เมื่อเเมวสาวป่วนหัวใจพ่อมดหนุ่ม

"ไอทามม"เมสหันไปคว้าคอเสื้อทามเมอร์ดังหมับ เเล้วชี้ป้ายร้านค้าพลางตะโกนใส่หน้าเจ้าเพื่อนตัวดีว่า"นี่มันร้านขายชุดว่ายน้ำไม่ใช่เรอะ!" ใช่เเล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่หน้าร้านขายชุดว่ายน้ำสำหรับผู้หญิง มีชุดว่ายน้ำมากมายหลายแบบทั้งวันพีซเเละทูพีซ ชุดว่ายน้ำสำหรับเล่นกีฬา ชุดว่ายในหน้าร้อน เเต่ที่ถูกใจเขามากที่สุดคงเป็นชุดที่มีกระโปงพริ้วๆตัวนั้น ถ้าฮินะได้ใส่คงน่ารักดี.... เฮ้ยยย!! ไม่ใช่ละ นี่เขากำลังหาเสื้อผ้าธรรมดาให้ฮินะใส่อยู่นะ! เสื้อผ้าธรรมดาน่ะเข้าใจม้ายยย ส่วนทางด้านคู่แฝดนั้นก็ได้เเต่ยืนเงียบๆมองเพื่อนของเขากำลังสู้กับความคิดฝ่ายอธรรมของตัวเอง ทามเมอร์เเละเทรย์เวอร์หันมาสบตากันอย่างรู้ความหมายเเล้วพวกเขาก็แอบย่องเข้าไปในร้านเพื่อดูว่าร่างบางเป็นอย่างไรบ้าง เมื่อเห็นว่าเจ้าพวกตัวเเสบหายไปเเล้วเมสก็เดินตามเข้าไปทันที "ตัวนี้ๆฮินะอยากลองตัวนี้"ฮินะกระโดดอย่างร่าเริงเข้าไปหาพนักงานที่เป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายก็ไม่เชิง พนักงานคนนั้นมีรูปร่างกำยำสมชายชาตรีเเต่ชุดพนักงานสีชมพูหวานเเหววนั้นช่างดูขัดตายิ่งนัก "อุ๊ย ได้จ้ะเดียวเจ๊พาไปห้องลองชุดนะ"ว่าเเล้วพนักงานคนนั้นก็นำทางร่างบางไป เป็นเวลาเดียวกับที่คู่แฝดเเละเมสเดินเข้ามาพอดี สายตาที่มองมาของพนักงานในร้านทำเอาสามหนุ่มขนลุกซู่ เมื่อมองไปทางไหนก็ไม่เห็นร่างบางสามหนุ่มจึงหันหน้าเข้าหากัน พวกเขายกมือขึ้นมาคนละข้างเเล้วจากนั้นก็...!   พรึบ! "ฟู่ว~"เมสเเละเทรย์เวอร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก กลับเป็นทามเมอร์ที่ทำหน้าเหมือนเห็นผี   "โชคดีไอน้องกลับมาอย่างปลอดภัยล่ะ"เทรย์เวอร์ตบหลังน้องชายตัวเองเบาๆเป็นการให้กำลังใจ ทามเมอร์ที่เป่ายิ้งฉุบเเพ้(?)นั้นได้เเต่น้ำตาไหลพราก เขาทำใจอยู่นานก่อนจะเดินเข้าไปถามพนักงานที่ดูจะปลอดภัยต่อร่างกายของเขามากที่สุด "เอ่อ...เห็นเด็กผู้ญิงตัวเล็กๆผ่านมาทางนี้มั้ยครับ"ทามเมอร์ยิ้มให้พนักงานอย่างเป็นมิตร เเต่มันดูบิดเบี้ยวยังไงชอบกล พอพนักงานเห็นชายรูปหล่อเข้ามาทักก็ทำเป็นตบเข้าที่ก้นของร่างสูงเล่นเอาอีกฝ่ายสะดุ้งถอยกรูดออกมา ขนเเขนลุกชันไปทั้งตัว "อ้อ เห็นเดินเข้าไปลองชุดข้างในน่ะจ่ะ พอรูปหล่อ~ "ว่าเเล้วก็ส่งจูบมาให้ทามเมอร์ทำเอาชายหนุ่มหลบฟุบทันที โดยมีอีกฟากนึงเป็นภาพของสองหนุ่มเมสเเละเทรย์เวอร์ที่กำลังกลั้นขำชี้มาทางชายหนุ่มผู้โชคร้าย   เมื่อสามหนุ่มเข้ามาด้านในสุดของในร้าน ร่างเล็กในชุดบิกินี่สีดำก็วิ่งเข้ามากอดเมสทันที ด้วยความตื่นเต้นกับชุดใหม่หรืออะไรก็ไม่อาจรู้ได้ ร่างเล็กไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้เผลอเอาหน้าอกใหญ่ไปถูไถกับหน้าท้องเเข็งของร่างสูงเล่นเอาเมสเเทบน็อคไปในยกเเรก "เมสๆ ฮินะเอาตัวนี้นะ เอาตัวนี้"ฮินะเด้งไม่หยุด เมสที่เงยหน้าขึ้นสูงพยายามไม่ก้มมองร่างเล็กซึ่งการทำเช่นนั้นก็เหมือนเป็นการห้ามเลือดไปในตัว เเม้จะรู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มที่หน้าท้องของตัวเองก็ตาม   ทามเมอร์เห็นเเล้วก็ยิ้มเเหย่ ส่วนเทรเวอร์นั้นมีน้ำใจ(?)ช่วยดันหลังของฮินะเข้าไปเเนบชิดกับเพื่อนของเขามากกว่านี้ ส่งผลให้เนื้อนุ่มๆนั้นบดเบียนหน้าท้องเเข็งมากขึ้น "ไอเทรย์!"ไอเพื่อนชั่ว! เมสเอียงคอมาจ้องเพื่อนไม่รักดีตาเขียวปั๊ด เเต่คนโดนดุไม่สำนึกกลับยิ้มกุ้มกิ่ม เเล้วดันร่างบางเข้าไปซ้ำๆ เมสเเทบพูดไม่เป็นภาษาเขาอยากดันร่างฮินะออกเเทบขาดใจเเต่ก็กลัวฮินะจะเจ็บเพราะถูกไอเพื่อนเวรกดหลังไว้อย่างนั้น ฮินะนั้นหยุดดิ้นไปนานเเล้ว เธอมองหน้าสองหนุ่มสลับกันพลางสงสัยว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่ สุดท้ายร่างบางก็ขยับตัวออกมาเองซึ่งเทรย์เวอร์ก็ยอมปล่อยหลังของเธอง่ายๆ เมื่อหลุดพ้นจากความเป็นความตาย(?)มาเเล้ว เมสก็หันไปคาดโทษเจ้าเพื่อนไม่รักดีจากนั้นก็บอกให้ฮินะไปเปลี่ยนชุดพวกเขาจะไปร้านอื่นกัน "ไม่เอา ฮินะอยากได้ตัวนี้"เเต่หญิงสาวงอเเงไม่ยอมเปลี่ยนชุดง่ายๆ เมสถอนหายใจเฮือก มองชุดว่ายน้ำที่ฮินะเลือก มันคือชุดวันพีซสีดำที่ช่วงอกเป็นรูปหัวใจถูกแหวกลึกจนเนื้ออวบอิ่มล้นทะลักออกมาทำเอาคนมองถึงกับสะท้านไปทั้งตัว ไล่ลงมาถึงช่วงเอวนั้นถูกตัดเป็นรูเว้าทั้งสองข้างเผยให้เห็นเอวบางขาวเนียน เเม้จะดูเซ็กซี่ดีเเต่มันไม่ใช่รสนิยมเขา..เอ้ย! ไม่ชอบใจเขาเท่าไหร่ ถึงจะได้เล่นน้ำหรือไม่ก็ตามเขาก็ไม่อยากให้เธอเผยเนื้อหนังมากขนาดนี้ "ตัวนี้ไม่ได้ไปหาตัวอื่น"เมสพูดเสียงเเข็งเเต่ดูเหมือนร่างเล็กจะไม่ยอม "เอาน่าใจเย็นก่อนสิเมส ฮินะเป็นเเมวปีศาจนะนายก็รู้ๆอยู่เธออาจจะชอบเสื้อแบบนี้ก็ได้"เทรย์เวอร์ลองไกล่เกลี่ยให้เมื่อเห็นร่างบางทำท่าจะร้องไห้ออกมา เเละเป็นจริงอย่างที่เขาพูดเเมวปีศาจนั้นมีร่างกายเป็นอาวุธ กลิ่นหอมบางอย่างที่ลอยออกมาจากผิวหนังจะกระตุ้นให้มนุษย์เพศชายเกิดอารมณ์ได้ง่าย ดังนั้นเเมวปีศาจจึงนิยมเปิดเผยเนื้อหนังมากเป็นพิเศษ เเต่ถึงจะรู้อย่างนั้นเมสก็ยังไม่ชอบใจอยู่ดี เขามองหาชุดตัวใหม่ให้ฮินะ ถ้าร่างเล็กอยากได้ชุดว่ายน้ำอย่างน้อยก็ต้องเอาตัวอื่น เเละเเล้วสายตาคมก็สะดุดเข้ากับชุดวันพีซสีฟ้าที่ถูกเเต้มด้วยสีเขียวอ่อนตัวหนึ่ง ชุดตัวนั้นเป็นเเบบสายเดียวคล้องคอ ดูจากลักษณะเเล้ว กระโปรงพริ้วๆนั่นคงปิดขาอ่อนของร่างบางได้มากทีเดียว ว่าเเล้วเมสก็เดินเข้าไปหยิบชุดตัวนั้นที่เเขวนอยู่บนตะข่ายเหล็กลงมา ทำเอาสองคู่แฝดอดเเปลกใจไม่ได้ "ตัวนี้เป็นไง"เมสยื่นชุดที่เขาเลือกให้ฮินะดู"ข้าเลือกให้เลยนะ"เมสรู้นิสัยของร่างเล็กดีว่าติดเขาเเจขนาดไหน ถ้าเป็นของที่เขาเลือกให้เธอคงไม่ปฏิเสธเเน่   ซึ่งเป็นอย่างที่ชายหนุ่มคิด ดวงตาคู่สวยของฮินะเปร่งประกายระยิยระยับ เธอมองร่างสูงแบบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง"เมสเลือกให้ฮินะจริงๆหรอ"ราวกับกลัวว่าเธอเเค่ฝันไปร่างเล็กจึงเอ่ยถามอีกครั้ง ชายหนุ่มเห็นหน้าตาน่ารักนั้นเเล้วก็เสมองไปทางอื่น "ใช่"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่ยิ้มกว้างออกมา ฮินะรับชุดที่ชายหนุ่มเลือกให้เเล้ววิ่งเข้าไปในห้องลองเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนชุดให้เมสดู ทางเมสนั้นคิดจะเลือกเสื้อผ้าเเล้วจ่ายเงินเลยเพราะอยากไปดูเสื้อร้านอื่นให้ฮินะเเล้ว เเต่เห็นท่าทางดีใจขนาดนั้นก็อดปล่อยไปไม่ได้ "ข้าเลือกให้เจ้าเลยนะฮินะ"เสียงเทรย์เวอร์ที่ดัดให้เข้มขึ้นพูดกับทามเมอร์ซึ่งกำลังถือชุดว่ายน้ำอยู่ "จริงหรอเมส ฮินะรักเมสจังเลย~"ว่าเเล้วสองคู่เเฝดก็วิ่งเข้ามากอดกันอย่างรักใคร่ ก่อนจะกระโดดเเยกกันไปคนละทางเมื่อมีไม้เเขวนเสื้อปริศนาถูกซัดมา   ในตอนนั้นเองร่างเล็กๆก็วิ่งออกมาจากห้องลองชุด เธอกางเเขนให้เมสดูชุดที่ใส่ ใบหน้าหวานเเต้มด้วยรอยยิ้มกว้าง อย่างที่คิดชุดนี้เหมาะกับฮินะจริงๆ เมสพยักหน้าอย่างพอใจเเล้วหันไปบอกพนักงานว่า "เอาตัวนี้ครับ เเล้วก็ช่วยตัดรูวงกลมขนาดเท่านี้ที่บั้นท้ายให้เธอด้วยนะครับ"เมสหยิบฝาขวดรูปวงกลมขนาดกว้างเท่าหางฮินะพอดีออกมาจากกระเป๋าเเล้วยื่นให้พนักงงาน พนักงานหญิง(ไม่เเท้)เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็กรี๊ดกร๊าดกันเเล้วก็พาตัวฮินะไปตามคำสั่งที่ร่างสูงบอก ทางฝ่ายเมสนั้นก็ได้เเต่ขมวดคิ้วมุ่น เขาหันไปเลิกคิ้วให้เพื่อนทั้งสองเป็นการถามว่าเขาทำอะไรผิด "โห เเกนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ ฮ่าๆๆ"เทรย์เวอร์กับทามเมอร์เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนของเขาคนละปาบเเล้วก็เดินขำกันออกไปหน้าร้าน ปล่อยร่างสูงที่ยืนงงไว้ตามลำพัง เมื่อชำระเงินเเละรับของเสร็จสามหนุ่มเเละหนึ่งเเมวก็เดินหาร้านไปตามถนน ในอ้อมเเขนของฮินะกอดถุงเสื้อผ้าไว้ เธอเดินยิ้มอยู่ข้างเจ้าของอย่างร่าเริงโดยมีคู่เเฝดมองยิ้มๆอยู่อีกข้าง   "มีความสุขน่าดูเลยนะฮินะ"เทรย์เวอร์ยิ้มเอ็นดูมือหนาลูบหัวร่างเล็กเบาๆเเล้วก็ต้องชักกลับเมื่อเจอรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากเจ้าของของฮินะ "อื้อ! ฮินะมีความสุขที่สุดเลย"ฮินะหัวเราะเสียงใสราวกับมีดอกไม้เบ่งบานอยู่รอบๆ ทำเอาเทรย์เวอร์อยากเข้าไปกอดฟัดหลายๆรอบถ้าไม่ติดพญายมราชที่ยืนคุมอยู่ เเละเเล้วฮินะก็เหลือบไปเห็นมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังอุ้มสุนัขพุดเดิ้ลพลางมองของที่ขายตามตลาดไปด้วย ภาพนั้นทำให้ร่างบางนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เธอดึงชายเสื้อของเมสเพื่อเรียกร่างสูง"เมสๆ ฮินะอยากได้ปลอกคอด้วย" "หา?"ร่างสูงไม่เข้าใจ เธอจะเอาปลอกคอไปทำอะไร "ก็คุณสุนัขบอกว่าปลอกคอเอาไว้ใช้เเสดงความเป็นเจ้าของนี่ ถ้าเมสใส่ให้ฮินะเเปลว่าฮินะเป็นของเมสใช่มั้ย" "อู้ววว~"อีกเช่นเคย สองเเฝดเเสร้งปิดปาก ทำท่าตกใจกับเรื่องที่ฮินะพูดเเล้วก็มองร่างสูงเหมือนรอคอยคำตอบ ส่วนเมสนั้นคิ้วกระตุกทำเป็นไม่สนใจสองเเฝดนรกนั่น เขาบอกฮินะว่าของแบบนั้นไม่จำเป็นจะซื้อไปทำไม เเต่ก็โดนร่างเล็กตอบกลับมาว่า "ฮินะไม่ใช่ของเมสหรอ"ฮินะทำหน้าเศร้ามองร่างสูงที่พูดอะไรไม่ออก ไม่นานเมสก็ตอบเสียงเเข็งว่า "ไม่ใช่ ตอนนี้ข้ากำลังหาวิธีลบพันธสัญญาอยู่ ถึงจะมีความเป็นไปได้น้อยมากเเต่อีกไม่นานเจ้าก็คงออกไปจากชีวิตข้าสักที"เมสกอดอกพูดอย่างโหดร้าย เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าๆของร่างบางเเล้วเขาก็หันหน้าไปทางอื่นทำเป็นไม่สนใจ ร่างสูงได้ลองศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับการเเก้พันธสัญญามาเเล้วเเละก็ได้คำตอบจากเพื่อนที่อยู่เเดนไกลว่า 'เเม้พันธสัญญากับปีศาจจะลบล้างไม่ได้ก็จริงเเต่มันสามารถถ่ายโอนไปให้คนอื่นได้' เขาต้องการเเค่เวลาในการหาข้อมูลเพิ่มเติมเเละคนที่จะโอนพันธะให้ คงมีพ่อมดมากมายที่ต้องการตัวยัยนี่อยู่เเล้ว เเค่หาคนดีๆที่ไว้ใจได้ก็พอ เเต่ถึงอย่างนั้น เขาจะผลักไสฮินะไปให้คนอื่นได้จริงๆหรอ... "เมส..."ฮินะเอ่ยเสียงอ้อนวอน ดวงตาสีไพลินสั่นระริกอย่างเจ็บปวดกับคำพูดของคนที่เธอรัก ทางคู่แฝดนั้นก็ได้เเต่ยืนเงียบๆมองร่างเล็กด้วยความสงสารอย่างสุดหัวใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวพันกับอนาคตของคนทั้งสองไปชั่วชีวิต พวกเขาจะทำเป็นเล่นๆไม่ได้ เมื่อไม่มีเสียงโห่เเซวของคู่แฝด บรรยากาศที่น่าอึดอัดก็ปกคลุมไปทั่ว เเต่ไม่นานก็ถูกทำลายลงเดียวเสียงห้าวๆที่ดังขึ้นมา "ขอโทษนะฮ้า"เป็นพนักงานจากร้านขายชุดว่ายน้ำนั่นเอง ในมือหนาที่เต็มไปด้วยขนของพนักงานคนนั้นถือใบเสร็จไว้"พอดีทางร้านคิดเงินเกินน่ะฮ่า เจ้าของร้านฝากมาบอกว่าจะคืนเงินเเละเเถมชุดให้เป็นการไถ่โทษฮ่า ดังนั้นขอเชิญน้องตัวเล็กไปเลือกเสื้อผ้าอีกชุดที่ร้านได้เลยนะฮ้า"เมื่อได้ยินพนักงานพูดอย่างนั้นเทรย์เวอร์เเละทามเมอร์ก็รอบส่งสายตากัน "เออ.."เมสคิดจะปฏิเสธเพราะเขายังมีธุระต้องไปทำอีกไม่อยากเสียเวลากลับไป เเต่อยู่ๆคู่เเฝดก็โผงขึ้นมาว่า "ได้เลยครับ!"พวกเขาเข้าไปยืนข้างฮินะที่ทำหน้าเศร้าคนละฝั่ง"เเต่ตอนนี้น้องของเรากำลังเสียใจกับผู้ชายเลวๆคนนึงอยู่น่ะครับ ถ้าน้องทำใจได้เเล้วเดี๋ยวพวกเราตามไปนะครับ"เทรย์เวอร์กระเเทกเสียงหนักๆใส่ใครบางคน จนผู้ชายเลวๆคนนั้นถึงกับสะอึก เมื่อพนักงานเดินกลับไปเมสก็เข้ามาถามคู่แฝดด้วยเสียงหงุดหงิด "พวกเเกจะทำอะไรกันเเน่"เขากอดอกมองสองเเฝดอย่างหงุดหงิด "ก็ไปเอาเงินคืนให้เเกไงเงินทองเป็นของมีค่านะเฟ้ย อีกอย่างพนักงานก็บอกว่าจะเเถมเสื้อให้อีกตัวด้วย ฮินะก็อยากได้เสื้อสีดำตัวนั้นใช่มั๊ย"เทรย์เวอร์ก้มลงถามร่างบาง ฮินะดูลังเลนิดหน่อยถึงเธอจะชอบชุดตัวนั้นมากเเต่เมสดูไม่ชอบใจเท่าไหร่ '...อีกไม่นานเจ้าก็คงออกไปจากชีวิตข้าสักที'   เเต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่ร่างสูงพูดเมื่อกี้เเล้ว ร่างบางก็ทำเเก้มป่องเเล้วก็เดินเข้าไปกอดเทรย์เวอร์ไว้ "ฮินะอยากได้เสื้อตัวนั้น เทรย์พาฮินะไปหน่อย"ฮินะอ้อน ทำเอาเทรย์เวอร์สะดุ้งโหยง เหงื่อเเตกพลักๆเขาหันไปมองเพื่อนตัวเองที่เริ่มเเผ่รังสีฆ่าฟันออกมาเเล้ว "ไม่ต้อง! ข้ามีงานต้องไปทำอีก อย่าเสียเวลากับเรื่องไร้สาระได้มั้ย!"