"เกิดอะไรขึ้น!!! ข้าใช้วิชาไม่ได้ " ลี่อินตื่นใ นางเคลื่อนไหวลมปราณผ่านฝ่ามือ ก่อนจะประสานอินไปมาอย่างรวดเร็ว นางทำเช่นนี้อยู่หลายครั้ง แต่มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มิติเบื้องหน้ายังคงเดิม ไม่มีระลอกคลื่นของห้วงมิติกระจายตัวอย่างเช่นทุกที นางจับสัญญาณอะไรไม่ได้เลย นางไม่คาดคิดมาก่อนว่ามันจะเป็อย่างนี้
เช่นเดียวกับเสือดำ มันไม่คิดว่าสถานการณ์จะต่างจากที่คาดไว้ เหตุการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็หลังมือ ซ้ำร้ายพลังของมันยังค่อยๆจางหายไปทุกขณะ อีกเพียงไม่นานมันคงต้องกลับสู่รูปลักษณ์เดิมเป็แน่
"นี่พวกเ้าโง่หรือว่าแกล้งซื่อ ลองมองรอบๆให้ดีเสียก่อนสิแม่นาง ฮ่าฮ่าฮ่า" เสียงเย้ยหยันจากปากของาาั์สามตาดังกังวานไปทั่วท้องนภา เสียงหัวเราะของมันทำให้ลูกสมุนทั้งหลายต่างหัวเราะตามไปด้วย
าาั์สามตามันคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว มันจึงสั่งลูกน้องให้ไปวางธงอาคมรอบๆพายุใหญ่ ธงทั้งหมดมีสามผืน แต่ละผืนถูกปักลงบนพื้นดิน โดยมีระดับจักรพรรดิคอยควบคุมแต่ละจุด ธงทั้งสามมีสีแดงเหมือนกันหมด เพียงแต่อักขระมันมีรูปแบบต่างกัน
ส่วนาาเขี้ยวครามเขาจำมันได้ดี ธงทั้งสามผืนคือธงที่เขามอบให้าาหนามเองกับมือ มันคือสินาที่ได้มาจากเผ่ามนุษย์ในอดีต ชื่อของมันคือธงโบกฟ้า มันสามารถสลายพลังปราณที่หลั่งไหลออกมาจากภายในร่างกาย ด้วยเหตุนี้กระบวนท่าจึงไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ในเขตแดนของมัน แต่มันก็มีข้อเสียอยู่เช่นกัน ธงโบกฟ้ามันมีผลแค่ระดับต่ำกว่าปราณราชันเท่านั้น และยิ่งกางอาณาเขตกว้าง พลังที่ใช้ควบคุมก็มากขึ้น เพียงการเปิดใช้งานยังต้องใช้ระดับจักรพรรดิถึงสามตนควบคุม ธงโบกฟ้าจึงเป็สิ่งที่ไม่ค่อยคุ้มค่าในการใช้งานสักเท่าไหร่
" าาหนามไอ้บัดซบ!!! เ้าเดรัจฉานนั้น...มันต้องไม่ตายดี " าาเขี้ยวครามแยกเขี้ยวแผดเสียงคำรามลั่น เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากสาปแช่งออกมา เขาและภรรยาต่างหันไปมองบรรดาลูกๆด้วยความะเืใจ พวกเขาเป็บิดามารดาแต่ไม่มีพลังจะปกป้องลูกของตน น้ำตาที่ไหลรินของลูกสาวลูกชาย สองสามีภรรยารู้สึกเ็ปยิ่งกว่าโดนทรมานในคุกเป็ไหนๆ หากเลือกได้าาเขี้ยวครามขอโดนแล่เนื้อเฉือนหนังยังดีเสียกว่า
"เหมียวน้อยเ้าคงรู้ความจริงแล้วสินะ คงจะเป็เสือพรายที่บอกเ้า เคียก~ ข้าก็ไม่เคยไว้ใจมันอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะมันรู้ที่อยู่เหล่าภรรยาของท่านาาหนาม ป่านนี้มันคงกลายเป็ศพตามลูกน้องของเ้าไปนานแล้ว... "
"เ้าไม่มีวันทำมันสำเร็จ ข้ายอมตายดีกว่าไปเป็ภรรยาของมัน" หญิงสาวร่างเล็กกล่าวออกมา
