บทที่ 1 ลูกสาวของตัวร้าย
“นิยายบ้าอะไรไม่เมคเซ้นส์เอาเสียเลย”
รุ่ยฉีบ่นพึมพำในลำคอหลังจากอ่านนิยายเื่'เล่ห์รักดอกเหมย'จบ นิยายเื่นี้เป็ที่พูดถึงกันมากในโลกออนไลน์ ซึ่งตัวเธอเองก็เป็หนึ่งในคนกลุ่มนั้นที่ได้หลงเข้าไปอ่านเช่นกัน
นิยายเื่นี้กล่าวถึงนางเอกผู้มีแต่ความโชคดี ไม่ว่าเธอจะเกิดมาดำรงชีวิตอย่างยากลำบากมากมายเพียงใดก็มักจะมีเหล่าตัวประกอบน้อยใหญ่คอยโยนตัวเองเข้ามาเป็หินเพื่อปูทางให้แก่เธอได้ก้าวเดินไปหาพระเอก
และสิ่งที่ทำให้รุ่ยฉีรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าคงเห็นจะเป็พระเอกของเื่นี้ เขาถูกบรรยายว่ามีใบหน้าหล่อเหลาแต่มีจิตใจเ็าและโเี้กับคนที่คิดเป็ศัตรู เมื่อเขารู้ตัวว่าตัวเองมีความรักให้กับนางเอกเขาจึงไม่รีรอขอหย่าภรรยาที่อยู่กินด้วยกันมานานนับสิบปีทันที ซึ่งในขณะนั้นภรรยาของเขาเองก็กำลังตั้งท้องลูกของเขาอ่อนๆ
เมื่อวันเวลาผ่านไปหลายปีพระเอกกับนางเอกนิยายของเื่ได้มีลูกสาวด้วยกันอยู่หนึ่งคน แต่ทว่าลูกสาวของพวกเขาอ่อนแอไม่ค่อยแข็งแรงนักเพราะเกิดจากระบบไตทำงานผิดปกติ แม้พระเอกจะพยายามหาหมอเก่งกาจมารักษาแต่ใช่ว่าไตจะเข้ากันได้โดยง่ายและในตอนนั้นเองเขาก็ได้สืบทราบมาว่าอดีตภรรยาได้มีลูกกับเขา
พระเอกจึงไม่ลังเลที่จะไปขอไตจากลูกสาวของอดีตภรรยาเก่าในทันที เขาทำทุกวิถีทางจนกระทั่งหลอกล่อลักพาตัวลูกสาวคนโตมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับเขาได้สำเร็จ พระเอกของเื่แทบไม่มีความเป็มนุษย์ เขายินดีนำไตของลูกสาวคนโตไปให้ลูกสาวคนเล็กอย่างไม่มีความลังเลใจหรือเป็ห่วงลูกสาวคนโตแม้แต่น้อย
หลังจากเปลี่ยนถ่ายไตไปได้ไม่นานลูกสาวคนโตของเขาก็ได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันอันเนื่องมาจากร่างกายอ่อนแอสะสมมาเป็เวลานาน ในตอนนั้นพระเอกแทบไม่มีน้ำตาให้บุตรสาวคนโตสักนิด เขาเพียงจัดงานศพเล็กๆ เชิญญาติพี่น้องมาไม่กี่คนเท่านั้น
เมื่ออดีตภรรยาทราบถึงการตายของลูกสาวเธอจึงเกิดความคับแค้นใจ เธอทำทุกวิถีทางเพื่อเอาคืนแทนลูกสาวของเธอจนวินาทีสุดท้ายและในที่สุดตัวร้ายหญิงก็ได้เสียชีวิตลงอย่างน่าอนาถในโรงพยาบาลจิตเวช
รุ่ยฉีอ่านไปทั้งรู้สึกคลื่นไส้กับนิยามคำว่าพระเอกของคุณนักเขียน เธอโยนหนังสือเล่มดังกล่าวทิ้งขยะก่อนจะเปิดเข้าแอปพลิเคชันวี่ป๋อของตัวเอง หญิงสาวจัดการพิมพ์คำวิจารณ์ยืดยาวเกี่ยวกับความเป็มนุษย์ของตัวละครและคุณนักเขียน
