เหนือแอ่ง
ต้นไม้เตี้ยสูงไม่ถึงเอวมนุษย์ต้นหนึ่งงอกออกจากรอยแยกของหิน
ใบมีสีแดงเข้ม
กิ่งมีเพียงไม่กี่กิ่ง
และบนกิ่งหนึ่ง
มีผลทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นแขวนอยู่
สีแดงอมส้ม
ผิวใสราวหยก
ภายในเหมือนมีเปลวแสงเคลื่อนไหวช้า ๆ
จางเหว่ยหยุดหายใจไปชั่วขณะ
“ท่านน้า”
ไป๋ซูเหยามองผลนั้น
แววตาเปลี่ยน
“ผลเพลิงหยก”
จางเหว่ยเงียบไปหนึ่งลมหายใจ
ก่อนหัวเราะ
“หาเจอจริง ๆ!”
เขากำลังจะเดินเข้าไป
ไป๋ซูเหยาคว้าแขน
“อย่าเพิ่งเข้าไป”
“มีอะไรรึ?”
“สมุนไพริญญาหรือผลไม้ที่มีพลังสูง มักมีสัตว์อสูรอยู่ใกล้”
จางเหว่ยนึกถึงหมีเกราะอัคคีทันที
“หรือมันเฝ้าสิ่งนี้?”
นางมองทางที่เข้ามา
“เป็ไปได้มาก”
จางเหว่ยสำรวจรอบโพรง
ไม่มีรอยเท้าสัตว์ขนาดใหญ่ในนี้
แต่ตรงแอ่งน้ำมีร่องรอยกรงเล็บหลายจุด
หมีเกราะอัคคีเข้ามาได้จริง
“แล้วเราจะเก็บอย่างไร?”
ไป๋ซูเหยาหยิบมีดสั้น
“ผลเพลิงหยกไม่ควรใช้มือเปล่าััขั้วตอนตัด”
“ความร้อนในผลอาจไหลย้อนเข้าเส้นชีพจร”
จางเหว่ยชะงัก
“ตำรับที่ข้าได้รับไม่ได้บอกเื่นี้”
“เพราะมันอาจคิดว่าเ้ารู้พื้นฐานอยู่แล้ว”
“แต่ข้าไม่รู้”
“ดังนั้นจึงต้องเรียนรู้”
นางหยิบถุงผ้าบางชนิดออกจากสัมภาระ
“ใช้ผ้าหยกเย็นห่อ”
“ตัดก้านเหนือขั้วประมาณครึ่งนิ้ว”
“อย่าให้ผลตกสู่พื้น”
จางเหว่ยมองการเคลื่อนไหวอย่างตั้งใจ
“ข้าทำเอง”
นางมองเขา
“เ้าแน่ใจ?”
“น้ำยาหล่อชีพจรสุดท้ายข้าต้องเป็คนปรุง”
“อย่างน้อยเื่สมุนไพรข้าควรเริ่มเรียนั้แ่ตอนนี้”
ไป๋ซูเหยาเงียบไปเล็กน้อย
ก่อนยื่นมีดให้
“เช่นนั้นลองดู”
จางเหว่ยรับมีดมา
เดินเข้าใกล้ต้นไม้
ยิ่งใกล้ ความร้อนยิ่งชัด
แต่แปลกที่ไม่แสบร้อนผิว
กลับทำให้ชีพจรทั้งเก้าสายภายในร่างสั่นเบา ๆ
เขาหยุด
“อีกแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ชีพจรตอบสนองต่อบางอย่าง”
ไป๋ซูเหยาขมวดคิ้ว
“เจ็บหรือไม่?”
“ไม่”
“เหมือนพวกมันรับรู้ความร้อน”
นางคิดเล็กน้อย
“อย่าพยายามดูดพลังเข้าไป”
“มรดกเตือนแล้ว”
“ข้ารู้”
จางเหว่ยใช้ผ้าหยกเย็นรองผล
มืออีกข้างวางมีดเหนือขั้วตามระยะที่ไป๋ซูเหยาบอก
สูดลมหายใจ
ตัด
ฉึก
ก้านขาดออกมา
ทันใดนั้นแสงสีแดงในผลสว่างขึ้น
ความร้อนปะทุออกมา
จางเหว่ยเกือบปล่อยมือ
“รีบจับไว้!”
