บทที่ 13 : เจตจำนงอันแน่วแน่ดั่งเหล็กกล้า
เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็สิ่งที่ ‘หนู’ เ้าเล่ห์ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
หากดูผิวเผินแล้ว ‘หนู’ รูเอนดูเหมือนพ่อขายข้อมูลธรรมดา ๆ แต่ในความเป็จริงแล้ว เขาเป็คนที่คอยจับตาดูกลุ่มต่าง ๆ จากเงามืด และปลอดภัยไร้ร่องรอยมาตลอดสามทศวรรษ แม้จะเปลี่ยนแปรพักตร์จากกลุ่มหนึ่งไปยังอีกกลุ่มหนึ่งเสมอ ๆ
ทว่าท้ายที่สุดชายคนนั้นกลับต้องมาเสียชีวิตในร้านหนังสือธรรมดา ๆ แห่งนี้โดยไม่ทันได้ร้อง หรือทิ้งร่องรอยใด ๆ เหลือไว้เลย
ยิ่งกว่านั้นรูเอนยังเสียชีวิตจากประสาทััอันเฉียบแหลมและการประเมินที่เขาภาคภูมิใจมาก
จี้จือซู่กลับไปนั่งตรงเก้าอี้อีกครั้ง แต่คราวนี้เธอรู้สึกราวกับว่าตนนั่งอยู่บนเตียงหนาม มือของนักล่าสาวสั่นเครือขณะที่กำลังถือถ้วยน้ำชาในมือ สายตาจ้องไปที่การ์กอยล์หินอย่างประหม่า
ตัวตนของปีศาจที่กลืนกินมนุษย์อย่างไร้ความปรานี กลับกลายเป็ประติมากรรมอันเงียบสงบไม่ขยับเขยื้อนในชั่วพริบตา กลับมายังจุดเดิมหันหน้าไปทางประตูราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จี้จือซู่ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า แต่ดวงตาสีแดงเืของการ์กอยล์นั้นดูสดใสกว่าก่อนหน้านี้…
นี่ต้องเป็คำเตือนจากเ้าของร้านแน่ ๆ! จี้จือซู่คิดขณะมองหลินเจี๋ยด้วยสีหน้าที่ทำอะไรไม่ถูก
หลินเจี๋ยสังเกตเห็นความเคลือบแคลงใจและการดูิ่ของรูเอน แต่รู้สึกว่าอีกฝ่ายต่ำต้อยเกินกว่าจะจัดการด้วยตัวเองเลยสั่งให้การ์กอยล์กำจัดทิ้งแทน!
ที่หาข้ออ้างเดินออกไปก่อนก็เพราะไม่อยากดูรูเอนตายอย่างอเนจอนาถสินะ!
เดี๋ยวก่อนนะ พอมานึกดูดี ๆ แล้วหลินเจี๋ยไม่ได้พูดแก้ตัวด้วยซ้ำ เขาแค่บอกว่ามีบางอย่างที่เขาจัดการและจะกลับมาภายในห้านาที ที่เขาพูดเมื่อตอนนั้น หมายถึงการฆ่ารูเอนงั้นเหรอ?!
สะ… สมกับเป็นักเวทมนตร์ดำจริง ๆ! ความสง่างามควบคู่กับความเย่อหยิ่ง ผสมผสานเข้ากับความโเี้… นี่มันโหดร้ายกว่าสิ่งที่นักล่าอย่างพวกเราต้องเผชิญเสียอีก!
ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนอย่างไวลด์จะมาปรากฏตัวที่นี่! ไวลด์ นักเวทมนตร์ดำระดับภัยพิบัติผู้ฉาวโฉ่ เขาคงจะเป็เพื่อนสนิทของเ้าของร้านแน่ ๆ ...
