ปลายนิ้วของเิเหยียน (孟言) ยังคงแนบอยู่กับปกตำราโบราณ ไอเย็นะเืจากศิลาไร้ลักษณ์ในมืออีกข้างผสานกับไออุ่นลึกล้ำจากตัวตำรา สร้างสมดุลอันน่าพิศวงขึ้นชั่วขณะ อักขระสีเงินบนปกที่เคยส่องประกายวาบ บัดนี้ค่อยๆ สงบแสงลง กลายเป็เพียงลายเส้นอันวิจิตรที่สลักเสลาอยู่บนปกสีเข้ม
เขาตัดสินใจนั่งลงขัดสมาธิ ณ เบื้องหน้าแท่นศิลานั้นทันที ไม่เสียเวลาเคลื่อนย้ายตำรา แต่เลือกที่จะ "ซึมซับ" ความรู้ ณ จุดที่พลังงานเชื่อมโยงกันอย่างเข้มข้นที่สุด เขาวางศิลาไร้ลักษณ์ลงบนตัก แล้วใช้นิ้วแตะลงบนหน้าแรกของตำราที่เปิดออก
พลัน! อักขระโบราณเ่าั้ราวกับกระโจนเข้าสู่ห้วงมโนสำนึกของเขา! มิใช่ภาพ แต่เป็ "กระแสธารแห่งปัญญา" ที่ไหลบ่าเข้ามาโดยตรงผ่านศิลาไร้ลักษณ์! มันคลี่คลายความลับแห่ง "พลังฟ้าดิน" (天地之力 - เทียนตี้จือลี่) ในฐานะ "ลมหายใจแห่งเต๋า" (道之息 - เต้าจือซี) และตีความ "ลักษณ์" (相 - เซี่ยง) ทั้งห้า - ปฐี (地), วารี (水), อัคคี (火), วายุ (風), สุญญตา (空) - ในมิติที่ลึกซึ้งและสอดคล้องกับกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้!
ความรู้เดิมจาก "วิถีห้าจักรวาลในหนึ่งจิต" (五輪一心法 - โกะริน อิชชินโป) ที่เขาขัดเกลามาตลอดชีวิตในโลกเก่า บัดนี้ราวกับได้พบ "กระจกเงา" ที่สะท้อนภาพอันสมบูรณ์ยิ่งขึ้น มันคือชิ้นส่วนที่หายไป คือกุญแจที่ไขประตูบานสุดท้ายสู่การ "หลอมรวม" อย่างแท้จริง!
'เข้าใจแล้ว... ในที่สุดข้าก็เข้าใจ!' จิตของเร็นไซสั่นสะท้านด้วยความยินดีอันลึกล้ำ 'มิใช่แค่กายหรือจิต แต่คือการผสาน "หลักการ" เข้ากับ "พลังงาน" แห่งสถานที่นี้!'
เขาไม่ได้พยายามอ่านตำราทั้งเล่ม แต่ซึมซับเพียงหลักการสำคัญเกี่ยวกับการ "หลอมรวม" และ "สมดุล" ของพลังฟ้าดินทั้งห้าลักษณ์นี้ จากนั้นจึงหลับตาลง วางตำราและศิลาไว้ข้างกาย เริ่มต้นโคจรพลังงานภายในอย่างแท้จริง
จิตของเขาดำดิ่งลงสู่ความสงบ ััถึงพลังฟ้าดินอันบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในห้องโถงนี้ เขาทบทวนความเข้าใจใน "จิริน" (地輪)... ความมั่นคงดุจขุนเขา... ทันใดนั้น ภาพความพ่ายแพ้และความตายอันน่าอดสู ณ ทุ่งสังหารโลหิตก็ผุดวาบขึ้นมาในห้วงคำนึง! ความรู้สึกอัดอั้นตันใจในความพ่ายแพ้ครั้งนั้น ความรู้สึกว่าตนเองยัง "หยั่งราก" ไม่ลึกพอที่จะต้านทานคลื่นแห่งโชคชะตา... มันคือ "บททดสอบภายในจิต" ที่เขาต้องก้าวข้าม!
