"เอาล่ะท่านของวิเศษต่างๆในระบบของเรานั้นมีทุกอย่างั้แ่ยา ของโบราณล้ำค่าและอาวุธต่างๆรวมถึงอื่นๆอีกมากมายเลยด้วยและนอกจากนี้ยังมีอัพเกรดที่ท่านจะสามารถเพิ่มความสามารถต่างๆในด้านใดด้านนึ่งได้โดยที่ท่านนั้นจะต้องแลกกับพอยด์ซึ่งก็คือคะแนนความสำเร็จในภารกิจนั้นๆ"
"หากท่าน้าทำภารกิจท่านก็สามารถเรียกงานได้ดดยที่ท่านจะต้องอ่านเนื้อเื่นิยายนั้นคราวๆเสียก่อนแล้วทท่านถึงจะสามารถทำภารกิจนั้นได้ในทันทีและท่านสามารถปฎิเสธภารกิจได้มากสุด3ครั้งเท่านั้น"
"ฉัน้าเนื้อเื่"
"จัดให้!!"
"อืม...เนื้อเื่คือนางเอกเป็มือที่สามที่มาตัดความสัมพัน ระหว่างนางร้ายกับพระเอกนางร้ายเลยออกมาขอความเป็ธรรมแต่ไม่มีใครเชื่อสุดท้ายนางร้ายหมดสภาพจนเป็โรคซึมเศร้าและพ่อของนางร้ายก็สั่งกักบริเวณเธออีกจากนั้นนางร้ายก็กลายเป็บ้าที่เอาแต่ดื่มเหล้าไปวันๆจนสภาพดูไม่ได้และไม่มีใครดูแลเธอพ่อของเธอเลยจ้างสาวใช้มาคนนึ่งสุดท้ายนางร้ายทนกับพิษใจไม่ไหมก็ตรอมใจตายไปทำให้คนที่เป็พ่อพึ่งสำนึกถึงการกระทำที่ปล่อยประละเลยมาตลอดและท่านจะต้องใช้ร่างของสาวใช้ที่ถูกจ้างมาคนนี้ในการช่วยทำให้นางร้ายเป็ไปในทางที่ดีขึ้นและทำให้เธอมีความสุขกับผู้ชายคนใหม่ที่หล่อกว่า รวยกว่า และเก่งกว่าซะโฮส!"
"ได้ฉันรับภารกิจนี้"
"งั้นไปที่โลกนั้นกันเถอะ"
ฟึบ
"ตอนนี้ฉันมาก่อนที่นางร้ายจะตรอมใจตายใช่ไหม?"
"ใช่แล้วนายท่านและจะไม่มีใครเห็นคู่หูสุดเจ๋งคนนี้ของท่านได้นอกจากท่านและผู้มีระบบด้วยกันเท่านั้น อาใช่ๆในภารกิจท่านสามารถคุยกับเราทางโทรจิตได้"
"งั้นก็เจ๋งสิหึๆ"
"เอาล่ะนายท่านเรามาถึงแล้วและท่านอาจจะรู้สึกปวดหัวเพราะความทรงจำของเ้าของร่างนั้นถูกป้อนเขามาในหัวท่านโดยตรงในทันทีและไม่ได้แปลกอะไรนักท่านต้องทนกับความเ็ปเพียแค่ไม่กี่วิเท่านั้นไม่ต้องเป็ห่วง!"
"อา ค่อยๆดีขึ้นแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ประตูหน้าห้องเธอใช่ไหม?"
"ใช่หากท่านต้องเรียกเราก็สามารถเรียกหาได้ทุกเมื่อเลยนะเราไปก่อนล่ะ"
"อืม"
"คุณหนูค่ะดิฉันคือสาวรับใช้คนใหม่ของท่านค่ะ"
"อืม"
"ดิฉันขออนุญาติทำความสะอาดห้องให้คุณหนูก่อนนะคะ"
"..."พยักหน้ากลับ
"คุณหนูค่ะคุณ้าวิสกี้ไหมค่ะ?"
