ตอนที่ 3 สิ่งมีชีวิตเทพโบราณ
ผมชื่อว่า “แดง ดำขาว” เป็คนจากสยามประเทศ จริงๆในปี2488ก็มีการเปลี่ยนชื่อมาเป็ประเทศไทย แค่ผมไม่ค่อยคุ้นชินกับมันเท่าไหร่นัก ก็เคยเรียกสยามประเทศมาตั้งสี่สิบกว่าปี ผมเป็ทหารผ่านา ถูกฝึกมาทุกรูปแบบเพื่อให้ทนทานในสนามรบ ประสบการณ์ต่อสู้จริงมีมากกว่าห้าสิบปี ถึงอย่างนั้น าก็ไม่ได้สวยหรูแม้แต่น้อย…
ไม่ทราบด้วยเหตุใด อายุของผมกลับยืนยาวไปมากถึง 118ปี ผ่าน่ชีวิตมาทุกแบบ ญาติพี่น้องและครอบครัวต่างภาวนาให้ตัวเองอายุยืนกันทั้งนั้น รวมผมด้วยเช่นกัน แต่ในตอนนี้ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ขอภาวนาให้ตัวเองมีอายุยืนพอสมควรดีกว่า …สักแปดสิบปี แม้จะอายุยืนยาวข้ามหลายแผ่นดินผนวกกับร่างกายที่แข็งแรงดี อายุยืนยาวมันไม่ใช่ของขวัญจากพระเ้าเลยสักนิด มันคือคำสาป…
ผมต้องมองดูลูกในไส้หลายคนตาย ภรรยาตาย ญาติพี่น้องตาย มันแทบไม่เหลืออะไรสักอย่างยกเว้นความโดดเดี่ยว ลูกหลานเหลนโหลนหลังๆมานี้ก็ไม่ได้สนิทกับผมเลยสักนิดเดียว เทคโนโลยีพัฒนาข้ามไปแบบก้าวะโ อย่างไรก็ตาม ผมแตกต่างจากเพื่อนๆในรุ่นเดียวกัน ผมเป็คนชอบคิดนอกกรอบเสมอ ตอนนี้ก็สามารถตามทันเทคโนโลยีในปัจจุบันต่างๆนานาได้
มันเหมือนกลายเป็์ของผมไปแล้ว โลกในตอนนี้กว้างขวางอย่างมาก สิ่งที่เรียกว่าสื่ออินเทอร์เน็ตทำให้ผมเข้าถึงความเพลิดเพลินได้โดยง่าย ่เวลาใกล้ตายนั้นผมเหมือนจับััได้ว่าอีกไม่นานนัก เป็เวลาสามวันเต็มที่ผมนอนรออยู่บนเตียงรอเพราะรู้สึกว่าใกล้จะจากโลกใบนี้ไปเต็มที จวบจนกระทั่ง ผมจากไปอย่างสงบบนเตียงนอนนุ่มๆคนเดียว
…………………………….
