นิยายแห่งรักแท้เื่ สุดท้ายที่รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๐
เมื่อกานต์และนิดพาอินทรกลับถึงบ้าน กรก็นั่งอ่านบทละครของกานต์อยู่ที่หน้าคอมฯ แล้ว “สนุกมากเลยพี่กานต์”
“อ่านถึงตอนจบหรือยัง?” กานต์ถามด้วยความอยากรู้
“ยังอะพี่” กรตอบตามจริง และหันมายกนิ้วโป้งให้พี่ชาย “อีกแป๊บก็จบแล้วพี่” แล้วกรก็ตั้งหน้าตั้งตาอ่านต่อ
กานต์ให้อินทรนั่งพัก แล้วเขาก็นั่งลงข้างๆ
“นิดว่า.. เธอต้องมีวิธีจัดการที่ดีกว่านี้นะ” นิดเปิดประเด็นการพูดคุย
“ใช่!! แต่ยังไงล่ะ? กานต์ก็นึกไม่ออกนะนิด ไม่รู้ว่จะทำยังไงดี”
“แต่ถ้าไม่มีวิธีจัดการ เธอจะทำงานชิ้นต่อไปยากมากนะ” นิดเป็ห่วงเพื่อน
“พี่ไม่ได้เป็อะไรมากนะกานต์ ไม่เป็ไร.. กานต์ พี่ทนได้” อินทรพูดอย่างสุภาพบุรุษ
“แต่กานต์กลัวว่า.. ต่อไป มันจะหนักมากขึ้นน่ะสิพี่อิน” ความเป็ห่วงในน้ำเสียงกานต์ชัดเจนจริงๆ “วันนี้ก็หนักกว่าวันนั้นใช่ไหม?”
อินทรเองก็ไม่กล้าปฏิเสธ วันนี้เขาเ็ปและทรมานมากกว่าวันนั้นจริงๆ
“พี่กานต์.. จบแบบนี้เท่มากเลยพี่ กรชอบ”
เป็อันผ่าน!!
กานต์บอกตัวเองในใจ
แล้วกานต์ก็เดินไปนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์แทนที่กร เขาจัดการส่งบทตอนที่๔ ซึ่งเป็ตอนสุดท้ายให้วรวุธทางอีเมล์ พร้อมกับบอกไปในอีเมล์ด้วยว่า..เขาทำงานจบครบตามที่ว่าจ้าง และเขาจะไม่ไปกองถ่ายอีกแล้ว!!
วรวุธได้แต่ยอมรับในสิ่งที่กานต์บอกมา ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เขาให้ฝ่ายบัญชีจัดการโอนเงินค่าเขียนบทให้กานต์ตามที่ตกลงกันไว้
หลังจากเขียนบทละครทาสรักทาสใจเสร็จ.. กานต์เองก็ยังไม่กล้ารับงานชิ้นใหม่ เพราะเขากลัวจะกระทบกับอินทรอีก กานต์เลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่กับอินทรอย่างมีความสุข
“พี่รู้สึกไม่ดีเลย ที่เป็ต้นเหตุให้กานต์ทำงานไม่ได้”
“ไม่เป็ไรครับพี่อิน กานต์เลือกที่จะอยู่กับพี่ ดีกว่ามีชีวิตอยู่บนโลกนี้โดยไม่มีพี่” กานต์หลบตาอินทรก่อนตัดสินใจพูดต่อ “่ที่พี่ไม่อยู่ กานต์กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ใจมันจะขาดเสียให้ได้ กานต์จึงรู้แล้วแล้วว่า.. พี่อินคือสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตกานต์”
