ทะลุมิติมาเป็นหนูน้อยชาวนา พร้อมมิติวิเศษพลิกชะตาครอบครัว

        เมื่อได้ยินคำพูดของเสวี่ยฮุ่ย ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างรู้สึกว่ามีเหตุผล หากบ้านตนเองมีบุตรชายเช่นโจวป๋อเทา ก็คงจะให้เขาทุ่มเทสมาธิไปกับการอ่านหนังสือและการศึกษาเช่นกัน เพราะผู้ชายที่แต่งงานตอนอายุยี่สิบปีนั้นมีอยู่ไม่น้อย

        สีหน้าของโต้วหรูอี้เปลี่ยนไปทันที โจวป๋อเทาปีนี้อายุสิบหก ส่วนนางก็อายุสิบห้าแล้ว ตามคำกล่าวของเสวี่ยฮุ่ย โจวป๋อเทาไม่มีแผนจะแต่งภรรยาภายในสี่ปีนี้ ซึ่งนางรอไม่ไหวหรอก!

        สิ่งที่ควรพูดนางได้พูดชัดเจนแล้ว คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ก็ได้ยินกันหมด หากโต้วหรูอี้ยังกล้าเสนอหน้ามาส่งของที่บ้านตระกูลโจวอีก คนที่จะถูกหัวเราะเยาะคงไม่ใช่คนตระกูลโจว หวังว่าคนตระกูลโต้วจะรู้เรื่องนี้และช่วยปรามนางบ้าง

        ลูกพี่ลูกน้องสามสาวจูงมือกันกลับบ้าน โจวตงซูชูนิ้วหัวแม่มือให้เสวี่ยฮุ่ย "เจ้าพูดได้ดีนัก ดูซิว่าโต้วหรูอี้ผู้นั้นจะยังกล้าเสนอหน้ามาที่บ้านอีกหรือไม่!"

        "นั่นสิ นางไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเลย ไม่คู่ควรกับอาเล็กเลยสักนิด ข้าไม่ยอมให้นางมาเป็นอาสะใภ้หรอก!"

        โจวตงหลิงไม่ชอบโต้วหรูอี้ เพราะนางมักคิดว่าตนเองสวยที่สุดในหมู่บ้านอวิ๋นเสีย วัน ๆ เอาแต่สวมชุดสีแดงสีเขียวเดินไปเดินมาในหมู่บ้าน

        นางไม่ส่องกระจกดูเลยว่าใบหน้าเหมือนแผ่นแป้งทอด แถมยังดำคล้ำอีก ใครให้ความมั่นใจนางว่าสามารถล่อลวงอาเล็กได้ อย่าว่าแต่ผู้ใหญ่ในบ้านเลย แม้แต่ข้าเองก็ยังไม่ปลื้มนางเลยสักนิด!

        "พวกเจ้าสามคนยอมกลับมากันแล้วหรือ!"

        เมื่อได้ยินเสียงพูดและเห็นคนที่เดินออกมา เสวี่ยฮุ่ยก็ร้อง "ไอหยา" ออกมา "ท่านแม่ ท่านมารับข้ากลับบ้านหรือเจ้าคะ?"

        "เจ้าเด็กไม่มีหัวใจ พวกเราดูแลเจ้าไม่ดีหรืออย่างไร คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเจ้าถูกกดขี่ที่บ้านท่านยายเสียจนทนไม่ไหวแล้วกระมัง!" โจวป๋อเทาพูดพลางพิงกรอบประตู

        "ท่านน้าเล็ก เมื่อครู่ข้าช่วยท่านแก้ปัญหาใหญ่ข้างนอกมานะเจ้าคะ หากไม่เชื่อท่านลองถามพี่หญิงใหญ่กับเสี่ยวหลิงดูสิเจ้าคะ!" เสวี่ยฮุ่ยทวงความยุติธรรมให้ตนเอง

        โจวเสี่ยวเม่ยเห็นเด็กสาวทั้งสามคนยืนอยู่ด้วยกันก็ยิ้มไม่หุบ เมื่อเห็นบุตรสาวมีชีวิตชีวาและยังต่อปากต่อคำกับน้องชายได้ นางก็ยิ่งมีความสุข ดูท่าเด็กคนนี้จะอยู่ที่นี่ได้อย่างราบรื่นทีเดียว!

