คุณชายมากรัก

        หลิวจ้านและเย่เอ๋อได้เดินทางกลับมาที่หอไชน่าทาวน์ในช่วงเย็นของวันระหว่างที่เขาเดินทางกลับก่อนที่จะมาถึงหอไชน่าทาวน์ บริเวณถนนหนทางได้มีชาวบ้านมานอนรอที่จะกินอาหารฟรีมีทั้งคนที่มาคนเดียวและมาทั้งครอบครัว หลิวจ้านเห็นรู้สึกว่าช่างเป็นภาพที่หดหู่เหลือเกิน ทำไมชาวบ้านในยุคนี้ถึงมีการอยู่อาศัยที่ยากจนแบบนี้ หลิวจ้านสั่งให้คนหยุดรถม้า และเดินลงไปหาชาวบ้านที่มารออาหาร

        “พวกท่านมาจากที่ไหน ทำไมถึงมาอยู่ที่ตรงนี้ละ”หลิวจ้านถามพวกชาวบ้าน

        “พวกเราเป็นเพียงชาวบ้านเร่ร่อนที่หนี้จากสงครามที่ด่านเจ้าค่ะได้ยินว่าวันพรุ้งนี้ที่หอจะเปิดให้กินอาหารฟรี พวกเราก็เลยเดินทางมา”เป็นหญิงสาววัยกลางคนตอบกลับมาแถมนางยังอุ้มลูกน้อยอยู่ด้วย

        “เปิดให้กินแค่วันเดียวถึงกับทำให้พวกท่านเดินทางมาไกลขนาดนี้”

        “เรียนคุณชายพวกเรามาได้หลายวันแล้วเจ้าค่ะ ถึงแม้ว่าจะเปิดให้กินแค่วันเดียวน่าจะทำให้พวกเราสามารถอยู่ได้อีกหลายวันเจ้าค่ะ”

        หลิวจ้านได้ฟังยิ่งรู้สึกหดหู่ แต่จะทำยังไงได้ ชีวิตคนเราเกิดมาไม่เท่ากัน ถ้าจะให้โทษคงต้องโทษสวรรค์ หรือจะโทษโชคชะตาของพวกเขาดี หลิวจ้านได้กลับขึ้นรถม้าและเดินทางต่อไป หลิวจ้านเริ่มรู้สึกว่าการที่เขาได้ย้อนเวลากลับมาแทนที่เขาจะตาย เขาควรจะทำเพื่อประโยชน์ส่วนรวมบ้าง จากนั้นหลิวจ้านเริ่มที่จะมีแผนขึ้นมาในใจ เพราะในหัวของเขามีสิ่งต่างๆอีกมากมายที่ยังไม่ได้สร้างขึ้นมาโรงงานสุราและผงปรุงรสเขายังไม่ได้สร้างเพราะตอนนี้เขาใช้ที่จวนของเขาเป็นที่ผลิต หากในอนาคตเขาคงจะต้องสร้างโรงงานขึ้นมา หลิวจ้านมาถึงห้องทำงานของหว่านเอ๋อ

        “เจ้าเหนื่อยหรือไม่ หากเจ้าเหนื่อยเดียวข้าจะหาคนมาดูแลแทนเจ้าเอง”หลิวจ้านถามหว่านเอ๋อ

        “ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ การได้ช่วยงานท่านทำให้ข้าดีใจที่สุดและมีความสุขมาก”

        หลิวจ้านสงสัยว่านางคงจะชอบหรือเสพติดไปเสียแล้ว

        “เจ้าได้ลองคำนวนกำไรขาดทุนหรือยังว่าเดือนนี้ได้เท่ารัย”

        จากนั้นหว่านเอ๋อได้นำสมุดบัญชีมาให้หลิวจ้านดูหลิวจ้านดูไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่ารัย แต่หว่านเอ๋อได้เริ่มอธิบายให้เขาฟังเย่เอ๋อก็ร่วมฟังด้วย ยังมีพ่อบ้านจางอีกคนที่หลิวจ้านเรียกมาฟัง ปรากฎว่ากำไรในเดือนแรกมากกว่าที่หลิวจ้านคิดไว้ หลังจากหักค่าใช้จ่ายทั้งหมดรวมทั้งเงินเดือนพนักงาน ก็ยังคงเหลือเยอะอยู่ดี เย่เอ๋อได้ฟังจำนวนถึงกับอึ้งไปเลย การค้าอะไรจะได้กำไรขนาดนี้

        “เปิดขายแค่หนึ่งเดือนได้ทั้งเงินที่ลงทุนไปกลับมาแถมยังได้กำไรอีกตั้งมากมายคุณชายช่างสุดยอดจริงๆ”พ่อบ้านจางถึงกับคุกเขาคาระวะหลิวจ้าน

        “ท่านอย่าพึ่งดีใจ นี่แค่เริ่มขาย การจะขายสินค้าให้ได้กำไร มันเป็นแค่เรื่องง่ายๆ แต่จะทำยังไงถึงจะทำให้เรามีกำไรแบบนี้ไปตลอดนี้คือสิ่งที่ยากมาก ฉะนั้นวันนี้ข้าจะสอนพวกท่านว่าต้องทำยังไง หว่านเอ๋อเจ้าจงตั้งใจฟัง”

