ร่างสูงยังคงยืนมองสตรีตรงหน้าหลับตาสนิท เฟิงฉินมิเคยมานั่งดูสตรีนางใดหลับเลยแม้แต่น้อยถึงแม้จะมีสตรีที่ร่วมหลับนอนแต่หลังเสร็จกิจพวกนางก็ถูกไล่ออกไป
"เ้าควรระวังตัวให้มากกว่านี้" เฟิงฉินมองร่างหลับสนิท ถึงเขาจะรู้ว่าค่ายอยู่ที่ใดแต่มันก็ยังทำอะไรมิได้หากเขายังมิกลับร่าง จึงได้เพียงนั่งอยู่ใกล้สตรีนางนี้ มือหนาเกลี่ยเส้นผมตรงแก้มแต่มันก็มิเคยสำเร็จจนเขาลืมไปว่ามิอาจแตะต้องนางได้
"อื้อ..งืม..งืม.." เสียงพึมพำด้วยความหนาวร่างบางพยายามหยิบผ้าห่มด้วยความเคยชินจนมือบางเกือบจับเข้าไปในกองไฟข้างๆ มือหนาเอามือของเขารับไว้แต่มันก็ทะลุผ่านไป ถึงอย่างนั้นมือบางก็ถอนมือออกเหมือนรับรู้
หลังจากผ่านไปไม่นานกองไฟค่อยๆมอดดับร่างหนาเริ่มจางหายไปทีละนิด
เฟิงฉินตื่นมาในค่าย ร่างหนารีบลุกขึ้นแต่งตัวด้วยความรวดเร็วก่อนจะออกไปด้านนอก ทหารยามอยู่หน้ากระโจมต่างใกับการที่แม่ทัพของพวกเขาพุ่งพรวดออกมาจากกระโจม
"ไปปลุกไอ้พวกี้เีให้หมด..ส่วนพวกเ้าตามข้ามา" เฟิงฉินกล่าวเสียงดังทหารทั่วบริเวณสะดุ้งตื่น รองแม่ทัพฉินหลงได้ยินเพียงเอะอะโวยวายอยู่ด้านนอกจึงถือดาบออกไปเพราะเขาคิดว่าจะมีการลอบโจมตีเกิดขึ้น
"เกิดอันใดขึ้น?" ฉินหลงมองทหารที่สับเปลี่ยนเวรยามกันวุ่นวาย
"ท่านแม่ทัพออกไปข้างนอกค่ายขอรับ"
"แล้วท่านแม่ทัพไปที่ใด?" ยามหน้ากระโจมกลับสายหน้าพร้อมบอกว่า นำทหารยามไปเพียง20นายเท่านั้น ด้วยฉินหลงกลัวว่าจะเกิดอันตรายอันใดขึ้นกับท่านแม่ทัพ เขาจึงรีบออกตามท่านแม่ทัพไปด้านนอกค่ายทันที
เสียงฝีเท้าทหารเดินเข้ามาในป่าอย่างรวดเร็วเฟิงฉินที่จำทางได้ มือหนาแหวกพุ่มไม้วิ่งผ่านไปด้วยความเร็ว หาได้สนใจทหารที่ตามมาไม่
เค่อฉิงที่นอนหลับมิยอมตื่นร่างบางขดตัวด้วยความหนาวเย็นก่อนกองไฟค่อยๆมอดดับลง โดยหารู้ไม่ว่าบางอย่างกำลังตรงมาหาเธอ เฟิงฉินเดินมาตรงบริเวณที่เขาจำได้ก่อนจะหันไปมองบริเวณโดยรอบเพื่อความแน่ใจ สายตากวาดไปมองจนพบต้นไม้ที่คุ้นชินในความฝัน
เค่อฉินที่เริ่มรู้สึกถึงความแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูกด้วยความหนาวเธอลุกขึ้น ไปหยิบไม้ใกล้ๆโยนเข้ากองไฟที่ใกล้มอดดับ
"ข้าเจอเ้าแล้ว" เฟิงฉินที่แอบดูสตรีตรงหน้าหยิบไม้โยนใส่ไฟก่อนที่นางจะล้มตัวลงนอนอีกรอบร่างหนายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
"เ้าควรระวังตัวให้มากกว่านี้" เฟิงฉินค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาร่างบางที่นอนหลับอยู่ตรงหน้าด้วยความมือหนาจับพลิกร่างของสตรีตรงหน้ากดมือทั้งสองข้างไว้ทันที
เค่อฉิงเมื่อโดนจู่โจมอย่างกระทันหันโดยไม่ทันตั้งตัวจากด้านหลัง มือหนากดข้อมือของเธอลงแนบพื้น ดวงตาที่สลึมสลือค่อยๆฉายภาพของบุรุษใบหน้าเ็าตรงหน้าเธอ
"ท่านเป็ใคร!" เค่อฉิงกล่าวออกมาด้วยความใร่างบางพยายามขัดขืนบุรุษตรงหน้า แต่มันก็เปล่าประโยชน์แขนทั้งสองข้างถูกตรึงไว้ให้อยู่กับที่ จนเธอนึกถึงคำพูดของท่านตาซิงอีน้อยว่าให้ระวังทหารของแคว้นจินหลง
"ข้าเป็ใครมิสำคัญแต่ตอนนี้เ้าตกเป็เชลยแคว้นหยางิ!"