เมสพูดด้วยความโมโห เทรย์เวอร์กลืนน้ำลายอึก จากที่น่ากลัวอยู่เเล้วพอเห็นฮินะทำอย่างนั้น เพื่อนของเขาก็ทวีความน่ากลัวเข้าไปอีกเป็นร้อยเท่าพันเท่า "ฮินะ เดี๋ยวข้าพาไปซื้อเสื้อนะ ปล่อยข้าก่อนเถอะ"เทรย์เวอร์เเตะเเขนฮินะเบาๆ เขารู้สึกโล่งใจที่ฮินะยอมปล่อยง่ายๆไม่งั้นหัวเขาคงหลุดออกจากบ่าเป็นเเน่ "งั้นเอาอย่างงี้มั้ย เเกไปจัดการธุระของเเก ส่วนพวกเราจะพาฮินะไปซื้อเสื้อเเล้วก็พาไปดูร้านอื่นด้วย เป็นไง เเกจะได้ไม่เสียเวลาเเถมงานก็เสร็จ"ทามเมอร์เสนอเมื่อเห็นเมสเริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาเเล้ว ถึงจะอยู่ในร่างนี้เเต่พอเป็นเรื่องของฮินะไม่ว่าร่างไหนก็อารมณ์ร้อนพอๆกัน ทางเมสไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ที่ต้องเเยกกับฮินะ เเต่เมื่อเถียงไม่ได้เขาก็ยอมตกลง "หึ"เมสใช้สายตาดุๆมองฮินะ เเล้วเขาก็หันหลังเดินไปโดยไม่หันกลับมามองฮินะอีกเลย "ฮื่อ เทรย์ เมสใจร้าย"เมื่อเห็นอย่างนั้นร่างเล็กก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร่างสูงเดินไปโดยไม่สนใจเธอเลย มือเล็กๆปาดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดเห็นเเล้วช่างน่าสงสารจับใจ "โอ๋ๆ ไม่ร้องนะฮินะ ถ้าจัดการเรื่องเสื้อผ้าเสร็จเเล้วเดียวพวกข้าพาไปซื้อขนมนะ"เทรย์เวอร์ลูบหัวร่างบาง เขาคิดจะอุ้มเธอมาปลอบแบบเด็กๆเเต่ก็นึกได้ว่าถึงฮินะจะยังเด็กในฐานะของเเมวปีศาจ เเต่เธอมีร่างมนุษย์เป็นหญิงสาวเต็มวัย ความคิดนั้นจึงต้องปัดทิ้งไป อีกอย่างเขาก็ไม่อยากหัวขาดตอนนี้ถ้าเพื่อนของเขามารู้เข้าว่าเขาทำอะไรกับฮินะของมันบ้าง

"นี่ฮ้าเงินที่คิดเกินไป ขอโทษด้วยนะคะ"พนักงานร้านยื่นเงินคืนให้ทามเมอร์เเล้วก็ก้มหัวขอโทษไม่หยุด เมื่อเห็นคนหล่อยิ้มเเหย่ๆไม่ว่าอะไร พนักงานคนนั้นก็เสนอขึ้นว่า"ถ้ายังไงชดใช้ด้วยร่างกายของดิฉันก็ได้นะฮ๋า"ว่าเเล้วพนักงานสาวร่างยักษ์ก็เปิดไหล่โชกล้ามเป็นมัดๆ "ไม่เป็นไรครับ"ทามเมอร์หน้าซีดรีบเดินไปหาพี่ชายตัวเองที่กำลังเลือกชุดอยู่กับร่างเล็กทันที "ไม่อยากได้ตัวนี้เเล้วหรอ"เทรย์เวอร์หยิบชุดว่ายน้ำสีดำที่ฮินะเคยใส่ขึ้นมา ทั้งที่เห็นเธอชอบขนาดนั้นเเต่ร่างเล็กกลับส่ายหน้าไม่เอา ฮินะที่กุมมือไว้กลางลำตัวมีสีหน้าสลดลง ขอบตาเเดงเพราะเพิ่งร้องไห้มาดูเหมือนตอนนี้จะมีน้ำตาคลออีกเเล้ว"ก็เมสไม่ชอบนี่นา..."ร่างบางพูดเสียงเศร้า ท่าทางเช่นนั้นช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน เพื่อนเอ๋ย ทำไมเเกถึงน่าอิจฉาขนาดนี้นะ เทรย์เวอร์นึกในใจ รู้สึกเสียดายที่คนน่ารักอย่างนี้ดันไปชอบคนใจดำอย่างเพื่อนเขา"งั้นฮินะเลือกตัวอื่นก็ได้นะ"เทรย์เวอร์บอก "อื้อ"ฮินะพยักหน้า เธอดูชุดไปเรื่อยๆจนเห็นตัวที่เมสน่าจะชอบก็ชี้ให้เทรย์เวอร์ดู เทรย์เวอร์ยื่นชุดให้พนักงานเพื่อจะใส่รวมกับชุดที่ซื้อไป เเต่อยู่ๆพนักงานร่างยักษ์ก็ถามขึ้นว่า"ไม่ลองชุดดูก่อนหรอฮ้า"พนักงานส่งยิ้มมาให้โดยไม่มีท่าทางคุกคามพวกหนุ่มๆเหมือนเช่นเคย เห็นอย่างนั้นเทรย์เวอร์ก็ตอบรับเเล้วพนักงานก็พาร่างฮินะเข้าไปในห้องลองชุด "เป็นไงบ้าง"เทรย์เวอร์กระซิบถามน้องชายของเขาที่เพิ่งเดินเข้ามา ทามเมอร์ส่ายหน้า "ตอนนี้ยังไม่มีอะไรผิดปกติ เเต่ข้าคิดว่าพวกมันคงเริ่่มเคลื่อนไหวเเล้ว"ทามเมอร์ตอบ เมื่อสักครู่เขาได้ไปเดินสำรวจรอบๆร้านมาเเล้วไม่พบช่องทางอะไรที่ใช้สำหรับลอดผ่านเลย"เเล้วติดต่อสกายรึยัง"เมื่อนึกเรื่องสำคัญได้ทามเมอร์ก็ถามขึ้น "เรียบร้อย เเต่เรื่องนั้นข้าไม่ห่วงเท่าไหร่ ข้าเป็นห่วงฮินะมากกว่า"เทรย์เวอร์มองไปยังทางเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ร่างเล็กเดินหายเข้าไปนานเเล้ว ทางด้านฮินะนั้นตอนนี้กำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่ เธอนอนตัวสั่นอยู่บนพื้นปูนเเละรอบๆข้างก็มีผู้ชายร่างใหญ่ห้าหกคนกำลังยืนล้อมเธออยู่ ร่างบางอยู่ในชุดว่ายน้ำเกาะอกสีน้ำเงินที่หากกระตุกเพียงนิดเดียวก็อาจจะหลุดออกมาหมดได้ ถ้าฮินะไม่ใช้เเขนเล็กๆปิดหน้าอกของตัวเองไว้เธอคงอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเป็นเเน่   "เอาล่ะสาวน้อย ยกเเขนขึ้นหน่อยสิ แบบนี้กล้องจะถ่ายหน้าอกงามๆนั่นได้ยังไงเล่า"เป็นเสียงของพนักงานสาวร่างยักษ์ที่พาฮินะมาลองเสื้อนั่นเอง ในมือของเขาถือกล้องถ่ายรูปไว้ เเละมืออีกข้างกำลังบังคับฮินะให้เอาเเขนออกจากหน้าอกของเธอ ฮินะมองมนุษย์คนนั้น เธอพยายามเปิดใจให้มนุษย์อย่างที่คุณสุนัขบอกเเล้ว เธอสามารถเดินตามพี่พนักงานคนนี้มาได้โดยไม่กลัวเลย เเต่หลังจากที่เธอเปลี่ยนชุดเสร็จพนักงานคนนั้นก็ผลักเธอเข้ามาในหลุมที่ถูกปิดไว้ด้วยโปสเตอร์หนังซึ่งอยู่ในห้องลองชุด เเละลากเธอลงมาในห้องทึบๆเเบบนี้ เธอไม่ได้กลัวสายตาโลมเลียเหล่านั้นเลย เพราะเธอเห็นมาจนชินชาเเล้ว เเต่ที่เธอเสียใจที่สุดคือความไว้ใจของเธอมอบให้มนุษย์คนนีี้ได้ถูกทำลายไปอย่างไม่ใยดี สุดท้าย...พวกมนุษย์ก็ไว้ใจไม่ได้ ดวงตาสีไพลินของฮินะว่างเปล่ามองดูเล่ามนุษย์มากตันหาที่ลูบไล้ร่างกายของเธอไม่หยุด หากเมสมาเห็นเข้าจะต้องไม่เชื่อเเน่ๆว่าร่างบางสามารถทำสีหน้าเช่นนี้ได้ เเต่เมื่อนึกถึงคนที่เธอรักเเววตาหม่นเเสงของร่างบางก็กลับมามีประกายอีกครั้ง ไม่สิ เธอจะอยู่เฉยๆให้พวกเขาทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้ ร่างกายนี้เป็นของเมส พวกเขาไม่มีสิทธิ์มาเเตะต้องร่างกายของฮินะ   ว่าเเล้วฮินะก็กัดมือใหญ่ที่เเตะตัวเธออยู่จนจมเขี้ยว พนักงานร่างยักษ์ที่ถือกล้องอัดวิดีโอคนนั้นร้องลั่น เขาโกรธจัดจนตบหน้าร่างเล็กเกิดเสียงดังลั่น เลือดสีเเดงไหลซึมออกมาจากมุมปากของร่างเล็ก ฮินะน้ำตาไหลเป็นสายด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามคลานหนีจากกลุ่มคนที่โหดร้ายเหล่านี้เเต่ถูกมือหยาบกระด้างของพนักงานคนนั้นกระชากให้กลับมา ฮินะร้องไห้ไม่หยุดเธอพยายามสะบัดเเขนนั่นออก "หน็อย นังนี่! เห็นเเบบนั้นเเต่ฤทธิ์เยอะนักนะ"พนักงานร่างยักษ์ชี้หน้าคาดโทษร่างบางที่ทำให้มือเขาเลือดออก"เฮ้ย! ไปเอายามาดิ๊! ดูสิว่าหลังโดนยาไปเเล้วยังจะดิ้นได้แบบนี้รึป่าว"เขาหันไปตะโกนบอกลูกน้องตัวเองเเล้วหันมาพูดประโยคหลังกับร่างบาง   ฝ่ายฮินะนั้นเเทบกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นชายคนหนึ่งเดินถือเข็มฉีดยามาทางเธอ ในหลอดเเก้วสีใสนั้นสะท้อนใบหน้าหวาดผวาของร่างบาง ฮินะพยายามดิ้นให้หลุดจากมือใหญ่ที่ล็อคเเขนเธอไว้กับพื้น เเต่ไม่ว่าจะดิ้นเท่าไหร่เธอก็ไม่สามารถหลุดจากมือที่เหมือนครีมเหล็กนี้ได้ "เอาล่ะ อดทนหน่อยนะ เดียวเธอก็จะได้รู้สึกดีเเล้ว หึหึ"พนักงานคนนั้นบอกขณะจับต้นเเขนเธอไว้เพื่อให้ลูกน้องของเขาฉีดยาให้เธอได้สะดวก "ไม่...