ผู้คนในลานกว้างฝั่งประตูตะวันตกเริ่มหันมาสนใจอาเธอร์ที่ยืนตระหง่านบนลังไม้มากขึ้นเรื่อยๆ สายตาของพ่อค้า เด็กน้อย และทหารรับจ้างจากโบทัสจับจ้องมาที่เขา พวกเขาต่างสงสัยในใจว่า การแสดงที่ชายปริศนาคนนี้โฆษณาคืออะไรกันแน่?
เมื่อเห็นฝูงชนเริ่มมุงกันหนาแน่น อาเธอร์พยักหน้าส่งสัญญาณให้เดวิด เดวิดรับสัญญาณด้วยการพยักหน้ากลับเงียบๆ เขาก้มลงหยิบมีดหกเล่มจากลังข้างตัว เก็บไว้ที่เอวอย่างเป็ระเบียบ แล้วเดินไปยังลังไม้ที่วางห่างจากลังไม้อาเธอร์ยืนราวห้าเมตร
เดวิดก้าวขึ้นไปยืนบนลังไม้ หันหน้าเข้าหาอาเธอร์ ท่าทางนิ่งสงบราวกับไม่รู้สึกถึงสายตาฝูงชนมากมายที่จับจ้อง
อาเธอร์เห็นเดวิดพร้อมแล้ว หันกลับมาที่ฝูงชน แล้วะโสุดเสียง “เอาละ! หลายท่านคงสงสัยว่าพวกเราจะแสดงอะไรกันแน่ ใช่ไหมล่ะ? เดี๋ยวพวกท่านจะได้รู้แน่นอน!” เขายิ้มกว้าง มองฝูงชนที่แน่นขนัดรอบตัว “งั้นเราเริ่มกันที่อะไรพื้นๆ ก่อนแล้วกัน เพื่อเรียกน้ำย่อย!”
เขาหยิบผลอีเดน ผลไม้สีแดงฉ่ำคล้ายแอปเปิ้ล ขึ้นมาโชว์ ฝูงชนจ้องผลอีเดนในมือของเขาด้วยความอยากรู้ อาเธอร์หันไปมองเดวิด แล้วโยนผลอีเดนขึ้นฟ้าสูงสุดแขน
ฉึก! มีดพุ่งออกจากมือเดวิดอย่างรวดเร็ว แทงเข้าตรงกลางผลอีเดนที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างแม่นยำ ก่อนตกลงพื้นดังตุบ
“โห้!” เสียงะโจากฝูงชนดังขึ้นทันที โดยเฉพาะเด็กๆ ที่อ้าปากค้าง ดวงตาเป็ประกายด้วยความตื่นเต้น
“หึ! นึกว่าจะแสดงอะไรพิเศษ ที่แท้ก็แค่ปามีดธรรมดา ที่เห็นกันได้ทั่วไป” พ่อค้าคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม มือกอดอก ฝูงชนรอบๆ เขาเริ่มพยักหน้าเห็นด้วย แม้จะยอมรับว่าการปานั้นแม่น แต่ก็ไม่ได้พิเศษอะไรนัก
อาเธอร์ได้ยินคำพูดนั้น หันไปมองพ่อค้าด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ “ถูกต้องแล้วล่ะท่าน! นี่เป็การแสดงที่หาดูได้ทั่วไป แต่…” เขาหยุดชั่วครู่ ยกนิ้วชี้ขึ้น “อย่างที่ข้าบอกไป นี่มันแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น!”
เขาะโลงจากลังไม้ลงสู่พื้น เดินฝ่าฝูงชนไปหาพ่อค้าคนนั้น หยิบผลอีเดนจากกระเป๋าคล้องเอว แล้วยื่นให้ “ข้าขอฝากไว้กับท่านสักพักนะ” จากนั้นเดินไปหาเด็กชายตัวเล็กที่ยืนตาแป๋วอยู่ใกล้ๆ ยื่นผลอีเดนให้อีกผล สุดท้ายเดินไปหาชายร่างกำยำจากโบทัส ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็ แล้วยื่นผลอีเดนให้เช่นกัน
“เอาละ ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย!” อาเธอร์ะโ กวาดสายตามองรอบวง “ข้าได้มอบผลอีเดนให้ท่านทั้งสามท่านนี้แล้ว ขอเชิญมาที่ตรงกลางนี้ด้วยขอรับ!” เขาชี้ไปที่จุดว่างใจกลางลาน “ท่านทั้งสาม ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม เมื่อถึงสาม ข้าอยากให้ท่านโยนผลอีเดนขึ้นฟ้าให้สูงที่สุด เข้าใจไหมขอรับ?”
