ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ชิงเฉิงพยักหน้าเล็กน้อยทว่าไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดด้วยว่าความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมที่มีต่อคนตระกูลไป๋นั้นช่างสลับซับซ้อนยิ่งนัก

        ในอดีตเกิดเรื่องราวมากมายเพียงนั้นทว่าคนตระกูลไป๋ยังคงปฏิบัติต่อนางเยี่ยงนี้ นับว่าหายากยิ่งนักแม้คนตระกูลไป๋จะเคยเกลียดชังกู้ชิงเฉิงและได้เห็นนางลงมือสังหารไป๋ซินด้วยตาตนเองเรื่องราวนี้ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นดุจหุบเหวที่ไม่อาจก้าวข้าม

        กู้ชิงเฉิงย่อมตระหนักถึงสิ่งนี้ดีนางรู้สึกขุ่นเคืองใจเป็นที่สุด ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องชี้แจงความจริงให้กระจ่าง

        “เอาเถิด เมื่อกลับมาแล้ว ย่อมมีเวลามากมายให้หวนรำลึกถึงอดีตปล่อยให้นางพักผ่อนเสียก่อน วันหน้ายังมีอีกยาวไกลนัก” โม่อวี้เฉินเองก็สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของทั้งสองไม่สู้ดีนักจึงรีบเอ่ยปลอบโยน

        “ข้ากลับมาเพื่อสืบสวนเรื่องราวของแคว้นหลิน เมื่อกระจ่างแจ้งแล้วก็จะจากไป”ไป๋จุ่นมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับโม่อวี้เฉินเขาใช้ชีวิตอยู่ในชายแดนอันหนาวเหน็บยาวนานอีกทั้งเติบโตในค่ายทหารมาตั้งแต่เยาว์วัยจึงแผ่ซ่านไอสังหารที่ก่อกำเนิดจากธรรมชาติโดยรอบกาย

        กู้ชิงเฉิงทราบดีว่าตระกูลไป๋ย่อมไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้อีกต่อไปเพราะโม่อวี้เฉินได้ปล่อยข่าวว่ากู้ตงหลิงร่วมมือกับแคว้นหลินเพื่อบีบคั้นตระกูลไป๋ตอนนี้โม่อวี้เฉินจึงกำลังรอคอยการลงมือของคนตระกูลไป๋

        “ชายแดนยังคงสงบสุข ไป๋จุ่น เหตุใดเจ้าจึงเร่งรีบถึงเพียงนี้” โม่อวี้เฉินคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้วแต่ก็เขาไม่คาดคิดว่าไป๋จุ่นจะมาเร็วไปเร็วถึงเพียงนี้

        “ท่านพ่อ...” ไป๋จุ่นถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “เมื่อไม่กี่วันก่อนได้ยินข่าวว่า...ชิงเฉิงยังมีชีวิตอยู่และกลับมายังเมืองหลวงกระทั่งท่านอารมณ์แปรปรวนขึ้นมา ในยามตรวจแถวทหารจึงพลัดตกจากหลังม้า”

        กล่าวจบเขาก็เหลือบมองกู้ชิงเฉิงแวบหนึ่ง

        อันที่จริงกู้ชิงเฉิงรู้สึกสลดใจต่อคนตระกูลไป๋ไม่น้อย ทว่านางไม่ใช่ร่างเดิม

        นางจึงรีบเอ่ยถามในทันที“ท่านตาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?” น้ำเสียงนั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความร้อนรนกังวลใจแต่อย่างใด

        ไป๋จุ่นมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า “อืม กระดูกขาหัก”

        “เช่นนั้นหรือ...” โม่อวี้เฉินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง“ท่านแม่ทัพอายุมากแล้ว ย่อมต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ”

        “ข้าได้ยินว่าหมอเทวดากู้แห่งอันหยวนถังมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศกระทั่งอาการบาดเจ็บสาหัสที่ขาของคุณหนูใหญ่...ก็ยังสามารถรักษาให้หายได้ข้าตั้งใจจะไปเชิญหมอเทวดากู้มาตรวจรักษา” 

        ไป๋จุ่นปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นก่อนจะมองกู้ชิงเฉิงแล้วกล่าวว่า “หากเรื่องราวของแคว้นหลินกระจ่างแจ้งแล้วชิงเฉิง เจ้ายังจะยินดีไปเยี่ยมท่านปู่กับข้าหรือไม่?”

