ดวงตะวันสาดส่องทุกหย่อมหญ้า สนามรบร้อนระอุ สายลมจากบ้านเกิดเมืองนอนพัดกระหน่ำหวนให้คิดถึงคนข้างหลังที่ยังรอ ความอดอยากและความกระหายในชัยชนะจุดไฟแห่งาให้โหมกระหน่ำ
เสียงคมดาบประทะกันดังกึกก้อง เสียงหวีดร้องโหยหวนด้วยความเ็ปเต็มไปทั่วพื้นที่ หยาดเืไหลรินสู่พื้นดิน ไฟาแผดเผาคร่าชีวิตเหล่าทหารกล้าท้ายที่สุดร่างกายและกระดูกก็กลายเป็เถ้าถ่านหล่อเลี้ยงผืนดิน
าอันยืดเยื้อและยาวนานกินเวลาเกือบปีระหว่างลั่วหยางและซีอาน ต่างพาให้เหล่านักรบเหนื่อยล้าทั้งทางกายและทางใจ แต่ในที่สุดซีอานก็ไม่สามารถต้านทานกองกำลังทหารแห่งลั่วหยางได้ จึงยกธงขาวยอมแพ้ล่าถอยกลับไปแต่โดยดี
เสียงโห่ร้องฉลองชัยชนะดังกึกก้อง สายลมกรรโชกแรงพัดพาเมฆทมิฬมาปกคลุม หยาดฝนโปรยปรายไปทั่วบริเวณ ราวกับมาเป็สักขีพยานชัยชนะให้แก่ลั่วหยาง
แม่ทัพหยางซีซวนกลับเข้ามาพักผ่อนที่กระโจมของตน เมื่อเขาเดินเข้ามาถึง ก็ถูกต้อนรับโดยหลิวลี่ถังผู้เป็ดั่งหมอยาประจำตัว ทั้งสองพบกันโดยความบังเอิญ หลิวลี่ถังเป็ชาวบ้านแถบชายแดนระหว่างลั่วหยางและซีอาน หยางซีซวนถูกรอบทำร้ายจนได้รับาเ็และได้รับความช่วยเหลือจากหลิวลี่ถัง
นางเป็หมอที่กำลังมาหาเก็บสมุนไพรแถบป่าของลั่วหยางแต่ระหว่างทางกลับได้ยินเสียงร้องโอดครวญจึงได้เข้าไปให้ความช่วยเหลือ
เวลาผ่านมาเกือบปีทั้งคู่พัฒนาความสัมพันธ์อย่างรวดเร็วจากผู้มีพระคุณก็ค่อยๆเกิดเป็ความรักขึ้นมา
"อีกสามวันเราจะกลับลั่วหยางกัน เ้ายินดีไปกับข้าหรือไม่" หยางซีซวนเอ่ยขึ้น ขณะที่มือก็ค่อยๆปลดชุดเกราะออกทีละชิ้น โดยที่มีหลิวลี่ถังคอยช่วยถอดออกอีกแรง ร่างบางเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเขา
"ท่านไปที่ใดข้าก็พร้อมจะตามท่านไปทุกที่" เมื่อได้ยินเช่นนั้นหัวใจของบุรุษใต้ชุดเกราะก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา นางเป็ทั้งผู้มีพระคุณและสหายร่วมรบที่คอยช่วยดูแลทั้งเขาและเหล่าทหารที่าเ็ หากได้ใช้ชีวิตร่วมกับนาง เขาคงจะมีความสุขไม่น้อย
แม้นางจะบอกว่าจะตามเขาไปทุกที่ แต่สีหน้าก็ไม่อาจซ่อนความกังวลไว้ได้ หยางซีซวนเข้าใจความหมายของสีหน้านั้นของนางดี
"เ้าไม่ต้องกังวล ข้าเชื่อว่าหนิงฮวาจะต้องเข้าใจ" หยางซีซวนลูบไรผมของหลิวลี่ถังอย่างอ่อนโยน แม้บางทีหยางซีซวนอาจจะดูดุดันและเย็นเ็าไปบ้าง แต่เขากลับแสดงแต่ด้านที่อ่อนโยนกับนาง
แม่ทัพผู้สง่างามเก่งกาจและอ่อนโยน ก็คงจะมิแปลกหากจะมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว หากแต่สมัยนี้การแต่งงานส่วนใหญ่มักเป็เื่ที่เกี่ยวกับอำนาจและผลประโยชน์ การมีอนุหลายคนนับว่าเป็เื่ปกติ หลิวลี่ถังเชื่อว่าอย่างไรแล้วนางก็เป็คนที่ได้หัวใจของท่านแม่ทัพผู้นี้ เพราะนางจะแต่งงานกับเขาเพราะความรักโดยที่ไม่เกี่ยวข้องกับเื่อำนาจ ไม่ว่าจะเป็ฮูหยินเอกหรือฮูหยินรอง นางย่อมมิใส่ใจ
