วิกฤตรัก

นับแต่วันนั้นที่คีตะฟื้น ฟ้าใสก็ไม่เคยไปเยี่ยมเขาอีกเลย เธอใช้ชีวิตอยู่กับงาน และออกกำลังกาย เป็นแบบนี้มาเป็นเวลา 4เดือนแล้ว มีแต่พี่ทอฝันที่ยังคงไปมาหาสู่บ้านเขา พี่สาวมักกับมาเล่าถึงอาการของเขาให้ฟังว่าเขาดีขึ้นมากแล้วและกลับบ้านเรียบร้อย เธอไม่เคยเอ่ยถามอะไรไปมากกว่าที่พี่เล่า พี่สาวเธอดูสนิทสนมกับคีตะมากขึ้นกว่าก่อน เธอเห็นข่าวซุบซิบแอบแซวว่าทั้งคู่กลับมาคืนดีกันรึเปล่า มีรูปเขากับพี่เธอไปทานอาหาร ไปดูหนังกันบ่อยๆ ดีเหมือนกันอะไรอะไรที่มันควรจะเป็นมันได้เดินไปในทางที่ควรจะเป็นก็ดี

“คุณskyค่ะ วันนี้ 13.00น มีประชุมร่วมกับที่บริษัท คุณแทนไทน่ะค่ะ คุณสุทัศน์ บอกให้คุณฟ้าเตรียมตัวค่ะ” เลขาเข้ามาแจ้งฟ้าใส

 “ฉันต้องไปด้วยหรอ” ฟ้าใสทำหน้างงๆ

 “ค่ะท่านประธารให้ดิฉันมาแจ้งแบบนั้น”

ฟ้าใสพยักหน้ามองนาฬิกา 

ฟ้าใสและพ่อของเธอเดินทางมาถึงบริษัทของเพื่อนพ่อ ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องประชุม ฟ้าใสชะงักเท้านิดนึง เพราะคนที่นั่งข้างเพื่อนพ่อเธอคือคีตะ ตำแหน่งประธานจัดไว้2ที่นั่งหัวโต๊ะและตำแหน่งรองประธานทั้ง2บริษัทจัดไว้ตรงข้ามกัน เพราะฉะนั้นฟ้าใสกับคีตะจึงนั่งหันหน้าเข้าหากัน 

“ สวัสดีค่ะ”ฟ้าใสยกมือไหว้คุณแทนไท และหันไปไหว้คีตะ ทั้งคู่รับไหว้หญิงสาว 

ฟ้าใสมองไปที่คีตะ เห็นเขามองไปยังพนักงานที่กำลังพรีเซน นอกจากตอนรับไหว้เธอแล้วเขาก็ไม่ได้มองมาที่เธออีกเลย ฟ้าใสรู้สึกว่าปวดหนึบที่หัวใจไม่รู้ทำไมเวลาเขาทำท่าทีไม่สนใจเธอเธอกับมีรู้สึกน้อยใจ ฟ้าใสมองดูชายหนุ่มตรงหน้า เขามีสีหน้าสดใสขึ้นเยอะ แทบสมบูรณ์ไม่มีที่ติเลย ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเคยเข้าโรงพยาบาล 

“งั้นโปรเจ็คนี้ผมให้ลูกสาวดูแลละกันครับ”คุณสุทัศน์หันไปบอกคุณแทนไท 

“งั้นผมให้คีตะดูแลละกัน เด็กๆไฟแรงทั้งคู่น่าจะมีไอเดียแปลกใหม่” 

ประธานทั้ง2บริษัทตกลงกันต่อหน้าทีม 

ฟ้าใสและคีตะหันมองหน้ากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขามองเธอนิ่ง เช่นเดียวกับฟ้าใส 

“งั้นฉันเลี้ยงข้าวแกละกัน ที่อุส่าเลือกบริษัทฉัน”คุณสุทัศน์เอ่ยชวนคุณแทนไท

 “ได้สิ ไปเจ้าคี ไปกับพ่อ”

 “คือผมมีธุระครับ ผมขอตัว”คีตะเอ่ยขณะที่เดินออกมาจากที่ประชุม 

“งั้นไม่เป็นไร ไปฟ้าใส ออเดี๋ยวฉันกับลูกไปรอที่ร้านเดิมน่ะ”คุณสุทัศน์เอ่ยบอกเพื่อน 

ฟ้าใสยิ้มบางๆให้กับคุณแทนไทก่อนเดินออกไปพร้อมผู้เป็นพ่อ

 “แกมีธุระอะไร ฉันเห็นเลขาบอกแกว่าง”คุณแทนไทหันไปดุลูกชาย

 “ผมมีธุระของผมหลอกหน่า ผมไปละ”คีตะไม่รอให้พ่อด่าไปมากกว่านี้เขาเดินจากไปทันที

กรี๊งงงง กรี๊งงงงง (ทอฝัน)

“ฮาโหล”

 “ลืมฝันรึเปล่าค่ะ”

คีตะยิ้มกว้าง

 “พี่จะลืมฝันได้ยังไงหละ เดี๋ยวพี่กำลังออกไปน่ะ เจอกันร้านเดิม”

 “โอเคค่ะ”ทอฝันวางสาย