ไป๋ซูเหยาะโ
เขากัดฟัน
รีบใช้ผ้าห่อไว้
ความร้อนลดลงอย่างรวดเร็ว
หลังไม่กี่ลมหายใจ ผลเพลิงหยกก็สงบลง
จางเหว่ยถอนหายใจ
“ได้มาแล้ว”
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า
ส่วนผสมที่หายากที่สุด
ได้มาแล้วหนึ่งอย่าง
ไป๋ซูเหยารับไปตรวจดู
“เป็ผลที่สมบูรณ์”
“คุณภาพดีมาก”
“สามารถใช้ได้?”
“ใช้ได้”
จางเหว่ยยิ้มกว้างกว่าเดิม
แต่สายตากลับเลื่อนไปยังต้นผลเพลิงหยก
ยังมีผลเล็กอีกสองผล
สีเพิ่งเริ่มแดง
“เอาไปด้วยได้ไหม?”
“ไม่ได้”
“เพราะยังไม่สุกใช่หรือไม่?”
“ใช่”
“ถ้าเก็บตอนนี้ พลังจะไม่สมบูรณ์”
“และต้นไม้อาจเสียหาย”
จางเหว่ยพยักหน้า
ไม่ได้โลภจะถอนทั้งต้น
เขามองแอ่งน้ำ
“น้ำตรงนี้เกี่ยวกับที่มันเติบโตหรือไม่?”
ไป๋ซูเหยาย่อตัว
ใช้ปลายนิ้วแตะ
“อุ่น”
“และมีพลังธาตุไฟบางเบา”
“น่าจะมีแหล่งความร้อนใต้ดิน”
จางเหว่ยนึกถึงแร่แดงตามทาง
“เอาน้ำไปได้หรือไม่?”
“ได้ แต่ไม่มีประโยชน์มากนักเมื่อออกจากบริเวณนี้ พลังจะสลายไป”
จางเหว่ยจึงเลิกสนใจ
ทั้งสองกำลังจะกลับ
แต่เมื่อเขาหันมองอีกครั้ง
สายตากลับสะดุดกับสิ่งหนึ่งหลังต้นไม้
มีเศษกระดูกสีแดงเข้มชิ้นเล็กฝังอยู่ในหิน
ไม่เหมือนกระดูกของหมี
ไม่เหมือนโครงกระดูกมหึมาด้านนอก
มันมีขนาดเท่านิ้วมือ
ผิวกระดูกใสราวผลึก
จางเหว่ยเดินเข้าไป
“ท่านน้า นี่คืออะไร?”
ไป๋ซูเหยาตามมา
นางก้มมอง
ส่ายหน้า
“ไม่รู้”
จางเหว่ยยื่นมือจะัั
นางห้ามทันที
“เมื่อครู่เพิ่งบอกอะไร?”
เขาถอนมืออย่างรวดเร็ว
“อย่าััสิ่งที่ไม่รู้จัก”
“ยังจำได้ก็ดี”
จางเหว่ยใช้ปลายมีดเขี่ยเบา ๆ
กระดูกไม่ขยับ
เหมือนฝังลึกอยู่ในผนัง
ไป๋ซูเหยามองอยู่ครู่หนึ่ง
“ปล่อยมันไว้”
“แต่..”
“เรามาที่นี่เพื่อผลเพลิงหยก”
นางหันมองเขา
“สมบัติที่ไม่รู้จัก บางครั้งมีค่ามาก”
“บางครั้งก็ฆ่าคนได้”
“อย่าคิดว่าทุกสิ่งที่พบต้องเก็บเอาไป”
จางเหว่ยเงียบลง
ก่อนพยักหน้า
“ข้าจำไว้แล้ว”
ทั้งสองกลับออกจากโพรง
เมื่อผ่านช่องหินมาอีกครั้ง
จางเหว่ยเหลือบมองตำแหน่งที่ห่อหนังสัตว์เคยอยู่
ที่นั่นไม่มีอะไรเหลืออยู่
แต่ชีพจรในร่างยังคงสั่นเป็ระยะ
เขาไม่เข้าใจเหตุผล
อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่คิดฝืนค้นหาต่อ
การออกจากถ้ำก่อนสำคัญกว่า
ไป๋ซูเหยาเดินนำหน้า
แต่เพิ่งถึงทางแคบ
นางหยุดทันที
จางเหว่ยเกือบชนแผ่นหลัง
“มีอะไร?”