'ฉันในฐานะผู้เสพนิยาย #เล่ห์รักดอกเหมย ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนมากที่นักเขียนได้สร้างตัวละครพระเอกแบบนี้ออกมา เขาเป็ผู้ชายที่แย่มากในฐานะพ่อและสามีเก่า ถ้าพ่อของคุณพยายามนำไตของคุณไปให้ลูกของภรรยาน้อย คุณจะสามารถมีความสุขหรือฟินกับคนแบบเขาได้จริงหรือ'
'ส่วนนางเอกเธอมีดีแค่บีบน้ำตา เธอไม่มีความสามารถอะไรที่เหมาะสมกับคำว่านางเอกแม้แต่น้อย พวกเขาคู่ควรกับคำว่าพระเอกนางเอกจริงๆ น่ะหรือ #เล่ห์รักดอกเหมย'
รุ่ยฉีไม่ใส่ใจความไม่พอใจของเหล่าแฟนคลับสักนิด เมื่อเธอระบายความในใจออกมาจนหมดแล้วจึงได้ปิดแท็บเล็บของตัวเองก่อนจะรีบเข้านอน
ขณะนั้นรุ่ยฉีเหมือนคนกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น เธอเหมือนหลุดเข้าไปในความฝันและพบเจอกับเด็กน้อยอายุน่าจะราวสิบสามสิบสี่ปี
เด็กสาวมีใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักแก้มพองสองข้างเหมือนกับก้อนซาลาเปาและผมเส้นสวยของเธอมีสีดำเงางามยาวไปจนถึงกลางหลัง เด็กน้อยคนนี้มีหน้าตาน่ารักเค้าโครงหน้าดีกว่าเด็กสาวที่เธอเคยพบเห็นมาทั้งชีวิต คาดว่าในอนาคตเธอโตขึ้นจะต้องเป็คนสวยคนหนึ่งอย่างแน่นอน
'พี่สาวหนูสงสารแม่'
เธอพูดกับใครน่ะ? กับฉันหรือสาวน้อย
'หนูช่างโง่งมที่ตามพ่อไปและทำให้แม่ต้องมาตายอย่างทรมาน หนูเป็ลูกที่อกตัญญู'
หมายความว่าไง
'พี่สาวฝากดูแลแม่หนูด้วย'
ในความฝันเด็กสาวสบตามองหน้ารุ่ยฉีก่อนจะเผยรอยยิ้มทั้งน้ำตาออกมา เด็กสาวใช้มือเล็กๆ ของเธอผลักหน้าอกของรุ่ยฉีเบาๆ จนร่างเธอลอยกระเด็นออกไปไกล
เด็กน้อยเธอผลักฉันทำไม!
เฮือก!
“เด็กน้อย!!” รุ่ยฉีะโลั่น
ความรู้สึกปวดหนึบบนหัวทำให้รุ่ยฉีเผลอสบถคำหยาบออกมาอย่างเป็นิสัย อากาศรอบกายของเธอตอนนี้เย็นะเืความหนาวแทรกเข้ามาในร่างกายของเธอแทบทุกรูขุมขน รุ่ยฉีจำได้ว่าตัวเองเปิดฮีลเตอร์ทำความร้อนก่อนเข้านอนแต่ทำไมมันกลับหนาวเหน็บได้ขนาดนี้
นี่มันอะไรกัน!
หญิงสาวก้มมองผ้าห่มผืนบางอย่างตกอกใ ผ้าห่มที่ควรเป็ลวดลายสีน้ำเงินเข้มถูกแทนที่ด้วยผ้าห่มลวดลายการ์ตูนหน้าตาน่าเกลียด เตียงนอนที่เคยนุ่มฟูของเธอถูกเปลี่ยนไปเป็ที่นอนฟูกแข็งกระด้าง รุ่ยฉีปรับสายตามองรอบห้องที่เปลี่ยนไป เฟอร์นิเจอร์ของบ้านหลังนี้มันดูโบราณ ผนังบ้านทำจากปูนผสมผสานกับไม้เหมือนกับหมู่บ้านในแถบชนบทไม่มีผิด
รุ่ยฉีสะบัดผ้าห่มรีบลุกขึ้นไปเพื่อหาสิ่งของที่พอจะสะท้อนใบหน้าเธอก่อนเป็อันดับแรก จนได้พบกับตู้เสื้อผ้าไม้เก่าหลังหนึ่งที่พอมีกระจกให้ส่องสะท้อนได้บ้าง
หญิงสาวถึงกับผงกตัวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว หัวใจของรุ่ยฉีเต้นดังระรัวอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
นี่มันเื่บ้าอะไรกัน!
