“ฉันถามเธอวรรณรดา ว่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น เธอหมายความว่ายังไง”
ธีรดนย์ย้ำคำถามเมื่อวรรณรดาไม่ตอบแต่ดวงตาถือดีปนเยาะเย้ยบางอย่างในตัวเขานั้นก็ยังมองตอบไม่ลดละไม่เคยมีใครใช้สายตาแบบนี้มองเขามาก่อนแล้วเธอที่เป็เพียงหลานสาวของแม่เลี้ยงที่ใช้เล่ห์กลให้พ่อเขายกทรัพย์สมบัติให้ถือดียังไงมาใช้สายตาแบบนั้นมองเขา
“ก็แล้วแต่คุณชายจะคิดค่ะฉันขอตัวก่อน”
“ถ้าฉันไม่อนุญาตเธอก็ห้ามไป”
“ถ้าอย่างนั้นกรุณาพูดสิ่งที่คุณชาย้ามาค่ะ ฉันจะได้ไปสักที ฉันไม่อยากอยู่ให้คุณชายต้องหมองใจไปมากกว่านี้และหน้าที่ของฉันก็จบแล้วด้วย”
สีหน้าของเขาคือรังเกียจเธอจริงๆอย่างไม่ต้องแปล แล้วจะทนยืนมองหน้ากันอยู่ทำไมเล่าเธอเองก็ไม่เคยต้องอดทนกับอารมณ์ใครอย่างนี้ด้วย บ้านป่ามีแต่นกแต่หนูน่ากลัวที่สุดก็คือเสือ แต่อารมณ์ราชสีห์แบบนี้ไม่เคยเลยสักครั้งจะไปข้องแวะก็อย่างว่าป่าเมืองไทยไม่มีสิงโต เธอเลยไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง
“อย่ามาทำปากดีกับฉันเธอมันก็แค่...”
สายตาของคุณชายธีรดนย์ที่ใช้ตวัดมองเธอรอยยิ้มในสีหน้า กับริมฝีปากที่คล้ายกับจะแสยะยิ้มน่ารังเกียจ ทั้งๆ ที่ใบหน้านั้นหล่อเหลาปานเทพบุตรแต่เธอกลับคิดว่ากิริยาแบบนั้นทำให้ความหล่อติดลบในทันที ซึ่งเธอจะไม่ทน
“ก็แค่อะไรคะ”
“ก็แค่เหลือบ ปลิงหรือไม่ก็ตัวทากเท่านั้น พวกชอบเกาะ และกินเืเป็อาหาร”
“ฉันไม่ได้เป็แบบนั้นค่ะและไม่คิดจะเป็ด้วย ตัวคุณชายเองนั่นแหละ เป็ผู้ดีเสียเปล่า”
“ทำไม...ฉันทำไมวรรณรดา ฉันทำไม”
น้ำเสียงห้วนตามอารมณ์แรงขึ้นนั่นยิ่งทำให้วรรณรดายิ้มอ่อนเพราะคุณชายช่างเปิดเผยลักษณะนิสัยของตัวเองอย่างมากมาย
“ก็กิริยา สายตาคำพูด ที่คุณชายแสดงออกมา คนบ้านป่าบ้านดอยอย่างฉัน ยังไม่กล้าทำเลยนะคะ”
“นี่เธอกำลังว่าฉันทั้งๆ ที่เธอก็ถนัดในเื่เกาะไม่ต่างจากอาของเธออย่างนั้นเหรอ”
คำพูดคือเฉลยทุกสิ่งคุณชายธีรดนย์หวงทรัพย์สมบัติอย่างนั้นเหรอ เขาเข้าใจเธอผิด“ฉันไม่รู้ค่ะว่าคุณชายพูดเื่อะไร เพราะฉันแน่ใจว่าฉันไม่ได้เป็แบบนั้นและอย่าพูดเื่การเกาะ เพราะฉันไม่เคยอยากได้ทรัพย์สมบัติของท่านชายเลยสักนิดท่านยกให้ฉันเอง ฉันไม่เคยรู้จักท่านด้วยซ้ำ”
