ชีวิตใหม่ของนายซุปเปอร์สตาร์

    ตอนที่ 24

    หลังจากเสร็จเ๱ื่๵๹ที่ห้องพักครูแล้ววีก็เดินตรงไปที่สาขาแฟชั่นทันทีเพราะจะได้รีบจัดการเ๱ื่๵๹ราวต่างๆให้เสร็จ เพื่อที่จะไปที่สาขาการแสดงต่อ 

     

    ‘ว่าแต่ห้องสาขาแฟชั่นอยู่ไหนหว่า ?’

     

    วีเกาหัวแกรกๆก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าที่ตรงบันไดที่แผนที่ของตึกแปะอยู่วีจึงเดินไปดู

     

    ‘อืม… ชั้น 2 ห้อง 204’

     

    เมื่อวีได้ที่หมายแล้วเขาก็ไม่รอช้าเดินตรงไปยังห้อง 204 ทันที เมื่อมาถึงหน้าห้องวีก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจเพราะได้ยินเสียงร้องเจี๊ยวจ๊าวของสาวๆอยู่เต็มไปหมด

     

    มันทำเอาวีอดไม่ได้ที่จะคิดว่าเขาควรจะเข้าไปตอนนี้เลยดีไหม 

     

    ‘คงจะเปิดไปโต้งๆไม่ได้ เคาะก่อนแล้วกัน’

     

    ปึก ปึก 

     

    วีเคาะประตูสองครั้งทันใดนั้นเสียงภายในห้องก็เงียบลงทันทีราวกับว่าเสียงเคาะของวีเป็๲สวิตซ์ปิดเปิดเสียง จากนั้นไม่นานนักด้านในก็มีเสียงกระซิบกระซาบกันขึ้น พร้อมกับเสียงเอื่อยๆถามออกมา

     

    “นั่นใคร ~”

     

    วีที่ได้ยินก็ตอบกลับทันที

     

    “เอ่อ… พอดีว่าครูดาวเรียกให้ผมมาช่วยเ๱ื่๵๹นายแบบน่ะครับ”

     

    เมื่อคนข้างไหนได้ยินก็กระซิบกระซาบกันทันทีก่อนที่ไม่นานนักประตูของห้องแผนกแฟชั่นจะเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เธอยืนมองวีตาปริบๆก่อนจะค่อยๆเปิดประตูออกให้วีเข้าไปด้านใน

     

    วีเดินเข้ามาด้านในอย่างงงๆพร้อมกับมองไปรอบๆห้อง ก็พบว่าด้านในมีแต่ผู้หญิงเต็มไปหมดและรู้สึกว่ามีแต่เขาเท่านั้นที่เป็๲ผู้ชายภายในห้องนี้

     

    วีเกาแก้มตัวเองเล็กน้อยก่อนจะถามด้วยความสงสัย

     

    “เอ่อ… ครูดาวบอกว่าให้ผมมาหาคู่ของผมเพื่อวัดตัว แต่ว่าใครคือคู่ของผมงั้นเหรอครับ ?”

     

    หลังจากยิงคำถามไปเหล่านักเรียนหญิงทั้งหลายก็ต่างหันมองหน้ากันไปมา จากนั้นไม่นานนักก็มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นมาด้วยท่าทีลังเลเล็กน้อย

     

    “หนูเองค่ะ”

     

    จากนั้นก็มีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มของนักเรียนหญิง เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าวีพร้อมกับแนะนำตัวด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ

     

    “หนูชื่อแพร อยู่ชั้น ม.4 ค่ะ”

     

    วีที่ได้เห็นท่าทีเก้ๆกังๆของแพรเขาก็ยิ้มออกมาก่อนจะแนะนำตัวเอง

     

    “พี่วีชื่อนะ อยู่ ม.5”

     

    แพรพยักหน้าหงึกๆ วีจึงถามต่อว่า

     

    “แล้วพี่ต้องทำอะไรบ้างล่ะ ?”

     

    แพรที่ได้สติจากคำถามของวีก็รีบพูดทันที

     

    “อย่างแรกเลยค่ะหนูต้องพาพี่ไปวัดตัวก่อน”

     

    แพรพาวีเดินมายังห้องอีกฝั่งหนึ่งที่เป็๲ห้องสำหรับวัดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้า แพรคว้าสายวัดออกมาอย่างรวดเร็วและเริ่มวัดตัววีอย่างคล่องแคล่ว 

     

    ซึ่งท่าทางของเธอในตอนนี้ช่างแตกต่างกับเด็กผู้หญิงท่าทีเงอะงะเมื่อครู่ราวกับคนละคนเลยทีเดียว ด้วยความรวดเร็วของแพรทำให้การวัดตัวของวีสำเร็จเสร็จอย่างรวดเร็ว

     

    หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ววีก็ถามกับแพร

     

    “แล้วพี่ต้องทำอะไรต่องั้นเหรอ ?”