นางยกมือ
บอกให้เงียบ
จากด้านนอกถ้ำ
มีเสียงคนพูด
เบามาก
“รอยเท้าเข้ามาที่นี่”
อีกเสียงตอบ
“คนของเราก็อยู่ด้านใน”
“เข้าไป”
จางเหว่ยสีหน้าเปลี่ยน
ตามมาเร็วเกินไป!
ไป๋ซูเหยาถอยกลับอย่างเงียบ ๆ
ทั้งสองหลบหลังหิน
เสียงฝีเท้าเริ่มเข้าใกล้
หนึ่ง
สอง
สาม
อย่างน้อยสามคน
อาจมากกว่า
จางเหว่ยกระซิบ
“ออกทางอื่นได้หรือไม่?”
“ยังไม่รู้”
ไป๋ซูเหยามองด้านหลัง
โพรงผลเพลิงหยกเป็ทางตัน
ทางหลักมีศัตรู
นางหลับตา
ใช้ประสาทััตรวจ
แต่ทันทีที่ใช้พลัง ใบหน้าก็ซีดลงเล็กน้อย
จางเหว่ยเห็น
“อย่าฝืน”
“น้ายังไหว”
เสียงคนด้านนอกดังชัดขึ้น
“มีเื”
“มีการต่อสู้”
“ระวัง”
ไป๋ซูเหยาหันมองจางเหว่ย
“ถ้าสู้ขึ้นมา”
“เ้ากลับไปโพรงด้านใน”
“ปิดช่องหิน”
จางเหว่ยขมวดคิ้ว
“แล้วท่าน?”
“ไม่ต้องถาม”
“แต่..”
“ทำตามที่น้าบอก”
เขากำหมัดแน่น
ยังไม่ทันตอบ
เสียงฝีเท้าก็หยุดลง
ชายคนหนึ่งะโจากโถงด้านนอก
“ผู้ใดอยู่ข้างใน ออกมา!”
ไม่มีคำตอบ
“พวกเรารู้ว่าพวกเ้าอยู่ที่นี่!”
ไป๋ซูเหยายังนิ่ง
เสียงชายอีกคนดังขึ้น
“พบศพแล้ว!”
“เป็คนของเรา!”
“สัตว์อสูรตายด้วย!”
เกิดความเงียบ
จากนั้นเสียงหนึ่งที่จางเหว่ยจำได้ก็ดังขึ้น
“นางอยู่ที่นี่”
จางเหว่ยหรี่ตา
เสียงชายมีแผลเป็จากเมื่อคืน!
“ไป๋ซูเหยา”
ชายคนนั้นเรียก
“เ้าไม่ต้องซ่อน”
“ออกมาคุยกัน”
ดวงตาสตรีผมขาวเย็นลง
นางเดินออกจากที่กำบัง
จางเหว่ยคว้าแขน
นางหันกลับ
“ข้าจะไปด้วย”
“จางเอ๋อร์”
“ถ้าเขา้าฆ่าเรา”
“ต่อให้ข้าซ่อนอยู่ด้านใน เมื่อท่านแพ้ ข้าก็ตาย”
“ถ้าเขา้าคุย”
“ข้าก็อยากฟังว่าเขา้าอะไร”
ไป๋ซูเหยามองเขานาน
สุดท้ายไม่ได้ห้าม
“อยู่ข้างหลังน้า”
ทั้งสองเดินออก
เมื่อเข้าสู่โถงใหญ่
จางเหว่ยเห็นคนชุดดำห้าคน
ชายมีแผลเป็ยืนตรงกลาง
ด้านหลังเขามีชายชราร่างผอมอีกคนหนึ่ง
ชายชราสวมชุดเทา
ไม่มีอาวุธ
แต่เพียงยืนอยู่เฉย ๆ ก็ทำให้ไป๋ซูเหยาสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ชายมีแผลเป็มองซากหมีเกราะอัคคี
ก่อนมองไป๋ซูเหยา
“เ้าฆ่ามัน?”