"!!!ห๊ะเธอมีมันได้ไง!!?"
"ฮึฮึ เอาเป็ว่าาดิฉันมีแหละค่ะท่านควรจะขึ้นไปนั่งบนเตียงก่อนนะคะดิฉันจะได้ทำความสะอาดได้ง่ายๆและนี้วอตก้ากับจินค่ะ!"
"เธอเอามาได้ไงโดยที่ท่านพ่อไม่รู้แถมขวดมันใหญ่มากเลยนะ!"
"ฉันเป็นักสะสมน่ะค่ะแล้วก็เหล้าพวกนี้ฉันเป็คนทำมันเองน่ะค่ะเลยอยากหาคนชิมอยู่พอดีเลยดีจังเลยค่ะที่คุณหนูชอบแอลกอฮอล์ขนาดนี้"
"...เธอทำเองหมดเลยจริงๆหรอ!?"
"ใช่ค่ะแล้วไปนอนหลับบ้างหรือเปล่าค่ะเนี้ย? หน้าซีดตาคล้ำมากเลยนะคะคุณหนู"
"ฉันนอนไม่หลับมาสัปดาห์กว่าแล้วน่ะ..."
'เธอคงกำลังสมน้ำหน้าฉันอยู่สินะ'
"อะ...ไอ้!"
"ไอ้?"
"ไอ้บ้าที่ไหนมาทำให้คุณหนูสุดสวยของดิฉันเป็แบบนี้ค่ะเนี้ยะ!?"
"ถึงดิฉันจะได้ยินมาว่าคุณหนูเป็ไข้ใจอยู่แต่คุณหนูที่อยู่ตรงหน้าของฉันตอนนี้แค่อยากได้คนที่คอยอยู่ข้างๆเท่านั้นเองไม่ใช่เพราะอกหักจากไอ้คนเหลวแหลกพันนั้นหรอกค่ะ!"
"ฉันคงโง่มากสินะที่ไปรักเขาจนตัวเองเป็แบบนี้น่ะ"
"ไม่ใช่แบบนั้นเลยนะคะคุณน่ะทั้งสวยทั้งรวยมากๆแต่ไอ้คนพันนั้นต่างหากกล้าดียังไงถึงมาเล่นกับจิตใจของคุณหนูผู้บอบบางของดิฉันแบบนี้!?"
"คุณหนูค่ะไม่ต้องอดทนนะคะมาเลยค่ะวิ่งมากอดที่ดิฉันให้เต็มที่เลยนะคะ!!!"
"...ฮือ แงงง! ฉัน ฉันน่ะ ฉันน่ะนะ ก็แค่ ก็แค่!"
"ค่ะๆคุณหนูของดิฉันเก่งที่สุดแล้วค่ะร้องให้เต็มที่เลยนะคะ"
'เอนนอลไปเรียกพี่ชายของคุณหนูของฉันมาเดี๋ยวนี้รวมถึงพ่อของเอง'
'ครับ!'
"ฉันนะอดทนมาตลอดเลยในทุกๆเื่! ฮึก ฉันโดนพี่ๆด่าทุกวันแต่ก็ทำเป็ไม่เจ็บไม่งั้นพวกเขาก็ได้ใจแล้วก็จะแกล้งฉันอีก พ่อก็ให้ไปคบกับไอ้ผู้ชายเหม็นๆอะไรก็ไม่รู้อยู่เรื่อยแต่ล่ะคนก็จ้องจะเอาแค่ร่างกายของฉันอย่างเดียวเลย ฮืออๆ แล้ว...แล้วคนที่ฉันคิดว่าเขาจะค่อยอยู่ข้างๆเวลาที่ฉันมีปัญหาก็ทิ้งฉันไปกับผู้หญิงคนอื่นอีกไม่มีใครฟังฉันสักคนเลยก็มีแต่เธอนี้แหละที่ฟังฉัน ฉันไม่เอาแล้วไม่อยากอยู่แล้ว! ไม่อยากมีพี่ๆหรือพ่อฉันแค่อยากมีความสุขมันผิดมากหรือไง!?"