“อย่ามัวซึมกะทืออยู่เลย บอกสิ่งที่คุณคิดมา ฉันจะพยายามช่วยอย่างเต็มที่เอง” หลินเจี๋ยพูดด้วยรอยยิ้มเมตตาขณะเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง
กระดูกสันหลังของจี้จือซู่สั่นสะท้าน พลางค่อย ๆ ถอนสายตาออกจากการ์กอยล์หิน “มะ… ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันแค่สงสัยว่านายพอจะให้ฉันยืมหนังสืออีกเล่มได้ไหม…? ขอโทษจริง ๆ ที่ลูกน้องของฉันทำตัวไม่สุภาพ แต่ได้โปรดเชื่อฉันเถอะ นั่นไม่ใช่ความตั้งใจของฉัน”
จี้จือซู่หวาดกลัวสุดขีดไม่ต่างอะไรไปจากเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ผู้ไร้เดียงสา ทั้งที่แท้จริงแล้ว เธอเป็ถึงนักล่าเืเย็นที่เพิ่งทำลายสำนักงานใหญ่ของกลุ่มนักล่า ‘หมาป่าสีขาว’ ไป
อย่างไรก็ตามการได้เห็นคนที่เพิ่งพูดคุยกันไม่นานถูกฆ่าอย่างเืเย็นโดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ มันก็ทำให้จิตใจของเธอรู้สึกสั่นคลอนไปถึงแก่น
ความกลัวที่ครอบงำร่างกายของนักล่าสาวมากล้นจนไม่สามารถอธิบายได้ ยิ่งไปกว่านั้นที่น่ากลัวที่สุดสำหรับจี้จือซู่ก็คือ แม้แต่เธอก็ยังไม่สามารถแม้แต่จะตอบสนองการเคลื่อนไหวของการ์กอยล์ได้ทัน ทำให้เธอทำได้เพียงแค่เฝ้าดูรูเอนตายต่อหน้าต่อตา
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ถ้าเป้าหมายของการ์กอยล์หินเป็จี้จือซู่ มันก็เป็ไปได้ที่เธอจะถูกมันกินไปเงียบ ๆ ไม่ต่างอะไรจากที่รูเอนโดน
ก่อนหน้านี้นักล่าสาวมองหลินเจี๋ยด้วยความเคารพอย่างสูง แต่ตอนนี้เธอทั้งรู้สึกกลัวและเคารพพอ ๆ กัน
หลินเจี๋ยหัวเราะเบา ๆ “ได้สิ ที่นี่คือร้านหนังสือนะ เลือกหนังสือที่คุณอยากจะยืมไปได้เลย! คุณลองเลือก ๆ หนังสือบนชั้นวางดูสิ”
“อย่างไรก็ตาม ทุกคนสามารถยืมหนังสือได้เพียงทีละสามเล่มเท่านั้น ราคาจะสูงขึ้นเล็กน้อยหากคุณ้าซื้อหนังสือ และมีเพียงชั้นที่วางอยู่ด้านหลังคุณเท่านั้นที่ขาย” หลินเจี๋ยกล่าวขณะที่ชี้ไปยังชั้นวางสามชั้นด้านหลังจี้จือซู่ หนังสือบนชั้นเ่าั้เป็หนังสือที่เขาอ่านจบแล้วและได้ทำสำเนาสำรองเอาไว้
จี้จือซู่ส่ายหัว เธอจะกล้าแหย่จมูกเข้าไปในห้องเก็บหนังสืออันลึกลับไร้ขอบเขตแห่งนี้ได้อย่างไร จนถึงตอนนี้นักล่าสาวเพิ่งอ่านไปถึงแค่บทนำของหนังสือเืและสัตว์ร้ายด้วยซ้ำ
หญิงสาวกลัวว่าหากเจาะลึกลงไปในความรู้ต้องห้ามมากเกินไปอาจจะทำให้เธอเสียสติ สำหรับตอนนี้ จี้จือซู่จึงทำได้เพียงรอให้ความสามารถของตัวเองเพิ่มขึ้นก่อน
“นายช่วยแนะนำหนังสือที่เหมาะสมกับฉันหน่อยได้ไหม? ฉันว่าจิตใจของตัวเองยังอ่อนแอเกินไป” จี้จือซู่วางมือบนเข่าพร้อมถามอย่างระมัดระวัง
เห็นได้ชัดว่าจี้จือซู่เป็หญิงสาวที่เป็ผู้ใหญ่แล้ว ทั้งเ็า สุขุม และโดดเดี่ยวในวัยยี่สิบ แต่ในขณะนี้เธอกลับทำตัวเหมือนลูกแมวที่น่าสงสารและพยายามจะอ้อนวอนขอความโปรดปรานจากเ้าของ
หลินเจี๋ยได้แต่งุนงงกับสิ่งนี้
ทำไมมันเหมือนกับว่าเธอเพิ่งเจอเสือมาใน่ห้านาทีที่เราไม่อยู่กันนะ เสียงพูดของเธอก็เบากว่าเมื่อก่อนด้วย
เธอคงได้รับาแทางจิตใจมาสินะ
หลินเจี๋ยครุ่นคิดเล็กน้อย การเปลี่ยนแปลงเพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้นใน่เวลาสั้น ๆ คือการที่ลูกน้องของจี้จือซู่ออกไปจัดการกับธุระเื่เร่งด่วนอย่างกะทันหัน