“มีเื่ใด?”
“าเ็อยู่ยังทำได้ถึงเพียงนี้”
เขายิ้ม
“สมชื่อจริง ๆ”
ไป๋ซูเหยาไม่สนใจคำชม
“เมื่อคืนข้าปล่อยเ้าไป”
“วันนี้กลับพาคนมาอีก”
ชายมีแผลเป็ส่ายหน้า
“เ้าเข้าใจผิด”
“เมื่อคืนเป็ข้าที่ถอย”
“ไม่ใช่เ้าปล่อย”
จางเหว่ยเกือบหัวเราะกับความหน้าด้านของอีกฝ่าย
แต่ชายมีแผลเป็มองมาทางเขาเสียก่อน
“เด็กคนนี้คือจางเหว่ย?”
หัวใจเด็กหนุ่มกระตุก
อีกฝ่ายรู้ชื่อเขา!
ไป๋ซูเหยาก้าวมาบังทันที
“อย่าเรียกชื่อเขา”
ชายมีแผลเป็ยิ้ม
“ดูเหมือนจะใช่”
“สิบห้าปี”
“ในที่สุดก็พบ”
จางเหว่ยกำหมัด
“เ้าตามหาข้าทำไม?”
ไป๋ซูเหยาหัน
“จางเอ๋อร์”
แต่เขาไม่ถอย
ชายมีแผลเป็มองเด็กหนุ่มอย่างสนใจ
“มีความกล้า”
“เหมือนคำเล่าบางอย่าง”
ไป๋ซูเหยาสีหน้าเย็นจัด
“หุบปาก”
ชายมีแผลเป็หัวเราะ
“ข้ายังไม่ได้พูดอะไร”
จากนั้นเขายกมือ
ลูกน้องด้านข้างนำกล่องไม้ขนาดเล็กออกมา
เปิด
ภายในมีแผ่นผลึกสีขาว
ตอนนี้มันกำลังเรืองแสงแดงจาง ๆ
ทันทีที่กล่องเปิด
ห่อหนังสัตว์ข้างเอวจางเหว่ยสั่นเล็กน้อย
เด็กหนุ่มััได้ชัด
ชายมีแผลเป็เห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ นั้น
แววตาสว่างขึ้น
“อยู่กับเ้าจริง”
ไป๋ซูเหยายกฝ่ามือ
“อีกก้าวเดียว ข้าฆ่าเ้า”
ชายมีแผลเป็ไม่ขยับ
กลับมองชายชราด้านหลัง
ชายชราก้าวออกมาหนึ่งก้าว
เพียงก้าวเดียว
อากาศในโถงถ้ำพลันหนักขึ้น
ไป๋ซูเหยาขมวดคิ้ว
ริมฝีปากซีดลง
จางเหว่ยเองก็รู้สึกแรงกดดัน
แต่ชีพจรทั้งเก้าสายกลับสั่น
ร่างที่ผ่านการหลอมช่วยให้เขายังยืนได้
ชายชรามองเด็กหนุ่ม
แววตาเปลี่ยนเล็กน้อย
“ไม่คุกเข่า?”
จางเหว่ยหายใจหนัก
“เหตุใดข้าต้องคุกเข่า?”
ชายชราหรี่ตา
แรงกดดันเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เข่าจางเหว่ยสั่น
แต่ไม่งอ
ไป๋ซูเหยาก้าวมาขวาง
แรงกดดันส่วนใหญ่ถูกนางรับไว้
“ผู้าุโ”
น้ำเสียงของนางเย็น
“ใช้พลังข่มเด็กที่ยังไม่เริ่มฝึกยุทธ์”
“เ้าไม่อายหรือ?”
