เหนื่อยใจชะมัด อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนรักของท่านประธาน!

บทที่ 36 ประธานกงมอบของขวัญด้วยตนเอง

        เมื่อเห็นสีหน้าเซ่อซ่าของจวีซือหนาน กงเจ๋ออวี้ก็ยื่นมือไปหยิบกล่องสีดำจากมือของเลขาและส่งให้จวีซือหนาน พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ของขวัญที่ฉันเอามาให้เธอ ชอบไหม”

        จวีซือหนานมองกงเจ๋ออวี้ด้วยความประหลาดใจ ทว่าร่างกายกลับไม่ตอบสนองออกไปในทันที

        เมื่อเห็นเธอนิ่งงันอยู่อย่างนั้น กงเจ๋ออวี้ก็ยัดกล่องของขวัญใส่มือเธอ “ลองเปิดดูสิว่าชอบไหม”

        “นี่คืออะไรคะ”

        จวีซือหนานแกะโบที่กล่องด้วยความสงสัยและเปิดฝาออก สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือสร้อยคอลิมิเต็ดฤดูใบไม้ผลิของทิฟฟานี

        ในฐานะนักออกแบบ เธอย่อมรู้ว่าสร้อยเส้นนี้มีขายเพียงหกเส้นจากทั่วโลก...

        ตั้งแต่กล่องของขวัญปรากฏจนกระทั่งเปิดออก เพื่อนร่วมงานที่มองมาด้วยความสงสัยต่างก็ตาพร่าไปหมด!

        “หืม ประธานกงเจ๋ออวี้ใจดีกับจวีซือหนานมากเกินไปแล้ว…”

        “แถมยังเอาของขวัญมาให้ถึงที่เลย!”

        เพื่อนร่วมงานรอบตัวจวีซือหนานต่างเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ แต่เมื่อเห็นสายตาของเลขากงเจ๋ออวี้ ก็ถอยกลับไปอย่างง่ายดาย

        จวีซือเฝยเห็นเหตุการณ์นี้แล้วยิ่งกำหมัดแน่น

        จวีซือหนานเงยหน้ามองชายที่อยู่เหนือศีรษะ ก่อนจะพูดเสียงเบา “กงเจ๋ออวี้… นี่มันแพงเกินไป ฉันรับไม่ได้หรอก…”

        กงเจ๋ออวี้โน้มตัวลง เท้าแขนข้างหนึ่งบนโต๊ะทำงานของเธอ ริมฝีปากได้รูปสุดเย้ายวนแนบชิดที่ข้างหูเธอ “การแสดงต้องสมบูรณ์แบบที่สุด”

        ลมหายใจอุ่น ๆ ทำให้จวีซือหนานรู้สึกสั่นไหวในหัวใจ เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว กะพริบตาอย่างปริบ ๆ ก่อนจะวางกล่องใส่ลิ้นชัก แล้วเงยหน้าขึ้นมามอง

        “ฉันจะไปส่งคุณที่ชั้นล่างนะคะ…” 

        ถึงอย่างไรก็เป็นแค่การเสแสร้ง การทำตัวโดดเด่นขนาดนี้ก็ไม่ดีเท่าไรนัก เธอคิดว่าเธอควรจะลงไปพูดอะไรกับกงเจ๋ออวี้สักหน่อย

        ชายหนุ่มยกมุมปากบางเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มพอใจ

        “ได้สิ!”

        เมื่อเห็นกงเจ๋ออวี้ยิ้มให้จวีซือหนาน น้องสาวตัวแสบก็แทบจะโมโหจนเป็นบ้า!

        ทำไมกัน? ทำไมถึงแสดงสีหน้ารังเกียจใส่ฉัน แต่กลับทำแบบนี้กับจวีซือหนาน ผู้หญิงต่ำช้าคนนี้ต้องใช้วิธีต่ำตมอะไรบางอย่างแน่ ๆ!

        มองดูแผ่นหลังของทั้งสองคนที่จากไป จวีซือเฝยจึงสวมรองเท้าส้นสูงวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

        “พี่คะ!” เธอยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสองคนด้วยใบหน้าที่ดูอ่อนหวาน ก่อนจะพูดอย่างสนิทสนมกับพี่สาวและชายหนุ่มข้าง ๆ “คุณกงก็อยู่ด้วยพอดี พ่อให้หนูบอกพี่ว่า เขาอยากเชิญพี่เขยไปนั่งเล่นที่บ้าน พี่เขยคะ วันนี้คุณสะดวกไหมคะ?”

        จวีซือเฝยเชิดหน้ามองกงเจ๋ออวี้ด้วยสายตาอ่อนโยน ในขณะที่สายตาของกงเจ๋ออวี้กลับจับจ้องไปที่จวีซือหนานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เท่านั้น

        จวีซือหนานชายตามองเธออย่างเย็นชา ก่อนจะปัดแขนเธอทิ้งในทันที “ไม่จำเป็น”

        เธอดึงกงเจ๋ออวี้เดินออกไปอีกครั้ง ส่วนจวีซือเฝยก็ตามหลังมาอย่างไม่ยอมแพ้ “พ่อรู้ว่าพี่คบกับใครอยู่ และเขาก็อยากเจอพี่เขย พี่ก็ไม่ได้กลับไปกินข้าวที่บ้านนานแล้ว พ่อกับแม่คิดถึงพี่มากเลยนะคะ อีกอย่างพี่เขยก็ไม่ใช่แฟนปลอม ๆ นี่นา ยังไงซะ สักวันก็ต้องพากลับไปให้พ่อแม่ดูตัวอยู่ดี”

        กงเจ๋ออวี้มองเธออย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยแทรกคำพูดของเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

        “เธอพูดเสียงดังมาก”

        “ฉัน…” จวีซือเฝยเห็นว่ากงเจ๋ออวี้ไม่พอใจ จึงนิ่งอึ้งไปด้วยความประหม่า เธอกัดริมฝีปากด้วยสีหน้าน่าเห็นใจ “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ แค่พ่อของฉัน…”

        กงเจ๋ออวี้ไม่สนใจเลยสักนิด ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็โอบจวีซือหนานเข้าไปในลิฟต์อย่างทันที

        ภายในลิฟต์

        จวีซือหนานรีบถอยออกจากอ้อมแขนของเขา เธอรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

        หญิงสาวทัดปอยผมที่ข้างหูอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

        กงเจ๋ออวี้จ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ดูเขินอายของเธอ แล้วกล่าวขึ้นทันใด “บอกพ่อของคุณด้วย ว่าผมจะไปเยี่ยมท่านเย็นนี้”

        จวีซือหนานเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

        “ไม่ต้องหรอกค่ะ ไม่จำเป็นต้องไป ฉันกับพ่อของฉันไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไร ถ้าไปก็เท่ากับเสียเวลาของคุณเปล่า ๆ”

        สีหน้าของกงเจ๋ออวี้ไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ เขาเพียงแต่มองเธออย่างตรงไปตรงมาเหมือนเดิม “หลังเลิกงาน รอผมที่นี่”

        “จริง ๆ แล้ว…”