บทที่ 21 แว้งกัดกันเอง
ทันใดนั้น!
ในชั่วพริบตา หลินชี่หยางก็ปล่อยจิตสังหารออกมาอย่างรุนแรง
พลังอันมหาศาลเช่นนี้สร้างแรงกดดันอย่างมากให้กับนายท่านกู่
เขาไม่กลัวความตาย แต่ในขณะนี้กลับรู้สึกหวาดกลัวอย่างประหลาด ราวกับว่า หลินชี่หยางสามารถบีบขยี้ิญญาของเขาได้
"นายพูดว่าอะไรนะ?"
เสียงของหลินชี่หยาง ยิ่งทุ้มลึกขึ้นเรื่อย ๆ เขาบอกว่าจะปกป้องผู้หญิงของตัวเองให้ดี เื่อื่น ๆ เขายอมรับได้ทั้งหมด แต่เื่นี้ ไม่มีทางเป็ไปได้เด็ดขาด!
อย่างไรก็ตามจ้าวหนิงซีคือ ตัวประกันของเขา
"ฉันพูดยังไม่ชัดพอหรือไง? โทรศัพท์ของฉันอยู่ในกระเป๋า" นายท่านกู่ยิ้มอย่างวิปริต
ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกลัวจริง ๆ เธอตามชายคนนี้มาก็เพื่อเงิน ถ้าต้องเสียชีวิตจริง ๆ เธอไม่อยากทำหรอก เธอหดคอ รีบถอยหลังไปสองสามก้าว
เธอไม่อยากตาย เมื่อครู่ที่เห็นบอดี้การ์ดล้มลงไปหลายคน เธอก็กลัวแล้ว ท่าทางเมื่อครู่ที่ทำเป็เย่อหยิ่งผยองหายไปหมด ตอนนี้ สามีของเธอก็ถูกบีบคอ ไม่จำเป็ต้องเสี่ยงจริง ๆ
หลินชี่หยางที่กำลังเกรี้ยวกราด เขาเหลือบเห็นผู้หญิงที่มากับนายท่านกู่จะหนีไป แววตาอาฆาตจ้องมองเธออย่างเยือกเย็น "ถ้าถอยไปอีกก้าว ฉันจะบีบหัวของเธอให้แตกตามไปด้วย"
ตึง!
ผู้หญิงคนนั้นล้มลงกับพื้นทันที "ร-เื่นี้เป็ฝีมือของเขาทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!"
เธอร้องไห้โฮ คลานมา คว้าขากางเกงของหลินชี่หยางแล้วอ้อนวอน
"นังชั่วนี่! เธอกล้าหักหลังฉันเหรอ?" นายท่านกู่ะโด่า
เธออยู่กับเขามานานแล้ว ไม่ใช่แค่วันสองวัน ตลอดมาเขาเหมือนถูกสะกดจิตมอมเมาด้วยความรัก แต่มาตอนนี้ ยามที่ได้ยินเธอพูดว่าเป็ฝีมือของตัวเองทั้งหมด ไม่ยอมรับว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เขาจะไม่โกรธได้ยังไง?
ผั้วะ!
หลินชี่หยางเตะเธอออกไปด้วยเท้าข้างหนึ่ง "ถ้าหนิงซีเป็อะไรไปแม้แต่นิดเดียว ฉันจะบดกระดูกพวกแกให้ละเอียดเป็ผุยผง! ไม่มีใครจะรอดไปได้"
เขามองทั้งสองคนด้วยสายตาเ็า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า
บนหน้าจอมีข้อความหนึ่ง: เ้านาย ผู้หญิงทั้งสองคนนั้นและพวกที่ต่อต้านบนถนนถูกจับกุมแล้ว รอคำสั่งจากท่าน
"ปล่อยฉัน ไอ้หนุ่ม!"
นายท่านกู่เชื่อว่าหลินชี่หยางจะต้องยอมแพ้และอ่อนข้อลงแน่นอน เมื่อเห็นข้อความนี้ ท่าทีของเขายิ่งแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ หลินชี่หยางเป็เทพเ้าแห่งาในยุคสมัยของตนเอง คิดหรือว่าสิ่งเหล่านี้จะสามารถข่มขู่เขาได้? นี่กำลังเล่นตลกอยู่หรือไง?
กร๊อบ!
"อ๊ากกกกกกก!"
นายท่านกู่ร้องโหยหวนขึ้นมา นิ้วข้างหนึ่งหักดังสะท้าน
กร๊อบ!