อินทรยิ้มรับ กระชับอ้อมแขน “กานต์ก็เป็คนแรก และคน.. สุดท้าย .. ที่พี่รัก”
กานต์กอดอินทรด้วยความรักทั้งหมดที่เขามีให้
วรวุธวางแผนการถ่ายทำด้วยความรู้สึกที่เขาเป็..ทาสรักทาสใจของกานต์ ทำให้ทุกคนที่ทำงานกับวรวุธในครึ่งหลังของเื่นี้ รู้สึกได้ถึง.. ความโศกสลด.. รันทด.. หดหู่.. จากตัววรวุธชัดเจน
ป๊อกปิติยืนเคียงข้างวรวุธตลอดเวลาที่ทำงานด้วยกัน เขาทั้งช่วยหลือทั้งให้กำลังใจวรวุธทุกทางเท่าที่จะทำได้
“ขอบใจป๊อกมากที่อยู่เป็เพื่อนพี่ ป๊อกจะได้เห็นว่า.. การเป็ทาสรักทาสใจ .. มันหนักหนาแค่ไหน”
“ครับพี่” ป๊อกรับคำ “แต่พี่ต้องยืนหยัดสร้างสรรค์งานที่เป็อนุสรณ์แห่งรักแท้ของพี่นี้ ให้งดงามนะครับ”
วรวุธยิ้มให้ป๊อก “พี่จะทำมันให้เต็มที่ที่สุด” แม้รอยยิ้ม วรวุธก็ยังแฝงความหม่นเศร้าหมองอย่างชัดเจน “และ.. พี่ไม่คิดสั้นหรอกน่า”
“ผมอยู่ข้างพี่เสมอนะครับ พี่วุธ”
วรวุธออกกองถ่ายทำละครตามคิวที่วางไว้ ป๊อกแสดงเป็อินทรได้ดีจนทุกคนปรบมือให้ ซึ่งตรงข้ามกับเมทินี ดาราสาวสวยที่สถานีฯ ส่งมาเป็นางเอก เมทินีแสดงบทวดีได้แย่มาก
และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือเมื่อเมทินีรู้สึกว่าตัวเองแสดงไม่ดี เธอก็ไม่ยอมแสดง วรวุธก็ทำอะไรเธอไม่ได้ เพราะเมทินีเป็นางเอกที่สถานีฯส่งมา
แล้วที่แย่ที่สุดก็เกิดขึ้น.. เมทินีอ้างว่าเธอป่วยเธอขอกลับบ้านทันที เธอให้ผู้จัดการส่วนตัวยกเลิกคิวงานทั้งหมด รวมถึงคิวงานละครที่กำลังถ่ายทำอยู่ตรงหน้านี้ด้วย แล้วเธอก็ขับรถกลับบ้านโดยไม่สนใจใคร
การกลับบ้านของเมทินี ทำกองถ่ายของวรวุธปั่นป่วนมาก วรวุธจำเป็ต้องปิดงานถ่ายทำทั้งหมดที่บ้านปาริชาตในวันสองวันนี้
ไม่เช่นนั้น งบประมาณกองถ่ายจะบานปลายจนอาจจะถูกสั่งระงับการผลิตได้!!
ป๊อกยังอยู่เคียงข้างวรวุธตลอดเวลา แม้จะช่วยแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่การอยู่ข้างๆ เป็เพื่อน ยามที่วรวุธไร้ทางออก มันก็เป็ผลดีกับจิตใจวรวุธไม่น้อย
แต่ก่อนที่อะไรจะแย่ไปกว่านั้น .. หญิงสาวผู้เพียบพร้อมทั้งรูปสมบัติและคุณสมบัติก็ปรากฏตัวขึ้นกลางกองถ่าย!!
แสงไฟของกองถ่ายช่วยขับเน้นให้เธอดูเด่นขึ้นเป็ทวีคูณ
“.. สวัสดีค่ะ ฉันชื่อวดีค่ะ!!”
..วดี .. ปรากฏตัวขึ้นในกองถ่าย ทำทั้งกองถ่ายทำตะลึงงัน!!
