เสียงฝีเท้าดังแว่วมาใกล้ เจโรมแสยะยิ้ม ก่อนะโยั่วกวนเสียงดังลั่น
“ไอ้พวกเวร! กูอยู่นี่โว้ย!”
ทันทีที่ทหารกลุ่มแรกปรากฏตัว เจโรมก็หันหลังโชว์ก้น ถลกกางเกง แล้วตบเข้าดังเพียะ
“เห้ย! มันอยู่ตรงนั้น!” หนึ่งในทหารที่เขาคุ้นหน้าโวยวาย “ไอเด็กบ้านี่มันกวนตีนเกินไปแล้ว!”
เจโรมหัวเราะ “ถึงเวลาชิ่ง!”
เขาปล่อยพลังจิตห่อหุ้มร่างกาย ออร่าสีฟ้าพลันลุกวาบ ก่อนจะแยกร่างพลังจิตออกเป็สองร่าง รูปร่างเหมือนเขาทุกประการ สามเงาแยกย้ายวิ่งไปคนละทาง
“มันแยกร่างได้!” ทหารบางคนอุทาน
“อย่าประมาท ถึงมันจะเด็กแต่มันคือผู้มีพลังจิต!” หัวหน้าทีมะโ “แยกกำลังไล่ล่า! ทางละสามคน! ส่งสัญญาณเรียกวอร์วูฟด้วย!”
แผนของเจโรมเริ่มต้นขึ้น
ร่างปลอมทั้งสองจะล่อทหารออกห่างจากจุดที่ลิลลี่ซ่อนอยู่ให้มากที่สุด ส่วนตัวจริงจะวกกลับไปรับน้องสาวหลังจากสลัดพวกมันพ้น
แต่แผนกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด
ทหารเ่าั้มีวินัยสูง พวกมันไล่ตามอย่างมั่นคง แม้ในความมืด เสียงปืนพร้อมไฟฉายยังคงเคลื่อนที่อย่างแม่นยำ
‘พวกมันตามเก่งเกินไป… ต้องเร่งแล้ว’
เจโรมเริ่มใช้พลังจิตรวมที่เท้า ถีบพื้นพุ่งตัวสูงขึ้นราว 3 เมตร เขาวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวก่อให้เกิดหลุมหย่อมๆ บนพื้น
ทำให้เขาฉุกคิดแผนขึ้นมาได้
‘งั้นลองแบบนี้!’
เขารวมพลังไว้ที่กำปั้นแล้วกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่
ตู้มมม!!
ต้นไม้ทั้งต้นสั่นะเื ก่อนจะโครมล้มลง
“เว้ย… เจ๋งว่ะ”
ร่างพลังจิตเริ่มสลาย แผนล่อสำเร็จ
ถึงเวลาตอบโต้
⸻
ด้านเหล่าทหาร
“ทำไมมันเร็วขึ้นแบบนี้วะ?”
“มีหลุมเต็มทางไปหมด ระวังตัวด้วย”
เสียงไม้ล้มดังโครมดึงความสนใจของพวกมันไปยังจุดหนึ่ง
ทันทีที่พวกเขาวิ่งไปถึง กลับเจอสัตว์อสูรแรดสามเขาขนาดใหญ่เท่ารถยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า
“เห้ย! ตัวอะไรฟะนั่น?”
“แล้วเด็กนั่นหายไปไหน?”
ทันใดนั่น เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นจากด้านหลังของนายทหารนายหนึ่ง
ก่อนจะทันหันไปดู ทหารคนหนึ่งก็ถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าเต็มลำตัว
ตูมมม!!
เืกระเซ็น ร่างปลิวไปไกล
สองคนที่เหลืออึ้งค้าง มองเห็นเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่พร้อมออร่าสีฟ้าที่เคลือบอยู่ที่กำปั้นของเขา
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
สัตว์อสูรแรดจู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าทางวิ่งใส่พวกเขา
ทหารทั้งสองคนประทับปืนขึ้นหันไปทางสัตว์อสูร
ไม่ทันไร ท่ามกลางความโกลาหล หมัดจากด้านหลังซัดเข้าใส่อีกคนเต็มแรง
“ตู้ม…..“ ร่างทหารอีกนายปลิวว่อนไปอีกทาง
ทหารที่เหลือคนสุดท้ายใ แต่ด้วยความมากประสบการณ์ เขากลิ้งหลบสัตว์อสูร
แต่ทว่า….. สัตว์อสูรกลับหายวับไป
เป็เพียงภาพลวงตาที่เจโรมสร้างขึ้นจากพลังจิต
เหลือเพียงนายสุดท้าย เขากลิ้งหลบไปนั่งคุกเข่าชันขาขึ้น เขารู้ได้ทันทีว่าโดนหลอก เปลี่ยนท่าทางด้วยความเร็ว หันปืนเล็งใส่ร่างเจโรมทันที
เขายิง! ”ปั่งงงงง!!“
ะุเขาไปที่ร่างเป้าหมาย แต่…
“อะไรกัน…” ทหารใ
ร่างนั้นค่อยๆ สลายไป—เป็เพียงร่างปลอมอีกเช่นกัน
เสียงพลังจิตพุ่งจากข้างหู
ตู้มมม!!
หัวของทหารผู้นั้นะเิ เืสาดเป็สาย ร่างไร้ศีรษะทรุดลงในสภาพน่าสยดสยอง
⸻
เจโรมยืนหอบ หายใจแรง เป่าลมหายใจออกช้าๆ
“นึกว่าจะไม่รอดแล้ว…”
เขาย้อนทวนแผนในหัว — ั้แ่ใช้รอยเท้าจนถึงการหลอกด้วยสัตว์อสูรและร่างพลังจิต แผนทั้งหมดเกิดจากความบังเอิญ…แต่เขาเปลี่ยนมันเป็กับดักร้ายแรง
ตอนแรกเขาสะใจที่ฆ่าพวกมันได้
แต่นาทีนี้…กลับรู้สึกว่างเปล่า
ความแค้นที่ปลดปล่อยไม่อาจแทนที่สิ่งที่เขาสูญเสียได้
ครอบครัว…แม่ของเขา… ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว
น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงอาบแก้ม
“…”
เจโรมยกมือปาดน้ำตา คำสัญญากับลิลลี่ผุดขึ้นในหัว
เขายังเหลือเธออยู่
ยังมีสิ่งที่ต้องปกป้อง
ผู้แต่ง: พุงหมี????
1K
