“แม่ค่ะ...จีบลาออกจากงานแล้วนะ” หญิงวัยกลางคนย่างเข้าสู่วัยชรา รับสายของลูกสาวที่โทรเข้ามือถือ โดยไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับประโยคเดิมๆ ที่คุ้นเคยจากปากลูกสาวมาตลอดสองปี
“เอ..ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะลูกสามหรือสี่จ๊ะ แม่จำได้ว่าล่าสุดเพิ่งเดือนที่แล้วนี่เองที่จีบบอกแม่ว่าลาออกงาน” ผู้เป็แม่ตอบกลับลูกสาวอย่างเอ็นดู แม้ลูกสาวจะอายุยี่สิบสามปีแล้วแต่ผู้เป็แม่ยังเห็นว่าฝาจีบเป็เด็กตลอดเวลา
“แม่ว่าจีบอีกแล้วสามหรือสี่ที่ไหน ห้าค่ะแม่รวมครั้งนี้ด้วย” ลูกสาวตอบแกมน้อยใจ
“ทำเป็เด็กอีกแล้ว ไม่ยอมโตเลยเด็กคนนี้…..นี่ครบสองปีแล้วใช่ไหมจ๊ะ เหลืออีกปีเดียว ตามสัญญานะ…….” ผู้เป็แม่ย้ำสัญญาที่ฝาจีบให้ไว้กับครอบครัว
“ค่ะแม่ จีบ ไม่ลืม......ขออีกปีเดียวนะคะ....” ผู้เป็ลูกสาวแอบถอนใจเบาๆ รู้สึกเหนื่อยล้าและเริ่มไม่มั่นใจตัวเองว่าจริงๆ แล้วตัวเองเป็คนไม่สู้งาน เลือกงาน ทักษะไม่ดี ไม่เอาไหนหรือไม่มีความสามารถกันแน่
“จ้า แม่เข้าใจที่จีบเปลี่ยนงานบ่อยๆ ไม่ใช่ว่าไม่สู้งานหรือมีปัญหากับใคร แต่งานที่มันไม่ใช่ที่ใจเราอยากจะทำจริงๆ ถึงจะทำได้ดีขนาดไหน ถ้าใจมันไม่รักก็อยู่ได้ไม่นาน แม่เชื่อว่าจีบมีความรับผิดชอบและความสามารถพอที่จะทำงานได้ดีทุกงาน เอาเถอะแม่ให้โอกาสจีบและจีบก็ต้องให้โอกาสตัวเองด้วยนะ ถึงจะไม่ได้งานที่จีบอยากทำจริง ที่บ้านก็ยังมีงานรอให้จีบทำอยู่ พ่อแม่ก็แก่แล้วก็อยากจะให้ลูกมารับ่งานต่อ”
“ขอบคุณค่ะแม่ ที่แม่ให้โอกาสจีบ จีบจะไม่ทำให้ผิดหวังนะคะ”
หลังจากที่เรียนจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัย พ่อกับแม่้าให้ฝาจีบกลับมาช่วยงานที่บ้าน บ้านฝาจีบเป็โรงงานทำผลไม้อบแห้งระดับเอสเอ็มอีขนาดกลางในจังหวัดลำพูน โดยรับผลไม้จากเกษตรกรมาแปรรูปเป็ผลไม้อบแห้งต่อ เช่น มะม่วง ลำไย สตรอว์เบอร์รี สับปะรด ส่งขายทั้งในและต่างจังหวัด ที่ร้านขายของฝาก ตลาดและห้างสรรพสินค้า แต่ฝาจีบอยากจะทำงานที่ใจเธอยากจะทำมากกว่าแต่จนบัดนี้ก็ยังไม่รู้ว่าคืองานอะไร…..แม้จะเปลี่ยนงานมาตั้งห้างาน เริ่มจากงานตรงสายที่เรียนมาทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร ตำแหน่งคิวซี คิวเอ อาร์แอนด์ดี ถึงแม้จะเป็งานที่เธอถนัดจบมาได้เกรดเฉลี่ยที่ดีมาก แต่มันก็ยังไม่ใช่งานที่เธอชอบ ก็เลยเปลี่ยนสายงานลองมาทำตำแหน่งพีอาร์โรงแรมห้าดาว งานสบาย ไม่ซับซ้อนมาก นั่งในห้องแอร์เย็นๆ ใส่ยูนิฟอร์มสวยๆ แต่ก็ทำได้แค่สามเดือน จนถึงอาชีพล่าสุดพนักงานขายเครื่องมือวิทยาศาสตร์ แรกๆ ชอบมากและคิดว่าน่าจะเป็งานที่เธอตามหาเพราะได้เดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ตลอด ไม่ซ้ำซากจำเจและยังได้เที่ยวไปในตัวแต่พอเข้าเดือนที่เจ็ดของการทำงานฝาจีบเริ่มรู้สึกเบื่อกับการเดินทางคนเดียว กินข้าว เข้าร้านกาแฟหรือแม้กระทั่งในรถก็ไม่พ้นพูดอยู่คนเดียว เพราะระยะทางในการเดินทางแต่ละครั้งก็กินเวลาเป็วันๆ ขับรถแต่ละวันก็เป็ร้อยเป็พันกิโลเมตร จึงตัดสินใจลาออกในเดือนที่เก้า ซึ่งถือว่างานนี้นานที่สุดแล้วใน่การทำงานหลังจากที่จบมา.....สุดท้ายมันก็ยังไม่ใช่เหมือนเดิม.......