"มันไม่เกี่ยวว่าเ้าจะยอมหรือไม่ เพราะยังไงพวกเ้าก็จะถูกควบคุมอยู่ดี ท่านาา้าบุตรที่มีสายเือันแข็งแกร่ง ท่านาาไม่สนว่าพวกเ้าจะรู้สึกเช่นไร ขอเพียงร่างกายของพวกเ้าสามารถกำเนิดทายาทขึ้นมาได้เป็พอ ต่อให้ข้าต้องตัดแขนตัดขาของพวกเ้าก็ยังได้ "
"อย่าเสียเวลาไปคุยกับมัน พวกท่านเตรียมตัวซะ " เสือดำเอ่ยจบมันก็โยนลี่อินที่กำลังอุ้มลูกน้อยเอาไว้ โดยหมายจะให้ลอยออกไปนอกเขตแดนของธงโบกฟ้า...ในมือของลี่อินมีแมวน้อยติดมาด้วย5ตัว ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกตนและตัวลี่อินเองด้วย เพราะก่อนหน้านี้นางได้ยินคลื่นความคิดของเสือดำว่าให้นางอุ้มลูกๆเอาไว้ให้มากที่สุด และที่เหลือเดี๋ยวมันจะจัดการเอง โดยที่นางก็ไม่รู้ว่าเสือดำจะใช้วิธีใด
"รีบไปซะ!!! ฝากลูกๆด้วย" าาเขี้ยวครามะโบอกภรรยาที่กำลังลอยละลิ่วไปตามแรงเหวี่ยงของเสือดำ
ในขณะที่เสือดำกำลังจะโยนตนอื่นๆออกไปเพิ่ม ทันใดนั้นมวลอากาศเบื้องบนมันได้ถล่มลงมา แรงกดดันแผ่มาจากาาั์สามตา จนร่างของมันทรุดลงไปนอนแนบกับพื้นดิน ทางด้านลี่อินก็ถูกผลกระทบเช่นกัน ร่างของนางดิ่งถลาตกลงพื้นจนเกิดหลุมยุบเป็รอยแตกร้าว มันเป็เื่ที่น่าเศร้าทั้งที่อีกเพียงไม่กี่เมตรนางก็จะหลุดพ้นเขตแดนและใช้วิชาเคลื่อนย้ายได้แล้วเชียว
ั์สามตาเหยียบอากาศเดินลงมาจากหลังของนกั์ พร้อมกับพุ่งตรงมาทางลี่อินแล้วก้มไปกระชากผมของนางขึ้นมา สภาพของนางที่ใช้ร่างกายปกป้องลูกน้อย ได้สร้างความขบขันให้แก่กลุ่มนักล่า ท่ามกลางเสียงหัวเราะสนุกสนานของเหล่าบรรดาลูกสมุน าาั์ได้จับผมของลี่อินแล้วลากมารวมกลุ่มกับฝูงแมวน้อยเหมือนเช่นเดิม
" น่าสมเพชจริงๆ พวกเ้าคิดจริงรึว่าจะหนีข้าพ้น ระดับราชันต้อยต่ำเช่นเสือพรายมันจะไปทำอะไรได้..." ั์สามตายังพูดไม่ทันจบคำ ร่างของเสือดำก็ค่อยๆหดเล็กลงจนกลับมาสู่ร่างที่แท้จริงของมัน "ฮ่าฮ่า~ฮี่ฮี่ฮี่ พวกเ้ามาดูสิ ฮ่าฮ่า มีใครจะเอาเ้าหนูนี่ไปเลี้ยงบ้าง "
เสือดำมันกลับสู่ร่างเดิม รูปลักษณ์ของมันเป็เพียงเสือสีดำตัวน้อยที่มีปีกเล็กๆอยู่ข้างหลัง ซึ่งมันดูไม่ต่างแมว เพียงแค่ตัวของมันใหญ่กว่านิดหน่อยเท่านั้น เสือดำไม่มีพลังอะไรหลงเหลือในร่าง ขาของมันสั่นเทาพร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ
การฝืนดึงแก่นแท้ออกจากร่าง ทำให้มันาเ็ภายในอยู่หลายส่วน มันรู้อยู่แก่ใจว่าหากมอบแก่นแท้ให้ผู้อื่นร่างกายของมันจะโดนพลังสะท้อนกลับ...มันจะกลายเป็เพียงสัตว์ป่าธรรมดาที่ไม่สามารถบ่มเพาะได้อีก แต่มันก็ทำลงไปแล้วและมันก็ไม่นึกเสียใจที่ได้ทำลงไป
เสือดำฝืนก้าวเท้าออกมายืนเบื้องหน้าของกลุ่มปีศาจแมว ...สายตาของมันมีแต่ความเด็ดเดี่ยว มันยอมตายเพื่อปกป้องครอบครัวนี้...