“แขนสีขาว ข้ารู้สึกได้…” แดงขยับแขนสีขาวบริสุทธิ์สองข้างไปมา เขามองสำรวจแขนสองข้างด้วยอากัปกิริยาอันสงบ “นี่ไม่ใช่รูปลักษณ์ของมนุษย์” เขาหันศีรษะกวาดสายตามองร่างกายของตนเองที่เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง
“นี่มันตัวอะไร… เอเลี่ยนหรือ…”
เอเลี่ยน เป็นิยามของการกล่าวถึงสิ่งมีชีวิตนอกโลกหรืุ์ต่างดาว ถ้าท่านอยู่ในดาวเคราะห์โลกแล้วมีสิ่งมีชีวิตประหลาดจากนอกโลก เราก็เรียกมันว่าเอเลี่ยน แต่ถ้าเราไปเยือนโลกของมัน เราก็จะกลายเป็เอเลี่ยนในสายตาพวกมันเช่นกัน นี่แหละคือนิยามของ “เอเลี่ยน”
สำหรับแดงที่กลายเป็เผ่าพันธุ์สิ่งมีชีวิตเทพโบราณ เขาไม่หลงเหลือความเป็มนุษย์อีก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สภาพจิตใจกำลังแปรเปลี่ยนไปอย่างเชื่องช้าโดยที่เขาไม่รู้สึกตัว
“ไม่ใช่นรกงั้นรึ” แดงบ่นพึมพำ ชาติก่อนเขาเป็ทหารผ่านา คนที่ตายเพราะฝีมือของเขาก็มีมากเหนือคณา เขาคิดว่าตัวเองจะตกลงนรกซะอีก “นี่คงเป็ชีวิตใหม่ของข้า…”
หากเป็คนปกติคงเสียสติหรือคลุ้มคลั่งไม่น้อย จากมนุษย์กลับกลายเป็สิ่งมีชีวิตชนิดอื่น ความคุ้นชินกับร่างกายใหม่ย่อมเป็ไปได้ยากยิ่ง แต่ทว่า มันไม่ใช่สำหรับแดง อาจเป็เพราะอยู่มานานกว่าร้อยปี ความคิดความอ่านสุขุมนุ่มลึกและสภาพจิตใจก็แกร่งกล้าดุจหินผา เขาเคยเห็นสหายร่วมรบตกตายต่อหน้าต่อหน้า ครอบครัวสิ้นลมจากไปสิ้น ญาติพี่น้องถูกพรากชีวิตไป การปรับตัวต่อทุกสิ่งจึงกลับกลายเป็เื่ง่ายดาย
“ต้องรวบรวมข้อมูลก่อน” แดงหันมองไปทั่วบริเวณซึ่งปรากฏซากศพเรียงราย มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นศพขนาดนี้ เขาเคยเห็นมันในามาแล้วราวกับเป็เื่ปกติเสียอย่างนั้น “คงต้องตั้งชื่อใหม่”
เอเลี่ยนตัวสีขาว…
“ไวท์ เอเลี่ยนไวท์” ไวท์พยักหน้าให้กับการตั้งชื่อสุดเรียบง่ายด้วยความพึงพอใจ ทันใดนั้น หน้าต่างค่าสเตตัสก็เด้งขึ้นมา
Lv.10(max) (ไวท์ เอเลี่ยนไวท์) [สิ่งมีชีวิตเทพโบราณ] [สีขาว]
เื:900
พลังโจมตี:900
ค่ามานา:900
พลังป้องกัน:900
ค่าความว่องไว:350
ความสามารถในการฟื้นฟู: 5หน่วย/วินาที
ต้านทานสถานะผิดปกติทุกชนิด:40%
ต้านทานธาตุทั้งหมด:40%
[ระบบ]:ปัจจุบันเลเวลของท่านอยู่ในระดับสูงสุด สามารถเลือกวิวัฒนาการเผ่าพันธุ์ขั้นต่อไปได้
สีขาว>>>ปีศาจสีขาว
สีขาว>>>ปีศาจั์สีขาว
“เลเวลตัน? นี่มันคล้ายกับเกม…” ไวท์ครุ่นคิดในใจ เขาทบทวนถึงเหตุการณ์ชีวิตก่อน ไวท์ส่ายศีรษะไปมา “ข้อมูลยังน้อยเกินไป ถ้ามีระบบคล้ายเกมในชีวิตจริง การตัดสินใจจะพลาดไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว วิวัฒนาการรึ…”
ไวท์มองกลับไปทางร่างไร้ชีวิตของเ้าผู้ปกครองจักรวาล เรือนร่างที่สูงใหญ่กว่าสิบเมตรตั้งตระหง่านราวกับูเาตรงหน้า จู่ๆ เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
<ได้รับอนุญาตจากเ้าผู้ปกครองจักรวาล:ผู้ร่วมสายเื กำลังประเมินค่าสเตตัส>
Lv.10(max) (ไร้ชื่อ) [สิ่งมีชีวิตเทพโบราณ] [???]