ไม่"ฮินะส่ายหน้าด้วยความกลัว น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างน่าสงสาร ร่างบางสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ เข็มนั้นกำลังจะฉีดเข้ามา ร่างบางจึงหลับตาเเน่น ช่วยด้วย!! ปัง! "หยุดนะ! นี่ตำรวจว่างทุกอย่างลงเเล้วยกมือขึ้น!"เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ผลักประตูเข้ามา ชายคนนั้นอยู่ในชุดเครื่องเเบบตำรวจ มือข้างนึงถือปืนชี้ขึ้นฟ้า ตรงปลายกระบอกยังเหลือร่องรอยควันจากการใช้ "เวรเอ๊ย"พนักงานชายซึ่งเป็นหัวหน้าเเก๊งสบถเมื่อเห็นตำรวจมาพบเข้า ทุกคนในห้องนี้ต่างวางอุปกรณ์ทั้งหมดลงเเล้วก็ยกมือขึ้นสูง ห้องใต้ดินเเห่งนี้เป็นเเหล่งกบดานที่พวกเขาเพิ่งสร้างใหม่ไม่คิดว่าพวกตำรวจจะหาเจอได้เร็วขนาดนี้ ขณะที่เหล่าผู้ร้ายกำลังเครียดกันอยู่ ตำรวจคนนั้นก็วิ่งเข้าไปหาร่างบางหวังจะเช็คว่าได้รับบาดเจ็บอะไรรึเปล่า เเต่ก่อนที่จะไปถึง เท้าเจ้ากรรมก็สะดุดเข้ากับหลุมเล็กๆบนพื้นปูน ทำให้ร่างสูงล้มหน้าคว่ำเเละปืนก็กระเด็นไปทางหัวหน้าเเก๊งพอดี "..."ห้องตกอยู่ในความสงบ ตำรวจคนนั้นลุกขึ้นมาเเละนึกได้อยู่คำเดียวว่า'ซวยเเล้ว' "ฮ่าๆๆ วันนี้ช่างโชคดีเหลือเกิน ลาก่อนล่ะ ไอตำรวจหน้าโง่"ชายหนุ่มร่างใหญ่เก็บปืนเเล้วหันปากกระบอกไปทางตำรวจผู้โชคร้าย เเต่ยังไม่ทันได้ลั่นไกปืนเสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากข้างบน "ลูกพี่ครับ พวกเรารีบหนีกันเถอะครับ"ลูกน้องคนนึงพูดขึ้น ตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องใต้ดิน ถึงทางหนีฉุกเฉินจะอยู่ในห้องถัดไปเเต่ปากทางออกคือประตูหลังร้าน หากพวกเขายังไม่รีบหนีกันเเบบนี้ เมื่อตำรวจล้อมร้านค้าไว้หมดพวกเขาทุกคนต้องถูกจับเเน่ หัวหน้ากลุ่มสบถอย่างหัวเสีย สั่งให้ลูกน้องรีบเก็บของเตรียมตัวหนีได้เเล้ว พวกผู้ร้ายวิ่งไปทางช่องทางลับที่อยู่อีกฟากนึงของห้องเเล้วหัวหน้ากลุ่มก็ยิงคานที่เป็นเสาค้ำห้องใต้ดินนี้ไว้ ส่งผลให้เพดานห้องถล่มลงมา ซึ่งเป็นบริเวณที่ร่างบางนั่งอยู่พอดี! พรึบ! ฮินะรู้สึกเหมือนถูกผลักให้นอนราบกับพื้น ร่างของใครบางคนเข้ามารับเพดานที่ตกลงมาไว้เเทนเธอ ร่างเล็กมองตำรวจคนนั้นที่คล่อมร่างของเธอไว้ บริเวณศรีษะของเขามีเลือดสีข้นไหลออกมา "ท่าน..."ฮินะไม่เข้าใจว่าทำไมมนุษย์คนนี้ถึงเข้ามาช่วยเธอ พวกเขาเป็นพวกที่โหดร้ายไม่ใช่หรอ "อูย เป็นอะไรรึป่าว เธอไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย"ชายคนนั้นกุมหัวตัวเอง เขาลุกออกมาจากร่างบางเพื่อให้เธอหายใจได้สะดวก เมื่อเห็นร่างบางไม่ได้บาดเจ็บอะไรนอกจากรอยเเผลที่ถูกพวกนั้นทำร้าย เขาก็ถอดเสื้อคลุมออกมาสวมให้เธอเพราะตอนนี้หญิงสาวเเทบจะไม่ได้ใส่อะไรเลย เสร็จเเล้วชายหนุ่มก็มองไปรอบๆห้อง ใบหน้าของเขาดูเครียดขึ้นมา เพราะเพดานถล่มลงมาทำให้พวกเขาถูกขังไว้ในห้องใต้ดินเเห่งนี้ ทางที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาถูกปิดตายไปเเล้วเช่นเดียวกับทางที่พวกผู้ร้ายใช้หนี "ท่านเป็นอะไรรึป่าว"ฮินะถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเลือดที่ศรีษะของร่างสูงยังไหลไม่หยุดเเละนั่นก็เป็นเเผลที่เกิดจากเธอ "อา..ไม่ต้องห่วงครับ แผลเเค่นี้เอง ตอนนี้พวกเราหาทางออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะครับ"ชายหนุ่มพูดอย่างนุ่มนวล โชคดีที่เธอไม่ได้หวาดกลัวกับสถานการณ์ในตอนนี้ ไม่สิ ดูจากการจ้องเขาตาเเป๋วเเล้วเธอคงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น อยู่ๆฮินะก็คลานเข้าไปหาชายหนุ่ม เธอใช้มือทั้งสองข้างค้ำไหล่เเกร่งของเขาเเล้วยื่นหน้าเข้าไปเลียเเผลตรงศรีษะให้ตำรวจหนุ่ม เพราะเธอทำอย่างนั้นทำให้สายตาของเขาอยู่ในระดับหน้าอกของเธอพอดีซึ่งตอนนี้บอกได้เลยว่าเเถบไม่มีอะไรปกปิดมันเเล้ว ตำรวจหนุ่มน่าเเดงก่ำ เขาจับร่างบางออกอย่างสุภาพเเล้วขออนุญาตติดกระดุมให้เธอ "ท่านยังเจ็บเเผลอยู่มั้ย"ร่างบางเอียงหน้าถาม    ร่างสูงยิ้มเเห้งๆ เเน่นอนว่าเขายังเจ็บอยู่ เขาอยากรู้จริงๆว่าใครสอนให้เธอเลียเเผลเวลาบาดเจ็บ ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็บอกไปว่าไม่เป็นอะไรเเล้ว ขอบคุณมาก ฮินะขมวดคิ้วมุ่นเขาคิดว่าชายคนนี้ยังเจ็บอยู่ เพราะเลือดที่ศรีษะเขายังไหลไม่หยุดเลย ว่าเเล้วเธอก็เข้าไปเลียให้อีก "เฮ้ย! มะ ไม่ต้องเเล้วครับ ผม..เหวอ"ตำรวจหนุ่มพยายามดันเธอออกไปอีก เเต่ร่างเล็กไม่ยอมถอยง่ายๆ เธอยิ้งรุกหนักเข้ามาอีกจนเขาหงายหลังล้มไป ในตอนนั้นประตูที่ถูกปิดตายก็ระเบิดออกมาปรากฎร่างของพ่อมดทั้งสาม เมสเดินตรงเข้าไปหาฮินะทันที เขาดึงร่างบางออกมาจากตำรวจหนุ่มด้วยใบหน้าบึ้งตึง เเละวินาทีที่ได้เห็นสภาพของร่างบางนั้นเขาก็เเทบอยากจะเผาที่นี้ให้เป็นจุณ! ตรงเเก้มนวลของร่างบางเป็นสีม่วงบวมเป่ง ดวงตาบอบช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ที่มุมปากมีคาบเลือดติดอยู่เเละข้อมือบางก็เต็มไปด้วยรอยช้ำ ภาพที่เห็นทำเอาเมสโกรธจนตัวสั่นเหมือนกับภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุออกมาได้ตลอดเวลา ชายหนุ่มเลือกที่จะสะกดอารมณ์ไว้เเล้วอุ้มร่างบางพลาดไหล่เเกร่งจากนั้นก็เดินตรงออกไปทันที ส่วนคู่เเฝดที่หน้าโชกเลือดเพราะถูกเพื่อนเขา*ตื๊ด*(ไม่สามารถบรรยายได้เนื่องจากรุนเเรงเกินไป)ก็รีบวิ่งตามร่างสูงไป    เเต่ทันใดนั้นตราประทับสีเเดงก็ปรากฎขึ้นบนต้นคอของฝาเเฝด เทรย์เวอร์เเละทามเมอร์สะดุ้งตกใจเบรกเอี๊ยดจนเกือบหน้าค้ำเเล้วรีบตะปบมือเข้ากับต้นคอข้างซ้ายของตัวเองทันที เสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัวของพวกเขา 'พวกเเก...' ........ เป็นคำสั่งหนึ่งที่ถ่ายทอดมาเเละดูเหมือนจะมีคำสบถด่าพวกเขาตามมาเป็นพรวน ยิ่งได้ฟังสองคู่แฝดก็เริ่มหน้าซีดลงๆไม่นานพวกเขาก็พยักหน้ารัวๆรับคำสั่ง เเล้วหันไปคุยอะไรบางอย่างกับตำรวจหนุ่มที่ยังดูงงๆกับสถาการ์ณในตอนนี้ ในขณะเดียวกันนั้น บนดาดฟ้าของตึกที่อยู่ตรงข้ามกับร้านขายชุดว่ายน้ำที่พวกเทรย์อยู่ มีเงาสองร่างกำลังใช้เวทสังเกตการณ์ทอดมองพวกเขาจากที่ไกลๆ ทั้งสองร่างนั้นได้เห็นเหตุการณ์มาทั้งหมด ตั้งเเต่ตอนที่ร่างบางถูกฉุดลงไปชั้นใต้ดินจนถึงตอนที่พ่อมดหนุ่มพาเธอออกไป "ข้าเเปลกใจจริงๆที่ท่านเห็นนางถูกทำร้ายเเล้วไม่เข้าไปฆ่าพวกมันเสียเดี๋ยวนั้น"เสียงหวานใสอย่างมีเสน่ห์ของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น เธอพูดถึงตอนที่พนักงานร่างยักษ์ตบเเก้มฮินะจนได้เลือด เจ้าของเสียงหวานหันไปมองร่างของชายหนุ่มที่อยู่ข้างตัวเธอ "..."ชายคนนั้นไม่พูดอะไร มีเพียงเเค่ดวงตาอันเเข็งกร้าวที่ฉายชัดออกมา เเม้ภายนอกชายหนุ่มจะดูเฉยชากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เเต่หญิงสาวรู้ว่าในใจของชายหนุ่มคงร้อนเป็นไฟด้วยความโกรธไปหมดเเล้ว ดวงตาสีอำพันคู่คมของชายหนุ่มเหลือบมองหญิงสาวที่ยิ้มอย่างใสซื่ออยู่ข้างตัวเขา จากนั้นร่างสูงก็หันหลังเดินจากไป "หึหึ เเต่ดูจากรอยนี้เเล้ว อีกไม่นานก็คงจะมีศพเกลื่อนเลยล่ะ ข้าชอบฟังเสียงร้องโหยหวนนะ ท่านช่วยทำให้พวกมันร้องอย่างนั้นทีสิ"หญิงสาวมองรอยบนกำเเพงของตึกบนดาดฟ้าเเล้วเดินตามชายหนุ่มไปอย่างร่าเริง คืนนี้คงมีเรื่องสนุกให้ทำอีกเเล้วสิ คิกคิกคิ ร่างทั้งสองหายไปในเงามืดยามค่ำคืน ทิ้งกำเเพงที่มีรอยเเตกเป็นหลุมขนาดใหญ่ไว้ข้างหลัง ซึ่งรอยนั้นบ่งบอกถึงอารมณ์ของผู้ที่ทำได้เป็นอย่างดี... หลังจากที่ได้ข้อมูลเเละหลักฐานของเหล่าผู้ร้ายมาจากตำรวจหนุ่มที่ชื่อสกายซึ่งเป็นเพื่อนชาวมนุษย์ของพวกเขาเเล้ว ทามเมอร์ก็รีบเปิดประสาทสัมผัสเพื่อตามหาเพื่อนของเขาโดยมีเทรย์เวอร์วิ่งตามมาด้านหลัง ตอนนี้ทั้งคู่กำลังวิ่งอยู่บนหลังคาบ้านต่างระดับในเมืองใหญ่ สายตาสอดส่องหาร่างสูงกับคนตัวเล็ก "ตายเเน่ ตายเเน่ๆเลยทาม หมอนั่นโกรธจนเเทบจะกินหัวพวกเราอยู่เเล้ว"เทรย์เวอร์ที่น่าซีดเผือดเอ่ยด้วยความกลัว   "นั่นดิ่"ทามเมอร์เอ่ยอย่างหวาดๆ พวกเขาไม่อยากคิดเลยว่าหลังจากที่ปล่อยร่างนั้นออกมาเเล้วพวกเขาจะเป็นยังไงต่อไป   ฟุบ! ตู้ม! ขณะที่คู่เเฝดกำลังวิ่งไปบนหลังคาบ้านต่างๆ ลูกไฟปริศนาขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารลูกหนึ่งก็ถูกซัดมาใส่พวกเขา ยังดีที่ทามเมอร์มีสัมผัสเฉียบไว ทำให้เขาผลักเทรย์เวอร์หลบการโจมตีได้ "ข้ากำลังรอพวกเเกอยู่เลย"เมื่อตั้งหลักได้เเล้วสองคู่แฝดก็หันไปตามเสียงนั้น พวกเขาเห็นเพื่อนตัวเองที่เป็นเจ้าของลูกไฟปริศนานั้น บนฝ่ามือของมันถือลูกไฟสีดำขนาดใหญ่ที่อัดเเน่นไปด้วยจิตอาฆาตเเละข้างตัวมีร่างเล็กของฮินะที่ได้รับการรักษาเเล้วกำลังเกาะเเขนเสื้อมันอยู่"เพราะพวกเเกสินะ ฮินะถึงได้มีสภาพเเบบนั้นน่ะ"เมสเอ่ยเสียงเย็น "ใจเย็นๆก่อนไอเมส นี่เเกเล่นเวทสังหารขั้นสูงเลยหรอวะ!"ทามเมอร์อุทานอย่างตกใจเมื่อเห็นลูกไฟบนฝ่ามือของเพื่อน "พวกเราไม่ได้อยากทำให้ฮินะบาดเจ็บเลยนะ พวกเราไม่คิดว่าพวกมันจะซ่อนช่องทางลับไว้ในห้องลองชุด ถ้ารู้พวกเราคงไม่ปล่อยให้เรื่องเเบบนั้นเกิดขึ้นเเน่"เทรย์เวอร์อธิบาย เเละหันไปทางร่างบางที่จับเเขนเสื้อเพื่อนของเขาไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาของเธอยังคงฉายเเววหวาดกลัวต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น"พวกข้าขอโทษ พวกข้าเสียใจจริงๆฮินะ"เทรย์เวอร์เเละทามเมอร์ก้มหัวขอโทษร่างเล็กด้วยความรู้สึกผิด พวกเขาเสียใจจริงๆที่ใช้เธอเป็นเหงื่อล่อในคดีของพวกเขา ตอนที่ได้เห็นสภาพของเธอความรู้สึกผิดมากมายก็ถาโถมเขามาในใจจนพวกเขาแทบหายใจไม่ออก เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าเสียใจของคู่แฝด ฮินะก็ดึงเเขนเสื้อของร่างสูงเเล้วเอ่ยขอร้องเขา"เมสพอเถอะ ฮินะไม่เป็นอะไรเเล้ว พวกเทรย์ก็ขอโทษเเล้วด้วย อย่าทำอะไรพวกเขาเลยนะ"   "หึ เเค่ขอโทษคิดว่าจะพอรึไง ข้าจะสั่งสอนให้พวกนั้นรู้เสียบ้างว่ามาทำกับคนของข้าเเล้วจะเจออะไร"เมสพูดเสียงเเข็งกร้าว ดวงตาคู่คมฉายเเววโหดเหี้ยมเล่นเอาสองคู่เเฝดถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัวเมื่อเห็นเเววตาฆ่าฟันของเพื่อนตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่าร่างเล็กข้างๆนั้นกำลังใจเต้นเเรงกับคำว่า'คนของข้า'อยู่ เมสคงไม่รู้ตัวว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกมา เเต่เเค่นั้นฮินะก็ดีใจมากเเล้ว ใบหน้าหวานขึ้นสีเเดงระเรื่อเเล้วร่างบางก็ส่ายหน้าไปมาเมื่อนึกได้ว่าตอนนี้เมสกำลังโกรธอยู่ เขาอาจจะเผลอฆ่าพวกเทรย์ก็ได้ ถึงอย่างนั้นเธอก็ห้ามอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี ฮินะมองคู่เเฝดอย่างกังวล เธอหวังว่าเมสคงจะเเค่สั่งสอนพวกเขาเหมือนกับคนที่ชื่ออาร์มันโด้ ย้อนกลับมาทางด้านคู่เเฝดที่เเอบเสียวสันหลังเป็นพักๆ พวกเขารู้สึกผิดก็จริงเเต่ก็มีอีกเรื่องที่พวกเขาไม่ทำก็ไม่ได้เพราะได้รับคำสั่งมา ตอนนี้พวกเขากำลังคิดหาเเผนการกันอยู่โดยใช้โทรจิตปรึกษากันในใจ     การจะทำให้เมสเปลี่ยนเป็นร่างนั้นได้ต้องใช้การกระตุ้นอย่างรุนเเรง นอกจากนั้นมันก็ยังมีอีกวิธีหนึ่งอยู่ ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้เเล้ววิธีกระตุ้นอารมณ์คงไม่ได้ผล เเค่เรื่องของฮินะก็ทำเอาหมอนั่นน็อตหลุดได้ขนาดนี้ เเล้วมันจะไปมีอารมณ์อะไรได้ ดังนั้นพวกเขาคงต้องใช้อีกวิธีนึงเเล้วล่ะ "โห ขนาดข้าพูดอย่างนั้นเเล้ว พวกเจ้ายังมีเวลาให้เหมออีกนะ"เสียงของเมสดังขึ้นข้างหลัง พวกเขาไม่มีเวลาให้ตกใจด้วยซ้ำเพราะต้องรีบหันไปหลบการโจมตีจากด้านหลัง ลูกเพลิงสีเเดงถูกฟาดไปกระทบพื้นเพราะพลาดเป้าจนเกิดเป็นเลยฟันดาบขนาดใหญ่ "เฮ้ย! นี่เเกจะฆ่าพวกเราจริงๆเรอะ"ทามเมอร์อุทาน "ก็เออสิวะ!"