พ่อค้า เด็กชาย และชายจากโบทัสที่ตอนนี้ยืนอยู่ใจกลางวง ขณะที่ฝูงชนล้อมรอบแน่น พยักหน้าพร้อมกัน แม้สีหน้าจะยังสงสัย
“เอาละ เมื่อทุกท่านพร้อมแล้ว มาเริ่มกันเลย!” อาเธอร์ยิ้มกว้าง หันไปพยักหน้าให้เดวิด “หนึ่ง…สอง…สาม!”
เมื่อคำว่า “สาม” ดังขึ้น ทั้งสามคนโยนผลอีเดนขึ้นฟ้าพร้อมกัน พ่อค้าทุ่มสุดแรง เด็กชายโยนแบบทุลักทุเล ส่วนชายโบทัสขว้างอย่างไม่ยั้ง
ฉึก! ฉึก! ฉึก! มีดสามเล่มพุ่งจากมือเดวิดแทงผลอีเดนทั้งสามลูกกลางอากาศอย่างแม่นยำราวสายฟ้า ผลอีเดนที่ถูกเสียบตกลงพื้นตรงหน้าคนโยนทั้งสามดังตึ้บตั้บ
ฝูงชนเงียบกริบชั่วขณะ พ่อค้าที่เคยเหยียดหยามอ้าปากค้าง มือสั่น ะโในใจ ‘น่าอัศจรรย์ใจจริงๆ!’ เด็กชายะโโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น ส่วนชายจากโบทัสยืนนิ่ง สายตาจ้องเดวิดด้วยความหวาดกลัว เขาขมวดคิ้ว พึมพำในใจ ‘เมื่อกี้มันอะไรกัน? ไม่ใช่แค่ความแม่นยำ แต่ความรวดเร็วนั้น…เขาปามีดสามเล่มในชั่วพริบตา ข้ามองตามไม่ทันด้วยซ้ำ! ถ้าหาก…เป้ามันเป็หัวข้าล่ะ?’ เหงื่อเย็นไหลลงหน้าผาก เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
อาเธอร์กวาดตามองปฏิกิริยาของทั้งสามคนและฝูงชน เป็ไปตามที่คาด ทุกคนตะลึงจนพูดไม่ออก บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมีเด็กคนหนึ่งปรบมือดังเปาะ ตามด้วยฝูงชนที่โห่ร้องและปรบมือกระหึ่มราวคลื่นทะเล
อาเธอร์ยิ้ม เดินไปเก็บผลอีเดนที่ปักมีดอยู่ ดึงมีดออก แล้วเดินไปส่งให้เดวิด ก่อนกลับมายืนที่จุดเดิมใจกลางวง
ฝูงชนเห็นอาเธอร์กลับมายืน คิดว่าการแสดงคงจบแล้ว บางคนหยิบเศษเหรียญจากกระเป๋า เตรียมโยนให้เป็รางวัล
“เป็อย่างไรบ้าง ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย กับการแสดงที่น่าอัศจรรย์ใจนี้?” อาเธอร์ะโ ไม่รอให้พวกเขาตอบกลับ อาเธอร์พูดต่อทันที “แต่! อย่างที่ข้าบอกไป นี่มันยังแค่เริ่มต้นเท่านั้น!”
“ห๊ะ! ว่ายังไงนะ?” “ยังมีอีกงั้นหรือ?” “จะยิ่งกว่านี้อีก?” เสียงฝูงชนแตกตื่นดังระงม บางคนผลักกันเพื่อมองให้ชัดขึ้น
ตอนนี้ลานกว้างแน่นจนแทบไม่มีที่ให้แทรก อาเธอร์กวาดตามองรอบๆ สายตาหยุดที่จุดหนึ่ง เขายิ้มลึกลับ แล้วพยักหน้าให้เดวิดเป็สัญญาณ
อาเธอร์ะโขึ้นไปยืนบนลังไม้ หยิบผลอีเดนขึ้นมาโชว์อีกครั้ง ฝูงชนจ้องผลไม้ในมือเขา คาดเดาว่าจะเกิดอะไรต่อไป
ทันใดนั้น เดวิดหยิบผ้าสีดำจากกระเป๋า พันรอบดวงตาตัวเองแน่นจนมองไม่เห็น ฝูงชนเห็นแล้วเริ่มเดา “เขาจะปามีดทั้งที่ปิดตางั้นหรือ?”
“ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย เตรียมพบกับการแสดงต่อไปได้เลย!” อาเธอร์ะโ เขาโยนผลอีเดนขึ้นฟ้า มีดจากเดวิดพุ่งตามแทงเป้าอย่างรวดเร็ว ฝูงชนโห่ร้องกระหึ่ม!
อาเธอร์ยิ้มกว้าง โยนผลอีเดนขึ้นอีกผล ฉึก! อีกผล ฉึก! อีกผล ฉึก! สองผลพร้อมกัน ฉึก! ฉึก! ผลอีเดนร่วงลงพื้นพร้อมมีดปักแน่นทุกครั้ง
ฝูงชนโห่ร้องจนแทบคลั่ง บางคนะโ “เ้านั่นใช่มนุษย์จริงๆ หรือ?” บางคนจ้องเดวิดด้วยความหวาดกลัวปนทึ่ง
อาเธอร์ะโลงจากลัง เก็บมีดจากผลอีเดน แล้วส่งให้เดวิด ฝูงชนคิดว่าการแสดงจบแล้ว ตื่นเต้นจนเตรียมเหรียญในมือเพิ่มเป็สองเท่า นี่คือการแสดงที่ ‘น่าอัศจรรย์ใจ’ ที่สุดที่พวกเขาเคยเห็น!
แต่…ทุกคนคิดผิด เพราะการแสดงยังไม่จบ!
อาเธอร์ทำท่ากวาดสายตารอบลาน แล้วหยุดที่หญิงร่างสูงใหญ่ กล้ามเนื้อแน่น ใบหน้าสวยคม แต่งกายในชุดนักรบหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูดีกว่าชาวโบทัสทั่วไป เธอยืนนิ่ง มือกอดอก สายตาจับจ้องเขาด้วยความสนใจ
“ท่านหญิงขอรับ!” อาเธอร์ะโ มองเธอพร้อมยื่นผ้าหนาๆ ในมือ “กระผมอยากรบกวนท่านสักหน่อยได้หรือไม่?”
“รบกวน?” เสียงทุ้มน่าเกรงขามของเธอดังตอบ ใบหน้าเรียบนิ่ง
“ใช่ขอรับ! กระผมอยากให้ท่านหญิงช่วยปิดตาเขาให้แน่นที่สุดด้วยตัวท่านเอง!” อาเธอร์ยิ้มเป็มิตร โบกมือชี้ไปที่เดวิด
“โห้?” หญิงคนนั้นเลิกคิ้ว เธอไม่พูดอะไร เดินตรงไปหยิบผ้าจากมืออาเธอร์ แล้วก้าวไปหาเดวิด เดวิดะโลงจากลัง หันหลังให้เธอ เธอพันผ้ารอบดวงตาเขาด้วยแรงมหาศาลจนแน่นสนิท เธอหันไปมองอาเธอร์ “เรียบร้อยแล้ว”
“ขอบพระคุณมากขอรับ!” อาเธอร์โค้งคำนับอย่างสุภาพ จากนั้นเดินไปยืนบนลังไม้ที่ห่างออกไป สิบเมตรจากเดวิด ไกลกว่าลังไม้เดิมถึงสองเท่า!
เดวิดเก้ๆ กังๆ ปีนขึ้นลังไม้ใหม่ พอตั้งหลักได้ก็ะโ “พร้อมแล้ว!” แต่ฝูงชนเงียบกริบ เพราะเขาดันหันหลังให้อาเธอร์!
ฝูงชนทุกคนต่างเงียบ ไม่ใช่เพราะมีสมาธิตั้งใจดูการแสดง แต่เพราะเดวิดดันหันหลังให้อาเธอร์อยู่!
