ในห้องทำงานของบารอนเครท เดรสมอนด์นั่งจิบชาเบาๆ พลางมองไปยังซองจดหมายสีน้ำตาลประทับตราอาณาจักร
“ ชานี้หอมจริงๆ เ้าช่างคิดจริงๆลูกข้า ”
“ ไม่ขนาดนั้นท่านพ่อ ชาตัวนี้ข้าปรึกษากับนายแคลสัน มันมาจากหญ้าฟิฟฟี่ที่หาง่ายพอต้มจะทำให้มีกลิ่นหอม ทั้งยังมีสรรพคุณช่วยให้ผ่อนคลาย ”
“ โอ้! ! ! ”
บารอนดืมอย่างสบายๆ
“ แต่ว่านะถึงหญ้าฟิฟฟี่จะหาง่ายในพื้นที่ของเราแต่ที่อื่นมันค่อนข้างจะหายาก ข้าว่าถ้าลองเอาไปเสนอกับพ่อค้าดู เราก็น่าจะมีสิ้นค้าประจำถิ่นตัวใหม่นะท่านพ่อ ”
“ ฮ่าๆ ดี ดี ดี ”
บารอนหัวเราะและยิ้มอย่างออกมาแต่แล้วดูเหมือนว่าบารอนจะคิดอะไรบางอย่างได้สีหน้าที่ยินดีก็หดหู่ลงเล็กน้อย
“ น่าเสียดายจริงๆ น่าเสียดายที่เ้าไม่ใช่ลูกคนโตมิฉะนั้น. . . เฮ้อ! ! ! ”
“ อย่าหดหู่ไปเลยท่านพ่อ เื่เล็กน้อยเช่นนี้อย่าได้เอามาใส่ใจ ”
“ งั้นเรอะ ! เ้าถามคนของเ้าแล้วรึยัังว่ามันเป็เื่เล็กน้อย ”
บารอนพูดขึ้นพลางยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
“ ฮะ ฮะ ”
เดรสมอนด์ได้แต่หัวเราะแห้งๆ
“ แล้วนี้ท่านพ่อเรียกข้ามาเพราะเ้านี้อย่างนั้นหรอครับ ”
“ ใช่แล้ว ”
บารอนวางแก้วชาลง
“ ราชวิทยาลัยไทลอน ”
บารอนยกแก้วชาขึ้นมาดืมพลางเหล่ตามองลูกชายของตน
“ คุณเต็มใจที่จะไปไหม โดยส่วนตัวข้าเคารพความคิดเห็นของเ้า แต่ในฐานะพ่อข้าแนะนำให้เ้าไป ”
เดรสมอนด์ทำหน้ายาก ครุ่นคิดราชวิทยาลัยไทลอนเป็วิทยาลัยที่ดีที่สุดในอาณาจักรไทลอนและแน่นอนมันถูกจัดการโดยราชวงศ์ไทลอน
เหมาะสำหรับโอกาศในการพบเพื่อนที่เป็ขุนนาง ขยายเส้นสาย ข้อดีและข้อเสียค่อยๆผุดขึ้นมาในใจของเดรสมอนด์ ใน่ปีนี้จากผลงานหลายๆอย่าง ในอาณาเขตเกือบทุกคนล้วน้าให้เดรสมอนด์สืบทอดตำแหน่งบารอนแต่ด้วยกฏมณเฑียรบาลแต่ครั้งตั้งตระกูลบารอนเครททำได้เพียงแต่เสียใจ
บารอนได้แต่เสียใจที่ว่าทำไมเพชรล้ำค่าของเขาถึงได้อาภัพนัก หลายเดือนที่ผ่านมาเดรสมอนด์และคนส่วนใหญ่บางครั้งพวกเขาจะเห็นบารอนที่เมามายพลางพร่ำบ่นเกี่ยวกับความในใจของเขาเกี่ยวกับลูกๆของเขา
เดรสมอนด์หลับตาคิดซักพักก่อนที่จะลืมตาแล้วยิ้มให้บิดาของตน
