ร้อยปีก่อน
ซากศพที่กองเป็ภูมิเข้า เืที่เต็มไปด้วยพื้นดิน เหล่าทหารชี้ดาบไปที่ชายคนหนึ่งพร้อมสีหน้ากลัวชายคนนั้นที่ยืนอยู่บนกองเืศพนับหมื่นสายตาว่างเปล่าเเละสิ้นหวัง เเละเหมือนมีชายอายุวัยกลางคนเดินมายืนอยู่ต่อหน้าพร้อมพุดขึ้น
"ข้านั้นรู้สึกดีใจที่เ้าช่วยกำจัดาาของสำนักปีศาจ เเต่เ้า ก็เหมือนพวกมัน เเละเ้าไม่สมควรที่จะมีชีวิตต่อไป "
ชายคนนั้นไม่ตอบโต้ก่อนที่ชายเเก่คนนั้นหั้นหลังกลับเขาได้ใช้วิชายุทธตีตราไว้กลางหน้าอก มันคือสัญลักษณ์ การเนรเทศออกจากประเทศ เเล้วชายเเก่ได้เดินจากไปพร้อมเหล่าทหารชายคนนั้นได้เเต่ยืนพร้อมมองไปบนฟ้าพร้อมบ่นเล้กน้อย
" อากาศมันช่างดีเหลือเกิน "
เเล้วชายคนนั้นได้เดินจากไปอย่างไม่มีวันห้วนกลับจนหลายคนคิดว่าเป็เเค่เื่เหล่า เพราะมันเป็เเค่เื่เหล่าต่อกันมา เเถมมันไม่มีการบันทึกชายคนนี้ลงไปในประวัติศาสตร์เเม้เเต่น้อย จนเวลาผ่านล่วงเลยไปจนมาถึงปัจจุบัน
ร้อยปีต่อมา
การก่อตั้งสำนักได้เเพร่หลายไปทั่วดินเเดนจนทำให้เกิดสำนักเกินสามร้อยสำนัก เวลานี้เหล่าสำนักต่างคนต่างพากันเเย่งศิษย์เข้าสำนักตนบรรยากาศคึกคักเหล่าผู้ฝึกวิชาต่างพากันเลือกสำนักที่ตนเล็งไว้ เเต่จะมีสำนักหนึ่งที่คนมักจะเดินผ่าน
ณ สำนักเก่าสำนักหนึ่ง (ป้าด้านหน้าสำนัก) "รับสมัครศิษย์" ด้านในสำนัก
(ง่วงนอน) "ปีนี้ไม่มีหรอเนี้ย ไอพวกศิษย์บ้านั้น ไหนว่าจะไปหาศิาย์มาให้ข้าไง นี้มันผ่านไปสี่สิบปีเเล้วน่ะโว้ยย" เ้าสำนัก กังจา
ตอนนี้เขานั้นทั้งกวนพื้นไปพร้อมบ่นไปเขานั้นดูยังเด็กเเละตอนนั้นเองเสียงกระดิ่งหน้าประตูสำนักได้ดังขึ้นตอนนั้นเองเขาได้โยนไม้กวนทิ้งเเล้วรีบวิ่งไปนั่งที่เก้าอี้ใกล้บ่อเลี้ยงปลา (ท้ารับประจำสำนัก ทำตัวให้สำกับเป็เ้าสำนัก)
หญิงสาวพร้อมเด้กชายเดินเข้ามาก่อนที่เธอจะใที่เห็นชายวัยเหมือนเธอนั่งหั้นหลังให้เขาดูช่างสง่าสงบนิ่งเเผนหลังเหมือนพึ่งพาได้อย่างเเน่นอนเธอพร้อมเด้กชายทำการเคารพเล้กน้อยกอ่นพูดขึ้น
"สหายข้าเเละน้องชายของอยู่ที่นี้สักพักได้หรือไหม"
ชายที่อยู่ต่อหน้าเธอนิ่งเชยเธอจึงได้เเนะนำตนเองพร้อมน้องชายออกไป
"ข้าคงเสียมารยาทไปที่ไม่ได้เเนะนำตัวเอง นามของข้า กอซอง เเละน้องชาย ข้า เเฮงอุน" (คำนับเล็กน้อย)
(ฮ่าๆๆ ในที่สุดเหล่าลูกศิษย์ที่น่ารักเ่าั้ก็ส่งศิาย์มาให้ข้าเเล้วสิน่ะ(ไม่ได้ฟังอะไรทั้งนั้น)ถ้าเป็อย่างงั้นข้าต้องเเนะนำตัวอย่างเป็ทางการเเล้ว)
กังจาลุกขึ้นพร้อมหั้นหลังมาหากอซอง ก่อนที่เขาจะจะเอิ้นบอกไปนั้นเสียงเเตกของประตูได้ดังขึ้นเเผ่นไม้ขนาดไม่ใหญ่มากได้เข้าปะทะหน้ากังจาเต็มๆก่อนเสียงของคนที่พังประตูจะะโขึ้น
" น้องกอซองเข้าสำนักพวกข้าดีกว่า ไม่ต้องมาลำบากลำบนกับสำนักเน่าๆเเห่งนี้เถอะ ฮ่าๆ" มยองมุน จากสำนัก หมัดเพลิง
เเฮงอุนได้ไปซ้อนด้านหลังกอซองด้วยความกลัวกอซองเองก็เตรียมต่อสู้เพราะเธอก็ไม่มีทางเลือกเเต่ตอนนั้นเองกังจาก็ได้พูดขึ้นพร้อมลังสีอมหิต
"พวกเ้าเป็ผู้ใด!!!!"
จบ ตอนที่ 1 สำนักยาจก