ดั่งหทัยภูผา

"ทับทิมเธอกลับไปก่อน" ภูผาขอร้องให้ทับทิมนั้นกลับไปก่อนเพราะวันนี้รู้ว่าหากคุยกันไปก็คงไม่จบ

"ทำไมล่ะคะพี่ภู" ทับทิมเอ่ยเสียงอ้อนงี่เง่าเสียหน้าที่ถูกภูผาไล่

"ก็บอกให้กลับไปไง" ภูผาตวาดจนทุกคนในที่นี้สะดุ้งไปตามๆกัน

"พี่ภูเลือกมันหรอคะ" ทับทิมเองก็ใช่ว่าจะยอมเธอเองก็ตวาดกลับภูผาเช่นกันเพราะเธอจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆแน่นอน

"ใช่หลานฉันเลือกแล้วว่าคนที่เป็๲เมียเค้าคือหนูแพรไม่ใช่เธอ" สายทองเอ่ยแทรกเข้ามาผู้หญิงกิริยามารยาทต่ำอย่างทับทิมแม้จะเป็๲ดาราสาวสวยแค่ไหนเธอก็ไม่เอามาเป็๲สะใภ้

"อีบ้านนอกนี่หรอคะ" ทับทิมชี้หน้าผ้าแพรทั้งพูดกับสายทองเสียงแข็ง

"พูดดีๆกับผู้ใหญ่สิคะหน้าตาก็สวยแต่พูดจาไม่น่ารักเลยคุณควรจะขอโทษคุณย่านะคะ"  ผ้าแพรที่ยอมไม่ได้เมื่อเห็นคนก้าวร้างกับผู้ใหญ่เธอจึงรีบบอกให้ทับทิมนั้นของโทษสายทองเดี๋ยวนี้

"อย่ามาสอนฉัน"  ทับทิมไม่เอ่ยขอโทษสายทองแถมยังแสยะปากใส่ผ้าแพรอย่างรังเกียจ

"ฉันไม่ได้สอนนะคะฉันแค่บอกเ๱ื่๵๹ที่ครอบครัวของคุณก็น่าจะเคยสอนมาแล้วเกี่ยวกับมารยาท"  คราแรกภูผาต่อว่าทับทิมแต่ตอนนี้กลับยืนยิ้มที่ผ้าแพรได้เอ่ยออกไปหมดแล้วแม้คำพูดจะดูนิ่มๆแต่ก็เจ็บแสบไม่เบา

“ไปเถอะตาภูปล่อยให้แม่นี่ยืนบ้าอยู่คนเดียว” สายทองรีบพาหลานชายของเธอและทุกคนกลับขึ้นไปบนเรือนก่อนที่จะเลยฤกษ์เข้าหอ

“ถ้าเธอตามมาฉันจะบอกให้ลุงๆที่อยู่วงเหล้านั่นมาขอลายเซ็นเธอ” เพียงฟ้าเอ่ยขู่ทับทิมก่อนที่จะชี้ไปทางวงเหล้าที่มีชายวัยกลางคนหลายคนนั่งล้อมวงกันอยู่ในสวน

“หึ้ย..อย่าให้ถึงทีฉันบ้างแล้วกัน” ทับทิมยืนกำมือแน่นครู่หนึ่งก่อนจะขับรถที่เช่ามาออกไปอย่างรวดเร็ว

"นี่ยังไม่ทันเสร็จพิธีก็มีเ๹ื่๪๫ผู้หญิงแล้วฉันจะไว้ใจหลานฉันให้ไปอยู่กับพวกคุณได้หรือป่าว"  พิกุลนั่งบ่นอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักกับโสพิศและสายทองหากไม่ใช่เพราะหลานเธอท้องเธอยกเลิกงานแต่งนี้แน่นอน

"ฉันขอโทษแทนหลานฉันด้วยนะยังไงฉันรับรองว่าหลังจากนี้จะไม่มีเ๱ื่๵๹แบบนี้อีกแน่นอน" สายทองรับปากกับพิกุลว่าเธอจะไม่ยอมให้เกิดเ๱ื่๵๹แบบนี้อีกแน่นอนเพราะเธอเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าแม่ผู้หญิงของภูผานั้นจะร้ายขนาดนี้หลังจากนี้เธอคงต้องกำชับให้หลานเธอเลิกอย่างเด็ดขาดแล้ว

"ฉันขอโทษนะคะที่ฉันเป็๲ต้นเหตุทำให้คุณทะเลาะกับผู้หญิงของคุณ" ผ้าแพรอยู่กับภูผาสองต่อสองในห้องหอเธอเหลือบมองชายหนุ่มจากด้านหลังของเขาในขณะที่เขายืนกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่างและเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด

"อะไรนะ​ นี่ฉันคิดว่าเธอจะโกรธฉันซะอีกนะเนี่ย​" ภูผาขมวดคิ้วหันกลับหลังมามองหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าอยู่บนเตียงที่เขายืนมองไปนอกหน้าต่างเพื่อทำสมาธิให้ใจเย็นก่อนที่จะถูกหญิงสาวต่อว่าเขาเสียอีก

"ฉันจะโกรธคุณเ๱ื่๵๹อะไรล่ะคะ" คนที่นั่งอยู่ปลายเตียงหันมาส่ายหัวเธอไม่ได้โกรธอะไรเขาเลยหนำซ้ำยังกลัวว่าเขาจะต่อว่าเธอที่เป็๲ต้นเหตุทำให้ทะเลาะกับผู้หญิงของเขาด้วยซ้ำ

"ป่าวๆ" ภูผารู้สึกว่าผ้าแพรจะแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เขาได้รู้จักเธอเหมือนเป็๞คนที่ไม่ค่อยคิดถึงตัวเองเท่าไรนักกลับห่วงแต่ความรู้สึกคนอื่น

"คุณหิวหรือป่าวคะ" ผ้าแพรเดินเข้าไปเปิดกล่องหวายสานขนาดไม่ใหญ่มากนักใต้เตียงของเธอพร้อมค่อยๆยกออกมา

"นิดหน่อย" ภูผามองหญิงสาวด้วยอาการแปลกใจว่าเธอกำลังทำอะไรที่ใต้เตียง

"นี่ขนมฉันแอบยายกับน้าพิมเอามาไว้ในห้องค่ะเพราะรู้ว่าคุณจะต้องหิวบ้างทานสิคะ" หญิงสาวค่อยๆวางกล่องที่โต๊ะตั้งโคมไฟข้างหัวเตียงและเปิดกล่องหยิบของด้านในออกมาให้ชายหนุ่มในมือของเธอเป็๲กล่องพลาสติกใบใหญ่ที่ในนั้นมีทั้งขนมหวานและแซนวิซเธอตั้งใจเก็บเอาไว้เพราะรู้ว่าภูผาคงจะหิวแน่นอน

...............................................

คำพูดหนูแพรนิ่มๆแต่เจ็บสุดนะเธอออ