“ที่นี่คือบ้านปาริชาต ใช่ไหมคะ”
ป๊อกปิติมองวดี เขาตกหลุมรักเธอั้แ่ครั้งแรกที่เห็นเช่นเดียวกับที่อินทรในหนังสือเป็ “เอ่อ..คุณ.. คุณชื่อ.. วดี .. หรือครับ”
หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างสะเทิ้นอาย
วรวุธมองภาพในจอมอนิเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าราวกับต้องมนต์
“ใช่ค่ะ ดิฉันชื่อ.. วดี” วดีสบตาป๊อก ซึ่งยังอยู่ในชุดของตัวละครอินทร
“ผม.. ผมชื่ออินทรครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”
“ได้ทั้งอารมณ์ ได้ทั้งความน่ามอง และน่ารักมากเลยนะพี่วุธ” ผู้ช่วยผู้กำกับฯ กระซิบเบาๆ กับวรวุธ
“อืมมม”
“เล่นเข้าขากับป๊อกยังกะซ้อมด้วยกันมาเป็ชาติ”
“ช่ายยยย” เสียงวรวุธไม่ดังไปกว่าการคราง แล้วเขาก็นึกอะไรได้ “แล้วนี่เอ็งสั่งบันทึกภาพไว้หรือเปล่า”
“รับรองพี่ สมบูรณ์ทั้งภาพและเสียง”
คำตอบของผู้ช่วยผู้กำกับฯ ทำให้ปรากฏรอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าวรวุธเป็ครั้งแรกหลังจากที่ใบหน้าวรวุธมีแต่ความเศร้าหมองมัวหม่นมาตั้งหลายวันแล้ว
อีกประการ .. ฉากการพบกันของอินทรและวดีที่หวาน.. น่ารัก.. ก็ไม่ต่างไปจากการพบกันครั้งแรกของวรวุธกับกานต์เมื่อหลายปีก่อน ภาพในอดีตแจ่มชัดในความทรงจำ ภาพละครชัดเจนอยู่ตรงหน้า เท่านี้.. วรวุธก็มีความสุขแล้ว
เมื่อพักการถ่ายทำ หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ .. เมื่อวดีขอตัวไปพักผ่อน งานการถ่ายทำทั้งหมดจึงต้องหยุดลง
ขณะที่อยู่หน้ากล้อง วดีพูดทุกคำพูดแทบจะตรงกับสิ่งที่กานต์เขียนไว้ในบท อาจจะมีพลาดไปบ้าง ไม่ตรงบทละครไปบ้างนิดหน่อย แต่ก็เป็ธรรมชาติของวดี วรวุธจึงยินดีให้ผ่าน โดยไม่ต้องมีเทคสอง ก็.. หากมีเทคสอง วรวุธ ก็ไม่รู้จะสื่อสารกับวดีเข้าใจไหม? ป๊อกที่ทำหน้าที่ของตนอย่างดีอยู่แล้ว จะทำได้ดีกว่านี้อีกหรือเปล่า?
การปรากฏตัวของวดี เป็เื่มหัศจรรย์ จนวรวุธตัดสินใจโทรไปหากานต์
กานต์รับสายวรวุธเป็ครั้งแรก หลังจากที่เขาไม่ยอมรับสายหรือพูดคุยกับวรวุธเลย ั้แ่ที่เขาจัดแถลงข่าวเื่พี่อิน
“กานต์ พี่วุธขอบคุณกานต์มาก ที่เขียนบทที่ดีมาให้พี่ทำงาน แล้วกานต์ยังส่งวดี ตัวจริงจากวรรณกรรมมาแสดงละครให้พี่อีก พี่ขอบคุณกานต์มากจริงๆ”
คำพูดวรวุธเปลี่ยนไปจนกานต์รู้สึกได้ อย่างน้อย.. ก็ไม่มีคำว่า 'น้องกานต์’ แล้ว วรวุธเรียกแค่ .. กานต์ .. เท่านั้น
กานต์จึงเริ่มสบายใจที่จะคุยด้วย “ครับ ตะกี๊คุณวุธว่าอะไรนะครับ วดี วดีตัวจริงจากวรรณกรรมเหรอครับ”
“ใช่สิกานต์ เค้ามาจากไหนก็ไม่รู้ มาถึง.. ก็เข้ามาทักทายป๊อกที่ใส่ชุดอินทรอยู่ พี่เลยบันทึกเทปไว้เลย กานต์อยากมาดูก็ได้นะ หรือถ้าไม่เชื่อพี่ พี่ให้ป๊อกยืนยันอีกคนก็ได้” แล้ววรวุธก็ส่งมือถือให้ป๊อกพูด
ป๊อกชมวดีว่าสวยมาก เก่งมาก และชวนให้กานต์มาพบวดีที่กองถ่าย
...
เมื่อวางสายโทรศัพท์ไปแล้ว กานต์ต้องคิดมากอีกครั้ง .. วดีตัวจริงออกมาจากวรรณกรรมอีกหรือ?.. เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนี่!!
กานต์ไปดูสมุดสนุดโน้ตสีเืหมูเล่มเก่าที่ตนเก็บไว้ .. ก็ไม่มีข้อความใดเพิ่มเติมขึ้นมานี่นา ..แล้ววดีจะมาได้อย่างไร .. หรือว่า .. มีช่องทางอื่นอีก!!