"ข้ามศพข้าไปก่อน ต่อให้ร่างของข้าต้องกลายเป็เศษเถ้าธุลี ข้าก็จะไม่ยอมให้เ้าแตะต้องพวกเขา!!! " เสือดำคำรามลั่นในลำคอ มันถ่มน้ำลายป่นเืออกมาพรางจ้องมองกลุ่มศัตรูด้วยความดุร้าย
"นับรวมข้าไปอีกตน!!! ได้ตกตายร่วมกันไยข้าจะไม่ยินดี" าาเขี้ยวครามเดินออกมาเคียงคู่กับเสือดำ พลันกลุ่มแมวน้อยที่ยังมีสติต่างก็ลุกฮือ
"ขะข้าด้วย นับข้าอีกตน" แมวสามสีเดินออกมาด้วยขาอันสั่นเทา
"ขนาดพี่สี่ยังกล่าวเช่นนี้ ข้าคงไม่มีทางเลือก"
"เพียงแค่ตายเอง เ็ปไม่ถึง10หน"
"ใจ่ๆ แค่จายเอง~เมี้ยว"
เหล่าแมวน้อยต่างก้าวเดินมาเผชิญหน้ากับฝูงนักล่ากลุ่มใหญ่ แม้แต่ลูกแมวตัวเล็กที่พึ่งหัดเดินก็ออกมากับเขาด้วย
าาั์สามตามีสีหน้าเรียบเฉย มันไม่มีอารมณ์ติดเล่นเช่นคราวก่อน ส่วนเหล่าลูกสมุนต่างพากันปิดปากลง พวกมันยืนนิ่งอยู่บนอากาศรอดูท่าทีของเ้านายมัน
"เสือพราย!! ข้าคิดไม่ถึงว่าเ้าจะมีอิทธิพลกับพวกมันขนาดนี้....ได้!!!! งั้นข้าจะทรมานเ้าให้พวกมันดู ข้าจะให้พวกมันเห็นถึงความน่าสมเพชของเ้า " ั์สามตาหันไปมองเสือดำตาเขม็ง มันออกคำสั่งต่อลูกน้องเสียงดังลั่น
" จับพวกมันให้หมด ข้าจะให้พวกมันดูเ้าเสือโสโครกตายอย่างช้าๆ"
สิ้นคำาา เหล่าลูกสมุนต่างวิ่งฮือมาจับล็อกกลุ่มปีศาจแมวอย่างฉุกละหุก
"ปล่อยข้า แน่จริงก็ฆ่าข้าเลยสิ" าาเขี้ยวครามพูดด้วยความโกรธ
"ไม่ อย่ามาโดนตัวข้า "
"ท่านป่อช่วยล้วย~ ม่าววว" ลูกแมวตัวเล็กถูกจับหางห้อยโตงเตงกรีดร้องเสียงหลงออกมา
"จับพวกมันไว้ อย่าให้พวกมันฆ่าตัวตายได้ " ั์สามตาออกคำสั่งอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆเดินไปหาเสือดำด้วยรอยยิ้มเย็น
"เ้าเดรัจฉาน!!! ฆ่าข้าเสีย อย่ามั่วมาแสดงตลกให้น่าหัวเราะ" เสือดำเอ่ยออกมาเรียบๆ ในน้ำเสียงไม่มีความหวาดกลัวปรากฏออกมา จะมีก็แต่ความเย้ยหยันกับรอยยิ้มดูแคลนที่แสดงให้เห็นอย่างเด่นชัด