"โอ๋ๆนะคะคุณหนูของดิฉัน พวกคุณก็เอาแต่ฟังอยู่อย่างเดียวเลยมาดูหน้าเธอบ้างสิค่ะคุณผู้ชาย"
"ยัยหมาบ้าเป็อะไรของเธออีก!"
"ตะกี้ว่ายังไงนะคะ?"ทำน้ำเสียงงไม่พอใจ
"อะไรของเธอกันยัยขี้แยทำไมถึงร้องไห้เหมือนเด็กงี่เง่าอย่างนั้นล่ะ?"
"คุณหนูอย่าไปฟังนะคะฉันจะคอยอยู่ข้างๆคุณหนูเองค่ะดังนั้นอย่าเศร้าไปเลยนะคะ"ปิดหูให้นางร้าย
"หลับเถอะนะคะคุณผู้น่ารักของดิฉัน เหนื่อยมากเลยใช่มั้ยล่ะคะ?"
"อืม"พยักหน้า
"คะ คุณหนู!!! คุณหนูคะ!!!"
"อะไร จะโว้ยวายทำไมเสียงดังคุณพ่อทำงานอยู่นะ!?"
"หลีกไปซะ!"
"ฉันจะไม่หลีกแล้วมันทำไม?"
"คุณหนูของฉันต้องไปโรงพยาบาลเดียวนี้!"ตะคอก!
'ไม่จริงหน่า คุณหนูของฉันเธอต้องรอดสิ!'
"หลีกไปให้หมด"
"ฉันเป็พี่เธอฉันต้องพาเธอไปสิ!"
"อย่ามา..."
"ใช่คำแทนตัวเองว่าพี่เอาตอนนี้เลยมันสายไปแล้ว"จ้องด้วยแววตาดุดัน
"ก็บอกให้หลีกไปให้พ้นไงเล่า!"ะโถีบพี่ใหญ่พร้อมอุ้มนางร้ายท่สเ้าหญิง
'อย่าเป็อะไรนะ!!!'
"ฉันมึนหัว...พร่ามัวจัง"
"คุณหนูคะทำใจดีๆไว้นะคะ!!!"
"พาเธอไปที่รถของฉัน ฉันจะไปส่งเธอเอง!"
"บอกให้หลีกอย่ามาเกาะแกะคุณหนูของฉันนายจะเป็ใครหรืออะไรก็ตามสำหรับคุณหนูแต่สำหรับฉันพวกคุณทุกคนคือคนที่ทำให้คุณหนูของฉันเป็แบบนี้!?"
"ดังนั่นฉันจะวิ่งไปมันไวกว่านั่งรถขยะของพวกคุณไปแน่ๆ"
"เธอไปทันหรอก!! ส่งเธอมาซะ!!"
"ฉันเป็วรยุทธ"พูดจบก็ะโลงจากหน้าต่างชั้น15ไปเลย
"นี้เธอจะฆ่าตัวตายหรือไงบ้าไปแล้วหรอ!?"
"ห๊ะ! อะไรน่ะเื่จริงหรอ!?"
"เธอเป็วรยุทธ...ของจริง?"
"หึ!ให้พ่อไล่เธอออกเถอะมาะโถีบอกฉันกล้ามากนะเก่งมาจากไหนก็ไม่สามารถสู้อำนาจพ่อของพวกเราได้หรอกใช่ไหมน้องรองน้องสาม"
"กล้ามากมาว่าพวกเราดูสิเธอจะว่ายังไงถ้าโดนอำนาจของพวกเรากดดัน"
"ไอ้พวกหนูท่อสกปรกเอ๋ยยยย!"