        "ข้าไม่ออกจากบ้านเลย จะมีปัญหามาจากไหนกัน?"

        "ก็โต้วหรูอี้อย่างไรเล่าเจ้าคะ! ข้าบอกนางต่อหน้าผู้คนมากมายว่าท่านน้าเล็กจะเน้นเรื่องการศึกษาเป็นหลักจนกว่าจะอายุยี่สิบปี และจะไม่พิจารณาเรื่องอื่น ท่านไม่ได้เห็นตอนนั้นเลยว่าสีหน้านางดูแย่เหมือนเพิ่งกินแมลงวันเข้าไปเลยเจ้าค่ะ!"

        "แล้วถ้าปีหน้าหรือปีถัดไปข้าเจอหญิงสาวที่ถูกใจจะทำอย่างไร? ต้องรอจนอายุยี่สิบถึงจะแต่งงานได้หรือ?" โจวป๋อเทาแหย่หลานสาว

        เสวี่ยฮุ่ยส่ายหัวน้อย ๆ เดินเอามือไพล่หลังไปข้างกายโจวป๋อเทา "ข้าบอกว่าก่อนท่านอายุยี่สิบปีให้พักเรื่องอื่นไว้ก่อน ไม่ได้บอกว่าห้ามแต่งภรรยาเด็ดขาด ท่านลองพิจารณาคำพูดข้าดูสิเจ้าคะว่ามีความนัยซ่อนอยู่หรือไม่ ข้าเว้นช่องว่างไว้ให้แล้วนะเจ้าคะ"

        โจวป๋อเทายิ้มพลางส่ายหัว "พี่ พี่เขย พวกท่านได้ยินหรือไม่ ยัยหนูคนนี้เจ้าเล่ห์นัก หากไม่ให้นางเรียนหนังสือคงน่าเสียดายแย่!"

        ท่านพ่อก็มาด้วย! เสวี่ยฮุ่ยวิ่งเหยาะ ๆ เข้าบ้าน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของนาง เสวี่ยจื้อหยงก็ลุกขึ้นยืนรออยู่ก่อนแล้ว

        "ท่านพ่อ ท่านกับท่านแม่มารับข้ากลับบ้านหรือเจ้าคะ?"

        นางคิดถึงท่านย่าและพี่ชายทั้งสองคน เสวี่ยฮุ่ยรู้สึกแปลกใจที่ตนเองมาอยู่ที่ตระกูลเสวี่ยยังไม่ถึงเดือน แต่กลับยอมรับทุกอย่างที่นี่ และนับถือเติ้งอาเหลียนกับโจวเสี่ยวเม่ยเป็นญาติสนิทที่สุด

        เสวี่ยจื้อหยงเหลือบมองโจวป๋อเทาแวบหนึ่ง น้องภรรยาบอกว่าบุตรสาวมีพรสวรรค์ด้านการเรียน แต่อำเภอเฟิงซันไม่มีสำนักศึกษาสำหรับสตรี จึงให้เด็กเรียนกับเขาไปก่อนสักระยะ หากมีโอกาสค่อยส่งเข้าสำนักศึกษา

        การได้รับคำชมจากซิ่วไฉพิสูจน์ได้ว่าบุตรสาวฉลาดจริง จะให้รั้งนางไว้ที่หมู่บ้านอวิ๋นเสียต่อไปได้อย่างไร ทั้งท่านแม่และบุตรชายทั้งสองต่างก็คิดถึงบุตรสาว ตัวเขาเองก็คิดถึงเช่นกัน!

