าลดา? เห็นแม่บอกว่า่นี้ออเดอร์เยอะ” เจตถามพลอยเดินเข้าไปใกล้ในระยะสามก้าว
ลดามองดูชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าแล้วก็ต้องแอบลอบถอนหายใจเบาๆ... ‘เ้าเจตตัวเล็กๆ ในวันนั้นโตขึ้นขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่นะ’ แผ่นหลังของเขาดูกว้างขวาง ลำแขนแกร่งมีเส้นเืปูดโปนตามประสาชายหนุ่มสุขภาพดี ยามที่เขายืนประจันหน้ากับเธอ ตัวเธอกลายเป็คนตัวเล็กไปถนัดตา
“มีสิเจต... พอดีป้าสั่งแป้งสาลีกับน้ำตาลทรายมาใหม่ เพิ่งมาส่งเมื่อเช้า ป้ายังไม่ได้ยกเข้าไปเก็บในครัวเลยจ้ะ วางกองอยู่ตรงประตูหลังบ้านนู่นแน่ะ... ถุงละยี่สิบห้ากิโล ป้ายกเองคงหลังหักแน่ๆ” ลดาหัวเราะเบาๆ พลางชี้นิ้วไปทางหลังบ้าน
“สบายมากครับ เดี๋ยวผมจัดการให้เอง”
เจตยิ้มมุมปากและเดินตรงไปยังหลังบ้านทันที ชายหนุ่มก้มลงยกกระสอบแป้งสาลีขนาด 25 กิโลกรัมขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย กล้ามเนื้อแขนขยายตัวแข็งขึงภายใต้ผิวสีแทนแดด ลดาแอบมองตามแผ่นหลังแกร่งและสะโพกสอบของเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกชื่นชม... และลึกๆ ในใจของสาวใหญ่ที่แยกทางกับสามีเก่ามานานหลายปีก็เกิดความรู้สึกสั่นไหวแปลกๆ ขึ้นมาวูบหนึ่ง
...
เจตทยอยยกกระสอบแป้งและน้ำตาลทรายเข้ามาเก็บในห้องครัวจนครบ 5 กระสอบ ร่างกายหนุ่มแน่นเริ่มมีหยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผมและซึมผ่านเสื้อยืดสีเทาจนเปียกเป็ดวง... เผยให้เห็นลอนกล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ชัดเจนขึ้น
ลดาเห็นอย่างนั้นก็รีบเดินไปหยิบแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบส่งให้ทันที
“เหนื่อยแย่เลยใช่ไหมเจต? ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะลูก... เอ๊ย ดื่มน้ำก่อนนะจ๊ะ” ลดาเผลอแทนตัวเองด้วยคำว่า ‘ลูก’ ตามความเคยชิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูดเมื่อสบตากับสายตาคมกริบของเจตที่จ้องมองมา
“ขอบคุณครับป้าลดา... แต่ไม่ต้องเรียกผมว่าลูกหรอกครับ ผมโตแล้วนะ” เจตพูดพลางรับแก้วน้ำไปดื่มรวดเดียวจนหมด หยดน้ำเย็นเกาะพราวบนริมฝีปากและลำคอแกร่งที่มีลูกกระเดือกเคลื่อนไหวตามจังหวะการกลืนน้ำ
คำว่า ‘โตแล้วนะ’ ของเจตแฝงความนัยแปลกๆ จนลดารู้สึกหน้าอุ่นขึ้นมาเฉยๆ...
“จ้ะ... โตจนป้าตามไม่ทันแล้วจริงๆ... เมื่อก่อนยังตัวแค่อกป้าอยู่เลย ตอนนี้ป้าต้องเงยหน้าคุยด้วยแล้ว” ลดาพยายามทำเสียงให้เป็ปกติ พลางเอื้อมมือไปรับแก้วน้ำคืนจากเขา ััปลายนิ้วที่แตะกันโดยบังเอิญทำให้กระแสไฟบางอย่างแล่นผ่านผิวเนื้อจนลดาต้องรีบชักมือกลับเบาๆ
เจตสังเกตเห็นท่าทางประหม่าของคนตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ... มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยด้วยความพอใจ
“แล้วป้าลดาทำอะไรต่อครับ? ให้ผมช่วยตีแป้งหรือทำขนมต่อไหม?”