เค่อฉิงใเป็อย่างมากเธอพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากบุรุษตรงหน้าอีกครั้งแต่มันก็เปล่าประโยชน์ เขาล็อคเธอไว้อย่างแ่า
"ท่านแม่ทัพขอรับเกินอันใดขึ้นขอรับ" ทหารที่ตามมาทีหลังมองภาพตรงหน้าที่ท่านแม่ทัพคร่อมร่างของทหารแคว้นหยางินายหนึ่งเอาไว้
เฟิงฉินที่มิทันได้ระวังตัวร่างบางดันร่างของเขาเสียหลักตกจากร่างของนาง เค่อฉิงกลิ้งผ่านกองไฟไปอีกด้าน เหล่าทหารเมื่อเห็นท่านแม่ทัพเสียท่าจึงจะเข้าไปช่วย
"อย่าเข้ามาข้าจะจัดการกับนางเอง!" เสียงเข้มกล่าวออกมาด้วยความดุดันเขามิเคยเสียท่าให้สตรีนางใดแต่กลับเสียท่าในสตรีตรงหน้านางเล่นเขาตอนเผลอแถมยังต่อหน้าลูกน้องของเขาอีก!
เฟิงฉินกัดฟันด้วยความโมโหสตรีตรงหน้า เค่อฉิงที่หลุดจากพันธนาการมองทหารที่รายล้อมไปรอบตัวนางร่างบางหยิบธนูที่วางอยู่ไว้
"ปล่อยข้าไป..ไม่อย่างนั้นข้าจะยิง!" เค่อฉิงเล็งธนูไปยังแม่ทัพของทหารโดยรอบ เธอกะว่าจะให้ทหารโดยรอบเปิดทางให้
"เ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นหรือ?" เฟิงฉินกล่าวอย่างท้าทายก่อนลูกธนูตรงหน้าจะเฉี่ยวหน้าเขาไป เืบริเวณมุมแก้มไหลออกมาเพียงเล็กน้อยมือหนาหยิบดาบของเขาออกมา เขาทนมิไหวแล้วคงต้องสั่งสอนให้สตรีตรงหน้ารู้ให้สำนึก
"เข้ามาอีกข้ายิงแน่!" มือบางสั่นเล็กน้อยถึงนางจะกล้ายิงแต่มิกล้าฆ่าคน ทำได้เพียงยิงขู่เท่านั่น
มือบางสั่นละริกของสตรีตรงหน้าเฟิงฉินเห็นดังนั้นเขาเดินเข้าหานางโดยมิหวาดกลัว เค่อฉิงด้วยความใเธอปล่อยธนูใส่บุรุษตรงหน้า
"เคร้ง..เคร้ง.." เค่อฉิงยิงธนูไปหลายลูกแต่บุรุษตรงหน้ากลับปัดป้องไว้ได้ทุกรอบใจดวงน้อยเริ่มสั่นกลัวกับการที่จะถูกจับ เธอกลัวจะถูกนำไปทรมารหรือเป็สตรีที่คอยระบายความใคร่ให้ทหารในค่าย!..
จบตอน..
1K