เสียงดังอีกครั้ง นิ้วอีกข้างก็หักตามมา เืพุ่งกระฉูด
หลินชี่หยางไม่ถามอะไรอีก เขาหักนิ้วของอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้เขาเหมือนปีศาจ ไร้ความปรานี มีแต่ความโกรธแค้น
"ย-อย่าหัก! อย่าหักอีกเลย!"
นายท่านกู่ที่เมื่อครู่ยังหัวเราะร่าอยู่ ตอนนี้กลับกลายเป็เหมือนมดปลวก คอยอ้อนวอนขอความเมตตาไม่หยุด
ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็ซีดเผือดเช่นกัน สมองของเธอว่างเปล่า ทั้งหมดนี้เป็เพราะนายท่านกู่ หากไม่ใช่ตัวเขาเองจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้หรือ?
แล้วในสภาพนี้ คิดว่าหลิงชี่หยางจะฟังคำพูดของเขาอีกหรือไง? คนที่กล้าไม่เคารพจ้าวหนิงซีแม้เพียงนิดเดียว เขาจะหักกระดูกของคน ๆ นั้น
"ฉ-ฉันยอมแล้ว! ฉันจะพูด! ฉันจะพูดทุกอย่าง!"
นายท่านกู่ไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน ไม่แม้กระทั่งสนใจความเ็ปที่นิ้วมือ เขาเพียงแค่อ้อนวอนอย่างไม่หยุดหย่อน
"ปล่อยพวกเธอไป ไม่อย่างนั้นฉันจะหักกระดูกของนายต่อทีละนิ้ว!"
หลินชี่หยางไม่ได้ล้อเล่น ทุกคำพูดของเขาเต็มไปด้วยเวทมนตร์ชั่วร้าย ทำให้ผู้คนหวาดกลัว
เขาเตะนายท่านกู่ออกไปด้วยเสียงดังผั้วะ นายท่านกู่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะกดพิมพ์ข้อความ แต่ลูกตาของเขากลับหมุนไปมา
กล้าดูถูกฉันเหรอ? ดี! กล้าหักนิ้วมือของฉันสินะ? ดี!
หากไม่แก้แค้นเื่นี้ เขาจะยืนหยัดต่อไปได้อย่างไร? แค่โทรออกไปเท่านั้นเองหรือ? ด้วยเหตุผลอะไร? เขาไม่ยอมจำนน!
นายท่านกู่ขบฟันกรอด ้าจะโทรออกไป แต่ในตอนนั้น ผู้หญิงคนนั้นกลับร้องโหยหวนขึ้นมา "อย่าให้เขาส่งข้อความออกไป เขาจะไม่ปล่อยสองสาวนั่นไปแน่!"
หลินชี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย พุ่งเข้าไปเตะเขาล้มลงแล้วแย่งโทรศัพท์มา บนนั้นคือข้อความที่เขาเขียน แต่ยังไม่ได้ส่งออกไป
บนนั้นเขียนชัดเจนสามตัวอักษร "ฆ่าพวกเธอ"
"ฮะ ๆ ๆ ..." หลินชี่หยาง อดหัวเราะไม่ได้ นายท่านกู่คนนี้ช่างน่าสนใจไม่น้อย เมื่อเทียบกับคนที่เคยพบเขาแล้วต้องคุกเข่าลงทั้งหมด เขาเก่งกว่ามาก
แต่! เขาทำให้หลินชี่หยางโกรธ
"หน็อยแก นังแพศยา!"
ตาของนายท่านกู่แทบจะถลนออกมา เขาคำรามด้วยความโกรธหมายจะฆ่าผู้หญิงคนนี้!
เพียงเวลาสั้น ๆ ก็เริ่มที่จะกัดกันเองแล้วหรือ?
เห็นเขากำลังจะชักมีดออกมาจากตัวแล้วแทงใส่ผู้หญิงอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นก็หยิบปืนออกมาเล็งไปที่หัวของเขา
หลินชี่หยางไม่อยากจะมองด้วยซ้ำ เขาจ้องมองเบอร์โทรศัพท์ที่อยู่้าแวบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา โทรหาหลี่จง
"หลี่จง ภายในสิบนาที ตรวจสอบให้ชัดเจนว่าเบอร์โทรศัพท์นี้อยู่ที่ไหนตอนนี้! เบอร์โทรคือ 187……134"
หลี่จง!
ได้ยินชื่อนี้ สองหมาบ้าที่กำลังกัดกันอยู่เมื่อครู่ก็หยุดมือในทันที สีหน้าซีดเผือดลงฉับพลัน
เด็กหนุ่มคนนี้รู้จักหลี่จงเหรอ?