าาั์เริ่มมีสีหน้าบึ้งตึง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันหายไป มันไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ทันใดนั้นในมือของาาั์สามตาปรากฏเป็ค้อนขนาดใหญ่ มันยกค้อนขึ้นแล้วทุบลงไปบนร่างของเสือดำ เสียงกระดูกแตกหักดัง เป๊าะ ~กร๊อบ ผสมกับเสียงหวดค้อนดัง ตึบ~ตับ~ มันดังเป็ท่วงทำนองที่บีบคั้นหัวใจผู้ฟังอย่างกลุ่มของพวกแมวน้อย
"แน่จริงก็มาฆ่าข้าสิวะ "
"ไอ้ขี้ขลาด บัดซบ!!"
เหล่าแมวน้อยต่างสบถก่นด่าออกมา
"ท่านเสือพรายท่านอย่าตายนะ หยุดเถิด หยุดดด!!พอที หยุดสิเ้าชั่ว...ข้าบอกให้หยุดดดด...." หญิงสาวร่างสูงโปร่งพอได้สติตื่นขึ้นมา นางก็เห็นภาพฉากอันโหดร้ายทารุณ นางเห็นเสือดำตัวน้อยถูกค้อนทุบจนกระดูกแตกหักทั้งตัว แม้นางจะเพิ่งเคยพบเจอกับเสือดำตัวน้อย แต่นางก็รับรู้ได้ในทันทีว่าร่างนั้นก็คือเสือพราย นางกรีดร้องออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบนองใบหน้า ความเป็จริงที่นางต้องเผชิญ มันมากเกินกว่าที่นางจะรับไหว
"ถ้ามันพูดขอร้องออกมาข้าจะหยุดให้ก็ได้ " าาั์พูดจบมันก็ใช้พลังปราณฟื้นฟูให้เสือดำ ก่อนจะเริ่มหวดค้อนต่อไป มันไม่มีเจตนาฆ่าในทันทีหากแต่มันอยากให้อีกฝ่ายทรมานอย่างช้าๆจนดวงจิตแตกสลาย
เสือดำนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ร่างน้อยๆของมันยังดูเล็กกว่าค้อนที่ทุบลงมาเสียอีก ตอนนี้มันไม่รู้สึกถึงร่างกายของตัวเองเลย ทุกส่วนด้านชาไปหมด กระดูกทั่วร่างของมันแตกละเอียดกล่องเสียงถูกทำลายจนสิ้นสภาพ มันมีสติที่เหลือเพียงน้อยนิดจ้องมองดูร่างของมันค่อยๆยุบลงไปในพื้นดินตามจังหวะการลงค้อน
ขณะที่สติของเสือดำจะดับวูบ มันััได้ถึงพลังปราณอันเกรี้ยวกราดกำลังกระตุ้นาแให้สมานตัว แต่ทว่าพลังปราณนั้นก็ได้ทำลายร่างกายจากภายในเช่นกัน เสือดำรู้สึกเหมือนมีเข็มนับหมื่นเล่มเริงระบำในร่างของมัน.. มันเ็ปจนถึงดวงิญญา เสือดำอยากจะแผดเสียงร้องออกมา แต่กล่องเสียงของมันโดนทำลาย มันจึงส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ
แม้มันจะมีจิตใจที่เข้มแข็ง แต่มันมีดวงจิตแค่เพียงดวงเดียว ซึ่งมันไม่เคยััความตายหลายครั้งเฉกเช่นาาเขี้ยวครามที่มีดวงจิตหลายดวง....