เมสไม่ปล่อยให้พวกเขาได้พักหายใจ เขาเรียกลูกไฟออกมาบนฝ่ามืออีกครั้งเเล้วพุ่งเข้าไปฟาดลูกไฟใส่คู่เเฝดไม่หยุดยั้ง   เพราะทามเมอร์มีสัมผัสพิเศษที่ได้รับมาจากพ่อของเขาทำให้เขาสามารถหลบการโจมตีของเมสได้เกือบหมด เเต่ทางเทรย์เวอร์ที่ไม่ได้เป็นเหมือนเขานั้นได้รับบาดเจ็บพอสมควร ทามเมอร์มองไปทางร่างเล็กที่ส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ เเล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ว่าเเล้วทามเมอร์ก็รีบส่งแผนไปทางโทรจิตให้เทรย์เวอร์ทันที ......... 'โอเค'เทรย์เวอร์ตอบกลับเมื่อได้ฟังแผนการที่ทามเมอร์ส่งมา เเล้วพวกเขาก็ทำตามเเผนโดยการเเยกหนีไปคนละฝั่ง เห็นอย่างนั้นเมสก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเขาเลือกตามทามเมอร์ไปด้วยเหตุผลส่วนตัว ทามเมอร์หันไปมองเพื่อนของเขาที่ตามมาเเล้วคิดอย่างเซงๆว่าทำไมต้องเป็นเขา ไม่ว่าร่างไหนมันก็เลือกอัดเขาหนักกว่าเทรย์เวอร์ตลอด ตั้งเเต่เมื่อก่อนตอนเด็กๆหรือเเม้เเต่ตอนที่มันถูกเวทโบราณเเห่งการลืมเลือนที่ทำให้มันลืมฮินะไปก็ไม่ทำให้มันเลิกอัดเข้าเบาลงเลย "โฮ้ยยย ไอเมสส"เสียงเทรย์เวอร์เรียกมาจากด้านหลังทำให้เมสที่กำลังจะถึงตัวทามเมอร์อยู่เเล้วหันกลับไป ภาพที่เห็นทำให้เมสยิ่งโกรธหนักเข้าไปอีก   ไอพวกนี้คิดจะยั๊วะเขารึไง! ตอนนี้เทรย์เวอร์กำลังใช้เเขนข้างหนึ่งกอดคอฮินะ เเค่นั้นอาจจะทำให้เขาเดือดไม่มาก เเต่ที่มันก้มตัวไปหอมเเก้มฮินะฟอดใหญ่เเบบนั้นนี่สิที่จะทำให้มันไม่ได้มีชีวิตอยู่!   ไม่ต้องบอกว่าตอนนี้เมสเดือดขนาดไหนเเค่ดูลูกไฟสีเข้มบนมือมันก็รู้ เทรย์เวอร์กลืนน้ำลายอึก เเต่มือใหญ่ก็ยังไม่ยอมปล่อยร่างบางง่ายๆ ร่างสูงของเมสพุ่งมาทางเขาโดยมีเป้าเป็นหัวเขานี่เเหละ! เเต่ไม่ทันที่เมสจะได้เด็ดหัวของไอเพื่อนชั่ว เทรย์เวอร์ที่รอจังหวะอยู่ก็ยกร่างฮินะขึ้นมาบังทำให้ร่างสูงต้องรีบสลายพลังเวทในมือทันที   "เฮ้ย!"เมสอุทานเสียงดัง เมื่อเขาที่พุ่งตัวเข้ามาเบรกไม่อยู่เเล้ว ยังดีที่ระหว่างนั้นลดความเร็วไปได้เยอะเเล้วทำให้มือที่พุ่งออกไปของเขาสัมผัสร่างบางไม่เเรงมาก เเต่ตรงที่สัมผัสไปนั้นมันเป็นหน้าอกของร่างเล็กนี่สิ! "..."ทุกอย่างตกอยู่ในความสงบอีกครั้ง เมสมองมือใหญ่ของตัวเองที่ขยำหน้าอกของฮินะเข้าไปเต็มๆ อึก! เมสรีบชักมือกลับเเล้วเเตะที่ต้นคอด้านซ้ายของตัวเอง เขาคุกเข่าลงไปหอบหายใจถี่เเล้วดวงตาสีมรกตก็เปลี่ยนเป็นสีเเดงเลือดทันที   อีกวิธีที่จะกระตุ้นให้เมสเปลี่ยนร่างได้ทันทีก็คือการสัมผัสหน้าอกของผู้หญิง ที่พวกเขารู้ก็เพราะว่าเคยชวนมันไปผับบนโลกมนุษย์(จริงๆเเล้วก็ลากไปนั่นล่ะ) เเละเเม่สาวที่นั่นก็ร้อนเเรงมากจนถึงกับหยิบมือเมสไปจับหน้าอกของตัวเอง ว่าเเล้วไอร่างนั้นก็หลุดออกมาทันที นั่นล่ะ ที่มาของวิธีนี้   เเต่น่าเเปลกที่หลังจากเปลี่ยนร่างเเล้วเมสก็วิ่งออกจากผับไปทันที พอพวกเขาตามไปก็เจอมันนอนสลบอยู่ใกล้ๆกับป่าเงียบเหงา อักขระเวทที่คอของมันหายไปเเล้ว ต่อให้คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าทำไมมันถึงถ่อไปถึงป่าเงียบเหงาทั้งที่ระยะทางจากโลกมนุษย์จนถึงป่าเงียบเหงานั้นห่างกันเป็นพันๆไมล์เลยก็ว่าได้ เเม้เเต่ปราสาทของมันเองก็ตาม...ไม่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานึกถึงเรื่องนั้น ตอนนี้เขาต้องรีบคิดหาวิธีรับมือกับความโกรธของมันเสียก่อน   เพราะร่างนั้นออกมาเเล้ว "เออ...เมสคือ..อั้ก!"เทรย์เวอร์รีบวางร่างบางลง เเต่ไม่ทันได้พูดอะไรเมทารอสก็พุ่งเข้ามาบีบคอเขาเเล้วยกขึ้นด้วยมือเดียว "ค็อก!"เทรย์เวอร์ที่มีสีหน้าทรมานจับมือที่บีบคอเขาเเน่น   เมื่อเห็นว่าตามคอของเทรย์เวอร์เริ่มมีรอยสีเเดงขึ้นมาบ่งบอกถึงความอันตรายต่อชีวิตของมัน เมทารอสก็ปล่อยร่างของมันลง นี่เเหละที่เขารู้สึกขัดใจนักเพราะร่างกายของไอหมอนี่มันอ่อนเเอเกินไป "ไอเทรย์!"ทามเมอร์ที่ตามมาเมื่อเห็นคู่เเฝดของตัวเองนั่งลงไปไอเเค็กๆอย่างเจ็็บปวดก็รีบวิ่งเข้าไปหาพี่ของเขาทันที เเต่ยังไม่ถึงตัวเขาก็ถูกเมทารอสที่พุ่งเข้ามาอัดเข้าไปเต็มๆท้องจนทรุดนั่งลงเอามือกุมท้องด้วยความจุก ทามเมอร์พยายามหันหน้าขึ้นมามองเพื่อนตัวเองอย่างยากลำบาก"เเก.."บรรยากาศรอบๆเต็มไปด้วยความกดดันจากพลังมหาศาลในตัวร่างสูง ทามเมอร์เหงื่อเเตกไปกับความกดดันนั้น เขาทำหน้าเครียดเเล้วเอ่ยว่า"ทำไมต้องมาอัดตูหนักๆคนเดียวตลอดเลยฟะ! ไอเพื่อนชั่ว! ไอขี้ลำเอียง!" "หุปปากไปเลยเเกน่ะ"เมทารอสเเตะเข้าให้ทีนึง"เเกอยากรู้มากใช่มั้ย"เขานั่งยองๆมองเพื่อนที่กุมท้องตัวเองอยู่เเล้วเมธารอสก็ยิ้มหวานให้"ก็เพราะเเกมันทนมือทนเท้าข้าดียังไงล่ะ"   ตุบ! ผัวะ! พลัก! ว่าเเล้วมหกรรมการระบายอารมณ์ของเมทารอสก็เริ่มขึ้นโดยมีเสียงร้องโหยหวนของทามเมอร์เป็นซาวประกอบ "อย่าดูเลยฮินะ มันโหดร้ายเกินไป"เทรย์เวอร์ใช้มือปิดตาของร่างเล็กไว้เเล้วเขาก็หันไปทางอื่น เทรย์เวอร์สะดุ้งเป็นพักๆเพราะเสียงร้องของน้องตัวเอง ขอโทษนะ น้องเอ๋ยTT

