ตอนที่ 3 ชายหนุ่มเมามาย (8)
เมื่อกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งสี่ก็เดินไปตามซอย กระทั่งไปถึงร้านผลไม้รสครอบครัวที่ตั้งอยู่ชั้นหนึ่งของอะพาร์ตเมนต์เล็กๆ
แม่ค้าป๋ายเปิดร้านแต่เช้า ทั้งยังจำเด็กชายที่ปีนข้ามตึกได้อยู่ จึงรีบเรียกเขาเข้าร้าน แล้วหยิบแตงโมเย็นฉ่ำจากตู้เย็นมาให้หนึ่งชิ้น
เสี่ยวเจวี๋ยเอ่ย “ขอบคุณครับคุณน้าป๋าย” แล้วรับแตงโมมา ก่อนจะนั่งบนเก้าอี้ตากแอร์พลางแทะกินไปด้วย หยวนเยี่ยนเตือนว่า เมื่อวานเขาเพิ่งจะท้องเสีย อย่ากินอาหารเย็นจัด แต่หลานชายกลับทำเป็หูทวนลม
หลังสั่งแม่ค้าหั่นแตงโมลูกใหญ่ มาคั้นเป็น้ำผลไม้สามแก้ว กู้ชิงกับหยวนจุนก็นั่งพูดคุยอยู่ใต้ร่มกันแดดหน้าร้าน ความหมายทั้งโดยตรงและโดยอ้อมในคำพูดของเขากำลังสื่อว่า ทั้งที่รู้ว่าเซี่ยเจี่ยนอี้หมายหัวเขาอยู่ แต่กลับพาเสี่ยวเจวี๋ยมาหาที่นี่ แบบนี้มีแต่จะกระตุ้นอาการหวาดระแวงของคนคนนั้นให้หนักกว่าเดิมน่ะสิ
“ผมสั่งคนของผมคอยจับตาดูรอบๆ รวมถึงในซอยเสี่ยวโหลวแล้ว พวกหูตาของเซี่ยเจี่ยนอี้เข้ามาไม่ได้หรอก อีกอย่างผมก็รับปากเสี่ยวเจวี๋ยไว้ด้วยว่าจะพามาเที่ยวที่นี่ตอนสุดสัปดาห์” หยวนจุนเอ่ยปาก
“พามาเที่ยวที่นี่ตอนสุดสัปดาห์งั้นเหรอ” กู้ชิงอึ้งมาก ทำไมตนถึงไม่รู้เื่เลยล่ะ
“ก็อย่างที่คุณว่ามานั่นแหละครับ โดนกักบริเวณตลอดเวลาจะอุดอู้จนป่วยเอา”
“คุณพาเขาไปเที่ยวเล่นที่อื่นก็ได้นี่”
“เขาชอบคุณนี่ครับ อยู่ที่นี่แล้วค่อยดูเหมือนเด็กหน่อย” ระหว่างพูดประโยคนี้ หยวนจุนก็หันไปมองใบหน้าของเขา
จังหวะที่สบตากับชายหนุ่ม สายตาของกู้ชิงก็เคลื่อนไปมองร้านดอกไม้เล็กๆ ฝั่งตรงข้าม
“เพราะผมเป็ต้นเหตุ เซี่ยเจี่ยนอี้ถึงได้หมายหัวคุณ ถ้าคุณ้า ผมจะสะสางความวุ่นวายนี้ให้คุณเอง”
“ไม่ต้องหรอก ผมจะจัดการเื่นี้เองครับ”
แม่ค้าป๋ายคั้นน้ำผลไม้เสร็จก็ยกเข้ามาเสิร์ฟ พวกเขารับไว้พลางบอกขอบคุณ
น้ำผลไม้ผสมน้ำแข็งบดช่างสดชื่นถูกปาก
ส่วนสองอาหลานภายในร้านต่างโต้คารมกัน ต่างฝ่ายต่างไม่ลดละ พอกินแตงโมอิ่ม เด็กชายก็วิ่งออกมาจากร้าน จับมือกู้ชิงพลางยิ้มอย่างอิ่มใจ “คุณอากู้ เราไปเดินที่ย่านถนนคนเดินกันนะครับ”
“เสี่ยวเจวี๋ย พวกเราตกลงกันแล้วไงว่าเที่ยวได้แค่ในซอยเสี่ยวโหลว” หยวนจุนวางแก้วลงแล้วเอ่ยขึ้น
“ก็ได้...” เด็กชายมองอารองพลางหุบยิ้ม เขาจึงเขยิบเข้าไปข้างๆ หูกู้ชิงแล้วเอ่ยเสียงค่อยๆ ว่า “คุณอารองไม่ชอบของกินหวานเลี่ยน เดี๋ยวตอนเที่ยงกับตอนบ่ายเราไปกินของหวานกัน แล้วปล่อยให้เขากินน้ำเปล่าไปคนเดียวดีกว่า”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา กู้ชิงก็เผลอมองหยวนจุนไปที
อีกฝ่ายก็กำลังมองเขาอยู่
เสี่ยวเจวี๋ยคืนรอยยิ้มให้ใบหน้า แล้วดึงเขามาเดินเล่นตามร้านรวงขนาดย่อมต่างๆ ภายในซอยเสี่ยวโหลว
