(New 3rd princes life of BMH!~) เกิดใหม่เป็นเจ้าชายตัวประกอบตายไวในเกมจีบสาวBMH!~

"อาจารย์คะ เขาตื่นแล้วค่ะ!"เสียงตื่นเต้นของพี่จูลดังขึ้นทันทีที่เห็นผมปรือตาและยกตัวขึันมองสิ่งรอบๆ"โฮ่ เจ้าหนู เจ้านี่น่าสนใจจริงๆ เป็นสิ่งที่น่านำไปวิเคราะห์ วิจัยมาก เพราะถึงขนาดที่ปฏิเสธผลกระทบของเวทย์มนต์ได้"แม่มดนิสัยน่ากลัวคนนี้นี่พูดอะไรออกมาน่ะ ไม่ต้องพูดทุกเรื่องที่รู้ก็ได้!"..." พอพี่จูลได้ยินอย่างนััน ก็ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ แต่พอเธอครุ่นคิด เธอก็ขมวดคิ้วและพูดเสริมขึันมา "แสดงว่า โนวิสเค้าเห็นตอนหนูกำลังพูดคุยกับโรเซตต้าเหรอคะ?"ถ้านั่นเรียกว่า 'พูดคุย' ตามปกติอะนะ "เผลอๆอาจเห็นมากกว่านั้นด้วยซ้ำ…" คนที่พี่จูลเรียกว่า อาจารย์ มองมาที่ผมพลางแสยะยิ้ม ความรู้สึกหวาดเสียวแล่นแปลบขึ้นถึงกลางหลังทันที ผมจึงเฉไฉชวนคุยเรื่องอื่นแทน"คนๆนี้คือ คือใครเหรอฮะ? ผมไม่คุ้นหน้าเลย""อ่า ยังไม่ได้แนะนำตัวให้เจ้าชายตัวน้อยรู้จักเลยสินะ ข้าคือ กอค่า นอสตร้า(Gorka Nostra)จอมเวทย์ระดับ4 แต่ถ้าในดินแดนนี้ คงถือว่า เป็นระดับ3 สินะ? น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ…"หญิงคนที่แนะนำดูลึกลับได้แนะนำตัวอย่างสุภาพ แต่ไม่อ่อนน้อม เธออยู่ในชุดรัดรูปสีน้ำเงินเข้ม มีผ้าคลุมไหล่และโค้ทคลุมปิด ทำให้เผยให้เห็นเนื้อหนังบางส่วนที่ดูขาวซีด เครื่องประดับต่างหูทั้งแหวนและสร้อยอัญมณีหลากสี ขอบตาของเธอดำคล้ายทาอายไลน์เนอร์และมาสคาร่า แต่ลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นกลับสะท้อนแสงสีน้ำเงินเดนิม จะว่าไปชื่อของเธอมันคุ้นหูผมอยู่เหมือนกันกอค่า นอสตร้า(Gorka Nostra) ? แม่มดแห่งความมืด ลูกครึ่งมนุษย์-ปีศาจ คนนั้นสินะ จริงอยู่ที่เธอไม่ได้อยู่ในระดับภัยพิบัติคุกคามอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์มาติอัส แต่เธอก็เป็นหนึ่งในบุคคลที่ทรงอิทธิพลในโลกเบื้องหลังที่เดาใจยาก ข้อมูลที่มีเกี่ยวกับตัวเธอนั้นมีไม่มากนัก แต่รู้โดยทั่วกันว่า เธอเป็นนักวิจัย ผู้หลงไหล เวทย์มนต์โดยเฉพาะศาสตร์มืดตัวแม่ อีกทั้งยังมีลัทธิที่บูชาเธออยู่ในอาณาจักรลูเชียสด้วย"เจ้าหนู เห็นนี่ไหม?" กอค่า ยื่นฝ่ามือซ้ายออกมาตรงหน้าผมสำหรับคนทั่วไปคงเห็นเพียงฝ่ามืดซีดขาว แต่สิ่งที่ผมเห็นคือ วงเวทย์สามเหลี่ยมสองวงซ้อนทับกัน และมีมานากำลังไหลเติมเต็มมันจากขอบนอกเป็นสีม่วงผมควรตอบกลับไปยังไงดี? โกหกว่า ไม่เห็นดีไหม? แต่โกหกไปอีกฝ่ายก็คงรู้จากการจับสังเกตได้ ผมจึงกระพริบตาครั้งหนึ่งก่อนจะตอบไปตามตรง"เห็นครับ ผมเห็นวงเวทย์สามเหลี่ยมมีมานาสีม่วงไหลอยู่ครับ""ดีมาก เด็กดี ดีมาก… " มือซ้ายของเธอยื่นออกมาเหนือหัวผม คล้ายกับอุ้งมือที่เตรียมจะกุมลูกบอลไว้ในมือ"แต่อาจารย์คะ…"เสียงของพี่จูลดังมาจากด้านหลังจึงทำให้ผมรู้ว่า