        "อาหารพร้อมแล้ว มีอะไรค่อยคุยกันหลังกินข้าว!" โจวถงซื่อเรียกทุกคนให้มาที่โต๊ะ

        บนโต๊ะอาหารมื้อเที่ยงวันนี้มีทั้งปลามีทั้งไก่ ในข้าวสองสีก็มีข้าวสารมากกว่าธัญพืชอื่น เฉินกุ้ยฮวาเห็นแม่สามีดีกับครอบครัวของน้องสาวสามีเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจนัก

        เนื่องจากบ้านเดิมของนางก็อยู่ในหมู่บ้านอวิ๋นเสีย เฉินกุ้ยฮวาจึงไม่เคยได้รับการปฏิบัติราวกับแขกผู้มีเกียรติเมื่อกลับบ้านเลย ในทางตรงกันข้าม เมื่อใดที่บ้านเดิมมีงานก็จะนึกถึงนางเสมอ ส่วนของกินนั้นมีไม่พอแบ่งให้พวกพี่สะใภ้และน้องสะใภ้ที่ตะกละเหล่านั้นหรอก

        ความสัมพันธ์ระหว่างบ้านสามีและบ้านเดิมของนางก็อยู่ในระดับธรรมดา สามีของนางเคยถูกพี่น้องทางบ้านเดิมกลั่นแกล้งในวันแต่งงาน จึงไม่ค่อยยอมพานางกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม และลูก ๆ ก็ไม่อยากกลับบ้านยาย เพราะพ่อแม่และพี่สะใภ้มักจะสั่งให้พวกเขาทำงานตลอดเวลา

        เมื่อหันมามองการต้อนรับครอบครัวของน้องสาวสามี เฉินกุ้ยฮวายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่สมดุลในใจ ขณะกินข้าวสีหน้านางจึงดูบึ้งตึง และตั้งใจทำเสียงดังเพื่อเรียกร้องความสนใจจากน้องสาวสามี

        น้องสาวจากทางบ้านสามีคงไม่พอใจแน่ กินเสร็จแล้วรีบไสหัวกลับไปเสีย อย่าได้คิดจะมาขอข้าวฟรีบ่อย ๆ

        โจวเสี่ยวเม่ยเข้าใจสถานการณ์ในบ้านเป็นอย่างดี นางรู้ว่าพี่สะใภ้รองไม่มีทั้งอำนาจตัดสินใจและไม่มีสิทธิ์ออกเสียง เวลาไม่พอใจก็ทำได้เพียงปั้นหน้าบึ้ง ซึ่งนางไม่ได้ให้ความสำคัญเลยสักนิด

        เสวี่ยจื้อหยงเป็นบุตรชาย ขณะกินข้าวนอกจากจะมองบุตรสาวบ้างแล้ว เขาก็ไม่มีเวลาไปมองสตรีอื่น มัวแต่ดื่มสุรากับพ่อตา พี่ภรรยา และน้องภรรยา

        เสวี่ยฮุ่ยใช้หางตาชำเลืองมองเฉินกุ้ยฮวาแวบหนึ่ง ไม่พอใจอีกแล้ว! ท่านป้าสะใภ้รองผู้นี้มักจะทำหน้าบึ้งตึงอยู่เสมอ แต่เมื่อใดที่ท่านยายหรือท่านลุงรองโกรธและดุด่านางเพียงไม่กี่คำ นางก็จะสงบเสงี่ยมลงทันที

        ไม่มีใครสนใจนางเลย! พอเป็นเช่นนั้นเฉินกุ้ยฮวาโกรธจัด จึงใช้ตะเกียบเคาะชามข้าวของบุตรสาวคนเล็ก "รีบกินเข้า ถึงแม้ตอนที่อาของเจ้าไม่มา หรือตอนที่ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าไม่อยู่ บ้านนี้จะไม่มีอาหารดี ๆ เช่นนี้ให้กิน แต่เจ้าก็ไม่ควรนั่งแช่อยู่ที่โต๊ะนะ!