ใบหน้าของเธอถูกแทนที่ด้วยเด็กสาวอายุราวสิบสามสิบสี่ปี หน้าของเธอเล็กเหลือแค่ฝ่ามือเดียว แก้มสองข้างจิ้มลิ้มยุ้ยคล้ายก้อนซาลาเปาในฤดูหนาว ขนตาสองข้างงามงอนหนาเรียงเป็เส้นสวยธรรมชาติ จุดเด่นของร่างที่สะท้อนกระจกเห็นจะเป็ผมยาวตรงตกลงมาถึงกลางหลัง
“ไม่จริง..” เธอกลายมาเป็เด็กน้อยในความฝันได้อย่างไร
รุ่ยฉีทบทวนตัวเองซ้ำๆ อีกครั้ง เธอคือโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะผู้เยือกเย็นและเคยผ่านด่านทดสอบของรัฐบาลมานับครั้งไม่ถ้วนแต่นี่ถือเป็ครั้งแรกที่ทำให้รุ่ยฉีรู้สึกหวาดกลัวตัวเอง
“หลิวรุ่ยฉีลูกตื่นหรือยัง” จู่ๆ หญิงสาวคนหนึ่งได้เดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าแสนสวย
หญิงสาวที่อยู่หน้าประตูมีใบหน้าอ่อนเยาว์คล้ายคนอายุเพียงสามสิบต้นๆ เธอมีดวงตากลมโตธรรมชาติ ใบหน้าเรียวเล็ก ปากนิดจมูกหน่อยเข้ากันได้เป็อย่างดี หญิงสาวคนนี้มีความงามระดับที่สามารถเรียกว่าดาราได้เลย
หลิวรุ่ยฉี? ชื่อคล้ายกับเธอแต่ว่าเธอไม่ได้นามสกุลหลิวสักหน่อย
ลูกสาวนางร้ายในนิยายเล่ห์รักดอกเหมยต่างหากที่ชื่อหลิวรุ่ยฉี
“หลิวเจียงหลิน..” รุ่ยฉีเผลอเรียกชื่อนั้นออกไป
“ลูกเรียกแม่ทำไม? ถ้าตื่นแล้วก็รีบมาทานข้าวเร็วเข้าแม่ทำของโปรดลูกเอาไว้เยอะแยะเลย” เจียงหลินมองลูกสาววัยสิบสี่ปีด้วยความประหลาดใจ
ปกติแล้วลูกสาวของเธอเป็คนเรียบร้อย มักเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้านไม่ค่อยออกไปไหนกับเพื่อน จนวันหนึ่งคนหาปลาท้ายหมู่บ้านได้ช่วยชีวิตลูกสาวของเธอขึ้นมาจากการตกน้ำ ลูกสาวของเธอนอนป่วยอยู่เกือบทั้งอาทิตย์พึงจะมาอาการดีขึ้นเมื่อเช้านี้เอง
เจียงหลินสืบค้นสาเหตุการตกน้ำของลูกสาวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ทราบว่าลูกสาวเธอถูกเพื่อนในโรงเรียนกลั่นแกล้งมาตลอดทั้งเทอม เจียงหลินโกรธเป็อย่างมากเธอไม่รอช้าเข้าไปโวยวายกับครูผู้ดูแลเสียยกใหญ่ ซึ่งพวกเขาต่างรับปากว่าจะลงโทษเด็กที่กลั่นแกล้งในสถานหนักและจะดูแลลูกสาวเธอเป็อย่างดีเมื่อเปิดเทอม
เมื่อเจียงหลินได้ยินสิ่งที่ผู้อำนวยการรับปากดังนั้นเธอจึงได้เบาความโกรธลง
“เจียงหลิน” เด็กน้อยพึมพำชื่ออีกครั้ง
“ลูกไม่สบายอีกแล้วหรือ ไข้ขึ้นอีกแล้วใช่มั้ย” เจียงหลินรีบจับหน้าผากลูกสาวเพื่อวัดไข้อีกครั้ง สีหน้าของเธอแสดงถึงความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“หนูมึนหัวนิดหน่อย”