เื:0/11,584,329
พลังโจมตี:1,945,678
ค่ามานา:112,488,269
พลังป้องกัน:5,000,000
ค่าความว่องไว:2,000,000
ความสามารถในการฟื้นฟู:10,000หน่วย/วินาที
ต้านทานสถานะผิดปกติทุกชนิด:100%
ต้านทานธาตุทุกชนิด:100%
“ค่าสเตตัสนี่มัน…” ไวท์อุทานขึ้นมาด้วยความตกตะลึงงัน ความแตกต่างระหว่างเขากับสิ่งมีชีวิตตรงหน้ามีมากกว่าหนึ่งหมื่นเท่า!! สิ่งที่สะดุดตามากที่สุดคงจะเป็ “ผู้ร่วมสายเื”
“ข้าคงเป็ลูกของมัน” ไวท์ะโออกมาจากเปลือกไข่ ภายในห้องนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเืตลบฟุ้ง “เหมือนข้าจะเป็ลูกหลานของสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งสุดๆ”
ไวท์มองสำรวจร่างกายของตนเองอีกครั้ง คราวนี้กลับพินิจตริตรองอย่างละเอียด “เหมือนจะมีกรงเล็บที่นิ้วทั้งห้า” ทันใดนั้น ไวท์ก็พ่นน้ำลายออกมากองหนึ่ง แทบจะในทันทีที่พื้นเกิดการหลอมละลาย “เหมือนจะเป็กรด แต่ในกรดก็มีพิษร้ายอยู่เช่นกัน สิ่งมีชีวิตที่ข้าเป็อยู่ไม่ธรรมดาเลย”
อย่างไรก็ตาม ปริศนาในหัวของไวท์กลับมากมาย เขากลับชาติมาเกิดเป็เอเลี่ยนงั้นหรือ? เสียงระบบนี่เป็ของใคร? โลกใบนี้เป็เช่นไร? สถานที่แห่งนี้อยู่ตรงไหน? เพียงสามลมหายใจ เสียงระบบก็ดังขึ้นพร้อมกับอาการผิดปกติบางอย่าง…
<ท่านได้รับ:คำสาปของเอเลี่ยน(Lv.1)>
คำสาปของเอเลี่ยน:การเข่นฆ่าสังหารสิ่งมีชีวิตจะได้รับความสุข ความสนุก ความสำราญและบันเทิงใจ
<ท่านได้รับ:การประเมินระดับสูง(Lv.1)>
“ความสุขจากการฆ่า?” ไวท์ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก อารมณ์คล้ายกับสารเสพติดกระมัง?
ไวท์เดินสำรวจภายในยานอวกาศอยู่พักใหญ่ ทุกตารางนิ้วที่เขาก้าวข้ามคือซากศพของศัตรูที่มาบุกรุกยานลำนี้ จำนวนของมันประหนึ่งจำนวนดินทรายบนพื้นดิน ไวท์เดินสำรวจมาเรื่อย จวบจนกระทั่ง มันเดินมาถึงส่วนหน้าสุดของยานลำนี้ปรากฏเป็ห้องกระจกขนาดใหญ่ั์ที่สามารถมองเห็นข้างนอกยานได้
“มืดจริงๆ”
สิ้นคำกล่าว เสียงระบบก็ดังขึ้นมา <ท่านได้รับ:การมองเห็นในความมืดขั้นสูง(Lv.1)> ทันใดนั้น ในสายตาของไวท์พลันปรากฏทัศนียภาพที่แจ่มชัดขึ้นมา ภาพเบื้องหน้าเผยให้เห็นขอบเหวหนึ่งที่เบื้องล่างหุบเหวนี้ลึกจนมิอาจมองเห็นก้นบึ้ง…
ในขณะนี้เองรอบยานอวกาศ ฝูงลิงโบราณก็พากันมาล้อมรอบยานอวกาศลำนี้ ตัวที่ดูเหมือนจะเป็ผู้นำสูงถึงห้าเมตร “ช่วยกันผลัก!” มันแผดเสียงลั่น แทบจะในทันทีที่ฝูงลิงนับแสนพากันดันยานอวกาศมหึมาจากทุกทิศทาง ไวท์ััถึงได้แรงสั่นะเืเล็กน้อย ด้วยสายตาอันเฉียบคมของเอเลี่ยนไวท์