        ไม่รู้ตัวเลยหรือว่าตนเองมีฐานะอะไร! นึกว่าตนเองเป็นคุณหนูผู้เป็นที่รักของทุกคนหรืออย่างไร!"

        ซุนเซียงส่งเสียง "หึ" ในลำคอ "น้องสะใภ้ เวลาทานข้าวอย่าดุเด็ก ทุกคนก็เป็นคนเหมือนกัน จะมีความแตกต่างอะไรกัน!"

        ขณะพูดนางใช้สายตาเตือนให้อีกฝ่ายหยุดพฤติกรรมนี้เสีย คำพูดของนางถือว่าสุภาพที่สุดแล้ว หากเป็นแม่สามีหรือเจ้ารองที่พูด คงไม่ใช่คำพูดเช่นนี้

        เฉินกุ้ยฮวาเป็นคนที่ไม่เคยจำบทเรียน เมื่อไม่เห็นแม่สามีและสามีเอ่ยปากดุ จึงคิดว่าสิ่งที่ตนทำและพูดนั้นถูกต้อง หากผิดพวกเขาคงคัดค้านไปแล้วมิใช่หรือ?

        "พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าดุลูกของข้าเอง มิได้ว่าใคร เหตุใดท่านต้องมายุ่งด้วย!"

        "เฉินกุ้ยฮวา กินอิ่มแล้วก็กลับห้องไปงีบเสีย หากยังไม่อิ่มก็เอาอาหารยัดปากให้เต็ม เสี่ยวหลิงและคนอื่น ๆ ไม่ใช่แค่ลูกของเจ้า แต่เป็นคนของตระกูลโจวเรา เจ้าอย่าให้มันเกินไปนัก!" โจวถงซื่อไม่อยากดุลูกสะใภ้ต่อหน้าลูกหลานบ่อย ๆ แต่ในเมื่อนางไม่รู้จักจำ จะโทษใครได้!

        "ท่านแม่สามี..."

        โจวเสี่ยวเม่ยคีบเนื้อไก่ให้ท่านแม่ พี่สะใภ้ และเด็กสาวแต่ละคน โดยจงใจข้ามเฉินกุ้ยฮวาไป "พี่สะใภ้รอง มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถิด เหตุใดต้องพูดจาเหน็บแนม พวกเรากลับมาก็ไม่ได้มาเพื่อหาท่าน และอาหารที่กินก็ไม่ใช่เสบียงของท่าน ท่านกังวลเรื่องอะไรกัน?

        หรือว่าตอนท่านกลับบ้านเดิม ท่านได้ยินแต่คำพูดเหน็บแนมจากพี่สะใภ้และน้องสะใภ้ หากเป็นเช่นนั้นข้าคงต้องสงสารท่านจริง ๆ บ้านเดิมแบบนั้นจะกลับไปทำไมอีก!"

        เฉินกุ้ยฮวาลุกขึ้นยืนและตบโต๊ะอย่างแรงด้วยท่าทางข่มขวัญ "บ้านเดิมของข้า... ดีกับข้าและลูก ๆ มาก เวลาข้ากลับบ้านเดิมได้รับการต้อนรับราวกับแขกผู้มีเกียรติ..."

        โจวถงซื่อพูดแทรกขึ้นมา "เจ้าไม่กลัวลมพัดจนลิ้นพันกันหรือไร แขกผู้มีเกียรติอะไรกัน หรือว่าไม่ได้เหยียบเข้าบ้านตระกูลเฉินมานาน จนลืมรสชาติของการกลับบ้านเดิมไปแล้ว!"

        ตระกูลเฉินเป็นพวกที่ให้ความสำคัญกับบุตรชายและละเลยบุตรสาวอย่างชัดเจน ต่อเฉินกุ้ยฮวาที่เป็นบุตรสาวก็ปฏิบัติอย่างเย็นชา นางคิดว่าคนอื่นไม่รู้เบื้องลึกของตระกูลเฉิน หรือคิดว่าคำพูดไม่กี่คำจะหลอกทุกคนได้กัน!