        “เจ้าค่ะ”

        หลิวจ้านได้บอกให้หว่านเอ๋อ หาคนที่ไว้ใจได้ ให้มาช่วยงานของนาง จัดทีมขึ้นมา นางถึงจะไม่เหนื่อยมาก และส่อนเรื่องการทำโปรโมชั่น ว่าควรจะลดราคาอาหารเป็นช่วงๆ อย่างเช่นวันต้นเดือนลดราคาเมนูนี้ วันกลางเดือนลดราคาอีกเมนู

        “เจ้าเข้าใจหรือไม่”

        “พอจะเข้าใจเจ้าค่ะ”

        “เจ้าลองหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยงานให้แบ่งหน้าที่รับผิดชอบในสิ่งต่างๆ”

        หลิวจ้านได้สั่งให้เย่เอ๋อเอาพู่กันกับหมึกมาให้เขา หลิวจ้านเริ่มวาดโครงสร้างของตัวอาคารทุกคนเริ่มดูรูปที่หลิวจ้านวาดขึ้นมา ต้องบอกว่าฝีมือวาดรูปของเขาเป็นหนึ่งไม่มีสองวาดเสร็จแล้วส่งให้พ่อบ้านจาง

        “ท่านนำรุปที่ข้าวาดไปให้พ่อของหลินเฉาดูและให้เขาหาช่างฝีมือมาสร้างขึ้น ให้สร้างตรงกันข้ามกับไชน่าทาวน์อีกฝั่งของถนน ให้เอาเงินที่ได้กำไร ไปสร้าง”

        พอบ้านจางฟังเสร็จได้รีบออกไปทันทีไม่ได้ถามรายละเอียดอะไรแต่เข้ารู้ดีว่าสิ่งที่หลิวจ้านจะสร้างย่อมมีประโยชน์หรือกำไรแน่นอน

        ภายในห้องหรือแค่หลิวจ้านและภรรยาของเขาทั้งสองคนที่นั่งขนาบข้างตัวของหลิวจ้าน

        “ท่านกำลังจะสร้างอะไรหรือเจ้าค่ะ”หว่านเอ๋อพูดขึ้นมา

        หลิวจ้านเอาแขนของเขาทั้งสองข้างโอบรอบเอวของพวกนางทั้งสองคนและพูดขึ้น

        “ข้ากำลังจะสร้างอีกหนึ่งร้าน แต่ที่นั่นจะมีแค่หม้อไฟกับอีกหนึ่งเมนูใหม่ที่ข้ากำลังจะทำขึ้นมา”

        คนที่รู้สึกตื่นเต้นกับคำว่าเมนูใหม่ที่สุดคงจะเป็นเย่เอ๋อ

        “ท่านจะทำเมนูใหม่ตอนไหนหรือเจ้าค่ะ”เย่เอ๋อรีบถามทันที

        “เจ้านี่นะ ไม่กลัวว่าเจ้าจะอ้วนหรือยังไง ถึงจะถามแต่เรื่องกินตลอดเวลา”

        “ก็ท่านทำสิ่งไหนขึ้นมามันอร่อยไปหมด”

        ได้ยินที่นางพูดหลิวจ้านรู้สึกว่าอาหารการกินของเขาขาดอะไรไปซักอย่าง คิดไปคิดมาเขาก็คิดออก ขนมเค้กยังไงละ กินของคาวเสร็จก็กินของหวานต่อ และอีกหย่างคือไอสครีม หลิวจ้านได้แบบนั้นก็ต้องเก็บเอาไว้ในใจก่อน สิ่งที่หลิวจ้านวาดไปในภาพคือโครงสร้างของร้านใหม่ที่เขากำลังจะก่อสร้าง หอใหม่หลิวจ้านสร้างแค่ 2 ชั้น ชั้นเเรกขายหม้อไฟ ชั้นที่สองเขาจะทำเตาปิ่งย่าง หรือหมูกะทะนั่นเอง แต่จะทำหมูกะทะได้เขาต้องมีหมูซะก่อนแต่คนยุคนี้ไม่นิยมกินหมู่เพราะมันเหม็นสาบในยุคนี้ยังไม่มีใครรู้จักวิธีการตอนหมู ไม่ให้มีกลิ่นสาบ

        “หว่านเอ๋อ เจ้าให้คนไปหาซื้อหมูเป็นตัว เอามาเยอะๆ และรับสมัครคนเลี้ยงหมูด้วย ข้าจะเปิดฟาร์มหมู บอกว่าเราจะจ่ายเงินให้หากว่าใครจะเลี้ยง”

        “แต่คุณชายเจ้าค่ะเนื้อหมูคนไม่นิยมกินเพราะเนื้อของหมูมันเหม็นสาบนะเจ้าค่ะ”

        “เจ้าไม่เชื่อในความสามารถของข้ารึ”

        “เชื่อเจ้าค่ะ เดียวข้าจะไปจัดการให้”