หลังจากเดินออกจากร้านมานั่งข้างๆ พี่รอง หยวนเยี่ยนก็ถามหนึ่งคำถามว่า ที่นี่ห้ามสูบบุหรี่หรือเปล่า เมื่อได้รับคำตอบว่า “ไม่ได้ห้ามสูบบุหรี่” ถึงค่อยหยิบบุหรี่มวนหนึ่งมาใช้ไฟแช็กจุด
“เื่ที่เมืองโบราณ ผมว่ายังไม่จบหรอก” เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาทีหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น ไม่มีใครรู้ดีไปมากกว่าพวกเขาสองพี่น้องหรอกว่า เซี่ยเสียสติมีสันดานอย่างไร
“เ้านั่นคงไปคุยกับเซวียติ้ง มาบีบให้ฉันออกตัว” หยวนจุนตอบ
“ไปคุยกับเซวียติ้งงั้นเหรอ เ้านั่นกับคนตระกูลเซวียคุยกันรู้เื่ั้แ่เมื่อไร” หยวนเยี่ยนข้องใจ
“เซวียติ้งหลอกใช้เ้านั่นมาบังคับให้กู้ชิงเลือกเป็พวกของมัน ส่วนเซี่ยเจี่ยนอี้ก็หลอกใช้เขากลับเพื่อหยั่งเชิงเื่ฉัน” หยวนจุยเอ่ยปาก
“ถ้ามาทรงนี้ เราก็ไม่ควรถลำลึกอีกนะ” หยวนเยี่ยนขมวดคิ้ว
“ปล่อยให้คนตระกูลเซินออกตัวก็ได้นี่” หยวนจุนเอ่ยขึ้น
“คนตระกูลเซินเหรอ...เซินฝานจีไง!” หยวนเยี่ยนพลันหน้าบาน คู่สามีภรรยาที่แต่งกันไปอย่างนั้น สุดท้ายจะต้องมองหน้ากันไม่ติดเพราะกู้ชิงหรือเปล่านะ แต่ก็มีแค่เธอคนเดียวที่ออกหน้าได้ ถึงจะเป็ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด แล้วเซี่ยเจี่ยนอี้ก็จะเลิกหวาดระแวงกู้ชิงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ “เ้าเซวียติ้งนี่ คงต้องบีบให้กู้ชิงเป็พรรคพวกตระกูลเซวียแหงๆ ผมไม่เคยเห็นมันดันทุรังกับใครสักคนขนาดนี้เลย กู้ชิงนี่มีเสน่ห์อะไรกันแน่นะ ถึงทำให้มันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้”
พี่รองก็อีกคน ที่มองว่ากู้ชิงเป็คนไม่ธรรมดาเช่นกัน หรือว่ามีแต่เขาคนเดียวที่ตาถั่ว หรือถ้าเกิดว่ากู้ชิงถอดรูปบ้านๆ ซื่อๆ ทิ้งไปแล้วจะโดดเด่นเหนือใครจริงๆ
หยวนจุนไม่ได้ไขข้อสงสัยให้น้องสาม
บริเวณกลางซอยเสี่ยวโหลว กู้ชิงเดินเล่นกับเสี่ยวเจวี๋ยไปถึงร้านดอกไม้เล็กๆ ศูนย์ดูแลสัตว์เลี้ยง ร้านเครื่องเขียน ร้านหนังสือ ไปถึงร้านขนมและร้านต่างๆ หลังเที่ยวจนพอ ก็เลือกร้านอาหารกลางวันเล็กๆ สไตล์ตะวันตกร้านหนึ่งสำหรับกินมื้อเที่ยง แล้วเจาะจงสั่งอาหารหวานมาเพียบ
เมื่อหยวนจุนกับหยวนเยี่ยนมาถึง ก็เป็อย่างที่เขาว่าไว้จริงๆ หยวนจุนได้แต่ดื่มน้ำเปล่า ไม่จับตะเกียบเลย
่บ่ายเขาก็ใช้ลูกไม้เดียวกัน ปล่อยให้อารองท้องร้องไป
เมื่อพบว่าหลานชายใจจืดใจดำ หยวนเยี่ยนก็คันไม้คันมือ อยากจะจักจี้เขาสักหน่อย
ตกเย็นเสี่ยวเจวี๋ยก็หิ้วผลไม้ถุงโตใบหนึ่งจากร้านแม่ค้าป๋ายกลับบ้านกู้ชิง
หยวนเยี่ยนชะลอฝีเท้าเข้าขนาบกู้ชิง โดยบอกว่าขอบคุณเขามากๆ สำหรับสองวันนี้
กู้ชิงเผยรอยยิ้มมีมารยาทตามเคย แล้วบอกคนเป็อาแท้ๆ ไปว่า ควรจะเอาใจใส่สุขภาพกายและสุขภาพจิตของเด็กน้อยให้มากๆ นะ
หยวนเยี่ยนแยกไม่ออกว่า เขากำลังหลอกด่ากันอยู่หรือเปล่า จึงได้แต่ยิ้มๆ
250