อินทรกอดกานต์จากด้านหลัง “มีอะไรหนักใจอีกหรือครับคนดี”
กานต์หมุนตัวเพื่อให้ใบหน้าเขา ตรงกับใบหน้าของอินทรลำตัวเขาก็อยู่ในอ้อมกอดของอินทร แล้วเล่าเื่ที่ ‘วดีตัวจริง’ปรากฏตัวขึ้นกลางกองถ่าย พร้อมกับความกลัวต่างๆนานาที่เกิดขึ้นในความคิดของกานต์
อินทรสวมกอดกานต์ “พี่อยากให้กานต์มั่นใจว่า..พี่อินคนนี้จะรักกานต์เพียงคนเดียว และจะรักไปจนชั่วฟ้าดินสลาย”
กานต์หอมแก้มอินทร อินทรเบียดแก้มมาให้กานต์หอม แล้วเขาก็ขยับใบหน้าจนริมฝีปากได้รูปประกบกัน ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม มือไม้ก็โลมไล้ัักันไปทั่วเรือนร่าง
“พี่อินรักกานต์นะครับ” อินทรพูดหลังจากที่เขาผละจากการจูบที่ดูดดื่มนั่น “กานต์ต้องมั่นใจในรัก มั่นใจในตัวพี่ พี่พร้อมที่จะใช้ชีวิตอยู่กับกานต์ไปจนกว่าความตายจะพรากเขาทั้งสองจากกัน”
กานต์กอดพี่อินของเขา ตอนนี้.. เขาสบายใจแล้ว เขาได้ทั้งคำตอบคำมั่นในรัก คำยืนยันว่ารักจะอยู่กับเขาไปจนกว่าความรักจะตายจาก
“เราควรไปดูให้เห็นกับตาว่า วดีเป็อย่างไร และวรวุธเปลี่ยนไปจริงหรือเปล่า?” อินทรพูดขึ้น ขณะที่กานต์ซุกอยู่ในอ้อมอกเขา
กานต์พยักหน้าแทนคำตอบ
กว่ากานต์กับพี่อินมาถึงกองถ่ายละคร ก็บ่ายมากพอสมควรแล้ว วรวุธมาทักทายต้อนรับกานต์อย่างสุภาพ
“ขอบคุณนะครับพี่วุธ ที่ยอมเป็เพื่อนร่วมงานที่ดีของกานต์” กานต์ทักทายวรวุธ หลังจากที่เห็นแล้วว่าวรวุธเปลี่ยนไป เขาไม่ได้แต่งตัวเนี้ยบหรูเหมือนที่ผ่านมา แต่อยู่ในชุดผ้าฝ้ายที่แสนธรรมดาทรงผมที่เคยเซท ก็ปล่อยปรกหน้า กระทั่งรองเท้าที่เคยใส่ยี่ห้อที่แพงหูฉี่ ก็เป็รองเท้าหูคีบที่แสนธรรมดา
“พี่ไม่ได้ยอมหรอก” วรวุธมองหน้ากานต์
กานต์มองหน้าเขา ความไม่วางใจก่อเกิดอีกครั้งทันที!!
“แต่พี่แพ้ แพ้ความรัก แพ้ความดีของกานต์”
เสียงวรวุธและความหมายในคำพูดของเขา ทำให้กานต์คลายความไม่ไว้วางใจลงได้ กานต์ยิ้มให้วรวุธอย่างเป็มิตร
วรวุธยิ้มตอบแล้วหันไปสบตาอินทร “พี่อินโชคดีมากนะครับ ที่รักกานต์และได้รับความรักจากกานต์”
“ครับ” อินทรตอบได้เท่านั้น
วรวุธมองหน้าทั้งสอง “พี่จะไม่จีบกานต์และไม่ก่อกวนกานต์อีก แต่พี่อยากให้กานต์รู้ว่า กานต์คือคนสุดท้ายที่พี่รัก หัวใจพี่อยู่กับกานต์ตลอดไป ไม่ต้องดูแลมันหรอก อย่าเหยียบย่ำทำลายมันก็พอ” น้ำตาแห่งความรักของวรวุธหลั่นริน
กานต์เข้ากอดวรวุธ “พี่วุธเป็พี่ที่ดีของกานต์เสมอ”
วรวุธกอดตอบ
มิตรภาพที่ดี ไมตรีที่งดงามบังเกิดขึ้น
ป๊อกเข้ามาสวัสดีทักทายอินทรและกานต์ด้วยรอยยิ้มที่อิ่มเอิบจนคนทั้งสองแปลกใจ เมื่อได้สอบถามความเปลี่ยนไปของป๊อก ก็ได้คำตอบว่า ..
