ในที่สุดไก่ยาจกก็ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนน้ำลายไปทั่ว จางหลินถงอยากเงยหน้ามองวิธีการจัดการขั้นสุดท้าย แต่นางถูกอู๋ฮวนมองอยู่จึงได้แต่ก้มหน้าอย่างสงบเสงี่ยมและวางตัวเป็ผู้ดี
หูจิงจัดการขั้นตอนที่เหลืออย่างว่องไว เขาใช้มีดสั้นหั่นไก่ออกเป็ชิ้นๆและเลือกเนื้อส่วนอกซึ่งเป็ส่วนที่ดีที่สุดส่งให้อู๋ฮวน ทุกคนได้แต่มองตามและลุ้นอยู่ในใจว่าเนื้อส่วนนั้นจะไปตกอยู่กับใคร
อู๋ฮวนไม่สนใจสายตาของผู้คุ้มกัน เขาสูดดมกลิ่นอาหารเหมือนอย่างเคย เมื่อไม่พบกลิ่นคาวของเนื้อสัตว์จึงยื่นให้กับจางหลินถง
“แม่นางเสี่ยวถง เ้าอยู่ใน่พักฟื้นร่างกายต้องบำรุงอีกมาก รีบกินเสียตอนร้อนๆ”
จางหลินถงอึ้ง นางถูกความคุ้มดีคุ้มร้ายของเขาทำให้วางตัวไม่ถูก ก่อนหน้านั้นเป็เขาดีดหินใส่นาง และยังดีดหน้าผากนางอีกหนึ่งครั้ง ทั้งยังด่านางว่าไม่สวมรวม แต่ตอนนี้เขากลับยื่นของที่เป็ของเขามาให้นาง หากนางรับของจากเขาง่ายๆ เขาจะกล่าวหาว่านางไม่สำรวมอีกหรือไม่ การกระทำของเขาทำให้นางขนลุก เขาดีกับนางเกินไป ก่อนหน้านี้นางไม่คิดมาก แต่ตอนนี้นางเริ่มกลัวเขาขึ้นมาบ้างแล้วจริงๆ
“ท่านกินเถิด นี่เป็ส่วนของท่าน ข้าขอแบ่งจากพวกเขาก็ได้”
อู๋ฮวนมองไปทางหูจิงที่กำลังตัดแบ่งเนื้อไก่แจกจ่าย ในใจของเขาก็เริ่มไม่สบอารมณ์ นางยอมติดตามเขาแล้วเขาถือว่านางเป็คนของเขา จึงยื่นมือลากนางมานั่งใกล้ๆอย่างถือวิสาสะและก้มกระซิบว่า
“เ้าเป็ผู้เอ่ยปากด้วยตนเองว่าจะติดตามข้า อีกทั้งเ้าและข้าต่างใกล้ชิดสนิทสนมกันแล้ว เ้าย่อมกลายเป็คนของข้า และในเมื่อเป็คนของข้าก็รับควรของจากข้า ้าสิ่งใดก็ควรขอจากข้าเท่านั้น”น้ำเสียงของเขาไม่คล้ายข่มขู่สักนิด ทำให้จางหลินถงรู้สึกได้ถึงกลิ่นไอที่อันตรายมากๆจากตัวของเขา
“แต่ว่าที่ข้าขอติดตามท่านเป็เพราะข้า้าความคุ้มครองจากท่าน ไม่ได้มีเจตนาเป็อื่นเลย”
“ข้าย่อมให้คุ้มครองแก่คนของข้า!”เขาเพิ่มน้ำหนักเสียงขึ้นมาอีกเล็กน้อย
จางหลินถงฟังแล้วก็ได้แต่เม้มริมฝีปาก คำพูดของเขาย้ำชัดเจนแล้วว่า หากนาง้าอยู่รอดปลอดภัยจนกว่าจะพักฟื้นร่างกายกลับมาเป็ปกติ ก็ต้องติดตามไปในฐานะคนของเขาเท่านั้น นอกเหนือจากนี้นางก็ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดด้วยตนเองแล้ว