“รุ่ยฉีลูกออกไปทานข้าวกับแม่ไหวมั้ย ให้แม่ยกมาให้ดีหรือเปล่า”
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวหนูออกไปทานเองค่ะ” รุ่ยฉีส่ายหน้าปฏิเสธด้วยใบหน้าเรียบเฉย
เจียงหลินรู้สึกประหลาดใจกับท่าทางของลูกสาวเล็กน้อย เดิมทีลูกสาวของเธอจะมีั์ตาอ่อนหวานเป็ประกาย แต่ทว่าตอนนี้นั้นลูกสาวของเธอกลับมีสายตาคมเฉียบนิ่งสงบอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เจียงหลินได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ว่าเธออาจจะคิดมากเกินไป
“ถ้างั้นแม่ออกเอาซุปไปแบ่งให้ป้าหวังก่อนนะแล้วแม่จะรีบกลับมา”
“ค่ะ” รุ่ยฉีพยักหน้ารับเบาๆ มองแผ่นหลังของคนที่ได้ชื่อว่าเป็มารดาที่กำลังก้าวเดินออกไป
เมื่อเจียงหลินเดินออกไปได้ไม่นาน อัจฉริยะสาวจึงเดินกลับมานั่งบนฟูกนอนคิดทบทวนกับตัวเองอีกครั้ง
…นี่ฉันติดอยู่ในโลกของนิยายงั้นหรือ
รุ่ยฉีพยายามใช้หลักวิทยาศาสตร์ที่เคยเรียนมาคิดวิเคราะห์ความเป็ไปได้ของการทะลุมิติจนปวดหัว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตามมีแต่คำว่าเป็ไปไม่ได้ทั้งในทางหลักฟิสิกส์ เคมี ชีวะ หญิงสาวนั่งเหม่อมองใบหน้าที่สะท้อนกระจกอีกครั้งอย่างครุ่นคิด
หากว่าเธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายเล่ห์รักดอกเหมยจริง ในอนาคตอีกห้าปีข้างหน้าเธอจะถูกพ่อหลอกล่อให้ไปบริจาคไตให้แก่น้องสาว หลังจากนั้นเธอจะร่างกายอ่อนแอและตายลงท่ามกลางความเหน็บหนาวเพียงคนเดียว
รุ่ยฉีขบฟันกรอดอย่างโมโห..คิดว่าคนอย่างฉันจะยอมตายด้วยเื่โง่ๆ พรรค์นั้นหรือไง
ตามเนื้อเื่แล้วแม่ของรุ่ยฉีคนนี้ทั้งอ่อนแอ หัวอ่อนยอมให้ญาติพี่น้องหยิบยืมเงินไปหมด จนตัวของเจียงหลินเองต้องทำงานหนักในร้านอาหารแทบไม่มีเวลาดูแลลูกสาวและนี่คงเป็อีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้รุ่ยฉีมีปมด้อยเลือกไปอยู่กับพ่อแทนที่จะอยู่กับแม่ผู้ให้กำเนิด
เด็กน้อยผู้น่าสงสารไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าที่พ่อของเธอทำไปทั้งหมดล้วนแล้วแต่เห็นเธอเป็อวัยวะชิ้นหนึ่'
ในเมื่อมีเหตุให้รุ่ยฉีต้องเข้ามาอยู่ในร่างของลูกสาวตัวร้ายอย่างช่วยไม่ได้ เธอก็จะใช้ชีวิตในร่างนี้ให้ดีและคืนบทตัวร้ายน่ารังเกียจให้พวกมันทุกคนได้รับรู้ถึงรสชาติคำว่าตก์จากตัวเอก!!
+++++++++++++++++
4K