‘เหลืออีกปีเดียว จะหางานอะไรทำดีนะ....หรือว่าจะไปสมัครเป็แม่บ้านให้บริการผ่านแอปพลิเคชัน อืม....ไม่น่ารุ่งนะ ขนาดบ้านตัวเองทำแต่ละครั้งยังเหนื่อย หรือว่าพี่เลี้ยงเด็กดี ไอ้เราก็รักแต่เด็กสิบแปดบวกด้วยซิ 5555 ต่ำกว่านั้นไม่ไหวนะ หรือเป็ครูสอนพิเศษ อืม..เป็คนไม่ชอบพูดมาก ซ้ำซากเื่เดิมๆ จะขายของออนไลน์ หรือ.....อย่าว่าแต่โพสต์หรือไลฟ์สดเลย ขนาดเฟสบุ๊คยังเหมือนบ้านร้าง นี่ถ้าไม่มีใครแท็กนะก็คงคิดกันว่าแอบหนีตายไปแล้ว เห่อ..พอๆๆๆ อย่างน้อยก็ยังมีงานที่บ้านรอให้ทำอยู่แล้ว..... ถึงจะไม่ชอบก็เหอะแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะที่ครอบครัวอยู่สุขสบายมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะงานที่พ่อกับแม่สร้างไว้นี่แหละ........อีกตั้งหนึ่งปี ค่อยว่ากัน.........’
ฝาจีบขับรถมาจนถึงใกล้ปากทางเข้าหมู่บ้าน พลันเปิดไฟเลี้ยวรถเก๋งยี่ห้อเกียพิแคนโต สีเขียว เพื่อเตรียมจะเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน
ปี๊มมมมมมมมมมมมมมมมม…...เสียงแตรรถมอเตอร์ไซต์ถูกกดค้างจนมีเสียงลากยาวดังสนั่น จนทำให้ฝาจีบสะดุ้งสุดตัว ขณะที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหลังจากคุยกับมารดาเสร็จ เื่ราวต่างๆ พลันหายไปหมด “ว้ายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” เสียงร้องใพร้อมสายตาที่มองตรงไปข้างหน้า ซึ่งเห็นเพียงแสงไฟจากหน้ารถมอเตอร์ไซค์ที่สาดเข้ามาภายในรถ แต่ยังทันเห็นร่างคนขับซึ่งควบอยู่บนรถหักรถลอยขึ้นบนฟุตบาทอย่างกับติดปีกและหมุนหนึ่งร้อยแปดสิบองศาเพื่อบังคับให้รถจอดสนิทเหมือนนักแข่งรถในสนามไม่มีผิด ฝาจีบเหยียบเบรกจนสุดแรงเกิด
“เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดด” รถหยุดทันก่อนที่จะชนกับรถมอเตอร์ไซค์ ฝาจีบนั่งใจสั่นทั้งกลัวและใจนทำอะไรไม่ถูก นี่ถือว่าเป็อุบัติเหตุแรกั้แ่ขับรถมา
“ก๊อกๆๆๆ” เสียงเคาะกระจกรถด้านคนขับพร้อมกับเสียงเรียกของใครบางคนจากนอกรถทำให้เธอรู้สึกตัว “คุณๆๆๆ เป็อะไรไหมครับ” หญิงสาวรีบสำรวจไปรอบๆ ตัวไม่พบความเสียหายอะไร จึงดับเครื่อง ปลดเข็มขัดนิรภัยและเปิดประตูรถ ค่อยๆ หย่อนขาที่สั่นยังไม่หายบนพื้นถนนอย่างช้าๆ บรรยากาศหน้าทางเข้าหมู่บ้านมีแค่ความมืด แต่ยังมีไฟสลัวๆ สีเหลืองนวลตา จากป้ายชื่อหมู่บ้านส่องสว่างพอให้เห็นคู่กรณีของเธอ...........