ใน่ที่หลินเจี๋ยขึ้นไปชั้นบน เขาได้ยินสิ่งที่เหมือนจะเป็การโต้เถียงของคนสองคน
กรณีนี้ชายหนุ่มเดาว่าผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นคงจะไม่เห็นด้วยกับการที่นายหญิงเข้ามาที่ร้านหนังสือเก่า ๆ แห่งนี้ พร้อมแนะนำให้นายหญิงอยู่ห่างจาก 'คนโกง' แต่จี้จือซู่ได้คัดค้านเื่นั้น เนื่องจากความไว้วางใจที่มีต่อหลินเจี๋ย
ท้ายที่สุด ทั้งสองก็ทะเลาะกัน และผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ก็อาจจะกลับไป เพื่อรายงานพฤติกรรมของนายหญิงให้ทางตระกูลรับทราบ
อืม…เป็ไปได้ นิสัยแบบนี้คงจะเป็สาเหตุที่ทำให้คุณหนูคนนี้ต้องเจอกับคนเลว ๆ
“ในเมื่อคุณ้าแบบนั้น ฉันก็มีหนังสือที่จะแนะนำให้”
หลินเจี๋ยลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นและหยิบหนังสือออกมา เขาปัดฝุ่นบนนั้นพร้อมหันกลับมาและพูดด้วยรอยยิ้มอันเมตตา “อ้อ อีกอย่าง ลูกน้องของคุณดูจะเข้าใจอะไรผิดไปนิดหน่อยนะ”
“ความภักดีที่แท้จริง ควรจะแสดงผ่านการกระทำมากกว่าคำพูด”
จี้จือซู่รู้สึกสั่นกลัว เมื่อเธอนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
ตราอักขระที่สืบทอดมาจากสมัยโบราณในหมู่ผู้ใช้เวทศักดิ์สิทธิ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตราแห่ง ‘ความภักดี’ นี้ เป็ที่นิยมอย่างมากในหมู่ชนชั้นสูงและตระกูลที่ร่ำรวย
แน่นอนว่าวิธีที่จอมเวทแต่ละคนวาดสัญลักษณ์ออกมาย่อมแตกต่างกัน และมีเพียงผู้สร้างตราอักขระเท่านั้นที่จะรู้วิธีกำจัดมัน
ถ้าตราของรูเอนสูญเสียประสิทธิภาพ นั่นก็หมายความว่า…
ผู้ใช้เวทศักดิ์สิทธิ์เฮย์วู้ด ที่คอยสนับสนุนบิดาของเธอ อาจขายวิธีการกำจัดตราอักขระให้ผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต
หลินเจี๋ยผลักหนังสือข้ามเคาน์เตอร์และพูดต่อ “นายกำลังบอกว่าคนอื่นอาจจะคิดเื่ร้าย ๆ อะไรก็ได้ โดยที่เราไม่มีทางรู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ ใช่ไหม?”
“ไม่มีวิธีใดที่เราจะเปิดดูหัวใจของบุคคลตรงหน้าได้อย่างหมดจด สิ่งเดียวที่คุณสามารถเชื่อและพึ่งพาได้มีแค่ตัวคุณเองเท่านั้น”
“ดังนั้นจงพยายามต่อไป! ไม่มีใครสามารถเอาชนะคุณได้เมื่อเจตจำนงของคุณแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า”
จี้จือซู่รับหนังสือด้วยมือทั้งสองข้าง จ้องมองไปที่หน้าปกและพึมพำ “เหล็กกล้า…”
หลินเจี๋ยยิ้มและพยักหน้าเห็นด้วย
ใช่แล้ว หนังสือเล่มนี้มีชื่อว่า ‘เจตจำนงแห่งเหล็กกล้า’!
“ตั้งใจอ่านให้ดี ถ้าหากคุณได้เรียนรู้อะไรจากหนังสือเล่มนี้ มันจะต้องเป็ประโยชน์ต่อคุณอย่างแน่นอน”
“ด้วยวิธีนี้สักวันหนึ่ง เมื่อคุณนึกถึงประสบการณ์ที่ผ่านมา คุณจะไม่รู้สึกสำนึกผิดต่อความผิดพลาดของตัวเองและวิธีที่คนอื่นปฏิบัติต่อคุณ”
“คุณมีภารกิจของตัวเอง”
ขณะที่จี้จือซู่เดินออกจากร้านหนังสือไป และกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน คำพูดของเ้าของร้านหนังสือนั้นก็ยังคงดังกึกก้องอยู่ภายในใจของเธออย่างต่อเนื่อง
นักล่าสาวเหลือบมองหนังสือในมือของเธอ ‘เจตจำนงแห่งเหล็กกล้า’ และค่อย ๆ พลิกเปิดหน้าปก
ทันใดนั้น พลังที่หญิงสาวไม่รู้จักก็ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าทุก ๆ สิ่งรอบตัวนั้นชัดเจนขึ้นมา
741
