เทพกระบี่เงาสังหาร

ได้ยินคำกล่าวของเยี๋ยนเสี่ยวฮุ่ยก็กลายเป็นตื่นเต้นพร้อมกับกระโดดเข้ามาบนตักของเยี๋ยนทันที"เด็กน้อยแล้วโชคชะตาของข้าเล่า" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวพร้อมกับมองเยี๋ยนด้วยความหวัง"ข้าไม่รู้ ข้าเห็นเพียงโชคชะตาของท่านอาจารย์และตัวข้าเองเท่านั้น" เยี๋ยนกล่าว"อะไรกัน!!!!!!!!!!!" เสี่ยวฮุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงท้อแท้ทางด้านตระกูลจักรพรรดิ โจวหลิงที่ได้รู้ข่าวเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นนางก็โกรธอย่างมากถึงขั้นด่าทอโจวเซี่ยและโจวหานอย่างไม่สนใจฐานะของทั้งสองเลย"พวกเจ้านี่มันตัวโง่เง่าโดยแท้" โจวหยิงตะวาดขึ้นด้วยความโกรธ"น้องเล็กเจ้าใจเย็นๆก่อน" รัชทายาทรีบห้ามปามทันที"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น" เหล่าผู้อาวุโสมากมายเองก็ไม่ได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดจึงแสดงสีสับสนและมองไปยังจักรพรรดิที่นั่งแสดงสีหน้ามืดมนอยู่"โจวเซี่ย โจวหาน เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้พวกเจ้าทำอะไรลงไป" จักรพรรดิกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ข้าก็แค่จะสั่งสอนเจ้าสวะจากตระกูลราชวงศ์นั่นให้มันรู้จักที่ต่ำที่สูงเท่านั้นเอง" โจวเซี่ยกล่าว"ข้าเองก็ไม่เข้าใจพวกเราตระกูลจักรพรรดิมีอะไรต้องหวาดกลัวเจ้าพวกเด็กนั่นด้วย" โจวหานกล่าว"ไอ้พวกโง่ เจ้าไม่รู้เหรอว่าเด็กที่พวกเจ้าว่าคืออู่หมิงสหายของข้าและอู่หมิงยังเป็นลูกหลานของเซียนจากทวีปศูนย์กลางอีกด้วย" โจวหลิงคำรามออกมาด้วยความโกรธ นี่ถ้ารัชทายาทไม่มาจับนางไว้นางคงวิ่งเข้าไปซัดหมัดใส่โจวเซี่ยอย่างแน่นอน"ลูกหลานของเซียน เป็นไปไม่ได้ลูกหลานของเซียนไม่มีทางมาอยู่ทวีปแห่งนี้หรอก" โจวหานหล่าว"เหอะ ตอนแรกข้าก็คิดแบบเจ้าแต่ข้าพึ่งแน่ใจเมื่อในเร็วๆนี้ซึ่งเรื่องนี้แม่นางเสี่ยหลินเป็นคนเอ่ยออกมาจากปากของนางเองว่าความพิโรธของเซียนไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และยังมีความเป็นไปได้ว่าทวีปแห่งนี้อาจจะถูกลบทิ้งเลยก็ได้ถ้าเซียนเกิดโกรธขึ้นมา" จักรพรรดิกล่าวด้วยสีหน้ามืดมน"นี่ แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดี""ใช่แล้วเป็นเพราะองค์ชายและผู้อาวุโสโจวหานที่ผิดเพราะงั้นทั้งสองต้องรับผิดชอบ""ใช่แล้วทั้งสองต้องรับผิดชอบ"เหล่าผู้อาวุโสพากันกล่าวออกมาด้วยความหวาดกลัว สำหรับพวกเขาเซียนคือตัวตนที่สามารถปิดบังท้องฟ้าด้วยมือเพียงข้างเดียวได้และผลกระทบของการทำให้เซียนโกรธนั้นก็เป็นสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวแต่ในตอนนั้นเองที่ชายชราคนรับใช้ของเสี่ยวหลินก็ปรากฎขึ้นในห้องโถงอย่างไร้ร่องรอยซึ่งแม้แต่จักรพรรดิก็ยังต้องตกตะลึงแรงกดดันของชายชราทำให้ไม่มีใครกล้าเปิดปากออกมาเลยสักคำ"เรียนองค์จักรพรรดิข้าได้รับคำสั่งจากนายหญิงให้มามอบสิ่งนี้ให้กับท่าน และเมื่อท่านได้ดูของที่อยู่ข้างในแล้วท่านก็สามารถตัดสินใจเองได้เลยว่าต้องทำอย่างไรแล้วการกระทำของท่านต่อจากนี้ก็จะเป็นการตัดสินชะตากรรมของตระกูลจักรพรรดิ" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนที่ร่างกายจะค่อยๆเรือนรางและหายไปผู้อาวุโสในห้องโถงกลายเป็นหวาดกลัว พวกเขาที่เป็นถึงจักรพรรดิกันทุกคนกลับไม่มีใครสามารถรู้ถึงตัวตนของชายชราที่ปรากฎออกมาและจากไปเลยแม้แต่น้อยแม้แต่สัมผัสวถึงตัวตนของอีกฝ่ายก็ยังทำไม่ได้ นี่แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายมีพลังอย่างน้อยก็อยู่จุดสูงสุดของปราณจักรพรรดิหรือไม่ก็ครึ่งก้ามสู่การกลายเป็นเซียน"ชายชราคนนั้นมันคนที่อยู่กับแม่นางเสี่ยวหลิน" รัชทายาทกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว"ชายคนนั้นแข็งแกร่งกว่าข้า" จักรพรรดิกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งคำกล่าวของจักรพรรดิทำให้เหล่าผู้อาวุโสแทบทรุดลงนี่แสดงให้เห็นว่าตัวตนของหอสมบัตินั้นน่าหวาดกลัวแค่ใหนและนี่ยังดีที่หอสมบัติไม่ได้เข้ามาแก่งแย่งชิงดีกับพวกเขาไม่อย่างงั้นทวีปคุนหลุนอาจจะตกอยู่ในมือของหอสมบัติแล้วก็ได้"ท่านพ่อของที่ชายชราส่งมานั้นคืออะไร" โจวหลิงกล่าวจักรพรรดิมองไปยังแผ่นหินที่มีค่ายกลอยู่มนมือซึ่งเพียงแค่มองจักรพรรดิก็รับรู้ได้แล้วว่านี่คือค่ายกลบันทึกภาพ จักรพรรดิกระตุ้นค่ายกลทันทีและในตอนนั้นเองภาพของคนของตระกูลอินทรีย์กำลังคุยกกันเรื่องที่ร่วมมือกับโจวเซี่ยอย่างสนุกปากก็ถูกฉายออกมา โจวเซี่ยกลายเป็นหวาดกลัวทันทีเมื่อเห็นภาพที่ปรากฎและการกระทำของเขานั้นถือว่าเป็นกบฏอย่างเห็นได้ชัด"โจวเซี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" จักรพรรดิคำรามออกมาด้วยความโกรธอย่างถึงที่สุดเพราะเรื่องนี้เขาไม่มีทางรับได้อย่างเด็ดขาด ถ้าโจวเซี่ยก่อเรื่องนี้ขึ้นด้วยตนเองเขาก็ยังพอให้อภัยได้แต่นี่โจวเซี่ยกลับร่วมมือกับศัตรูของตระกูลจักรพรรดิทำลายตระกูลของตนเองแล้วแบบนี้คนเป็นพ่ออย่างจักรพรรดิจะยอมรับได้อย่างไร"นี่เซี่ยเอ๋อเจ้าถึงกลับ......" โจวหานเองก็เริ่มโกรธขึ้นมาในทันทีถึงแม้โจวหานจะรักและเอ็นดูโจวเซี่ยอย่างมากแต่ก็โจวหานเองก็เกลี้ยดตระกูลอินทรีย์มากเช่นเดียวกันและเมื่อเห็นหลายที่รักของตนเองไปร่วมมือกับศัตรูของตนเองโจวหานก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก"นี่มันกบฏ องค์ชายสองเป็นกบฏสบคบคิดกับศัตรูหวังจะทำลายตระกูลจักรพรรดิของพวกเรา" เหล่าผุ้อาวุโสพากันกล่าวขึ้นทันที"ไม่ใช่ ไม่ใช่นะ ข้าไม่ได้เป็นกบฏข้าก็แค่อยากจะได้ดอกไม้วิญญาณเท่านั้นเอง ข้าไม่ผิด มันไม่ใช่ความผิดของข้า" โจวเซี่ยคำรามออกมาอย่างไม่ยอมรับ"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เพียงแค่ดอกไม้วิญญาณเพียงดอกเดียวเจ้าถึงกับชักหายนะเข้ามาในตระกูล เฮ้อ นำตัวของโจวเซี่ยไปประหารซะและกระจายข่าวนี้ออกไปเพื่อไม่ให้ใครเอาเป็นเยี่ยงอย่าง แล้วก็ส่งหนังสือขอบคุณไปยังแม่นางเสี่ยวหลินด้วยถ้าไม่มีนางนำข้อมูลนี้มาบอกพวกเราก็คงไม่จะไม่มีทาวคิดถึงว่าองค์ชายผู้สูงส่งของตระกูลจักรพรรดิจะสบคบคิดกับศัตรู" จักรพรรดิกล่าวด้วยสีหน้าเจ็บปวดและอ่อนล้าเป็นอย่างมากเขาไม่คิดว่าจะมีวันที่บุตรของตนก่อเรื่องแบบนี้"เดี๋ยวก่อนท่านพ่อ ได้โปรดให้อภัยข้าด้วย ข้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วได้โปรดอย่าประหารข้าเลย" โจวเซี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวตัวเขาที่เป็นถึงองค์ชายที่สูงส่งจึงไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ตนเองจะถูกโทษประหานและนี่ก็เป็นเพราะดอกไม้วิญญาณที่มีราคาเพียงแค่ 400 หยกเซียนเท่านั้นโจวหานกลายเป็นสิ้นหวังเพราะสายเลือดที่สืบทอดจากตนไปมีเพียงแค่มารดาของโจวเซี่ยและโจวเซี่ยเท่านั้นและถ้าโจวเซี่ยตกตายไปก็จะเหลือเพียงแค่มารดาของโจวเซี่ยแต่ด้วยเหตุการที่เกิดขึ้นวันนี้จักรพรรดิก็คงไม่คิดจะเหลียวแลมารดาของโจวเซี่ยอีกอย่างแน่นอน"องค์จักรพรรดิได้โปรดละเว้นโทษตายให้กับเซี่ยเอ๋อด้วยกลับกันข้าขอเป็นฝ่ายรับโทษตายนั้นแทน" โจวหานกล่าวด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง---------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความจริงถูกเปิดเผย

คล้ายกับเรื่องเทพกระบี่เงาสังหาร ที่คุณอ่าน

เทพกระบี่เงาสังหาร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความจริงถูกเปิดเผย

คล้ายกับเรื่องเทพกระบี่เงาสังหาร ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้