“อ๋อ... ป้ากำลังจะทำคุกกี้เนยสดน่ะจ้ะ ต้องรีบอบให้เสร็จก่อนเย็นนี้ เจตช่วยป้าตวงแป้งหน่อยได้ไหม?”
“ได้ครับ”
ในห้องครัวขนาดกะทัดรัด บรรยากาศเริ่มอบอวลไปด้วยความใกล้ชิด... ทั้งคู่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ครัวเดียวกัน ลดาคอยตวงเนยและน้ำตาลทราย ส่วนเจตคอยร่อนแป้งและยกอ่างผสมตามที่เธอบอก ทุกครั้งที่ขยับตัว กลิ่นกายสาวใหญ่ที่หอมละมุนคล้ายแป้งเด็กผสมกลิ่นขนมหวานลอยมาปะทะจมูกของเจตอยู่ตลอดเวลา มันทำให้ชายหนุ่มต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ไม่ให้เตลิดเปิดเปิง
ส่วนลดาก็เริ่มอึดอัดกับความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายหนุ่มแน่นข้างกาย... ทุกครั้งที่เจตขยับเข้ามาใกล้เพื่อส่งของ ลำแขนของเขาจะปัดผ่านไหล่หรือสะโพกของเธอเบาๆ... ััเพียงผิวเผินแต่กลับให้ความรู้สึกร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลน
“เจต... ร่อนแป้งตรงนี้เสร็จแล้ว ยกลงวางตรงนู้นให้ป้าทีนะจ๊ะ” ลดาสั่งเสียงกระเส่าเล็กน้อยโดยที่เธอไม่รู้ตัว
“ครับ...” เจตตอบรับ นิ่งมองเสี้ยวหน้าหวานของลดาที่ตอนนี้นวลแก้มเริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อเพราะความร้อนจากเตาอบ... หรืออาจจะเพราะสาเหตุอื่นที่เธอกำลังปกปิดอยู่
...
เวลาผ่านไปจนกระทั่งขนมดราฟต์แรกพร้อมที่จะเข้าเตาอบ ลดาจัดเตรียมถาดอบคุกกี้เรียบร้อยแล้ว และเธอกำลังจะหยิบถาดอบอันใหญ่ที่เก็บไว้บนตู้ลอยชั้นบนสุดเพื่อมาเตรียมรองรับขนมลอตต่อไป
ทว่าตู้เก็บของนั้นค่อนข้างสูง... แม้ลดาจะเขย่งเท้าจนสุดปลายเท้าแล้ว มือของเธอก็ยังเอื้อมไม่ถึงขอบถาดอบอยู่ดี
“ฮึ่ม... ทำไมวันนี้มันสูงจังนะ...” ลดาบ่นพึมพำกับตัวเอง พยายามยืดตัวขึ้นจนชุดเดรสสีครีมรั้งขึ้นสูง เผยให้เห็นน่องขาเรียวขาวและส่วนโค้งของสะโพกกลมกลึงที่เบียดชิดกันใต้ผ้าเนื้อบาง
เจตที่ยืนมองอยู่ข้างหลังนิ่งงันไปชั่วขณะ... สายตาคมจับจ้องไปที่สะโพกผายอวบอัดและเอวคอดกิ่วของหญิงสาวใหญ่ ความปรารถนาที่สะกดกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้น... ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาก้าวเท้าเข้าไปข้างหลังลดาในทันที
*ฟุ่บ...*
ก่อนที่ลดาจะทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ของเจตก็ก้าวเข้ามาซ้อนที่ด้านหลังจนแผ่นอกกว้างที่ร้อนผ่าวของเขาทาบชิดสนิทกับแผ่นหลังอวบอิ่มของเธอจนไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน... ััอบอุ่นและแข็งแกร่งของร่างกายชายหนุ่มทำให้ลดาตัวแข็งทื่อสะดุ้งสุดตัว
“เจต...!”