“ป๊อกว่า.. ป๊อกตกหลุมรักวดี” ป๊อกสารภาพ ทั้งที่ความรู้สึกแปลกๆ ที่เขามีต่ออินทรก็ยังไม่ได้เลือนหายไป
กานต์และอินทรได้แต่ยิ้ม และอยากเจอวดีขึ้นเป็ทวีคูณ
“ป๊อกพาวดีไปพักที่มุมส่วนตัวที่กานต์เคยพัก” ป๊อกบอกทั้งคู่ พร้อมกับเดินนำทางไป กานต์กับอินทรเดินตามไปด้วยใจจดจ่อ..
...
เมื่อกานต์และอินทรพบหน้าวดี..
ความจริงก็ปรากฏ !!
วดีจากวรรณกรรม ที่แท้ก็คือ..
นิด..
เพื่อนรักของกานต์นั่นเอง!!
“น..” กานต์จะเรียกชื่อเพื่อนรัก
“วดีค่ะ” นิดตัดบททันที
“ดีใจเหลือเกินที่เธอยอมทำตามความฝันของเธอแล้ว” กานต์พูดและกอดเพื่อนรัก
“เพราะเธอเลยนะ” นิดหรือวดีพูดต่อ “เื่เธอกับพี่อิน ทำให้นิด .. เอ๊ย .. วดีคิดได้”
“ว่า..” กานต์ถามอย่างไม่เข้าใจ
“ก็.. ถ้าเราไม่กล้าพูดความจริง ไม่กล้าทำตามความรู้สึกที่เราอยากทำ แล้ว.. เมื่อเราเสียมันไป เราจะยอมรับได้ไหม? นิดยอมรับไม่ได้ นิดเลยบอกคุณแม่ว่าั้แ่เรียนจบมา นิดไปโน่นไปนี่กับคุณแม่ตลอด มันทำให้นิดไม่ได้ทำตามความฝัน ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว.. ที่นิดจะไปตามฝันของนิด”
กานต์กอดเพื่อนรักอีกครั้ง
ปล่อยให้อินทรกับป๊อกยืนงงอยู่
กานต์เห็นสองคนแปลกใจจึงอธิบาย “นิดเรียนการแสดงพร้อมกับกานต์ เธอเป็คนที่แสดงเก่งที่สุดของรุ่นแต่ตอนที่เรียนอยู่ นิดอ้วนมาก พอเรียบจบ คุณหญิงแม่ของเธอจัดการให้ให้นิดลดความอ้วนจนได้หุ่นแบบนี้”
ป๊อกพยักหน้ารับรู้ข้อมูลหญิงที่ตนหมายปอง
“เพื่อนพี่น้องในคณะ รวมทั้งพี่วุธ เลยคุ้นกันแต่ยัยนิดที่ตัวโตเบ้อเร่อไม่ใช่นิดที่แสนสวยคนนี้” กานต์บอกทุกคน
“จะนิดหรือวดี ป๊อกก็ตกหลุมรักไปแล้ว”
“อย่าพูดเล่นนะป๊อก เดี่ยว ถ้า.. เพื่อนกานต์เอาจริง จะลำบากนะ”
“ยอมครับ ป๊อกยอมทำทุกอย่างครับ ขอให้นิดเอาจริงเถอะ” ป๊อกสารภาพชัดเจน
นิดยิ้มรับ “คงต้องใช้เวลาเรียนรู้กันไปแหละป๊อก” นิดตอบตรงๆ “นิดไม่เคยรักใครเลย นอกจากกานต์ นิดรักกานต์มาตลอด ั้แ่มัธยมจนถึงตอนนี้ แต่ตอนนี้กานต์เขามีคนรักที่ดูแลเค้าดีกว่านิดแล้ว นิดเลยคิดว่า.. นิดน่าจะลองรักคนใหม่ดู” พูดจบก็ชายตามองป๊อกด้วยความหมายที่สวยงาม
“พิจารณาป๊อกนะครับ”
นิดได้แต่ยิ้ม ในแววตาเธอไม่ได้ปฏิเสธป๊อก เธอยอมที่จะลองเรียนรู้ไปกับป๊อกแต่พอนึกได้ นิดจึงถามขึ้น “แล้วเื่ของเธอสองคนล่ะ จะยังไงกันต่อ”