“ ผมเต็มใจ ”
หลังจากที่ตอบออกไปเดรสมอนด์ได้แต่คิดกับตัวเอง
‘ การสืบทอดตำแหน่งก็ไม่เลวร้ายอะไรนักแต่ตอนนี้ด้วยการตื่นของพลังนี้เส้นทางใหม่ได้เปิดให้เราแล้ว ’
‘ ในอนาคตเราถ้าโชคไม่ร้ายนักก็คงจะหาตำแหน่งกับที่ดินได้ไม่ยากเย็นอะไร ตอนนี้ตำแหน่งบารอนไม่สำคัญอีกต่อไป ด้วยมือคู่นี้เราจะสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมา ’
ในสั้นๆนี้ เมื่อความทรงจำทางิญญาของเขาได้ตื่นขึ้นอีกครั้ง เดรสมอนด์ได้แซงหน้านักดาบทุกคนในศักดินาจนหมดสิ้นและกลายเป็นักดาบอันดับหนึ่งของศักดินาหลายคนยกย่องและสนับสนุนเขาและบางคนที่เกลียดเขายิ่งเกลียดเขามากยิ่งขึ้น
ในความเป็จริงถ้าเขา้าเขาเพียงแค่ต้องรอให้โทมัสขึ้นรับตำแหน่งบารอนแล้วเขาก็จัดการโทมัสไอ้คนระยำด้วยกำลังเสียในภายหลังก็ยังได้
“ ครั้งนี้เ้าต้องขอบคุณแม่ของเ้านางต้องเสียสละมากมายเพื่อให้เ้าได้เข้าเรียน ”
‘ ไม่ท่านพ่อ ท่านโดนเล่นแล้ว พวกเขาไม่ได้ดีขนาดนั้น ’
“ ข้าจะแนะนำบางอย่าง ”
“ ว่ามาได้เลยท่านพ่อ ”
“ เมื่อเข้าวิทยาลัยแล้วเ้าควรระวังให้มาก หาคนที่เป็ประโยชน์กับตัวเองให้เยอะๆ ”
บารอนเตือนเดรสมอนด์ด้วยความเป็ห่วงและย้ำถึงความระมัดระวัง เมื่อฟังคำพูดของบารอนที่เต็มไปด้วยความรักอย่างไม่หวังสิ่งใดนั้นทำให้เดรสมอนด์ถึงกับสะอึก
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ลูกชายที่แท้จริง(ิญญาดวงอื่น) แต่ด้วยความรักของบารอน ในตอนแรกที่เขาเพิ่งข้ามมาหลายสิ่งหลายอย่างยังไม่เข้าใจเขาก็ได้แต่อาศัยปีกของบารอนเพื่อปกป้องตัวเอง
‘ ถึงแม้ว่าผมไม่ใช่ลูกของท่านแต่ผมก็นับถือท่านเป็พ่อของผม ’
เดรสมอนด์ทำหน้าจริงจัง
“ท่านพ่อข้ามีเื่ที่จะพูด. . .”
“เื่อะไรหรือ?”
“ เออคือ. . . ไม่มีอะไร ข้าขอตัวก่อนนะท่านพ่อ ”
เดรสมอนด์เกือบที่จะพูดเื่ความสัมพันธ์ของนางลีเต้กับโทมัสออกไปแต่เขากลัวว่าบารอนจะเสียใจจึงไม่ได้พูดออกไป เดรสมอนด์เดินคอตกกำจดหมายไว้ในมือในขณะที่เขากำลังจะออกไปนั้นเสียงของบารอนก็ดังขึ้น
“หนึ่งสัปดาห์ เ้ามีเวลาหนึ่งสัปดาห์ก่อนเดินทาง”
“ครับ”
2K