กลิ่นอายของดอกเหมยที่บานสะพรั่งทำให้รู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์ ราวกับว่าได้อยู่ในดินแดนแห่งสรวง์ ที่แห่งนี้คือจวนของสกุลไป๋
"ซิงอี คุณหนูของเ้าเป็อย่างไรบ้าง" ไป๋เฉิงผู้เป็นายใหญ่สุดของจวนเอ่ยถามสาวใช้คนสนิทของลูกสาว
"เรียนนายท่านคุณหนูมักจะนั่งเหม่อลอยมองไปทางทิศตะวันตกเ้าค่ะ คุณหนูท่านคงจะเป็ห่วงท่านแม่ทัพจึงกินไม่ได้นอนไม่หลับมาเกือบปีแล้วเ้าค่ะ"
ไป๋เฉิงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เหตุผลที่ลูกสาวผู้เป็ที่รักของเขาเป็เช่นนี้เพราะบุรุษที่นางรักต้องไปออกรบที่ชายแดน จึงจำเป็ต้องเลื่อนงานมงคลออกไปอย่างกระทันหัน นางเฝ้ารอแม่ทัพหยางซีซวนกลับมานางจะได้แต่งงานกับเขาเสียที
"ซิงอีเ้าไปยกสำรับอาหารมา ข้าจักไปหาคุณหนูของเ้าเอง" ไม่ยอมกินข้าวกินปลาได้อย่างไร เห็นทีคนเป็พ่ออย่างข้าจักต้องไปจัดการเสียแล้ว
เดือนต่อมา
ชาวบ้านต่างพากันปรบมือโห่ร้องสรรเสริญให้กับฉินอ๋องและแม่ทัพรวมถึงเหล่าทหารกล้าผู้มีชัย ในที่สุดาอันยาวนานก็สิ้นสุดลงโดยที่ลั่วหยางเป็ฝ่ายมีชัย
ท่ามกลางเสียงปรบมือยินดีของชาวบ้าน หนิงฮวายืนนิ่งด้วยความใ เหตุใดหยางซีซวนจึงมีสตรีอยู่ข้างๆ นางเป็ผู้ใดกัน เหตุใดจึงมานั่งม้าตัวเดียวกับซีซวนได้?
หลังจากที่มาถึงจวนหยางซีซวนก็ใช้เวลาส่วนใหญ่พักผ่อนอยู่กับหลิวลี่ถัง เขาเพิ่งมาถึงเมืองหลวงวันแรกหลังจากที่เดินทางมานาน ความเมื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามาจนไม่มีเวลาไปหาไป๋หนิงฮวา อย่างไรซะหลังเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในวันรุ่งขึ้นเขาค่อยไปหานางก็ได้
เมื่อยามรุ่งมาถึง แม่ทัพหยางซีซวนก็แต่งตัวเป็ชุดจีนโบราณสีขาวสง่างาม โดยที่หลิวลี่ถังก็แต่งชุดฮั่นฝูสีชมพูอ่อนดูแล้วงดงามราวกับเทพเซียน ทั้งสองออกเดินทางจากจวนมายังพระราชวัง
"เ้ารอข้าอยู่ที่รถม้านี่ก่อนนะถังเอ๋อร์ เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา"
"เ้าค่ะท่านพี่"
ณ พระตำหนักเฟยหลงทรงเป็ที่ทรงงานส่วนพระองค์ขององค์ฮ่องเต้ พระตำหนักตกแต่งด้วยหยกและทองคำ ฝาผนังมีภาพเขียนลายัตัวใหญ่โบยบินอยู่บนน่านฟ้า รอบพระตำหนักเป็สวนดอกไม้นาๆ พันธุ์งดงามราวกับสรวง์เลยก็มิปาน
เหนือบัลลังก์ทองคำมีองค์ฮ่องเต้ประทับอยู่ พระพักตร์งดงามราวรูปสลัก พระโอษฐ์แย้มสรวลน้อยๆ เมื่อเห็นว่า ฉินอ๋อง พร้อมด้วย แม่ทัพหยาง เดินเข้ามาถวายบังคมพร้อมกล่าวถวายพระพรให้พระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี
"ไม่ต้องมากพิธี นั่งลงเถิด"
"ขอบพระทัยฝ่าา"ฉินอ๋องและแม่ทัพหยางกล่าวพร้อมกัน
"ที่ข้าเรียกเ้าทั้งสองมาก็เพื่อพูดคุยเกี่ยวาที่ผ่านมา"
"ทูลฝ่าา กระหม่อมเห็นว่าแม้เป็การดีที่ลั่วหยางของเราเป็ฝ่ายได้ชัย แต่เราก็สูญเสียเหล่าทหารกล้าไปเป็จำนวนมาก กระหม่อมจึงมีความเห็นว่าเราควรเจรจายุติาอย่างถาวร เพราะทั้งเขาและเราต่างก็สูญเสียไปไม่น้อย"