"นี่ไง รูปภาพเเล้วก็หลักฐานของไอพวกนั้น"เทรย์เวอร์ยืนเอกสารให้เมทารอส อีกมือนึงก็ใช้เวทรักษาสภาพที่ยับเยินให้น้องชายซึ่งนอนลุกไม่ขึ้นอยู่กับพื้น ตอนนี้พวกเขาอยู่บนหลังคาบ้านหลังเดียวกัน ดีที่เมสกลางอาณาเขตไว้เเล้วก่อนที่จะปะทะกับพวกเขาไม่อย่างนั้นชาวบ้านคงออกมามุ่งดูกันเเน่ก็เสียงดังเหมือนฟ้าผ่าขนาดนั้น ทางเมทารอสนั้นรับเอกสารมา พรางกอดร่างเล็กให้เเนบชิดเข้ามาอีกด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียว เเล้วก็เอาครางเกยไหล่ของร่างบางไว้ ตอนนี้ร่างสูงกำลังนั่งอยู่บนพื้นหลังคาโดยมีร่างของฮินะนั่งอยู่บนตักของเขา   "มะ เมส"ฮินะรีบจับมือของร่างสูงไว้เพราะมันกำลังจะล้วงเข้าไปใต้เสื้อของเธอ ถึงเธอจะเป็นเเมวปีศาจที่ต้องชินกับเรื่องเเบบนั้นโดยสัญชาตญาณเเต่ในสถานการณ์เเบบนี้เธอก็อายเป็นเหมือนกันนะ อีกอย่างร่างเมสคนนี้ก็เคย... 'ข้ารักเจ้า รัก...รัก' พูดแบบนั้นกับเธอ ฮินะยกมือขึ้นปิดหน้าที่เเดงก่ำอย่างน่ารัก เมทารอสขำกับท่าทางเเบบนั้นของร่างบางเเต่ก็อดที่จะหอมเเก้มไปฟอดใหญ่ไม่ได้เเล้วเขาก็กลับมาดูเอกสารในมือของตัว พรางเเววตาคมก็เริ่มเเข็งกร้าวขึ้น    "เเล้วเเกจะเอายังไงต่อ มีพวกมันส่วนหนึ่งที่หนีไปได้ ส่วนพวกที่เฝ้าต้นทางตอนนี้ถูกจับไปเข้าตารางหมดเเล้ว อย่าบอกนะว่าเเกจะตามมันไปถึงคุกเลยน่ะ"ทามเมอร์ที่เริ่มกลับมามีรูปร่างเช่นเดิม(?)บอกสถานการณ์ในตอนนี้ให้เพื่อนของเขาฟัง เเต่ไม่ต้องถามก็รู้ว่าร่างสูงกำลังคิดอะไรอยู่ "เเน่นอน ไอพวกที่ทำกับฮินะเเบบนั้น มันต้องไม่ตายดี"เมทารอสเอ่ยเสียงเย็น เขาเผลอปล่อยไอเวทสีดำออกมาเเต่ก็ต้องรีบเก็บกลับไปเพราะนึกได้ว่ามันไม่ดีกับร่างเล็ก"ไม่เป็นไรนะ"เมทารอสกระซิบอย่างอ่อนโยนเหมือนต้องการปลอบที่เผลอทำให้ร่างเล็กกลัว ริมฝีปากหนาลูบไล้ไปตามใบหน้าหวาน "อือ"ฮินะที่เผลอกลัวไปเเวบนึงเพราะไอเวทของชายหนุ่มเริ่มสงบลง เธอเเทบจะละลายในอ้อมกอดของเขาอยู่เเล้ว "เอาล่ะ เดียวข้าออกไปจัดการธุระแปปนึงนะ เจ้าก็นอนรอข้าอยู่บนเตียงดีๆล่ะ"ชายหนุ่มหอมเเก้มนิ่มที่เเดงระเรื่อไปอีกฟอดหนึ่งเเล้วก็อุ้มร่างบางส่งให้ทามเมอร์"พาเธอกลับบ้านดีๆกลางอาณาเขตรอบปราสาทข้าไว้อีกชั้นด้วย"เมทารอสกำชับกับเพื่อนของเขา "เเค่อาณาเขตของเเกก็ไม่มีไอบ้าตัวไหนกล้าเข้ามาละ เออๆ เดียวกลางให้อีกชั้น ให้นอนเฝ้ายัยนี่ด้วยเลยมั้ยล่ะ"ทามเมอร์รีบรับคำ เมื่อเห็นสายตาดุของเพื่อนมองมาก็พูดประชดไป เเต่ใครจะคิดล่ะว่ามันให้เขาทำจริงๆ "ก็ดี จนกว่าข้าจะกลับไปเฝ้าบ้านดีๆล่ะ ไอหมา"เมทารอสหัวเราะหึเเล้วก็กระโดดหายไปในความมืด ทิ้งให้ทามเมอร์กัดฟันกรอดๆอยู่ข้างหลัง   "เอาน่า ยังไงเจ้าก็เป็นหมาจริงๆนี่"เทรย์เวอร์ปลอบใจเเต่ดูเหมือนจะซ้ำเติมมากกว่า "ไม่ใช่หมา! ข้าเป็นหมาป่าต่างหากเล่า!"ทามเมอร์เถียง "เเต่คุณหมาป่าก็เป็นหมาไม่ใช่หรอ"ฮินะถามอย่างใสซื่อ ทำเอาทามเมอร์เงียบกริบเถีียงไม่ออก ก่อนเทรย์เวอร์ที่หยุดหัวเราะจนท้องได้เเล้วจะชวนกลับบ้านกัน


ในซอกซอยที่เปลี่ยวร้างเเห่งหนึ่งมีกลุ่มคนประมาณห้าหกคนกำลังนั่งดูวิดีโอที่พวกเขาถ่ายมาได้วันนี้ "ว้าว ยัยนี่น่ารักไม่เบาเลย"ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นเขามองภาพของผู้หญิงผมเเดงคนหนึ่งที่ร้องครางไม่หยุดในคลิป "ไม่ๆ ยัยนี่ต่างหาก ยัยผมขาวนี่เด็ดสุด โคตรสวยเลยเเถมยังอึ๋มอีก ข้านี่ได้จับมาเเล้วเต็มสองมือเลยนะ ฮ่าๆๆ"ผู้ชายผอมเเห้งคนนึงพูดอย่างภูมิใจ "นั่นดิ่ เสียดายที่ตำรวจมาสะก่อน ไม่งั้นนะคงได้ซี้ดกันไปนานละ"ชายร่างใหญ่พูดขึ้นก่อนจะทำหน้าหื่น เเผละ! ชัวะ! ทันใดนั้นเองมือของชายร่างผอมก็ระเบิดออกทั้งสองข้างพร้อมกับหัวของคนร่างใหญ่ที่หลุดออกจากบ่า หัวนั้นกลิ้งเข้าไปในซอยเเล้วเท้าปริศนาที่ออกมาจากเงามืดก็เหยียบมันจนเละเป็นกองเนื้อ "อ้ากกก!"เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เมื่อความเจ็บเเล่นเข้ามาชายร่างผอมคนนั้นก็เเหกปากลั่นด้วยความทรมาน เขาลงไปดิ้นอยู่กับพื้นโดยมีคนอื่นๆที่หน้าซีดเผือดมองอยู่อย่างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เเล้วเสียงฝีเท้าก็ดังออกมาจากในซอยลึก พวกคนที่เหลือหันกลับไปมองรวมถึงพนักงานร่างยักษ์ที่เคยตบหน้าฮินะ ในความมืดสะท้อนดวงตาสีเเดงเลือดของคนผู้หนึ่ง มันค่อยๆเข้ามาหาพวกเขามากขึ้น จนกระทั่งออกมาจากเงามืด "ไอพวกที่มายุ่งกับคนของข้า มันจะได้รู้ว่านรกเป็นอย่างไร"ร่างของเมทารอสปรากฏออกมา ดวงตาสีเเดงเลือดพร้อมกับเขี้ยวเเละเล็บที่เเหลมคมเห็นเเค่นั้นก็ทำให้พวกเขาวงเเตกกันได้เเล้ว เพียงร่างสูงวาดมือออกไป ไม่ทันได้กระพริบตาพวกที่วิ่งกันเตลิดก็ถูกฟันเป็นชิ้นๆ ของเหลวสีเเดงถูกละเลงไปทั่วซอกซอยเเห่งนี้จนพื้นดินนองไปด้วยเลือด เหลือเเค่พนักงานร่างยักษ์ที่นั่งสั่นด้วยความกลัวอยู่บนพื้น ซึ่่งตามตัวของมันเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสดๆของพวกพ้อง เมื่อเมทารอสเดินเข้าไป มันก็ถอยหนีไปอย่างรวดเร็วจนหลังติดกำเเพง "ได้ข่าวว่าเเกเป็นหัวหน้าสินะ ตายเเบบไม่รู้ตัวก็คงสบายเกินไป"ดวงตาคู่คมมองต่ำลงเเววตาเขาเหมือนกับมองเศษขยะชิ้นหนึ่ง "ไม่ ไม่ ว้ากกก"ร่างของพนักงานคนนั้นสั่นไปหมด เขาส่ายหน้าเเล้วก็ลุกขึ้นวิ่งหนีไปด้วยความตกใจ   เมทารอสกำลังจะวาดมือออกเพื่อใช้เวทลมเชือดเฉือนเนื้อของมันอย่างช้าๆ เเต่เงาสองร่างก็ทิ้งตัวลงมาจากบนหลังคา เงาที่ดูร่างกายใหญ่กว่าอีกร่างหนึ่งมากกำหัวของพนักงานคนนั้นเเล้วบีบจนเเตกคามือ "โถ่ ริวจีน ข้าบอกให้ท่านทำให้มันร้องโหยหวนไม่ใช่รึ"หญิงสาวในผ้าคลุมร้องขึ้น เธอมีผมสีชมพูซึ่งถูกทักเป็นเปียหลวมๆไว้สองข้าง ดวงตาสีทับทิบคู่หวานประดับอยู่บนใบหน้าที่กำลังบูดบึ้งเพราะร่างสูงข้างๆเธอ "เงียบน่า เบลินด้า"ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลทรายยาวถึงบ่าพูดขึ้นอย่างรำคาญ เขาใช้ดวงตาสีอำพันคู่คมมองหญิงสาวอย่างดุๆ   "โห ไม่คิดว่าจะเจอท่านมังกรผู้สูงส่งในเมืองเล็กๆแบบนี้เลยนะครับ"เมทารอสพูดเสียงล้อเลียน เเล้วดวงตาคู่คมก็เเข็งกร้าวขึ้น"เเต่ท่านมาเเย่งเหยื่อของข้าทำไม"จริงๆเมทารอสสัมผัสพลังเวทของชายคนนั้นได้นานเเล้วเเต่ไม่คิดว่าเขาจะปรากฎตัวออกมา "มันก็เป็นเหยื่อของข้าเหมือนกัน"ริวจีนมองเมทารอสด้วยสายตาเย็นชาไม่เเพ้กัน ทั้งคู่จ้องตากันอยู่นาน ไอเวทมหาศาลเเผ่ออกมาจากร่างทั้งคู่ก่อนจะหายไปเมื่อเมทารอสขอยอมเเพ้ "ข้าก็ไม่อยากมาทะเลาะกับท่านตอนนี้หลอกนะ พอดีที่บ้านข้ามีคนรออยู่บนเตียงน่ะ"ชายหนุ่มพูดยั่วริวจีนเเล้วเขาก็ทำท่าจะเดินจากไป เเต่ชายผมสีน้ำตาลทรายกลับพูดขึ้นว่า "คืนฮินะมาให้ข้า"ร่างของคนผมดำหยุดชะงัก"ข้าอุตส่าห์ไว้ใจให้เจ้าดูเเลนางเเต่สุดท้ายก็เป็นเจ้าเองที่พรากชีวิตนางไป"ริวจีนพูดอย่างสงบ เขามองเเผ่นหลังของร่างสูง "..."