แม็คของส้ม [จบแล้ว]

แม็คของส้ม ตอนที่ 7
[ Mac’s talk ]“คือ... วันเกิดส้ม ส้มกับเพื่อนว่าจะไปทองหล่อ แล้วเราค่อยเจอกันวันพฤหัสได้ไหม...”“ไม่ได้”“...นะคะ”“ยังไงก็ไม่ให้ไปครับ”ผมตอบน้องเสียงเข้ม ที่ไม่ให้ไปไม่ใช่เพราะหวงน้องขึ้นสมอง แต่เพราะคิดไว้แล้วว่าจะขอน้องเป็นแฟนในวันนั้นต่างหากผมไม่อยากให้เสียแผน...รู้จักกันมาปีกว่า จีบอีกเดือนนิดๆ เวลาเท่านี้ก็พอให้ผมมั่นใจว่าอยากคบกับส้มจริงๆผมมองคนนั่งหน้าบึ้งแล้วบอก...“เดี๋ยวพี่พาไปวันหลัง อโศก ทองหล่อ สีลม ข้าวสาร ส้มอยากไปไหนพี่พาไปหมด แต่วันพุธนี้มาหาพี่ก่อนนะ”“...”“นะครับ...” ผมใช้ ‘เสียงสอง’ บอกน้องไป อุตส่าห์ฝึกตั้งนานว่าควรใช้โทนเสียงแบบไหน หวังว่าส้มจะใจอ่อนนะ“ถ้าไปกับพี่แม็ค พี่จะไม่ห้ามเวลาส้มทำนั่นนู้นนี่ใช่ไหมคะ”ส้มมองผมอย่าชั่งใจแล้วพูด เด็กนี่ต่อรองเก่ง... แต่ไม่เก่งไปมากกว่าผมหรอกเชื่อสิ!“ก็ถ้าไม่มีอะไรที่ดูมากเกินไปพี่ก็ไม่ห้าม”“แต่ส้มสังหรณ์ใจแปลกๆ”“หรอ? ว่าไงอ่ะ”“พี่จะขอส้มเป็นแฟนวันนั้นใช่ไหม?” เห้ย!!! บอกเลยว่าผมตกใจแต่ก็พยายามนิ่งไว้ ไอ้เด็กนี่มัน...!!!“แสนรู้!”“แล้วใช่ไหมล่ะคะ” น้องมองมาด้วยสายตาคาดคั้นปนเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นมาผมมีพิรุธเมื่อนิ่งไม่พอแม่งเอ้ย... ผีพรายที่ไหนไปกระซิบวะเนี่ย!“อืม!” ผมยอมรับอย่างหมดท่าแล้วทิ้งตัวพิงเก้าอี้อย่างเซ็งๆ ไม่ขงไม่ขอแม่งแล้ว จับปล้ำแม่งเลยดีไหม!“ฮ่าๆๆๆ ไม่เห็นต้องทำท่าเซ็งขนาดนั้นเลย ส้มว่าไม่ช้าก็เร็วยังไงพี่ก็ต้องขออยู่แล้วไง”น้องพูดต่อแบบไม่มีท่าทีเคอะเขิน ส้มมองผมด้วยสายตาที่ดูเหมือนว่าน้องกำลังสนุกที่ต้อนให้ผมจนมุมได้ ผมเลยไม่ตอบอะไรแล้วลุกขึ้นเก็บจานไปไว้ที่อ่าง ส้มทำหน้าเหวอเมื่อเห็นผมนิ่งมากแต่ก็ยังอุตส่าห์ช่วยเก็บโต๊ะ ผมเก็บของทุกอย่างเข้าที่แล้วเดินหนีขึ้นห้องทำงาน ปล่อยให้น้องล้างจานอยู่ข้างล่างคนเดียวผมมั่นใจว่าส้มต้องตามขึ้นมาแน่ และมันก็เป็นอย่างนั้นเพราะสิบนาทีต่อมาร่างบางก็เปิดประตูเข้ามาจริงๆส้มทำหน้าเจื่อนผิดกับตอนอยู่ข้างล่างเหมือนเป็นคนละคนน้องเดินอ้อมมาหาผมหลังโต๊ะ มือเล็กถูกกุมเข้าหากันด้วยความประหม่า ส้มเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆจนเมื่อถึงระยะนึงผมก็ตัดสินใจดึงน้องเข้ามาหาตัวผมจินตนาการไว้ว่าส้มจะเสียหลักล้มลงบนตัก ไม่ได้ตั้งใจให้น้องนั่งคร่อมตักเหมือนตอนนี้เลยจริงๆนะ ให้สาบานยังได้เลยเอ้า!