        ใจของเขาก็รู้สึกไม่สู้ดีเช่นกันถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องราวของไป๋ซินแล้วเรื่องการเปิดเผยที่ซ่อนของกองทัพตระกูลไป๋ให้แคว้นหลินรับรู้หากไม่ใช่ฝีมือของกู้ชิงเฉิง พวกเขาย่อมรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงเคยเกลียดชังเด็กหญิงผู้นี้

        ในยามที่พวกเขาเกลียดชังนางมากเท่าใดและใจแข็งเมินเฉยต่อนางมากเพียงใดบัดนี้พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจและรู้สึกผิดมากเท่านั้น

        กระทั่งโม่อวี้เฉินยังหันไปมองกู้ชิงเฉิงเรื่องนี้ย่อมเป็นปัญหาที่ยุ่งยากเล็กน้อย ด้วยว่าเรื่องที่หมอเทวดากู้คือนางนั้นนางยังไม่ต้องการเปิดเผยให้ผู้อื่นรับรู้ ทว่าตระกูลไป๋ต้องการเชิญหมอเทวดากู้

        “ยินดีเจ้าค่ะ” กู้ชิงเฉิงมองไป๋จุ่นที่ทำหน้าคาดหวังก่อนจะตอบรับด้วยความจำใจ

        ไป๋จุ่นพลันรู้สึกตื่นเต้นเขาก้าวข้ามโม่อวี้เฉินตรงไปยังข้างกายกู้ชิงเฉิง ก่อนจะก้มลงมองนางอย่างลึกซึ้ง“ชิงเฉิง พวกเขาก็คิดถึงเจ้ามากเช่นกัน ในอดีตตระกูลไป๋ต้องประสบเคราะห์กรรม ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏจึงไม่อาจช่วยเหลือเจ้าได้ทันท่วงที เจ้าคงเคยแค้นเคืองใช่หรือไม่ พวกเราผิดเองหากท่านอาได้รู้ คงจะเศร้าใจยิ่งนัก”

        เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาที่คล้ำแดดของไป๋จุ่นกู้ชิงเฉิงก็รู้สึกปั่นป่วนในใจคนตระกูลไป๋ยังไม่ได้สืบสวนเรื่องราวในอดีตให้กระจ่างแต่พวกเขากลับไม่ได้โทษร่างเดิมอีกต่อไป

        ความรู้สึกขมขื่นในใจนั้นชัดเจนจนเจ็บปวดน้ำตาของนางหยดลงมาโดยไม่รู้ตัว ไป๋จุ่นตกใจเล็กน้อยเขายกนิ้วขึ้นหมายจะเช็ดน้ำตาให้นาง ทว่าโม่อวี้เฉินกลับก้าวล้ำหน้าเขารีบขยับกายไปยืนคั่นกลางระหว่างไป๋จุ่นและกู้ชิงเฉิง

        น้ำตาของกู้ชิงเฉิงมีเพียงเขาโม่อวี้เฉินเท่านั้นที่สามารถเช็ดให้ได้ในยามนี้ ปลายนิ้วอันเย็นเยียบของเขาสัมผัสที่แก้มของกู้ชิงเฉิงน้ำตาที่ร่วงหล่นบนปลายนิ้วรู้สึกเย็นเยียบ

        สิ่งนี้ยิ่งทำให้โม่อวี้เฉินปวดใจมากยิ่งขึ้นเขาสาบานว่าจะต้องให้ความเป็นธรรมแก่กู้ชิงเฉิงและจะต้องสืบสวนเรื่องราวในกาลก่อนให้กระจ่างแจ้ง

        ไป๋จุ่นยืนตะลึงงันมองการกระทำของโม่อวี้เฉินเขารู้สึกว่าตนเองคงจะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมาตลอดทางจนตาฝาดไปแล้วไม่น่าเชื่อว่าเขาจะได้เห็นแววตาเปี่ยมรักของโม่อวี้เฉิน

        เมื่อครั้งนั้นองค์รัชทายาทรังเกียจกู้ชิงเฉิงเพียงใดคนตระกูลไป๋ทุกคนต่างรู้ดี และยังรู้สึกแทนกู้ชิงเฉิงว่าความรักนี้ไม่คุ้มค่า

        แต่การที่กู้ชิงเฉิงได้แต่งกับโม่อวี้เฉินอย่างราบรื่นนั้นไม่เพียงเพราะความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาที่เกิดขึ้นแล้วหากยังมีส่วนหนึ่งมาจากแรงกดดันของตระกูลไป๋อีกด้วย

        การแต่งงานที่เกิดขึ้นจากวิธีเช่นนี้ช่างน่าเสียดายยิ่งนักส่วนเรื่องความเกลียดชังของโม่อวี้เฉินนั้นก็พอจะเข้าใจได้แต่สถานการณ์ตรงหน้าตอนนี้คืออะไรกันแน่?

        “ชิงเฉิง ไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างผ่านไปแล้ว” โม่อวี้เฉินตบไหล่กู้ชิงเฉิงเบาๆ“เราต้องพยายามมองไปข้างหน้า”

        เขาจะรอคอยนางอยู่เบื้องหน้าเสมอโม่อวี้เฉินเองก็ไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของกู้ชิงเฉิงเช่นกันนางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แม้เขาจะรู้สึกว่านางไม่ใช่คุณหนูรองตระกูลกู้อีกต่อไป

        แต่นางกลับมองไป๋จุ่นด้วยแววตาเปล่งประกายและเมื่อเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีต นางก็แสดงความเจ็บปวดและเสียใจออกมาความสงสัยในใจของเขาจึงยิ่งเพิ่มพูนขึ้น