     

    แพรที่ได้ยินคำถามก็ยิ้มออกมา

     

    “ไม่ต้องแล้วค่ะพี่ เดี๋ยวแพรจะเรียกให้พี่มาเป็๲แบบลองชุดในวันหลัง สิ่งที่พี่วีต้องทำก็แค่รักษาหุ่นของพี่ตอนนี้เอาไว้เท่านั้นเองค่ะ”

     

    วีที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มพร้อมกับพยักหน้าออกมา

     

    “เข้าใจล่ะ”

     

    จากนั้นวีก็หยิบกระดาษกับปากกาที่วางอยู่ใกล้ๆมาและเขียนไอดีไลน์ให้กับแพร

     

    “แอดไลน์พี่มาแล้วกันนะ ถ้าจะเรียกมาให้ลองชุดเมื่อไหร่ก็เรียกได้ตามสะดวกเลย”

     

    วียื่นกระดาษที่เขียนไอดีไลน์ให้กับแพร แพรรับมาพร้อมกับยิ้ม

     

    “ค่ะ”

     

    “ถ้าทุกอย่างเสร็จแล้วพี่ขอตัวก่อนนะ”

     

    “ได้เลยค่ะพี่วี”

     

    จากนั้นวีก็ออกจากห้องของสาขาแฟชั่น หลังจากวีออกมาเสียงเจี๊ยวจ๊าวของสาวๆภายในห้องก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาวีถึงกับเกาหัวแกรกๆ

     

    ‘อืม… เ๱ื่๵๹ที่สาขาแฟชั่นก็เสร็จแล้ว ต่อไปก็สาขาการแสดงสินะ’

     

    เมื่อตัดสินใจได้วีก็เดินตรงไปยังห้องของสาขาการแสดงซึ่งอยู่ด้านหลังโรงยิม เนื่องจากสาขาการแสดงจำเป็๲จะต้องใช้เนื้อที่ในการเก็บพวกอุปกรณ์ประกอบฉากต่างๆมากมาย ทำให้พวกเขาไม่สามารถใช้ห้องภายในตึกเรียนได้ 

     

    ดังนั้นห้องของสาขาการแสดงจึงค่อนข้างพิเศษกว่าสาขาอื่นนิดหน่อยก็คือ พวกเขามีบ้านหลังเล็กๆอยู่ที่ด้านหลังโรงยิม ซึ่งถูกสร้างเอาไว้ใช้สำหรับเป็๲ห้องของสาขาการแสดงและยังเป็๲ใช้เป็๲ที่เก็บอุปกรณ์ประกอบฉากอีกด้วย 

     

    ในเดินออกจากตึกเรียนและเดินตรงไปยังโรงยิม ในขณะนั้นเองโทรศัพของวีก็ดังขึ้นปรากฏว่าเป็๲เบลที่โทรเข้ามา

     

    “ฮัลโหลครับ”

     

    [ ว่าไงวีสบายดีไหม ? ]

     

    “สบายดีครับ แล้วพี่เบลล่ะ ?”

     

    [ พี่ก็สบายดีจ๊ะ ว่าแต่เราว่างหรือเปล่า ? ]

     

    “ตอนนี้หรอครับ ?”

     

    วีถามด้วยสงสัย

     

    [ ใช่แล้ว ]

     

    วีคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ

     

    “ก็น่าจะอีกประมาณชั่วโมงนึงนะครับถึงจะว่าง มีอะไรงั้นเหรอครับ ?”

     

    เบลที่ได้ยินแบบนั้นก็พูดออกมาทันที

     

    [ ดีเลยถ้าวีว่างงั้นวีสนใจงานถ่ายพิเศษไหม ? ]

     

    “งานถ่ายพิเศษ ?”

     

    [ ใช่แล้ว พอดีว่าลูกค้าเขามาเปลี่ยนตอนสุดท้ายแล้วนายแบบของเราก็เลยไม่พอ พี่ก็เลยติดต่อเราเผื่อเราว่าง ไม่ต้องห่วงนะค่าจ้างพี่เคลียร์ให้แล้วยุติธรรมแน่นอน ว่าไงสนใจหรือเปล่า ? ]

     

    วีที่ได้ยินแบบนั้นก็คิดเล็กน้อยเนื่องจากตอนนี้เขากำลังว่างและการไปแนะนำตัวกับสาขาการแสดงก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรด้วยดังนั้นการตกลงรับงานนี้ไปคงไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง

     

    วีจึงตอบกลับไป

     

    “ได้สิครับ พี่ส่งที่อยู่มาเลยนะเดียวผมจัดการธุระที่โรงเรียนเสร็จแล้วจะรีบไป”

     

    [ ได้เลยจ๊ะ ]

     

    เบลวางหูจากวีพร้อมกับหัวเราะคิกคักออกมา