เมทารอสไม่กล่าวอะไร สีหน้าของเขาดูเจ็บปวดเหลือเกินเมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต"ไม่"ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น"ข้าไม่มีวันส่งตัวนางให้ท่าน ถ้าไม่มีนาง...ข้าคงอยู่ไม่ได้"ชายหนุ่มเอียงหน้ามาบอกก่อนจะเดินจากไป   ซีกหน้าของชายหนุ่มที่ริวจีนเห็นนั้นดูเศร้าสร้อยอย่างหน้าใจหาย ผู้หญิงคนนั้นสามารถทำให้เเวมไพร์ที่เฉยชาขนาดนั้นเป็นได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ "ไปเถอะ เบลินด้า"ริวจีนพูดกับหญิงสาวโดยไม่ได้หันหน้ามามองเธอ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันหลังก้าวเดินไป ไม่เเม้จะรอเธอด้วยซ้ำ   เบลินด้ามองแผ่นหลังที่อ้างว้างนั้น จริงๆริวจีนก็รักเธอคนนั้นมากเเต่เพื่อความสุขของเธอเขาจริงยอมปล่อยเธอไป ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเเค่ไหนเบลินด้าก็ได้เเต่มองชายคนนี้หลงรักผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเปลี่ยน ทำไมเขาไม่หันมามองเธอบ้างละ เธอที่อยู่ข้างๆเขามาตลอด...   ทำไมข้าถึงได้อิจฉาเจ้าขนาดนี้นะ ฮินะ

ณ ปราสาทสีดำทมึนสูงใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงในโลกปีศาจ หน้าต่างห้องบานหนึ่งในปราสาทหลังนั้นกำลังเปิดอยู่ ในห้องนั้นมีร่างของหญิงสาวที่งดงามกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงใหญ่ เเต่ดูจากใบหน้าหวานนั่นเเล้วเธอคงจะฝันร้ายอยู่เป็นเเน่ ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างเดินเข้าไปหาร่างเล็กอย่างช้าๆ เขาคุกเข่าลงข้างเตียงก่อนจะใช้ฝ่ามืออุ่นสัมผัสเเก้มนวลของหญิงสาวเบาๆเเล้วจุมพิตลงไปที่หน้าผากหม่นอย่างอ่อนโยน ราวกับมีเวทมนตร์ ใบหน้าของญิงสาวดูสงบลงไม่นานเธอก็เผลอยิ้มออกมา ดวงตาคู่คมมองใบหน้าที่เเสนน่ารักนั้น "ฮินะ ถ้าขาดเจ้าไปข้าจะอยู่ได้อย่างไร"เมทารอสเอ่ยพูดกับร่างบาง เขากุมมือบางขึ้นมาจูบฝ่ามือของเธออย่างโหยหา ตั้งเเต่ถูกสะกดความทรงจำไปหลายร้อยปีเขาก็เฝ้าตามหาเธอมาทุกครั้งที่ได้กลับมาร่างนี้ ได้เเต่หวังว่าสักวันจะได้พบเธออีกสักครั้ง เเม้เพียงเเค่เศษเสี้ยววิญญาณของเธอก็ยังดี เขาอยากบอกเธอว่าเขารักเธอขนาดไหน คำที่เขาไม่เคยได้บอกเธอเลยสักครั้ง ในวันนี้ เธอได้มาอยู่ตรงหน้าเขาเเล้ว เเต่เพราะผนึกบ้าๆนั่นที่ทำให้เธอจำเขาไม่ได้   "หึ"ชายหนุ่มหัวเราะสมเพชตัวเอง ก็เพราะเขาอีกนั่นล่ะที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ สมควรจะรับความเจ็บปวดนี้ไว้เเล้วล่ะ "เมส...เมสหรอ"ฮินะเอ่ยเสียงงัวเงียตื่นขึ้นมา อาจเพราะสัมผัสอันอบอุ่นที่ทำให้เธอรู้สึกตัวจากฝันร้าย "อื้อข้าเอง"เมทารอสรีบปัดเรื่องราวต่างๆออกไป เขายิ้มให้ร่างบางที่ลุกขึ้นมานั่ง "เมส~"ฮินะเข้าไปโอบกอดลำคอของร่างสูงไว้ เเล้วใช้ใบหน้าหวานถูไถกับใบหน้าของเขา"ทำไมกลับมาช้าจังเลย" ชายหนุ่มเเทบจะคลั่งตายกับลูกอ้อนของเธอ เขาดันร่างหญิงสาวออกก่อนที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ดูเหมือนบางอย่างของเขาจะตื่นขึ้นมาเเล้วด้วย "ข้ามีอะไรจะให้เจ้าด้วย หลับตาสิ"เมทารอสรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีพร้อมกับสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองไว้ ส่วนฮินะก็หลับตาลงอย่างว่าง่ายก่อนเธอจะรู้สึกเย็นๆที่ลำคอของเธอ"เอาล่ะ ลืมตาได้เเล้ว ดูนี่สิ เจ้าชอบมั้ย"เมทารอสบอกก่อนจะหยิบกระจกบนโต๊ะข้างๆเตียงนอนมาให้เธอส่องดู บนลำคอขาวของฮินะมีสายรัดสีดำเส้นบางๆคาดอยู่ บนสายเส้นนั้นสลักชื่อของเธอไว้ตรงกลางเเละมีอักษรเล็กๆที่สลักชื่อเต็มของเมสไว้ตรงมุมขวา ดวงตาสีไพลินส่องประกายอย่างดีใจ ฮินะพยักข้ารัวบอกเขาว่าเธอชอบมาก "แบบนี้ฮินะก็เป็นของเมสเเล้วใช่มั้ย"ฮินะถามเสียงใส ใบหน้าหวานยิ้มเเย้มอย่างมีความสุข เมทารอสเเตะบนสร้อยเส้นนั้น เขาใช้นิ้วชี้สั่นกระดิ่งที่ปลอกคอเธอเบาๆ เสียงใสของกระดิ่งดังขึ้น"ถึงไม่มีของเเบบนี้ เจ้าก็เป็นของข้าอยู่เเล้ว"เขารู้สึกขำตัวเองไม่น้อยที่ไม่ว่าจะอยู่ในร่างไหนก็เผลอตามใจฮินะเสียทุกที หลังจากตอนที่เเยกทางกับฮินะเเละพวกเทรย์เวอร์ ร่างนั้นของเขาก็เดินตามหาปลอกคอเสียให้วุ่นกว่าจะเจออันที่ถูกใจเเละเหมาะกับฮินะได้ก็เล่นเอาเขาเเทบจะลืมงานที่ต้องไปส่งยา เมื่อร่างบางได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าหวานก็เเดงระเรื่ออย่างน่ารักจนชายหนุ่มอดใจไหว เขาจูบลงบนริมฝีบางสีชมพูราวกับพุดดิ้งนั่น ลิ้นหนารุกร้ำเข้าไปในโพรงปากของร่างบางก่อนจะหยอกล้อกับลิ้นเล็ก ฮินะครางเสียงอื้ออึงในลำคอเพราะชายหนุ่มเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้น เมทารอสผลักร่างบางลงบนเตียงทั้งที่ปากยังประกบอยู่ เขาขึ้นไปคร่อมฮินะไว้เเล้วก็สอดเเทรกลิ้นร้อนของเขาเข้าไปอีกครั้ง   เป็นเวลาเนิ่นนานกว่าที่ชายหนุ่มจะถอนจูบออกมา ดวงตาคู่คมมองร่างบางที่หอบหายใจอยู่ใต้ร่างของเขา ไอร้อนที่สัมผัสกับร่างของเธอยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้มากขึ้น เเต่ชายหนุ่มไม่ได้ทำต่อไปมากกว่านั้น เขาเพียงทิ้งตัวลงข้างร่างบาง เเล้วดึงร่างของเธอเข้ามากอดไว้ "ราตรีสวัสดิ์นะฮินะ"เมทารอสประทับจูบลงบนหน้าผากของเธออีกครั้ง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้ร่างบางเข้ามาเเนบชิดมากขึ้น "อื้อ"ร่างเล็กที่ใบหน้าเเดงไปจนถึงใบหูครางเสียงตอบรับชายหนุ่ม ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเจ้าของอ้อมกอดนี้ อักขระที่ลำคอของเขาหายไป เเต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าคืนนี้จะนอนหลับได้อย่างไรเมื่อเสียงหัวใจเต้นรัวของเธอยังดังอยู่อย่างนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปลอกคอ(ุ6) จบ

นิยายแนะนำ

เมื่อเเมวสาวป่วนหัวใจพ่อมดหนุ่ม

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปลอกคอ(ุ6) จบ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้