ชายชราไม่ได้โกรธ
เพียงกล่าว
“ข้าอยากดูว่าของที่เราตามหามาสิบห้าปี”
“มีอะไรพิเศษ”
จางเหว่ยได้ยินแล้วดวงตาเย็นลง
ตามหามาสิบห้าปี
ไม่ใช่เพิ่งตามห่อหนังสัตว์เมื่อคืน!
เขามองชายมีแผลเป็
“พวกเ้าตามหาข้ามาตลอด?”
ชายมีแผลเป็ไม่ตอบ
ไป๋ซูเหยากล่าวแทน
“อย่าพูดกับพวกมัน”
ชายชราหันมองนาง
“ไป๋ซูเหยา”
“เ้ารู้ว่าหากสู้ตอนนี้”
“เ้าไม่มีโอกาส”
“ดังนั้นส่งเด็กมา”
จางเหว่ยกำหมัดแน่น
ไป๋ซูเหยาไม่แม้แต่เปลี่ยนสีหน้า
“เข้ามาเอาเอง”
ชายชราถอนหายใจ
“ดื้อดึงนัก”
เขายกมือ
ไป๋ซูเหยาขยับทันที
แต่ก่อนทั้งสองจะปะทะ
พื้นถ้ำพลันสั่น!
ครืน!
ทุกคนหยุด
ฝุ่นหินร่วงจากเพดาน
ชายมีแผลเป็มองขึ้น
“อะไร?”
ครืน!
แรงสั่นครั้งที่สองรุนแรงกว่าเดิม
ซี่โครงมหึมาของสัตว์โบราณสั่นตาม
ทันใดนั้น
เสียงแตกดังขึ้นจากพื้นใต้โครงกระดูก
แกร๊ก!
รอยร้าวเส้นหนึ่งปรากฏ
จากนั้นแยกออกอย่างรวดเร็ว
แกร๊ก! แกร๊ก! แกร๊ก!
“ถอย!”
ชายชราะโ
พื้นส่วนกลางทรุดลง
ตูม!
หินจำนวนมหาศาลร่วงหายลงสู่ความมืดด้านล่าง
จางเหว่ยเสียหลัก
พื้นใต้เท้าแตก
“จางเอ๋อร์!”
ไป๋ซูเหยาคว้ามือเขา
แต่หินที่นางยืนอยู่ก็แตกตาม
ร่างทั้งสองร่วงลง
ชายมีแผลเป็พุ่งจะคว้าจางเหว่ย
ปลายนิ้วเกือบถึงแขนเสื้อ
จางเหว่ยใช้มืออีกข้างตบออกโดยสัญชาตญาณ
ปึก!
มือปะทะกัน
แม้กำลังเขาเทียบอีกฝ่ายไม่ได้
แต่แรงกระแทกทำให้ระยะห่างเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย
พอที่จะหลุดจากการคว้า
“จับมัน!”
เสียงชายมีแผลเป็ดังไล่หลัง
แต่จางเหว่ยกับไป๋ซูเหยาร่วงลงไปแล้ว
ความมืดกลืนร่างทั้งสอง
ลมแรงพุ่งผ่านหู
จางเหว่ยรู้เพียงว่ามือของไป๋ซูเหยายังกำข้อมือเขาแน่น
“ท่านน้า!”
“อย่าปล่อยมือ!”
“ข้าไม่ปล่อย!”
พื้นด้านล่างมองไม่เห็น
ความเร็วตกเพิ่มขึ้น
ไป๋ซูเหยาพยายามรวบรวมพลัง
แต่เพียงพลังปรากฏ นางกระอักเืออกมาอีกครั้ง
“ท่านน้า!”
“น้าไม่เป็ไร!”
นางสะบัดมืออีกข้าง
แถบผ้าขาวพุ่งออก
พันเข้ากับหินที่ยื่นจากผนัง
ฟึ่บ!
ร่างทั้งสองถูกรั้งไว้
ความเร็วลดลง
แต่หินรับน้ำหนักไม่ไหว
กร๊อบ!
แตก!
ทั้งคู่ร่วงต่อ
ด้านล่างเริ่มมีเสียงน้ำ
จางเหว่ยะโ
“มีน้ำ!”