"ฉันได้ยินหมดแหละทุกคำพูดเน่าๆจากปากพวกแกน่ะฉันไม่กลัวหรอกโว้ยยยย!!"
"อ้ะ! ถึงโรงพยาบาลแล้ว"
"เอ่อไม่ทราบว่าคนไข้เป็อะไรมาหรอครั-"
"คุณหนูเธอเป็หน้ามืดลมหมดสติไปแถมมีกำเดาด้วยค่ะเธอเครียจจนไม่ได้นอนมาจัสัปดาห์แล้วค่ะแถมกินแค่เหล้าอีกด้วยค่ะข้าวปลาก็ไม่กินอีก!!"
"ผู้ป่วยฉุกเฉินของเตียงหน่อยญาติคนไข้รออีกหน้าห้องฉุกเฉินก่อนนะครับ"
"ค่ะคุณหมอ!"
5ชั่วโมงต่อมา
"เธออยู่ห้องนี้ไม่ผิดแน่ใช่ไหม?"
"ใช่แหละก็ดูผ่านหน้าต่างสิโง่รึไง?"
"สาวใช้คนนั้นใช่แหละ"
แกร๊ก!
"เบาๆและห้ามแตะต้องคุณหนูนะคะเธอหลับอยู่เธอพึ่งผ่าตัดมา"
'ผ่าตัด!?'
"เธอพึ่งผ่าตัดมะเร็งมาดังนั้นก็อย่าส่งเสียงดังรบกวนเธอดิฉันขอออกไปเอาของก่อนเพราะดิฉันต้องมาเฝ้าคุณหนูตลอดตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณหนูค่ะ"
ปึง(เบาๆ)
"เธอเป็มะเร็งหรอ?"
"พวกเราอยู่กับเธอมาตั้งนานขนาดเื่นี้ยังไม่รู้เลย"
"ออ แล้วก็ดิฉันลืมบอกไปว่าคุณหนูเป็โรคแทรกซ้อนยังดีค่ะที่เธอพ้นขีดอันตรายไปแล้วแต่ต้องแลกกับการที่เธอต้องมีลูกยากค่ะเพราะรังไข่ข้างขวาของคุณหนูฝ่อและเป็ซีดด้วยค่ะเลยตัดออกไปแล้ว"
"พวกเรา"
"ว่าแต่เธอไปเร็วจังนะ หึ"
" ที่ดิฉันต้องรีบ กลับมาเร็วแบบนี้ก็เพราะว่าดิฉันกลัวว่าพวกคุณ จะทำอะไรรบกวนคุณหนูนะคะเลยรีบกลับมาเร็ว"
"..."
" พวกคุณรู้ไหมคะว่าคุณหนูพูดกับดิฉันว่ายังไง? เธอบอกว่าเธอเหนื่อยเธอไม่อยากอยู่แล้ว และเธอไม่อยากมีพ่อและพี่ๆแบบพวกคุณด้วยค่ะ"
" และในห้องนั้นก็มีแต่ขวดเหล้าเต็มไปหมดเลยค่ะเพราะคุณรู้ไหมคะว่าตอนนี้เธอน่ะ กำลังอยู่ในสภาวะที่อ่อนไหวมากๆ เพราะว่าเธอเป็โรคซึมเศร้าค่ะ"
" ดังนั้นแล้วหมดธุระแล้วใช่ไหมคะ กลับไปเถอะค่ะ ฉันไม่อยากให้คุณหนูต้องเ็ปเพราะพวกคุณอีก"
" ฉันแค่อยากมาเยี่ยมเธอไม่ได้หรอ?"
" ฉันไม่ได้ห้ามให้พวกคุณมาเยี่ยม เพียงแค่มาได้แต่ต้องเป็ตอนที่คนอื่นนอนอยู่เท่านั้น ฉันไม่อยากให้คุณหนูเห็นหน้าของพวกคุณแล้วทำสีหน้าหวาดผวาเหมือนก่อนหน้านี้หรอกนะคะ"
'หวาด...ผวา?'
