“คุณโอนเงินให้แม่ของฉันใช่ไหมคะ??....”
ดมิสาเกริ่นถามขึ้น เมื่อเห็นว่าคณพศ ผละปล่อยแขนแกร่งออกจากการโอบกอดร่างบางของเธอ และเดินห่างออกไปสองสามก้าว
“ใช่!! ผมเห็นว่าเป็การสมควรที่จะช่วยคุณในเื่นี้ เพราะการผ่าตัดไม่ควรที่จะต้องรอนานๆ”
คณพศยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะตอบคำถามเหมือนกับเป็เื่ธรรมดา
ซึ่งในระหว่างที่ตอบคำถาม มือใหญ่ก็ทำการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เขาสวมใส่อยู่ หลุดออกจากรังดุมไปทีละเม็ด จนเผยให้เห็นหน้าอกแน่นๆ ที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อ และขนอ่อนขึ้นปกคลุมรำไร
“แต่ทำไมคุณถึงไม่พูดไม่ถามฉันก่อน ว่าฉัน้าที่จะให้คุณมาช่วยหรือเปล่าละคะ!!”
ดมิสาเห็นอย่างนั้นก็หายใจติดขัด ใบหน้าสวยหวานร้อนผะผ่าว และภายในร่างกายเกิดอาการร้อนวูบวาบ วาบหวามขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ หญิงสาวจึงแสร้งมองไปทางอื่น เพื่อให้มีสมาธิในการพูดคุยซักถาม
“ก็นี่ไง!! ผมก็บอกคุณอยู่นี่ไง”
คณพศเดินเข้ามาใกล้คนตัวเล็กมากยิ่งขึ้น พูดตอบแบบกำปั้นทุบดิน ดมิสาจึงหันหน้ากลับมาจ้องมองเขา ด้วยใบหน้าที่เริ่มมีอารมณ์ขึ้งโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว
“คุณอย่ามาทำเป็พูดวนไปเวียนมา ที่คุณทำอย่างนี้คุณ้าอะไรจากฉันอีก!!?? หรือคิดว่าฉันยอมแล้ว คุณถึงจะยัดเยียดอะไรให้ฉันก็ได้อย่างงั้นเหรอ ถึงฉันจะไม่มีเงินไปเป็ค่าผ่าตัดพ่อของฉันในตอนนี้ แต่ฉันก็ไม่คิดจะขายตัวหรอกนะคุณ กรุณาอย่าลดศักดิ์ศรี ลดคุณค่าของฉันไปมากกว่านี้เลย”
ดมิสาให้รู้สึกเ็ปรวดร้าวภายในใจเป็ยิ่งนัก ยิ่งพูด ยิ่งตอกย้ำ ก็ยิ่งเจ็บหนึบ
“ผมก็ไม่ได้ว่าคนขายตัวสักหน่อย ถ้าคุณไม่อยากได้เงินผมฟรีๆ ก็ถือซะว่าคุณยืมผมก็ได้”
คณพศเห็นอากัปกิริยาบึ้งตึงขึ้งโกรธของคนตัวเล็ก แต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจ ก็เขาโอนให้ไปแล้วนี่ และก็ไม่คิดจะเอาคืนด้วย ถึงจะบอกว่าให้ยืมก็ตามทีเถอะ ทั้งเขาก็คิดว่าเธอคงคืนเงินให้เขาไม่ได้ในตอนนี้หรอก
ดมิสาเม้มปากเข้าหากันแน่น ซึ่งมันก็จริงอย่างที่คณพศคิดนั่นแหละ ดมิสาคงให้มารดาของเธอ โอนเงินคืนให้คณพศไม่ได้ เพราะจากที่ได้ยินได้ฟังน้ำเสียงมารดาของเธอ ดูจะดีอกดีใจเอามากๆ ที่ได้เงินไปผ่าตัดบิดาของเธอ เธอจึงไม่อาจตัดความหวังของบิดาและมารดาของเธอได้เลยจริงๆ
“ผมว่าผมจะอาบน้ำเลย คุยสนใจที่จะช่วยอาบน้ำผมไหม?? หรือคุณจะอาบด้วยกันก็ได้นะ ผมไม่ถือ!!”
คณพศเห็นว่าคนตัวเล็กนิ่งเงียบ ไม่พูดไม่ถามอะไรออกมาอีก เขาจึงคิดว่าเธอคงจะยอมรับตามที่เขาพูดนั้นแล้ว จึงได้พูดไปเื่อื่น โดยที่ทำสายตากรุ้มกริ่ม และก้มหน้าเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าสวยหวาน จนคนตัวเล็กรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา
“ไม่ค่ะ ถ้ายังไงฉันขอไปรอคุณที่ข้างล่างก็แล้วกันค่ะ จะได้ไปช่วยป้านวลศรีด้วย”
ดมิสาว่าพร้อมกับ ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อขึ้นมา พอหญิงสาวพูดจบก็หันหลัง เดินออกจากห้องนอนของคณพศไปอย่างเร็วไว
“คิดเหรอว่าจะหนีพ้น”
คณพศมองตามแผ่นหลังบอบบางไป ด้วยสายตายิ้มๆ กรุ้มกริ่ม ก่อนจะพูดพึมพำอยู่กับตัวเองเบาๆ อย่างอารมณ์ดีเป็พิเศษ แต่พอคิดถึงเื่ที่คนของเขา มารายงานให้รับทราบในวันนี้ ใบหน้าที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก็แปรเปลี่ยนเป็หมองเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
“ขอโทษนะ ที่ผมเห็นแก่ตัว ผมยังไม่อยากให้คุณจากไปในตอนนี้”
คณพศบ่นพึมพำกับตัวเองขึ้นมาอีก และยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นชั่วขณะ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำชำระล้างทำความสะอาดร่างกาย จะได้ลงไปรับประทานอาหารเย็นต่อไป
๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐
1K