“ผิดด้านโว้ย!” ชายคนหนึ่งในฝูงชนะโ
เดวิดได้ยิน หันตัวช้าๆ ทีละสี่สิบห้าองศาตามเข็มนาฬิกา ท่าทางงุ่มง่ามราวเด็กฝึกทหารวันแรก ฝูงชนบางคนขำกลิ้ง
เมื่อทั้งคู่หันหน้าเข้าหากัน อาเธอร์หยิบผลอีเดนสองผล ถือไว้ในมือซ้ายและขวา กางแขนออกเป็รูปตัว T ฝูงชนเริ่มเดาได้ บางคนที่ยืนด้านหลังเขาถอยกรูด บางคนยกแขนขึ้นบังตัว กลัวลูกหลง
‘พวกเขาจะแสดงอะไรกัน จะโยนผลอีเดนเหมือนเดิมงั้นหรือ?’ หญิงที่ปิดตาให้เดวิดสงสัยในใจ
“ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย!” อาเธอร์ะโ “นี่คือการแสดงสุดพิเศษที่ท่านไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนแน่นอน! หนึ่ง…สอง…สาม!”
ฉึก! ฉึก! มีดสองเล่มจากเดวิดพุ่งแทงผลอีเดนในมือซ้ายและขวาของอาเธอร์อย่างแม่นยำและรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด!
ฝูงชนะเิเสียงโห่ร้อง “สุดยอดเกินไปแล้ว!” “นี่เขาใช้เวทมนตร์หรือไงกัน?” “คนเป็เป้าไม่กลัวตายเลยหรือไง?” เสียงะโดังระงม
หญิงคนนั้นตาโต มองเดวิดด้วยความตะลึง ‘เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์…ทำได้ยังไง?’ เธอคิดในใจ
ทุกคนคิดว่านี่คือจุดจบของการแสดงแล้ว บางคนหยิบเหรียญเงิน บางคนถึงขั้นควักเหรียญทอง เตรียมโยนให้เป็รางวัล
แต่…อาเธอร์ล้วงกระเป๋า หยิบผลอีเดนอีกผลขึ้นมา ฝูงชนอ้าปากค้าง ‘ยังมีอีกงั้นหรือ?’
เขานำผลอีเดนไปคาบไว้ที่ปาก มือไขว้หลังตามท่าทหารพักแถว สีหน้าเรียบเฉยราวไม่รู้สึกถึงความเสี่ยง
“หาาาา!” ฝูงชนะโพร้อมกัน “บ้าไปแล้วหรือไง?!” “ถ้าพลาดล่ะก็ตายแน่!” “ถ้าผลอีเดนอยู่ในมือยังพอเข้าใจ ถ้าพลาดมาก็ไม่เจ็บหนักมาก แต่นี้อยู่ที่ปาก ถ้าพลาดมาเ้าได้กลายเป็อาหารของหนอนทะเลทรายแน่!”
หญิงคนนั้นมองด้วยความตกตะลึง ก่อนยิ้มมุมปาก ‘คนปามีดแม่นราวปีศาจก็สุดยอดแล้ว แต่เ้านี่…ทั้งบ้าและกล้าเลย…น่าสนใจ’ เธอเลียริมฝีปาก ดวงตาวาววับด้วยความตื่นเต้น
อาเธอร์คาบผลอีเดนไว้ พูดไม่ได้ เดวิดที่ปิดตาอยู่ะโแทน “หนึ่ง!” เมื่อได้ยินเดวิดนับหนึ่ง ฝูงชนก็เงียบกริบ หายใจไม่ทั่วท้อง
“สอง!” เดวิดก้าวขาซ้ายไปข้างหน้า ย่อตัวลง มือขวาจับมีดแน่น
“สาม!” มีดพุ่งจากมือเดวิดตรงไปที่หัวอาเธอร์ ฝูงชนจ้องตามราวภาพเคลื่อนช้าราวกับภาพสโลโมชั่น
ฉึก! มีดปักเข้าตรงกลางผลอีเดนที่อาเธอร์คาบไว้ เขาคายผลนั้นลงที่มือ ดึงมีดออก มองฝูงชน แล้วโค้งคำนับอย่างสง่างาม
ความเงียบกลืนกินลานกว้างราวโลกหยุดหมุน ทุกคนตะลึงจนประมวลผลไม่ทัน วินาทีผ่านไปเหมือนราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ จนชายคนหนึ่งได้สติแล้วะโลั่น “นี่ไม่ใช่แค่การแสดง! นี่มันอำนาจของทวยเทพชัดๆ!” ฝูงชนะเิเสียงโห่ร้องตาม ปรบมือดังสนั่นจนพื้นสั่น
322