“พี่อินอยากให้กานต์ทำงานชิ้นใหม่”
“จะดีหรือพี่อิน” นิดห่วงขึ้นมาทันที “เดี๋ยว.. ” ภาพวันที่พี่อินตัวจางลง ยังคงชัดเจนในความจำของเธอ
“คนเราต้องทำงานนะนิด ค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน”
“แล้ว.. ถ้าพี่อินเป็อย่างวันนั้น..” นิดทอดเสียง ไม่อยากพูดถึง
อินทรเองก็ตอบอะไรไม่ถูก
เมื่อปิดกล้องละคร วรวุธก็จัดงานแถลงข่าวเปิดตัวนางเอกใหม่.. วดี วงศ์ทองกวาว ..นางเอกที่มีฝีไม้ลายมือการแสดงเฉียบขาดจนพระเอกยอมนิยมอย่างป๊อกปิติ ต้องขนวิชาการแสดงทั้งหมดเข้าปะชัน
แล้ววรวุธยังแจ้งข่าวละครรักเื่ใหม่ .. รักข้านี้ ..คือรัก ละครที่เขาจะกำกับการแสดง หลังจากเสร็จงานตัดต่อทาสรักทาสใจ โดยมี ป๊อกปิติกับวดีพระนางคู่นี้แสดงนำและ กานต์ กฤษณะชีพ นักเขียนบทคนเก่งเ้าของรางวัล‘นักเขียนบทยอดนิยม’ก็ยังคงเขียนบทให้เขาเช่นเดิม
ในงานนั้น ไม่มีใครเอ่ยถึง .. อินทร!!
ทุกคนทำเหมือนอินทรไม่มีตัวตน ไม่ตอบคำถามนักข่าวเื่อินทรด้วย แต่ชวนนักข่าวสัมภาษณ์เื่อื่นแทน จากนั้น..วรวุธเก็บตัวตัดต่อละคร ‘ทาสรักทาสใจ’ จนไม่มีใครได้พบหน้า
นิดและป๊อกไปหาอินทรและกานต์ที่บ้าน เพราะคืนนี้.. ทุกคนจะเดินทางไปดูครูโชแสดงละครเวทีด้วยกัน
ป๊อกและนิดเล่าให้กานต์ฟังว่า.. ป๊อกรู้สึกอย่างไรกับอินทร .. และจะแก้ไขอย่างไร
“น่าจะเป็ภาวะหนึ่งของ Narcissism” (อ่านว่า นา-ซี-ซัส-ซึ่ม) กานต์สันนิษฐาน
“นิดก็คิดอย่างนั้น”
“มันคืออะไรอะพี่กานต์ นิดก็พูดแบบนี้ แต่พออธิบายแล้วป๊อกก็ไม่เข้าใจอยู่ดี” ป๊อกถามซื่อๆ
“พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คล้ายๆ กับว่า ป๊อกอยากเป็อินทรมาก มากแบบมากๆ พอป๊อกพบพี่อิน ซึ่งเหมือนกับตัวละครที่ป๊อกอยากเป็มากป๊อกจึงรู้สึกชื่นชมยินดี แล้วก็ไปสู่.. ขั้นหลงใหล แล้วก็พัฒนาไปจนถึงขั้นที่น่ากลัวที่สุดคือ..อยากได้”
ป๊อกหน้าถอดสีทันที “แล้วมันแก้ได้ไหมครับ”
กานต์บอกวิธีแก้ แล้วเขาสองคนกับนิดก็ช่วยจนป๊อกรู้สึกดีขึ้น กานต์ย้ำกับทั้งสองคนว่า.. ถ้าว่างก็มาหาพี่อินนะจะได้รู้ว่า ที่แก้ไขให้นี่ มันหมดไปจากใจป๊อกจริงๆ หรือต้องแก้ไขอีก ป๊อกได้แต่รับคำและขอบคุณ
“เธอนี่สมเป็ศิษย์เอกครูโชจริงๆ เลยนะ” นิดชมเพื่อนรัก
“นิดก็ศิษย์เอกเหมือนกันนะ” กานต์ชมเพื่อนกลับ