"อืมเราเข้าใจ เดี๋ยวจะเอาไว้คุยในที่ประชุมกับเหล่าขุนนางอีกทีหนึ่งเราค่อยมาพูดเื่นี้กันต่อ แล้วเ้าล่ะแม่ทัพหยางมีสิ่งใดอยากพูดกับเราหรือไม่"
"ทูลฝ่าาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอกล่าวถึงครอบครัวของเหล่าทหารกล้าที่เสียชีวิตจากการทำา ทำให้หลายครอบครัวต้องขาดที่พึ่งของครอบครัวไป เราควรให้ความช่วยเหลือพวกเขาด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
"เราเห็นด้วยกับเ้าท่านแม่ทัพ เหล่าทหารกล้าและครอบครัวล้วนเป็ประชาชนของเรา เห็นทีเื่นี้จะต้องเร่งให้ความช่วยเหลือเสียแล้ว ไว้ข้าจะพูดในที่ประชุมอีกที ขอบใจเ้ามาก าในครั้งนี้เ้าทั้งสองล้วนมีความดีความชอบข้าจะตกรางวัลให้อย่างงาม พวกเ้ามีสิ่งใดที่ปรารถนาหรือไม่"
"กระหม่อมไม่มีสิ่งใดที่อยากได้ ขอเพียงแค่ประชาชนลั่วหยางอยู่กันอย่างมีความสุขก็เพียงพอแล้วพะย่ะค่ะ" ฉินอ๋องผู้เป็น้องชายเพียงคนเดียวขององค์ฮ่องเต้เอ่ยขึ้น
ความสัมพันธ์ระหว่างฉินอ๋องและฮ่องเต้ทุกคนในวังหลวงย่อมรู้ดีว่า ทั้งสองพระองค์ล้วนเป็พี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกัน ฮ่องเต้เปรียบดั่งแสงสว่างและฉินอ๋องเปรียบดั่งเงาที่คอยปกป้องดูแลลั่วหยางให้อยู่ดีมีสุข
"อืม ข้าดีใจยิ่งนักที่มีเ้าคอยช่วยดูแลลั่วหยาง แล้วท่านแม่ทัพล่ะเ้าปรารถนาสิ่งใดรึ"
"กระหม่อมไม่้าสิ่งใดเช่นกันพะย่ะค่ะ"
"เห้อพวกเ้านี่นะ เอาเป็ว่าข้าจะจัดการรางวัลให้พวกเ้าอย่างเหมาะสมก็แล้วกัน อย่าได้คิดที่จะปฏิเสธเราเสียล่ะ เอาล่ะพวกเ้าก็เหนื่อยกันมามากแล้วกลับไปพักผ่อนเถิด"
"ขอบพระทัยฝ่าา กระหม่อมทูลลา" ฉินอ๋องและแม่ทัพหยางค้อมศรีษะลงทำความเคารพก่อนจะเดินออกมา
เมื่อหยางซีซวนกลับมาถึงรถม้า ก็บอกให้คนขับรถม้ามุ่งหน้าไม่ยังสกุลไป๋ทันที
"รอนานหรือไม่ถังเอ๋อร์" เมื่อเขาเห็นนางนั่งสัปหงกอยู่ภายในรถม้าก็รู้สึกเอ็นดูนางยิ่งนัก นางเป็คนจิตใจดีและพูดน้อย เขาว่าอย่างไรนางก็ว่าตามที่สำคัญนางยังเป็สตรีที่งดงามมากมิแพ้ผู้ใดเลย
"ไม่นานเ้าค่ะ ถึงจะนานข้าก็รอได้" หลิวลี่ถังยิ้มหวานให้เขาพรางกุมมือของหยางซีซวนไว้แน่น ทั้งคู่นั่งแนบอิงกันมาจนกระทั่งถึงจวนของไป๋หนิงฮวา
"เ้าลงมาเถิดข้าเชื่อว่าหนิงฮวาจะเข้าใจ แม้นางจะเอาแต่ใจไปบ้างแต่นางมิใช่คนร้ายกาจหรอก" หยางซีซวนยื่นมือไปให้หลิวลี่ถังจับและค่อยๆ ก้าวขาลงมาจากรถม้า
เมื่อทหารที่เฝ้าอยู่หน้าจวนเห็นแม่ทัพหยางซีซวน จึงให้เขาเข้าไปด้านใจจวนอย่างง่ายดาย เพราะใครๆ ต่างก็รู้ว่าคุณหนูไป๋หนิงฮวากับแม่ทัพหยางซีซวนเป็คู่หมั้นคู่หมายกันมาั้แ่วัยเยาว์
"คุณหนูเ้าคะ ท่านแม่ทัพมาขอพบเ้าค่ะ" เมื่อได้ยินสาวใช้คนสนิทพูดเช่นนั้น ไป๋หนิงฮวาก็ละมือจากการปักผ้าเช็ดหน้าและเงยหน้าขึ้นมาทันที นางไม่สบายใจมาั้แ่เมื่อวานแล้ว ในที่สุดเขาก็มาเสียที
"ให้เขาเข้ามา"
21K