“เป็อะไรไหมครับ” เสียงชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้ง
ฝาจีบมองไปทางต้นเสียงที่ยืนรอข้างรถของเธอ ดูลักษณะการแต่งตัวเป็ยูนิฟอร์มที่คุ้นเคยเพราะเธอใช้บริการสั่งอาหารบ่อยครั้ง เป็พนักงานส่งอาหารของบริษัทหนึ่งที่มีให้บริการแถวบ้านของเธอด้วยเสื้อแจ็คเก็ตสีชมพู สวมกางเกงยีน รองเท้าผ้าใบยี่ห้อดัง หมวกกันน๊อคสีชมพู หน้ากากหมวกกันน็อคถูกเลื่อนขึ้นจนเห็นดวงตาที่คมเข้ม มีผ้าบัฟปิดบังใบหน้าจนถึงจมูกที่โด่งเป็สัน รูปร่างสันทัด หุ่นดีแบบคนที่ออกกำลังกายเป็ประจำ เมื่อกวาดสายตามองไปที่มอเตอร์ไซค์พบว่าเป็รถคลาสสิคยี่ห้อเวสป้าสีดำรุ่นใหม่ราคาหลักแสน ที่ฝาจีบใฝ่ฝันอยากจะได้ซักคัน มีกล่องอาหารสีชมพูใบใหญ่มัดติดแน่นกับเบาะรถ
“ไม่เป็ราย ขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษจริงๆ ที่ขับกินเลนถนนมานิดหน่อย” หญิงสาวผมสั้นเสมอคาง รูปร่างเล็ก ตาหวาน ชวนฝัน ขนตางอน ใบหน้าเล็กรูปไข่ จมูกโด่งเป็สันพองาม ปากเล็กอวบอิ่ม เงยหน้าตอบกลับพนักงานส่งอาหารคู่กรณีภายใต้แสงสลัวๆ ของไฟส่องป้ายหน้าหมู่บ้าน “แล้วคุณล่ะ เป็อะไรไหม”
ณคุณพนักงานส่งอาหารเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจนแม้จะมีแค่ไฟสลัวๆ จากหลอดไฟส่องป้ายหมู่บ้าน ถึงกับสะดุดกับใบหน้าและรูปร่างของเธอ ‘หน้าเหมือนนางเอกหนังที่เราติดตามผลงานมากๆๆๆๆ หน้าตา รูปร่าง แม้แต่ทรงผม อย่างกับสำเนาถูกต้อง มีแค่อย่างเดียวที่ไม่เหมือน..........'
“คุณค่ะ เป็อะไรไหม จ้องหน้าฉันตั้งนาน มีอะไรติดหน้าหรือคะ”
“ครับ คุณถามว่าอะไรนะครับ”
“ฉันถามว่า คุณเป็อะไรไหม เห็นจ้องหน้าฉันตั้งนาน”
“อ่อ...ครับ ไม่ๆๆๆ เป็อะไรครับ โอเค น่ารักครับ...เห้ยยยย...อ่า...ไม่มีอะไรครับ”
“หือ.....น่ารักอะไรของคุณ”
“เอ่อ.....รถของคุณนะครับ น่ารัก”
“อ่อ แล้วไป งั้นฉันขอโทษอีกครั้งนะคะ ว่าแต่คุณขึ้นไปบนฟุตบาทได้ไง ไวจริงๆ”
“55555 มันก็เป็สัญชาตญาณปกตินะครับ ผมก็ยังไม่เชื่อตัวเองเลย..........”
“โห...ไม่น่าเชื่อฟุตบาทสูงซะขนาดนั้น...คุณไม่เป็อะไรฉันก็ดีใจมากแล้ว งั้นฉันขอตัวนะคะ เดินทางปลอดภัย ขอบคุณมากนะ”
“ครับ ขอบคุณเช่นครับ”
ฝาจีบขับรถเก๋งเข้าหมู่บ้าน ส่วนณคุณถึงเวลาออกกะงานพอดีจึงขี่มอเตอร์ไซค์ออกซอยตรงกลับบ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านนี้มากนัก
‘ลืมถามชื่อเขาไปเลย คงจะได้เจอกันอยู่มั้ง ปกติเราก็ใช้บริการบริษัทนี้ตลอด’ ฝาจีบพึ่งนึกเื่นี้ได้เมื่อถึงบ้านแล้ว มัวแต่ใกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้
น่ารัก.....ั์ตาชวนฝัน....ผมติดตามผลงานคุณอยู่นะครับ
‘อากิโกะ’
1K
![ขอ 3 เหตุผลที่ฉันต้องเป็นของนาย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1669174272_82808139.webp)