ส้มทำหน้าตกใจแล้วมองกระโปรงทรงเอที่ตอนยืนปกติก็สั้นเหนือเข่า แต่พอนั่งท่านี้มันร่นสูงขึ้นมามาก ร่างบางขยับตัวพยายามจัดกระโปรงให้ปกปิดต้นขาขาวอวบ แต่เศษผ้าเจ้ากรรมดันทรยศฉีกขาดตามรอยแนวตะเข็บขึ้นมาจนเห็นขอบกางเกงในเนินเนื้ออวบอูมภายใต้ผ้าสีดำชิ้นเล็กนั่นทำให้ผมเผลอกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอแม่ง... คิดดีไม่ได้เลยว่ะ...“หะ ห้ามมองนะพี่แม็ค!” น้องตะโกนหลังจากหายอึ้ง ส้มโถมตัวเข้าหาผม สองแขนเล็กโอบรอบต้นคอหนา ใบหน้าหวานซบลงที่ซอกคอผมไม่ตอบอะไรเพราะภาพแสนเย้ายวนนั่นยังติดตา ผมใช้มือหนาเลื้อยไปตามต้นขาของเธอ สูงขึ้น.... สูงขึ้น... จนสัมผัสกับชายกระโปรงที่ฉีกขาด มือหนายังคงซุกซนต่อไปเรื่อยๆจนถึงขอบผ้าชิ้นเล็กที่ผมโคตรอยากจะกระชากมันออกให้พ้นทางเพื่อเข้าไปสัมผัสบางอย่างที่กะขนาดด้วยตาแล้วน่าจะอวบพอตัวแต่แล้วมือเล็กข้างนึงก็คว้าหมับลงที่ข้อมือผมเพื่อหยุดการบุกรุก...น้องหยุดได้แค่ไม่ให้ผมลากมือสูงขึ้น แต่หยุดนิ้วร้ายของผมไม่ได้หรอก ถึงข้อมือจะถูกยึดเอาไว้แต่ผมก็ยังลูบไล้ต้นขาน้องได้อยู่ดี นิ้วโป้งลูบเบาๆที่ต้นขาด้านในส่วนสี่นิ้วที่เหลือวางแปะอยู่กับที่ แค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้จากผิวราบเรียบเกิดตุ่มผดจากไรขนอ่อนลุกชันขึ้นมา....ผมเอียงหน้าเผื่อประทับริมฝีปากลงที่ต้นคอสวย ขบเม้มไปเท่าที่ร่างกายจะอำนวยจนคนที่ทาบทับอยู่ด้านบนส่งเสียงครางฮือในลำคอเสียงหวานจังวะ...“พี่แม็ค..”“หื้ม...?” ผมตอบรับคำเรียกขานแต่ปากก็ยังทำหน้าที่ของมันต่อไป เมื่อกี้เผลอลงแรงเยอะไปหน่อย น้องต้องคอแดงแน่ๆ“คุยกันก่อนนะ”“...”“นะคะ...” เสียงหวานเอ่ยอ้อนเพราะกลัวผมจะเตลิดไปใหญ่ ซึ่งมันก็น่ากลัวจริงๆนั่นแหละ“อืม” ผมดูดดึงเนื้ออ่อนทิ้งอีกรอยไว้ส่งท้ายก่อนจะหยุดการกระทำทั้งหมดส้มยกตัวขึ้นจากการอิงซบร่างกายผม แต่ก็ไม่ได้ขยับห่างมากเกินไปจน ‘อะไรๆ’ โผล่ออกมาอีกรอบ ถือว่าระวังตัวรอบคอบใช้ได้เลยแหะ“ส้มจะคุยอะไร” แกล้งทำเสียงเข้มตีหน้าขรึมให้เด็กมันกลัวสักหน่อยน่า“มะ เมื่อกี้ ตอนอยู่ข้างล่าง โกรธส้มไหม...”