ลดาอุทานเสียงหลง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อััได้ถึงกลิ่นอายความเป็ชายและลำตัวแกร่งที่เบียดประชิดสะโพกของเธอจากทางด้านหลัง... กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมเหงื่อจางๆ ของเด็กหนุ่มลอยคลุ้งอยู่รอบตัวเธอ จนทำให้สมองของสาวใหญ่พร่าเลือนไปหมด
“หยิบไม่ถึงใช่ไหมครับ... เดี๋ยวผมหยิบให้เอง”
เจตกระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดใบหูขาวเนียน... ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดซอกคอระหงจนลดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว ชายหนุ่มยกแขนแกร่งทั้งสองข้างขึ้นข้ามไหล่ของเธอเพื่อเอื้อมหยิบถาดอบคุกกี้บนชั้นวางสูง การกระทำนั้นทำให้ร่างของลดายิ่งถูกกักขังอยู่ภายในอ้อมกอดกลายๆ ของเจตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แผ่นหลังนุ่มนิ่มของลดากดทับลงบนแผงอกตึงแน่นของชายหนุ่ม... เจตแกล้งก้มตัวลงมาเล็กน้อยจนคางเกือบเกยที่ไหล่ของเธอ เขาจงใจเบียดหน้าขาแกร่งเข้ากับบั้นท้ายกลมกลึงของลดาผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างแเี
“เจต... ถอยออกไปหน่อยสิจ๊ะ... มันอึดอัด...” ลดาพยายามเอ่ยประท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หัวใจเต้นแรงโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดขนาดนี้มันเกินกว่าคำว่าป้ากับหลานข้างบ้านไปไกลแสนไกลแล้ว
ทว่าเจตกลับไม่ถอยออกไป... ชายหนุ่มจับถาดอบคุกกี้ไว้ได้แล้ว แต่เขายังคงค้างอยู่ในท่าเดิม แววตาคมเข้มหลุบลงมองเสี้ยวหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำของลดาที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่เิเ
“อึดอัดเหรอครับ? แต่ผมว่า... แบบนี้ก็ดีออกนะครับป้าลดา” เจตเอ่ยเย้าเสียงต่ำ แฝงความเ้าเล่ห์และดิบอยู่ในที
“เด็กบ้า... ปล่อยป้าได้แล้ว... ขนมจะไหม้แล้วนะ...” ลดาพยายามอ้างเื่ขนม ทั้งที่ความจริงเตาอบเพิ่งจะเริ่มทำงานด้วยซ้ำ ใบหูและลำคอของเธอแดงซ่านไปด้วยความเขินอายและความปั่นป่วนในช่องท้องอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานานนับสิบปี
เจตยิ้มกว้างขึ้น... เขาค่อยๆ ลดมือลงพร้อมกับถาดอบ แต่จงใจให้สะโพกสอบของตัวเองครูดผ่านสะโพกผายของลดาช้าๆ ยามที่เขาถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว
“ได้แล้วครับป้าลดา” เจตส่งถาดอบให้พร้อมสายตาเชื่อมเชื่อมที่ทำให้หญิงสาวใหญ่ต้องรีบหลบสายตาด้วยความประหม่า
“ขะ... ขอบใจมากนะเจต... เจตไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวที่เหลือป้าจัดการเองจ้ะ” ลดาพูดรัวเร็ว มือไม้สั่นเทาขณะรับถาดอบมาวางบนโต๊ะ
เจตมองท่าทางหวั่นไหวของป้าข้างบ้านสุดสวยด้วยความเอ็นดูแกมสะใจ... ชายหนุ่มรู้ดีว่าวันนี้เขาได้ก้าวข้ามเส้นบางๆ เข้าไปในหัวใจและอารมณ์ของเธอเรียบร้อยแล้ว
“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ... ไว้มีอะไรหนักๆ ให้ช่วยยกอีก เรียกผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับป้าลดา... ผมยินดีช่วยทุกเื่เลยครับ” เจตทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงและสายตามีเลศนัย ก่อนจะเดินหันหลังกลับไปทางประตูบ้าน
ลดายืนนิ่งอยู่กลางครัว มือทั้งสองข้างกุมอยู่ที่อกเสื้อที่หัวใจกำลังเต้นระรัวราวกับกลองรบ... เธอมองตามหลังชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสับสน หวั่นไหว และปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ััอบอุ่นและเร่าร้อนจากแผงอกกว้างเมื่อครู่นี้... กำลังทำให้สาวใหญ่วัยสามสิบแปดอย่างเธอเริ่มรู้สึก ‘เสียวซ่าน’ และหวนคิดถึงอ้อมกอดของเพศตรงข้ามขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เลย...
5K