“แล้วทำไมไม่ปฏิเสธเล่ายอมจดทะเบียนสมรสกับฉันทำไม หึ!สุดท้ายก็ปลิงนั่นแหละ มรดกที่ตกทอดทางสายเืไง อาเธอเป็ปลิงตัวโตที่ ‘ดูด’ พ่อฉันจนตาย ตอนนี้เธอก็ปลิงอีกตัวที่จะเข้ามา ‘ดูด’ ฉัน”
วรรณรดาเม้มริมฝีปากของตัวเองไว้แน่นทั้งที่อยากจะะโเข้าไปตะบันหน้าคุณชายเชิดหน้านี้สักครั้งแต่เื่การตายของท่ายชายพงศกรที่กระจายไปในหน้าสื่อโซเชียลฯก็ทำให้เธอพูดอะไรออกไปไม่ได้ เพราะหม่อมสุดาวดีก็ไม่ได้บอกอะไรเธอเลย ทุกอย่างมีแต่ความคลุมเครือ
ไม่ว่าเื่ที่หม่อมสุดาวดีเกี่ยวพันกับเธอยังไงทำไมพ่อต้องให้เธอมาช่วย สาเหตุการตายของท่านชายเป็จริงตามข่าวหรือไม่ทำไมพินัยกรรมจึงระบุชื่อเธอเป็เ้าของทรัพสินกว่า 80% ของท่านและทำไมเธอต้องจดทะเบียนสมรสกับคุณชายเชิดหน้าคนนี้ และที่สุดก็คือทำไมเธอต้องมาทนกับคำหยามเหยียดของผู้ชายที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกในวันนี้ด้วย
“ทำไมพูดเื่จริงถึงกับอึ้งไปเลยเหรอ ถ้าเธออยาก ‘ดูด’ ฉันนัก ฉันก็จะให้เธอ ‘ดูด’ จนพอ”
ธีรดนย์พูดพลางสาวเท้าเข้าหาภรรยาทางนิตินัยอย่างหมาดๆของเขา นิ้วมือแกร่งกระชับที่สูทตัวบน พลางปลดรังดุมออกอย่างช้าๆรอยยิ้มเหี้ยมปรากฏบนใบหน้าเมื่อเห็นแววตาหวาดๆ นั้นจ้องมองมา
“กลัวฉันเหรอแสดงได้สมบทบาทมาก”
ยิ่งเห็นวรรณรดาถอยหลังกรูไปจนชิดติดฝาผนังส่ายใบหน้าไปมาอย่างไม่ยอม นั่นยิ่งทำให้เขานึกสนุกอยากรู้ว่าหม่อมสุดาวดีสอนกลเม็ดเด็ดพรายอะไรให้กับเธอคนนี้บ้างเพราะในเมื่อเธออยากเป็เมียเขามากนัก เขาก็จะให้เธอเป็ให้สาสมใจ เป็ให้สาแก่ใจจะได้เข็ดหลาบไม่คิดเล่นกับคนอย่างเขาอีก
“คุณ...นี่คุณชายจะทำอะไรคะ ฉันไม่คุยกับคุณชายแล้ว ฉันจะกลับ”
วรรณรดาถลาไปที่ประตูแต่ก็ยังช้าไปกว่าร่างสูงที่ก้าวพรวดเข้าประชิดร่าง ฝ่ามือกระชับข้อมือพร้อมกระชากเข้าหาตัวจนวรรณรดากรีดร้องด้วยความใ
“กรี๊ดดดดด...ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!”
“บ่าวสาวจะเข้าหอปล่อยไปก็ไม่ครบพิธีการสิ มานี่!อยากเกาะ อยากดูดฉันนัก ฉันก็จะให้เธอดูดซะให้พอ มานี่!”
“ไม่นะ! ไม่!”
ฝ่ามือแข็งปานคีมเหล็กของธีรดนย์ฉุดกระชากข้อมือของวรรณรดาให้เดินตามแต่เธอก็สะบัดดิ้นรนทุกหนทางจะให้หลุดออก จนคุณชายแห่งวังวรเวชฯอดรนทนไม่ไหวกับแรงสะดีดสะดิ้ง จับร่างบอบบางดันชิดติดผนังห้องพร้อมใช้ท่อนแขนแข็งแกร่งกักกั้นไม่ให้วรรณรดามีทางดิ้นหนี และท่าทางนั้นไม่ต่างจากเขากำลังกอดเธอ
252