“แม่นางเสี่ยวถงลองคิดดูให้ดีเถิด เ้าถูกคนตามฆ่า ด้วยสภาพของเ้าในเวลานี้ปกป้องตัวเองไม่ได้แน่ แต่หากเ้าตกลงเป็คนของข้า เ้าจะได้รับความคุ้มครองจากข้า และได้กินอิ่ม มีเสื้อผ้าสะอาดใส่ มีผ้าให้ห่มอย่างอบอุ่น เ้าว่าอย่างไร”กว่าตามหาผู้มีรอยสักอักษร‘หู่’พบไม่ใช่เื่ง่าย ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร เขาจะปล่อยนางหลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้นางมีสภาพเหมือนผี เขาก็ต้องตอแยนางเอาใจนาง
“เช่นนั้นท่านต้องรู้ก่อนว่าศัตรูที่ฆ่าข้าและครอบครัวข้า คืออดีตสามีของข้า ข้าคือสตรีที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว ได้ยินเช่นนี้ท่านยัง้าให้ข้าเป็คนของท่านอยู่อีกหรือไม่”
อู๋ฮวนชะงัก นางแต่งงานมาก่อนแล้วงั้นหรือ คุณชายตระกูลซ่งผู้นั้นที่แท้คืออดีตสามีของนาง อู๋ฮวนยอมรับว่าคาดไม่ถึงที่ได้ยินคำพูดเช่นนี้จากปากนาง เขาเป็คนไม่แสดงออกทางสีหน้ามาแต่ไหนแต่ไร ต่อให้เขาในางก็อ่านสีหน้าเขาไม่ออก อู๋ฮวนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นลูบเส้นผมนุ่มลื่นของนางเล่น เบี่ยงเบนตนเองให้เลิกคิดถึงอารมณ์ด้านมืดในจิตใจ
“ข้าไม่คิดมากเื่นั้น ขอเพียงหลังจากนี้ไปเ้าซื่อสัตย์ต่อข้า ไม่นึกถึงคนผู้นั้นอีกก็พอ”
จางหลินถงถูกน้ำเสียงและความอุบอุ่นจากมือของเขาทำให้ตกตะลึง ต่อมานางก็เผลอแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น“ข้าไม่นึกถึงเขาไม่ได้ เขาเป็คนทำให้ครอบครัวข้าต้องตาย”
“เ้าไม่ต้องห่วงในเมื่อเ้าเป็คนของข้า ความเป็ความตายของครอบครัวเ้า ก็ต้องเกี่ยวพันกับข้าด้วย”ปากพูดแต่ใจคิดอีกอย่าง
“ท่านพูดจริงหรือ ท่านจะช่วยให้ข้าได้แก้แค้นใช่หรือไม่”
“เ้าอยากให้พวกเขาตายอย่างไรก็บอกมาได้ ปาดคอ ตัดหัว ผ่าท้อง ควักหัวใจ ควักเครื่องใน แยกสิ้นส่วน ควักลูกตา ตัดแขน ตัดขา แล่เนื้อทาเกลือ หรือแม้แต่สับเป็หมื่นชิ้นก็ยังได้ คนของข้าล้วนใช้มีดได้ยอดเยี่ยมทุกคน”
เมื่อจางหลินถงได้ฟังวิธีการเ่าั้ นางรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างประหลาด ศัตรูของนาง นางเท่านั้นที่มีสิทธิ์ลงมือ แต่ต่อมาก็นึกบางอย่างได้“แต่ข้าไม่เข้าใจ ข้าอัปลักษณ์ ไม่มีสิ่งใดให้ท่านสนใจสักนิด แต่เหตุใดท่านถึง...”