“แล้วพี่ต้องโกรธเรื่องอะไร”“ก็พี่คงอยากเซอร์ไพรส์แต่ส้มทำเสียบรรยากาศ” น้องตอบแล้วก้มหน้าหลบตาเหมือนเด็กทำความผิด น่ารักแบบนี้จะไม่ให้เอ็นดูได้ยังไง“ไม่โกรธหรอก”“แต่พี่แม็คโมโห”“ตอนไหนทำให้ส้มเขาใจว่าพี่โมโห”“ก็พี่เดินหนีส้มขึ้นมาข้างบน”คนตัวเล็กช้อนตาขึ้นมามองผมเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหลุบตาลงเหมือนเดิม“ไม่โกรธ ไม่โมโห แต่ก็ยังไม่พอใจใช่ไหมคะ”ก็ไม่ใช่ไม่พอใจนะ...“พี่แค่เซ็งเฉยๆ”“ส้มขอโทษ”“จูบก่อนแล้วจะยกโทษให้” ผมบอกแล้วเชยคางน้องขึ้น พวกพ่อค้าหรือนักธุรกิจก็มักหวังกำไรกันทั้งนั้นแหละ ลองยื่นข้อเสนอไปก่อน ได้ก็ดีไม่ได้ก็ถือว่าเสมอทุนส้มมองหน้าผมอย่าลังเลแต่แล้วก็ ‘จุ๊บ’ ลงที่ปากผมแบบเร็วๆหนึ่งที ผมยังไม่เคยจูบน้อง นี่เป็นการเอาปากชนปากครั้งแรกของเรา คนตัวเล็กหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อทันทีด้วยความเขินอาย ผมมองอย่างเพลินตาเพราะไม่บ่อยนักที่ส้มจะแสดงอาการแบบนี้มันน่ารักจริงๆนะ...“แล้วพี่แม็คยังจะขออยู่ไหม” หมายถึงขอเป็นแฟนอ่ะนะ? ขนาดนี้แล้วแน่นอนว่าคำตอบของผมก็คือ....“ไม่” สัมหน้าซีดทันทีที่ได้ยินคำตอบ ท่าทางแบบนี้คือพร้อมจะเป็นแฟนผมแล้วอ่ะดิแต่เสียใจด้วยนะน้อง ถ้ารู้ตัวแบบนี้พี่ไม่ขอหรอก“ค่ะ” ยัยเด็กแก่แดดทำหน้าเศร้าแต่ก็ยังพยายามยิ้ม น่าสงสารนะ แต่ผมไม่เห็นใจหรอก“ก็อยู่ต่อไปแบบนี้ไม่ต้องเป็นอะไรกันทั้งนั้น”“ค่ะ” ทำเป็นอวดเก่งรับปากแต่ตัวก็เบียดเข้าหาผมแล้วพยายามซบไหล่ คือหลบตาผมนั่นแหละ“พี่แค่บอกว่าจะยังไม่ขอ ไม่ใช่ว่าจะไม่คบกับเราสักหน่อย ทำไมขี้น้อยใจจัง”“ส้มไม่ได้ขี้น้อยใจ” ตอบกลับมาแต่ยังไม่ยอมเงยหน้านี่น่าเชื่อถือมากเลยมั้ง“เดี๋ยวเอาไว้ขอตอนที่ส้มไม่ทันตั้งตัวดีกว่าเนอะ พี่อยากให้เราเซอร์ไพรส์ไง”“ส้มไม่อยากได้เซอร์ไพรส์สักหน่อย”“หื้อ...?”“วันนี้เลยไม่ได้หรอคะ” ผมนิ่งไปกับคำที่น้องบอก ตอนแรกแค่อยากแกล้ง แต่ตอนนี้เหมือนว่าน้องจะคิดมาก เอาไงดีวะ...?