ไป๋ซูเหยามองลง
ความมืดยังคงปกคลุม
แต่เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ
นางดึงตัวจางเหว่ยเข้ามาใกล้
“หายใจเข้า!”
“อะไรนะ?”
“เดี๋ยวนี้!”
จางเหว่ยสูดลมหายใจ
วินาทีถัดมา
ตูม!
ทั้งสองตกกระแทกผิวน้ำ
ความเย็นจัดห่อหุ้มร่างทันที
แรงกระแทกทำให้ลมหายใจแทบหลุด
จางเหว่ยจมลง
น้ำมืดสนิท
เขาพยายามว่ายขึ้น
แต่มือไป๋ซูเหยาหลุดไปแล้ว
จางเหว่ยลืมตา
มองไม่เห็นอะไร
“ท่านน้า!”
เสียงถูกน้ำกลืนไปสิ้น
เขารีบว่าย
ขึ้นสู่ผิวน้ำ
ซ่า!
จางเหว่ยโผล่ขึ้น
หอบหายใจ
“ท่านน้า!”
ไม่มีคำตอบ
“ท่านน้า!”
เขาว่ายไปรอบ ๆ
หัวใจเริ่มร้อนรน
“ไป๋ซูเหยา!”
เป็ครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเต็มของนางออกมาโดยตรง
ทันใดนั้น
ด้านซ้ายมีเสียงน้ำ
ซ่า!
สตรีผมขาวโผล่ขึ้น
จางเหว่ยพุ่งไปหา
“ท่านเป็อย่างไร?”
“ยังไม่ตาย”
“ท่านชอบพูดเช่นนี้จริง ๆ”
แม้ในสถานการณ์เช่นนี้ เด็กหนุ่มยังถอนหายใจอย่างโล่งอก
ทั้งสองรีบว่ายไปยังขอบ
พบพื้นหินให้พอได้
ปีนขึ้นไป
จางเหว่ยนอนหอบอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นรีบคลำหน้าอก
กล่องของบิดามารดายังอยู่
หยกยังอยู่
ห่อหนังสัตว์ที่เอวก็ยังไม่หลุด
เขารีบตรวจถุงผลเพลิงหยก
“ยังอยู่!”
ไป๋ซูเหยาหันมอง
“ดี”
จางเหว่ยลุกขึ้นนั่ง
มองรอบตัว
เหนือศีรษะมีช่องแตก
แต่สูงมาก
มองไม่เห็น้า
เสียงคน้าดังเลือนราง
“ค้นทางลงไป!”
“มันยังไม่ตาย!”
เด็กหนุ่มมองไป๋ซูเหยา
“พวกมันจะตามลงมา”
“ใช่”
“เราต้องไปแล้ว”
นางพยายามลุก
แต่ร่างโงนเงน
จางเหว่ยรีบประคอง
“ท่านาเ็หนักขึ้น”
“ยังพอเดินได้”
“อย่าฝืน”
ไป๋ซูเหยามองเขา
จางเหว่ยทำเหมือนไม่เห็น
ดึงแขนนางพาดไหล่
“ตอนนี้ข้าไม่ถามแล้ว”
“ข้าจะช่วยพยุงท่าน”
นางถอนหายใจ
แต่ยอมรับโดยดี
ด้านหน้ามีทางหินเพียงทางเดียว
ทั้งสองเดินเข้าไป
ยิ่งลึก อากาศยิ่งเย็น
ต่างจากโพรงผลเพลิงหยกโดยสิ้นเชิง
จางเหว่ยใช้คบเพลิงไม่ได้ เพราะเปียกชื้น
ทำได้เพียงอาศัยแสงจาง ๆ จากแร่ตามผนัง
เดินไปได้ราวหนึ่งร้อยก้าว
เขาจึงหยุด
“ท่านน้า”
“หืม?”
“ดูนั่น”
ด้านหน้า
มีแสงสีขาวอ่อน
ทั้งสองเดินเข้าใกล้
แล้วพบประตูหิน
ไม่ใหญ่
ไม่อลังการ
บนประตูไม่มีอักษร
ไม่มีลวดลาย
มีเพียงร่องยาวตรงกลาง
ไป๋ซูเหยามอง
“ประตู?”