ผมนั่งตักพี่เขาอยู่"ถ้าปาฏิหาริย์ที่เจ้าเจอมาเป็นของจริง มิใช่เรื่องบังเอิญ เด็กคนนี้ไม่เป็นอะไรหรอก"แล้วถ้าปาฏิหาริย์ไม่มีจริง แล้วผมจะเป็นยังไงกันล่ะ! ทันทีที่มือของแม่มดมืดกอค่าแตะหัว ผมก็รู้สึกได้ว่ามีกระแสไหลยาวเข้ามาจนถึงท้อง ดูท่า ยัยโครน่าคงสมหวังแล้วสินะ…ผิดกับกอค่าที่ต้องรีบชักมือออกทันควัน ราวกับมือไปแตะต้องของร้อนเข้า ขณะที่มือเธอแตะสัมผัส เหมือนผมเห็นอนุภาคร่างกายจะเธอสั่นไหวคล้ายกับโดนคลื่นรบกวน ดวงตาของอาจารย์แม่มดเบิกโพลงชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะสงบลง เมื่อถอนมือออก"น่าสนใจ เวทย์แทรกแซงความทรงจำไม่เพียงไม่ได้ผล ยังถูกดูดกลืนไปจนหมด"ฮัลโหล! คุณแม่มดครับ! ยอมรับกันหน้าด้านๆเลยว่า ใช้เวทย์ล้างสมองเด็ก7ขวบเลยเรอะ! แต่จะว่าไปก็เป็นสามัญสำนึกที่เหมาะกับแม่มดจริงๆนั่นแหละ เพื่อความอยากรู้อยากเห็นไม่มีละเว้นกันเลย"พอแล้วค่ะ อาจารย์ อย่าแกล้งเขาอีกเลย"ผมถูกดึงตัวกลับมากอด นี่ผมจะบอกได้ไหมว่า ผมกำลังโดนพี่จูลแกล้งแทนอาจารย์ของพี่น่ะ…"ถึงอยากทำก็ทำไม่ได้หรอก หลานศิษย์เอ๋ย เจ้าหนูนี่มันอันตรายเสียขนาดนั้น …ฮ่าฮ่าฮ่า น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ"แม้กอค่าจะหัวเราะอยู่แต่แววตาที่จ้องมองผมมันไม่ใช่ตาของคนมีอารมณ์ขัน แม้จะยิ้มหัวเราะออกมาจนเผยให้เห็นฟันขาวเรียงกันก็เถอะนะ"ว่าแต่หนุ่มน้อย สาวกของสุญเทพ เจ้าคงมีอะไรที่สงสัยอยากถามเราอยู่ใช่ไหม?""ผมอยากรู้ว่า ที่บอกว่าระดับ3ระดับ4 นี่หมายความว่ายังไงครับ?"แม่มดกอค่าหัวเราะในลำคอ ก่อนจะถามผมกลับ"นี่ เจ้าไม่สงสัยในตัวตนและการมาของข้า แต่กลับสงสัยในเรื่องพื้นๆอย่างนั้นรึ? ""แหม ก็ตัวอาจารย์น่ะมีตัวตนอยู่แต่ในเรื่องเล่าปรัมปรา หรือไม่ก็บันทึกเก่าของแม่มด โนวิสเขาไม่มีทางสงสัยในสิ่งที่ไม่รู้จักหรอกค่ะ"แต่ความจริงก็คือ ผมพอรู้คร่าวเรื่องแม่มดคนนี้มานิดหน่อยแล้ว เลยไม่ได้สนใจไต่ถาม แต่ถ้าเข้าใจไปว่าอย่างนั้นก็ดีเหมือนกัน"ผมพอรู้เรื่อง เวทย์มนต์ในชีวิตประจำวันมาบ้างแล้ว แต่อยากรู้เรื่องเวทย์มนต์ให้เยอะที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ครับ!"ผมกางแขนสองข้างออกตอนพูดคำว่า 'เยอะ' เพื่อขยายให้รู้ว่า เยอะ จริงๆนะทั้งสองมีปฏิกิริยาต่อท่าทางและคำพูดของผมต่างกันออกไป กอค่าเบิกตามองด้วยความสนใจส่วนพี่จูลหัวเราะคิกเบาๆอย่างเอ็นดู"ถ้าเรื่องระดับเวทย์พื้นฐาน หนูบอกเขาเองก็ได้ค่ะ อาจารย์"การที่ใช้สรรพนามแทนตนเองว่า หนู ของพี่จูลฟังดูไม่คุ้นหูก็จริง แต่กลับไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนหรือแปลกเลย อาจเป็นเพราะผมพอรู้มาก่อนว่า กอค่ามีอายุขัยเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาก็เป็นได้"ก็ดี ข้าขี้เกียจพอดี"เฮ้ จะตรงเกินไปแล้ว ไม่พูดประมาณว่า 'ดีเลย เจ้าจะได้ทบทวนพื้นฐานอีกครั้ง' ประมาณนั้นเหรอ แบบอาจารย์ที่ดีน่ะ"โนวิส เธอรู้จักธาตุพื้นฐานไหม?""