“แม่นางเสี่ยวถง ว่ากันตามตรงเ้ามีสิ่งที่ข้าสนใจ เพียงแต่เ้าไม่รู้ตัว”กล่าวจบอู๋ฮวนก็ก้มลงไปจุมพิตริมฝีปากนางอย่างเชื่องช้า จงใจให้ผู้คุ้มกันทั้งหมดได้เห็นและร่วมเป็สีกขีพยาน
เหล่าผู้คุ้มกันต่างอ้าปากค้าง แม้แต่หูจิงยังเผลอทำมีดร่วงจากมือ เขาเห็นกับตาว่าอู๋ฮวนกำลังจุมพิตจางหลินถง หูจิงหน้าร้อนผ่าวมีความโกรธผุดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุจึงต้องรีบหันหน้าหนี ขณะที่คนอื่นตกตะลึงเพราะก่อนหน้านี้ เ้านายของพวกเขาไม่เคยสนใจสตรีมาก่อน แต่กลับถูกตาต้องใจนางได้อย่างไร
หากไม่ใช่เพราะเป็ตอนกลางวัน พวกเขาต้องคิดว่าโดนผีหลอกเข้าอย่างแน่นอน โธ่ นายท่าน สตรีที่รูปโฉมงดงามมากมาย เหตุใดนายท่านจึงไม่เลือก แต่กลับเลือกนางเสียได้ ไม่นึกว่านายท่านจะมีรสนิยมแสนล้ำเลิศเช่นนี้ หลังจากผู้คุ้มกันทั้งสิบได้ร่วมเป็พยานจนอิ่มตาแล้ว ต่างพากันลุกออกไปอย่างเงียบเชียบ
จางหลินถงถูกอู๋ฮวนจูบโดยไม่ทันตั้งตัว นางใมาก คิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าจูบนางทั้งที่นางอยู่ในสภาพคนไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิงเช่นนี้ นางรู้สึกอายที่ถูกเขาฉวยโอกาสต่อหน้าคนของเขา อีกใจก็นึกสงสารเหล่าผู้คุ้มกันของเขานักที่ต้องเห็นสิ่งที่ไม่เจริญหูเจริญตา ไม่รู้ว่าจะกินอาหารเย็นลงกันหรือไม่
อู๋ฮวนอยู่ๆก็ชะงักก่อนจะถอยออกมาในที่สุด เขามองริมฝีปากของนางแล้วนึกเกลียดชังตัวเอง ไม่คิดว่าเขาต้องทุ่มสุดตัวใช้วิธีเช่นนี้ เพื่อรวบหัวรวบหางให้นางกลายเป็คนของเขาโดยเร็ว ชายหนุ่มเก็บอารมณ์ความรู้สึกรังเกียจไว้ในใจ ยิ้มและยื่นไก่ให้นาง“รีบกินสิ เ้าต้องบำรุงอีกมาก”
จางหลินถงอ่านใจเขาไม่ออก แต่พอเห็นแววตาของเขา ก็นึกได้ว่าเมื่อสักครู่ระหว่างเขาและนางเกิดเื่ใดขึ้น นางก็เริ่มเขินอายยื่นมือรับของจากมือเขาแต่โดยดี นางอยู่ใน่อ่อนแอและ้าที่พึ่งพา เมื่อเขายื่นมือมาประคับประคองทำราวกับนางเป็ของล้ำค่า จึงถูกความซาบซึ้งใจบดบัง หัวใจไขว่เขวเอนเอียงเข้าจนได้
“แล้วท่านเล่า”
“เ้ากินก่อนเถิด กินเยอะๆพักผ่อนเยอะๆ ข้าชักอยากเห็นแล้วว่าเ้าเมื่อหายเป็ดีแล้วจะเป็อย่างไร”
จางหลินถงยิ้ม และคิดในใจว่า เมื่อนางหายเป็ปกติ นางจะกลายเป็โฉมงามแห่งต้าอู๋ และนางจะกลับมายืนอย่างสง่างามอีกครั้ง หลังจากกินอิ่มจางหลินถงนั่งใช้ความคิดข้างๆอู๋ฮวน เพราะเขาไม่ให้นางขยับไปไหน นางรู้สึกอบอุ่นหัวใจอยู่ลึกๆครู่ต่อมานางก็เผลอหลับ
อู๋ฮวนนับเลขอยู่ภายในใจ พอครบตามจำนวนที่เขาได้คำนวนเอาไว้ก็หันไปมองพบว่าจางหลินถงหลับไปแล้ว เขาประคองให้นางนอนลงดีๆ ก่อนจะเรียกหาถิงเฟิงให้ไปตักน้ำมาล้างปากและล้างมือ
่ที่อู๋ฮวนจูบจางหลินถง ชายหนุ่มแอบโรยผงยาสลบลงบนไก่ เพราะคืนนี้ต้องออกไปพบใครบางคนตามคำเชิญ จึงต้องหาวิธีทำให้นางสลบเสียก่อน จากนั้นนำนางไปยังที่ไม่มีใครตามหาพบ เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครมาแย่งชิงลูกเสือน้อยหายากไปจากมือเขาได้ จากนั้นเขาจะได้เดินทางเข้าเมืองหลวงอย่างไปพบท่านลุงอย่างสบายใจ
หลังจากล้างมือบ้วนปากจนสะอาด อู๋ฮวนก็ไม่แตะต้องมื้อเย็น หูจิงเหลือบมองอู๋ฮวนแล้วไม่พูดอะไร ในขณะที่ผู้ติดตามทั้งหมดได้แต่เศร้าใจ นึกขุ่นเคืองสตรีที่นอนอยู่ข้างหลังเ้านายยิ่งนัก หากนายท่านของข้าล้มป่วย พวกเขาจะโทษนาง!
*****************************
2K