จางเหว่ยเข้าใกล้
ชีพจรทั้งเก้าสายภายในร่างพลันสั่นอีกครั้ง
ครืน
แรงกว่าทุกครั้งก่อนหน้า
เขาหยุด
“มันตอบสนองกับชีพจรข้าอีกแล้ว”
ไป๋ซูเหยาสีหน้าเคร่ง
“อย่าแตะต้อง”
จางเหว่ยพยักหน้า
แต่ยังไม่ทันถอย
ห่อหนังสัตว์ที่เอวกลับสั่นขึ้น
วูบ!
แสงสีดำสายหนึ่งลอดออกจากิั
พุ่งเข้าสู่ร่องบนประตูหิน
กึก!
ประตูสั่นะเื
จางเหว่ยเบิกตา
“ข้าไม่ได้ทำอะไร!”
ไป๋ซูเหยาคว้าแขนเขา
ทั้งสองถอย
ครืน!
ประตูหินค่อย ๆ เปิดออกเอง
ฝุ่นเก่าแก่ร่วงลงจากขอบ
ด้านหลังประตูไม่มีแสง
มีเพียงความมืด
ลมเย็นพัดออกมา
พาเอากลิ่นอายเก่าแก่บางอย่างมาด้วย
จางเหว่ยกับไป๋ซูเหยายืนมอง
ไม่มีใครก้าวเข้าไป
เสียงจาก้ายังดังเลือนราง
คนของศัตรูกำลังหาทางลงมา
ด้านหลังมีเพียงสระน้ำ
ด้านหน้ามีประตูที่ไม่รู้ว่าซ่อนอะไรไว้เื้ั
ไป๋ซูเหยามองเด็กหนุ่ม
“เ้าคิดว่าอย่างไร?”
จางเหว่ยมองความมืดหลังประตู
ก่อนหันไปทางเสียงด้านหลัง
“ข้างหลังมีคนอยากจับข้าแน่นอน”
“ส่วนข้างหน้าอย่างน้อยยังไม่รู้ว่าจะมีสิ่งใดฆ่าข้าหรือไม่”
ไป๋ซูเหยามองเขานิ่ง
“นี่คือเหตุผลของเ้า?”
“พอใช้ได้หรือไม่?”
นางถอนหายใจ
“คราวนี้พอใช้ได้”
จางเหว่ยยิ้มเล็กน้อย
ไป๋ซูเหยาหยิบมีดสั้นขึ้นมา
“อยู่หลังน้า”
“ขอรับ”
ทั้งสองก้าวผ่านประตู
ทันทีที่ผ่านเข้าไป
ครืน!
ประตูหินด้านหลังเริ่มปิด
จางเหว่ยหันกลับไปมอง
ก่อนช่องสุดท้ายจะหายไป เขาได้ยินเสียงคนด้านไกล
“ตรงนั้นมีทาง!”
ปัง!
ประตูปิดสนิท
เสียงทุกอย่างภายนอกหายไป
ความมืดเงียบสงัดปกคลุมทั้งสอง
จางเหว่ยยืนอยู่หลังไป๋ซูเหยา
มือกำมีดแน่น
หลังจากหลายลมหายใจ
แสงสีขาวตามผนังเริ่มสว่างขึ้นทีละจุด
หนึ่ง
สอง
สาม
เผยให้เห็นทางเดินหินทอดตรงไปข้างหน้า
บนพื้นมีฝุ่นหนา
ไม่มีรอยเท้า
ไม่มีร่องรอยว่ามีใครผ่านมาเป็เวลานานมาก
จางเหว่ยมองปลายทาง
ก่อนกล่าวเบา ๆ
“อย่างน้อยตอนนี้”
“ดูเหมือนเรายังมีทางให้เดิน”
ไป๋ซูเหยาพยักหน้า
“อย่าประมาท”
ทั้งสองเริ่มก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
โดยไม่มีผู้ใดแตะต้องสิ่งใดระหว่างทาง
4K
![ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472287_74311082.webp)