ใจนึงก็อยากคบกับน้องเร็วๆเพราะความสัมพันธ์จะได้พัฒนาไปอีกขั้น ผมหมายถึงสิ่งที่คนคบกัน ‘เป็นแฟนแบบผู้ใหญ่’ เขาทำกัน แต่ผมว่าวันนี้น้องยังไม่พร้อมหรอกผมโตกว่าน้องหลายปี แล้วอีกอย่างเรื่องความต้องการของผู้ชายที่เกิดขึ้นมันก็เป็นเรื่องธรรมดา ตั้งแต่รู้ตัวว่ารู้สึกยังไงกับคนตรงหน้าผมก็ลดเรื่องผู้หญิงกับเรื่องเซ็กส์ลงเรื่อยๆ ยิ่งพอเข้าช่วงที่บอกว่าจะเดินหน้าจีบน้องจริงจังยิ่งไม่มีเรื่องพวกนั้นเข้ามาเลย...ก็ถ้าได้คนที่เรารู้สึกดีด้วยมาเป็นแฟนใครจะอยากทนความต้องการในเรื่องอย่างว่าที่มันเกิดขึ้นละวะผมไม่ตอบแต่รั้งเอวบางให้เข้าหาตัวมากขึ้นจนได้ยินเสียงแควก....กระโปรงฉีกเพิ่มขึ้นแหงๆ แต่ให้แม่งขาดๆไปก็ดีเหมือนกัน กระโปรงที่ส้มใส่ทุกวันนี้มันสั้นไปนิด เอาจริงมันก็ปกติที่นักศึกษาใส่กัน มันไม่ได้น่าเกลียดอะไรแต่ผมหวงไงพอรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นส้มก็เบียดตัวเข้ามาอีก กอดแน่นขนาดนี้อย่าว่าแต่ผมจะมองเห็นอะไรที่อยู่ใต้กระโปรงเลย มดจะเดินผ่านยังไม่ได้เลยมั้ง...ผมโอบแขนผ่านตัวน้องเพื่อดึงชายเสื้อนักศึกษาสีขาวให้พ้นจากกระโปรงแล้วเคลื่อนมือไปทั่วแผ่นหลังบอบบางและหยุดที่ตะขอเสื้อชั้นใน สะกิดเบาๆตะขอก็หลุดออกส้มผวาจนตัวกระตุก...“วันนี้เลยหรอครับ” ผมเน้นคำว่า ‘วันนี้’ เพื่อให้ส้มเข้าใจความหมาย ผมคิดว่าน้องเข้าใจเพราะร่างเล็กส่ายหัวจนเส้นผมกระจายแล้วบอก“ส้มว่ายังก่อนดีกว่า...”หลังจากส้มตอบแบบนั้นเราก็ ‘นั่งกอดกันเฉยๆ’ ไม่มีอะไรวาบหวิวต่อทั้งนั้นแค่นี้ก็ดีแล้ว รุกหนักเกินไปเดี๋ยวเด็กมันตกใจหนี อดเปรี้ยวไปกินหวานก็ได้หรอกเนอะ!..................................................................................ยังหรอกกกก เขายังไม่ได้กินกันง่ายๆหรอกกก อิพี่มันก็ทำได้แค่แอบแทะน้องไปเรื่อยๆแบบนี้นี่แหละ 555555555555

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

แม็คของส้ม : 7

นิยายแนะนำ

แม็คของส้ม [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

แม็คของส้ม : 7

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้