รู้ฮะ หมายถึงธาตุ4 มีดิน น้ำ ลม ไฟ ใช่ไหมฮะ""เพิ่มอีก2ธาตุเข้าไป คือ แสงและมืด จ่ะ เพียงแค่อาณาจักรเราไม่นับความมืดเป็นธาตุหลัก"อ้อ มิน่า กอค่าถึงได้บอกว่า ถ้าเป็นที่อื่นเป็นระดับ4 แต่ถ้าเป็นที่นี่เหลือระดับ3"ชั้นของระดับจะวัดจากการใช้เวทย์ธาตุหลักได้ โดยมีความเชี่ยวชาญ อย่างน้อยต้องเป็น 'ขั้นกลาง' ด้วยการยืนยันจาก จอมเวทย์ขั้นสูงในธาตุนั้นๆ หรือสูงกว่า""แล้วระดับนี่วัดกันที่มานาเหรอฮะ?"แม้จะอยากถามมากกว่านี้ แต่พื้นความรู้ผมยังมีไม่มากนัก จึงค่อยๆถามไปตามลำดับก่อน ที่น่าแปลกใจคือ คำถามนี้ของผม กอค่ากลับเป็นผู้ตอบ"เงื่อนไขการสอบผ่านระดับกลางวัดกันที่การใช้งานจริงเพื่อทำลาย ความต่างระหว่างมือใหม่ กับขั้นกลางคือ การใช้งานได้ทันที ในทุกสภาวะ อย่างไร้เงื่อนไขโดยมีพลังทำลาย และความเร็วมากพอที่จะทำให้สิ่งมีชีวิตขนาดกลางตายได้ หรือถ้าเป็นสิ่งไม่มีชีวิตก็จะใช้กำแพงหินก่อหนาสามชั้น ฟ้งดูไม่ยุ่งยากเลยใช่ไหม?"ไม่ยุ่งยากเลยครับ แค่ยิงคนให้ตาย ทำลายกำแพงหนาสามชั้นให้พังลงมาได้ ว่าแต่…ยังไม่เลิกพูดเรื่องโหดร้ายต่อหน้าเด็กอีกเรอะ พวกแม่มดนี่ยังไงกันนะ!"หรือให้ง่ายกว่านั้นก็ทำแบบนี้…" กอค่าไม้คทายาวประมาณฟุตออกจากชุดคลุมของนางไปที่ที่ว่างที่กว้างและไม่มีสิ่งใดกีดขวาง ก่อนจะร่ายมนต์สั้นๆ"เทพีไกเกบ(Gaigeb)มารดาแห่งผืนปฐพี โปรดฟังคำขอของข้า แล้วดลบันดาลมนุษย์ศิลาให้ถือกำเนิดขึ้น ณ บัดนีัเถิด"พอสิ้นเสียงคำร่ายไม่นาน ผืนดินบริเวณที่ถูกไม้คทาชี้กลับปูดนูนขึ้นมาเป็นจำนวนมาก แล้วก่อร่างสร้างตัวขึ้นเป็นก้อนหินขนาดเกือบสองเมตรโดยมีรูปร่างคล้ายผู้ชายตัวใหญ่ไหล่กว้าง"ถ้าสามารถร่ายเวทย์พื้นฐานทำลาย'เจ้านี่' ได้ในครั้งเดียว และทันทีที่ให้สัญญาณก็ถือว่า ผ่าน ง่ายดีใช่ไหม?""ใช่ครับฟังดูง่าย และตรงไปตรงมา …"'แต่กับคนที่ไม่มีมานาอย่างผมเนี่ย มันจะไปทำได้ยังไงกันเล่า!' อยากตะโกนสวนไปแบบนั้นจริงๆ"จูลเลียน แสดงให้ดูหน่อย""ค่ะ อาจารย์"พี่จูลยิ้มอย่างพึงพอใจที่อาจารย์ของเธอเชื่อมั่นว่าเธอทำได้แน่นอน "ความมืดเอ๋ย จงรวมอณูเป็นกลุ่มก้อน อัดแน่น แล้วพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง …Dark ball!"พี่จูลยกมือขวาขึ้นเล็งโดยรวมประจุมานากองตรงฝ่ามือชั่วครู่จนเป็นทรงกลมก้อนใหญ่เท่าฝ่ามือมีสีดำม่วง ก่อนจะพุ่งมันออกไปกระแทกเข้ากับกลางอกของหุ่นหินตัวนั้น ทันทีที่บอลมืดสัมผัสกับเนื้อหินบังเกิดรอยแตกร้าวรอบๆ และการระเบิดขึ้นจนทำให้อาณาบริเวณรอบๆเต็มไปด้วยฝุ่นคลุ้งไปหมด ส่วนที่ไม่ได้ถูกบอลโดยตรงก็ถล่มลงมากองราบกับพื้นหญ้าผมว่า ผมเริ่มเข้าใจพวกศาสนจักรแล้วล่ะ ว่าทำไมถึงได้จงเกลียดจงชังผู้ใช้ศาสตร์มืดขนาดนั้น… ด้วยความเร็ว และพลังทำลายที่มากถึงขนาดนี้ มันก็สมควรแล้วที่จะหวาดกลัว ว่าแต่คำร่ายของกอค่าว่า แปลก คำร่ายของพี่จูลกลับยิ่งแปลกกว่า