พอาแสมานตัว กระดูกบางชิ้นเริ่มเชื่อมติดกัน ทางาาั์สามตาก็หยุดรักษา ก่อนจะเริ่มบรรเลงท่วงทำนองแห่งความทรมานอีกครั้ง
ตุบ~ปึก
"ข้าอยากจะรู้นัก ว่าเ้าจะทนไปได้อีกกี่รอบ " าาั์ได้เริ่มทรมานเสือดำอีกหน พอมันทุบได้สักพักก็หยุด ก่อนจะราดน้ำสีเหลืองอ่อนลงบนร่างของเสือดำ แน่นอนสิ่งนั้นก็คือน้ำปัสสาวะของาาั์สามตา โดยมันจะหาทุกวิถีทางเพื่อทำให้เหยื่อรู้สึกถึงความอัปยศเสมือนตายทั้งเป็
ส่วนเสือดำมันไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ในห้วงความคิด มันหวังแค่เพียงอย่าให้หญิงสาวที่มันรักได้ตื่นขึ้นมาเห็นมันในสภาพอันเวทนาเช่นนี้เลย หาไม่แล้วมันคงจะตายตาไม่หลับ แต่คำภาวนาดูเหมือนจะไม่สำริดผล.... หญิงสาวเห็นทุกอย่าง นางอยากจะเข้าไปช่วย แต่นางก็ทำไม่ได้ นางะโขอร้องอ้อนวอนสุดเสียงแต่ก็ไม่เป็ผล
"หึ เ้าอยากตายใช่หรือไม่ งั้นข้าจะช่วยสงเคราะห์ แต่ก่อนหน้านั้น...."าาั์ใช้ค้อนเขี่ยร่างของเสือดำขึ้นมา "เ้าดูซะให้เต็มตา กลุ่มแมวน้อยที่เ้าปกป้อง พวกมันมองเ้าด้วยความสมเพชขนาดไหน"
ดวงตาของเสือดำมันปิดไปข้างหนึ่ง อีกข้างก็ดูเหมือนจะหรี่จนแทบจะมองไม่เห็น าาั์กระตุ้นปราณเข้าไปในร่างของเสือดำอีกครั้งจนเสือดำเบิกตากว้างด้วยความเ็ป ภาพแวบแรกที่มันเห็น คือหญิงสาวนางหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้สะอื้น น้ำตาของนางได้ไหลอาบนองใบหน้า มือและเท้าของนางถูกโซ่เส้นหนาล็อกเอาไว้ ซึ่งนางได้เอ่ยพูดอะไรบางอย่างออกมาจากปาก...รอบข้างของนางมีแมวตัวน้อยและหญิงสาวถูกล่ามไว้ไม่ต่างกันพวกเขาต่างกู่ร้องะโด้วยความโกรธแค้น แต่เสือดำกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย มันสูญเสียประสาทการรับเสียงไปตั้งนานแล้ว เพียงเสียงเดียวที่มันได้ยินก็คือความคิดของตัวมันเอง
องค์หญิงท่านอย่าเศร้าใจไปเลย ข้าไม่เป็อะไร ท่านต้องดูแลตัวเองให้ดี ข้ารักท่าน..น่าเสียดายที่ข้าไม่กล้าบอกมันตรงๆ หากย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะบอกรักท่านในทุกๆวัน ถึงท่านจะปฏิเสธข้า ข้าก็จะบอกท่านอยู่ดี
เสือดำยิ้มน้อยอยู่ที่มุมปาก มันหลับตาลงคล้ายจะหลับใหลไปตลอดกาล
" หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว พวกเ้าฆ่าตัวผู้ให้หมด เหลือไว้แค่แม่พันธุ์ก็พอ"
.
.
.
.
.
.
.
.
.