"เธอเกลียดพวกเรามากขนาดนี้เราหรอ?"
'อืมใช่แหละสุดๆเลย'
" เกลียดขนาดที่ว่าไม่อยากมีพวกคุณเป็พี่ชายเลยล่ะค่ะ"ยิ้มสยอง
" นอนได้แล้วปล่อยเธอไปเถอะค่ะ ไม่งั้นก็ ช่วยเปลี่ยนแปลงการกระทำที่กระทำต่อเธอด้วยได้ไหมคะ ฉัน ไม่อยากเห็นคุณหนู เ็ปแบบนี้หรอกนะคะ..."
" ั้แ่ไหนแต่ไร คุณหนูเล่าให้ฉันฟังว่าพวกคุณเอาแต่ด่าท้อเธอ แม้ว่าเธอจะสร้าง ภาพว่าเธอชินกับคำด่าพวกนั้นแล้ว แต่ในใจของเธอ มันก็ยังเ็ปนะคะ ที่พี่ชาย แท้ๆที่เธอ คอยรักคอยเป็ห่วงและเอาใจใส่ ปฏิบัติต่อเธอ เหมือนเป็ สิ่งปฏิกูลแบบนี้"มองจิก
" ฉันได้ข่าวว่าเธออยู่โรงพยาบาลนี้ใช่ไหม!?"
" ใช่ค่ะ"
" ชิงชิงจะไม่เป็อะไรใช่ไหม!?"
" ค่ะคุณหนูน่ะ... พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ แต่ว่าเธอเป็โรคแทรกซ้อน ที่เกิดจากความเครียดนะคะ เป็เยอะมาก จนฉันก็เป็ห่วงเลยล่ะค่ะ ว่าเธออาจจะต้อง นอนในโรงพยาบาลไปตลอดชีวิตหรือเปล่า?"
" ใคร..."
" ใครมันเป็ต้นเหตุที่ทำให้เธอเป็แบบนี้!?"
" คุณลั่ว ฉันจะอธิบายให้ฟังทุกสถานการณ์เลยค่ะ ทุกๆอย่างฉันจะบอกคุณให้หมดและคุณจะต้องทำดีกับคุณหนูของฉันให้มากๆนะคะ"
"ครับ"
" เพรา ะว่าถ้าคุณทำตัวไม่ดีกับคุณหนูของฉันล่ะก็ แล้วยิ่งถ้าทำให้เธอเสียใจ ก็จงเ็ปยิ่งกว่าจมนรกซะเถอะค่ะ"มองด้วยแววตาหน้าขนลุก
" ดิฉันว่าคุณควรจะอยู่เงียบๆดีกว่านะคะ เพราะว่าเธอเพิ่งผ่าตัดมาค่ะ ควรจะปล่อยให้เธอได้นอนพักผ่อนแล้วก็ค่อยมาเยี่ยมใหม่ตอนที่ตื่นนะคะเดี๋ยวดิฉันจะแจ้งให้คุณทราบค่ะ"
'ลั่วเกอ หนาน ผู้ชายคนนี้ คอยตามจีบนางร้ายอย่างเซีย ปาเชินมาตลอด เหมือนลูกหมาที่ตามขาเ้านายต้อยๆ ในตอนที่เธอเดือดร้อนเขาก็ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่เพราะแบบนั้นถึงได้อันตรายเพราะตัวร้ายที่แท้จริงก็คือเขาคนนี้นี่แหละที่คอยอยู่เบืองหลังความเ็ปของนางร้าย ไอ้คนชั่วบริสุทธิ์นี้...'
" เดี๋ยวฉันจะเล่าให้คุณฟังค่ะ นั่งก่อนนะคะ"
.
.
.
385
![[เขียนเอง]Monster Die](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)