“ยานกำลังเคลื่อนตัว!! กร๊าซ…” ไวท์หันมองไปทางข้างหลังบานประตูหน้าสุด มันไม่รอช้าพลันวิ่งสุดกำลังเพื่อไปยังประตูทางออกของยานอวกาศ ห้วงเวลาไหลผ่านมากว่าสิบนาที ด้วยขนาดความใหญ่โตของยานอวกาศ แม้เผ่าพันธุ์เอเลี่ยนไวท์จะมีความเร็วที่สูงจนน่าตะลึง แต่ทว่า การที่จะเดินทางจากหน้าสุดของยานไปยังประตูทางออกยาน มันจำต้องใช้เวลานานถึงครึ่งชั่วโมง…
ซึ่งยานอวกาศกำลังถูกผลักใกล้ลงเหวลึกไปเรื่อยๆ
“สกิล:ผู้ปกครองฝูงลิง” หัวหน้าลิงโบราณเปิดใช้ไพ่ตายที่ใช้ได้แค่เดือนละครั้ง
<ผู้ปกครองฝูงลิง:เปิดใช้>
เพิ่มพลังโจมตี:50%
เพิ่มมานา:50%
เพิ่มอัตราการฟื้นฟูเืและมานาสูงขึ้น:50%
ติดสถานะคลุ้มคลั่ง:เพิ่มพลังโจมตีขึ้น 5เท่า ผลกระทบ;สูญเสียสติสัมปชัญญะ
“ดันมันให้ลงเหว!! วัตถุประหลาดที่หาญกล้าเข้าหลุมเทพอสูรสมควรถูกท่านผู้นั้นทำลาย!!”
ใน่เวลานั้นที่ลิงโบราณหลายแสนตัวเกิดอาการคลุ้มคลั่งดันยานอวกาศด้วยพลังกำลังที่มหาศาล มันเห็นได้อย่างชัดเจนว่าในอีกไม่ช้า ยานอวกาศลำนี้จะตกลงสู่ส่วนลึกของเขาวงกตเทพอสูร… เป็จังหวะเดียวกันกับที่ไวท์ใช้เวลาในการวิ่งได้ 29นาที ในชั่วพริบตา เอเลี่ยนตัวสีขาวบริสุทธิ์พลันปรากฏสู่สายตาของลิงโบราณนับแสน ราวกับโลกใบนี้ผนึกปิดโดยสมบูรณ์
เส้นขนของพวกลิงโบราณลุกชูชันขึ้นทั่วทั้งร่างอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับร่างกายที่กลับกลายเป็แข็งทื่อราวกับก้อนหิน แต่จังหวะที่ยานใกล้ตกหน้าผามากที่สุด ต่อให้ไม่ต้องเพิ่งแรงผลักของลิงโบราณ มันก็ถลาจากขอบเหวไปเอง…
[30นาที]
“บ้าเอ๊ยยยย!!!!” ไวท์ะโลั่นสุดเสียงด้วยความคับแค้นใจ ทางออกจากยานที่เปิดกว้างใหญ่อยู่ตรงหน้าแท้ๆ เขากลับมิอาจเอื้อมไปได้ถึง
อย่างไรก็ตาม เสียงะโของไวท์ที่ดูธรรมดา มันกลับกลายเป็เสียงกู่คำรามที่น่าขนลุกที่สุด ลิงโบราณที่ใช้ชีวิตอยู่ในหลุมเทพอสูรมานานกว่าหมื่นปี เสียงคำรามนี้กลับสร้างความหวาดสะพรึงกลัวถึงขีดสุด ราวกับเสียงภูติคร่ำปีศาจครวญ ราวกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นมาจากขุมนรกที่ลึกที่สุด
……………………………………………………………
ยานของอดีตเ้าผู้ปกครองจักรวาลมีความทนทานอย่างยิ่งยวด สิ่งมีชีวิตในโลกอัคทราลาเซียย่อมมิอาจสร้างรอยขีดข่วนให้แก่ยานลำนี้ได้เพียงเสี้ยว ต่อให้จะตกลงมาจากที่สูงเพียงใดล้วนยังไม่มากพอจะสร้างความเสียหายต่อยาน!!
บึ้ม!! เสียงยานอวกาศกระทบพื้นดินดังสะท้านกัมปนาท พร้อมกับข้อความที่ปรากฏขึ้นในสายตาของไวท์
<เขาวงกตเทพอสูร:ชั้นล่าง>