นายท่านกู่รู้ดีถึงวิธีการทำงานของหลี่จง เขากับหลี่จงพอจะรู้จักกันอยู่บ้าง เขาเจอหลี่จงยังต้องก้มหัวต่ำถึงสามครั้ง แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับสามารถสั่งการเขาได้โดยตรงเลยเหรอ?
โอ้ะ…นี่ฉัน…ไปทำให้ผู้ยิ่งใหญ่จากไหนโกรธหรือเปล่านะ?
ตอนนี้เขาไม่มีเวลาไปจัดการกับผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว ชายหัวล้านคุกเข่าลงกับพื้นในพริบตา ก้มหัวขอขมา "ผมกู่มัวแต่ตาบอด ไม่ทันสังเกตเห็นูเาไท่ซาน ผมกู่มัวแต่ตาบอด ไม่ทันสังเกตเห็นูเาไท่ซาน!"
ความคิดของหลินชี่หยางไม่ได้อยู่ที่ตัวอีกฝ่ายเลยสักนิด ยามที่ได้ยินเสียงของนายท่านกู่ในตอนนี้ เขาจึงหันหลังกลับไปมองด้วยรู้สึกประหลาดใจ ความโกรธเคืองหายไปอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มขมวดคิ้วพูดเสียงเ็า "ขอร้องฉันเหรอ?"
เขาไม่กลัวตัวเอง แม้กระทั่งความตายยังไม่กลัว ตอนนี้กลับกลัวหลี่จงเหรอ?
สีหน้าของหลินชี่หยางยิ่งดูไม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ เขาย่อตัวลงมองอีกฝ่าย ฝ่ามือเชยคางนายท่านกู่ขึ้น "เมื่อกี้นายยังดูเหิมเกริมอยู่เลย นายไม่กลัวตายไม่ใช่เหรอ? อ้าว ทำไมล่ะ?"
"ไม่ ไม่ใช่!" นายท่านกู่ส่ายหัวไปมาอย่างอลหม่าน หัวสั่นราวกับลูกข่าง เห็นได้ชัดว่าจิตใจแตกสลายไปแล้ว
แปลก!
อ่อก!
ไม่ทันที่หลินชี่หยางจะถามต่อ ชายคนนั้นกลับพ่นของเหลวสีเขียวออกมาจากปาก กลิ่นขมลอยฟุ้งไปทั่วอากาศ
น้ำดี?
เขาถูกทำให้ใจนถึงขั้นนั้นเชียวหรือ?
หลินชี่หยางใช้เท้าเขี่ยร่างของนายท่านกู่ออกไป ตับและถุงน้ำดีของเขาก็แตกเสียแล้ว คน ๆ นี้ไม่มีทางรอดแน่ หลินชี่หยางหัวเราะเ็า หันไปมองพวกบอดี้การ์ดที่นอนดิ้นพราด ๆ อยู่บนพื้นแล้วะโ "จัดการเขาซะ แล้วพวกแกจะได้ไม่ตาย"
"ครับ ๆ ๆ !"
พวกบอดี้การ์ดฝืนความเ็ปลุกขึ้นมา รีบประคองตัวเขา เดินโซเซวิ่งไปที่รถ
ผู้หญิงคนนั้นก็คลานหนีไปอีกทางหนึ่ง ราวกับอยากจะมีขาแปดขา
แต่ในตอนนี้ ดวงตาของหลินชี่หยางกลับเต็มไปด้วยความสงสัย
เขารู้ว่าหลี่จงโเี้ โชคดีที่ครั้งนั้นอีกฝ่ายถวายตัวเป็ลูกน้องเขาเอง แต่ดูจากท่าทางของนายท่านกู่นี่ หรือว่าหลี่จงยังซ่อนอะไรบางอย่างอยู่อีก? แค่ชื่อเดียวก็ทำให้เขากลัวจนตับและถุงน้ำดีแตกได้เชียวหรือ?
ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของหลินชี่หยาง เพียงชั่วครู่ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เป็สายจากหลี่จงโทรมา
เขาจึงรับสายโทรศัพท์
เสียงหลี่จงดังมาจากปลายสาย "นายท่าน ผมหาตำแหน่งที่ตั้งของโทรศัพท์เครื่องนั้นเจอแล้ว แต่ว่าตำแหน่งที่โทรศัพท์อยู่นั้นแปลก ๆ นิดหน่อยครับ..."
9K
![ลุ่มหลง ยัยไซเรน [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1692191518_11566430.webp)