        “ชิงเฉิง ข้าผิดเอง” ไป๋จุ่นรีบเอ่ยขอโทษเสียงแผ่ว“ข้าไม่ควรเอ่ยถึงท่านอา”

        เขาก็เห็นว่ากู้ชิงเฉิงแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิงไม่ใช่คนโง่งมอีกต่อไปแล้ว และไม่เอาแต่ใจดังเก่า

        “ไม่ได้เป็นความผิดของพี่ใหญ่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” อารมณ์ของกู้ชิงเฉิงยังไม่อาจสงบลงได้ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมที่มีต่อคนตระกูลไป๋นั้นลึกซึ้งยิ่งนักจนทำให้นางไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้

        โม่อวี้เฉินยกแขนโอบกอดนางไว้เบาๆแล้วตบลูบนางเบาๆ “ชิงเฉิงพี่ใหญ่ของเจ้ากลับมาแล้ว พวกเราควรจะยินดีสิ”

        “ข้ายินดีเจ้าค่ะ” กู้ชิงเฉิงพยักหน้าอย่างแรง“พอดีเลย ให้พี่ใหญ่เป็นผู้ดูแลพยานเถิด จะได้ปลอดภัยกว่า”

        “ดีเลย ตามเจ้าว่า” โม่อวี้เฉินไม่ได้คัดค้านกลับรับปากทันที เขาจึงรีบให้เฟิงเจ๋อจัดแจงให้ไป๋จุ่นไปพบพยานของแคว้นหลินเขาไม่ต้องการให้กู้ชิงเฉิงได้พบปะกับไป๋จุ่นเลยแม้แต่น้อย

        เมื่อไป๋จุ่นมองกู้ชิงเฉิงดวงตาของเขาก็แทบจะถลนออกมา สีหน้าของเขาสามารถละลายน้ำแข็งได้เลยทีเดียวเขากลัวว่าหากตนเองเผลอเพียงนิด พระชายาอาจถูกล่อลวงไปได้คนตระกูลไป๋อันตรายยิ่งนักโดยเฉพาะความรู้สึกที่พวกเขามีต่อกู้ชิงเฉิงนั้นไม่เหมือนใคร

        “เจ้า...” โม่อวี้เฉินยังคงกระซิบถาม “เจ้าไม่ใช่คนเดิมแล้ว เหตุใดจึงยังคงห่วงใยคนตระกูลไป๋เช่นนี้?”

        “ข้าไม่ใช่คนเดิม ก็ยังเป็นคนเดิม” กู้ชิงเฉิงเอ่ยตอบไปตามธรรมชาติทำให้โม่อวี้เฉินรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

        แต่ครู่ต่อมาเขาก็ยิ้ม “ไม่เป็นไร ขอเพียงเป็นเจ้าคนของตำหนักนี้ก็ชอบ”

        คำกล่าวของเขาทำให้กู้ชิงเฉิงตัวแข็งทื่อแสงจันทร์สีขาวของเขาคือซูเหวินจิ้ง คนที่เขารักก็มีเพียงซูเหวินจิ้งหากพระเอกหลายใจเช่นนี้ ตัวละครก็คงจะล่มสลายไปแล้ว แต่ทว่าการกระทำต่างๆของโม่อวี้เฉินในช่วงนี้ กลับทำให้ตัวละครของเขาล่มสลายไปจริงๆ

        ในขณะนั้นเฟิงเจ๋อเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “องค์รัชทายาทพระชายา พยานของแคว้นหลินหายไปแล้ว”

        “อะไรนะ?” โม่อวี้เฉินและกู้ชิงเฉิงต่างตัวแข็งทื่อ

        ไป๋จุ่นเดินเข้ามาตามหลังด้วยสีหน้าผิดหวัง “หายไปจริงๆข้าส่งคนไปตรวจสอบแล้ว” ในดวงตาของเขามีแต่ความผิดหวังอย่างลึกซึ้ง

        “เฟิงเจ๋อ ต้องตรวจสอบให้ชัดเจน หากคนยังมีชีวิตอยู่ ให้ส่งไปที่ตระกูลไป๋หากคนตายแล้ว จงตามหาเบื้องหลังของเรื่องนี้ แล้วต้องให้พวกเขาชดใช้” พยานของแคว้นหลินผู้นี้เป็นคนสำคัญยิ่งที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของกู้ชิงเฉิง

        “น่าจะเป็นฝีมือของตระกูลกู้” กู้ชิงเฉิงหรี่ตาลงแล้วยิ้ม“ดูเหมือนว่าตระกูลกู้ยังได้รับบทเรียนน้อยไป” รอยยิ้มนั้นเย็นยะเยือกเสียจนผู้คนอยากหลบเลี่ยงตระกูลกู้ยังคงไม่สำนึกผิดจริงๆ

        “กู้หยวนเจี๋ยพ้นจากอำนาจไปแล้ว แต่ตระกูลกู้ยังมีตระกูลถังหนุนหลัง”โม่อวี้เฉินหรี่ตาลง “เป็นข้าที่ประมาทไป”สีหน้าของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง พร้อมกับเจตนาฆ่าที่ไม่อาจปกปิดได้