ถึงวันที่ละครออกอากาศครั้งแรก กานต์เชิญชวนทุกคนมาดูละครที่บ้านเขา แต่ละคนก็ตอบรับด้วยความยินดี
อ้อ มาถึงเป็คนแรก อ้อช่วยกานต์กับกรจัดเตรียมสถานที่ กานต์สังเกตว่า อ้อดูสาวขึ้น และมีความสุขกับการเป็ตัวเองมากขึ้น
กร เต้ น็อต จัดมุมให้พวกเขาเองอยู่มุมหนึ่งของห้อง กรเรียกอ้อเข้าไปร่วมวงด้วย อ้อเข้าไปแจมสักครู่ ก็ออกมาช่วยกานต์และนิดทำนั่นนี่โน่นที่ทำให้อ้อรู้สึกดีกว่าการอยู่กับเพื่อนผู้ชายสามคนนั่น
ป๊อกมาพร้อมกับนิด ทั้งสองลองคุยกันไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่ยังพูดว่าคบกันไม่ได้ เพราะป๊อกยังไม่ผ่านด่านคุณหญิงแม่ของนิด
นิดช่วยกานต์จัดอาหาร
ป๊อกยิ้มให้อ้อ อ้อยิ้มรับ จากเหตุการณ์ในอดีต..ทำให้ทั้งสองรู้สึกได้ถึงช่องว่างระหว่างกันและกัน
วรวุธมาถึงด้วยลุกค์ใหม่ เขาทิ้งทุกแฟชั่นไปแล้วจริงๆหันมานุ่งกางเกงเล และใช้ผ้าฝ้ายแต่งตัว ปล่อยผมสยายแม้จะยังไม่ยาวเท่าใดนัก แต่เดาได้เลยว่าคงปล่อยให้ผมยาวต่อไป
ระหว่างที่รอดูละคร ทุกคนเริ่มทานอาหาร นิดถามถึงพี่อิน
กานต์ไม่ได้ตอบอะไร
สักครู่ .. มีชาวสวนคนหนึ่งเดินถือกับข้าวมาเพิ่ม .. น้ำพริกลงเรือผักลวกราดกะทิชาววัง จัดแต่งอย่างงดงาม
ทุกคนมองอย่างแปลกใจ
ชาวสวนนั้นถอดหมวกออก อินทรนั่นเอง!!
ทุกคนยิ้มทักทายกันอย่างสนุกสนาน
“เธอทำยังไงอะกานต์ พี่อินถึงอยู่อย่างมีความสุขแบบนี้.. แล้ว.. ตอนนี้เธอเริ่มเขียนละครเื่ใหม่แล้วนี่”
“๑๐ ตอนแล้วนิด”
“นั่นสิ! แล้วทำไม.. พี่อินถึง..” นิดไม่กล้าพูด
“พี่เดาว่า.. ความรักแหละนิด ความรักทำให้เกิดทุกอย่าง” วรวุธพูด
“จริงครับพี่วุธ” กานต์เรียกวรวุธว่าพี่ได้เต็มปาก
“พี่คุยกับกานต์ว่า.. เราจะทำทุก่เวลาที่อยู่ด้วยกันให้เป็..เวลาสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกัน..” อินทรช่วยขยายความ “แล้ว.. ถ้ามันจะเกิดอะไรขึ้น..เราน้อมรับทุกอย่าง.. ไม่ว่าอย่างไร” อินทรมองหน้า..สบตากานต์ “เราจะเป็ .. รักสุดท้ายของกันและกัน”
“และกานต์กับพี่อินสลับกันเขียนความรักของเราคนละวันลงในไดอารี่ ซึ่งก็คือ 'สมุดโน้ตสีเืหมู'เล่มนั้น”
ทุกคนเข้าใจว่าคือ.. สมุดเล่มที่กานต์เขียนแล้วพี่อินปรากฏตัวขึ้นครั้งแรก
“ั้แ่เริ่มเขียนไดอารี่ความรัก พี่อินก็ไม่เป็อะไรอีกเลย และ.. เราลงท้ายทุกครั้งที่เขียนว่า..สุดท้ายที่รัก”
จบบริบูรณ์
208