'ความมั่นคงที่แท้จริง มิใช่แค่กายเนื้อ แต่คือจิตที่ไม่หวั่นไหวแม้อยู่ในร่างที่เปราะบาง!' เขาคำรามในใจ ขับไล่เงาแห่งอดีตนั้นทิ้งไป แล้วเปิดรับพลังงานธาตุดินอันสงบนิ่งจากพื้นถ้ำและผนังรอบกายเข้ามาอย่างมั่นคง มันซึมซาบเข้าเสริมสร้างทุกส่วนในร่างกายนี้อย่างช้าๆ แต่หนักแน่น
จากนั้นคือ "ซุยริน" (水輪)... การไหลเวียนและการปรับตัว... เขาเห็นภาพตนเองในโลกเก่าเคลื่อนไหวหลบหลีกคมดาบนับพันดุจสายน้ำ แต่แล้วภาพนั้นก็พลัน "แตกร้าว" ดุจกระจกเมื่อถูกกระแทกด้วยพลังอันเหนือกว่าของโลกใหม่ 'การปรับตัวที่แท้จริง มิใช่แค่การหลบหลีก แต่คือการยอมรับและโอบรับความเปลี่ยนแปลง!' พลังงานธาตุน้ำอันเย็นสบายไหลเวียนเข้าสู่ร่าง ซ่อมแซมรอยร้าวในจิตใจและเส้นสายภายในที่เสียหายจากการต่อสู้ครั้งก่อน ทำให้ร่างกายรู้สึกยืดหยุ่นและพร้อมรับการเปลี่ยนแปลงมากขึ้น
"คาริน" (火輪)... เจตจำนงอันแรงกล้า... เขาระลึกถึงเปลวเพลิงสุดท้ายที่จุดขึ้นจากกระบี่เหล็กเพื่อดับเนตรอสูรคชสาร นั่นคือพลังแห่งเจตจำนงที่แท้จริง แต่ตำรากล่าวว่าอัคคีคือ "การเปลี่ยนแปลง" ด้วย เขาต้องไม่ยึดติดกับรูปแบบเดิมๆ พลังธาตุไฟจากแก่นกลางของโลกที่แฝงอยู่ในพลังฟ้าดิน ถูกดึงดูดเข้ามาด้วยเจตจำนงที่ถูกขัดเกลาใหม่นี้ ทำให้โลหิตในกายราวกับจะเดือดพล่าน!
"ฟูริน" (風輪)... การรับรู้และอิสรภาพ... เขาััได้ถึงกระแสพลังงานที่ละเอียดอ่อนรอบกาย ทุกการเคลื่อนไหวของอากาศ ทุกความสั่นะเืเล็กๆ ราวกับถูกขยายใหญ่ขึ้นในมโนสำนึก 'อิสรภาพ...คือการไม่ผูกมัดกับสิ่งใด แม้กระทั่งร่างกายนี้' พลังธาตุลมที่มองไม่เห็นแทรกซึมเข้ามา ทำให้ร่างกายรู้สึกเบาหวิวยิ่งขึ้น
และในที่สุด... "คูริน" (空輪) สุญญตา... มิใช่ความว่างเปล่า แต่คือ "มหาสมุทรแห่งศักยภาพ" ที่ทุกสิ่งถือกำเนิดและดับสูญ ภาพเส้นสายสีทองแห่งกฎเกณฑ์ฟ้าดินปรากฏขึ้นอีกครั้งในมโนสำนึก คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิมเล็กน้อย เชื่อมโยงพลังงานทั้งสี่ธาตุเข้าด้วยกัน...
"บัดนี้...จงหลอมรวม!"
สิ้นเสียงคำรามในใจ! พลังงานทั้งห้าสายที่ถูกตีความใหม่และผสานเข้ากับพลังฟ้าดินของโลกนี้ ก็โคจรหมุนวนเร็วขึ้น! เร็วขึ้น! จนกลายเป็ วงล้อแสงห้าสี อันพร่างพราวภายในร่างของเขา! น้ำตาลแห่งปฐี ฟ้าแห่งวารี แดงแห่งอัคคี เทาเงินแห่งวายุ และสีทองบริสุทธิ์แห่งสุญญตา! วงล้อนั้นหมุนวน ขยายใหญ่ขึ้น สั่นะเือย่างรุนแรง!
"ตูม! ตูม! ตูม!" เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองศึก!
ครืนนนนนนน! กรรรรรรรร!
ปรากฏการณ์สะท้านฟ้าะเืดินบังเกิด! มิใช่แค่ภายในร่าง แต่สะท้อนสู่ภายนอก!
ทั่วทั้งห้องโถงลับ! ผลึกที่ฝังอยู่ในผนังหินพลันส่องแสงเจิดจ้าพร้อมกันทุกชิ้น! พลังฟ้าดินอันบริสุทธิ์ถูกดูดเข้ามาหมุนวนรอบร่างของเิเหยียนจนเกิดเป็พายุพลังงานขนาดย่อม! พื้นศิลาใต้ร่างเขาสั่นะเือย่างรุนแรง! แอ่งน้ำข้างกายปั่นป่วนจนน้ำกระเซ็น!
และแรงสั่นะเืนี้มิได้หยุดอยู่เพียงในห้องโถงลับ! มันแผ่ขยายออกไป! ทะลุผ่านชั้นหิน! ผ่านถ้ำผลึก! ออกไปสู่โลกภายนอก!
ณ เทือกเขาัหลับ (眠龙山脉 - เหมียนหลงซานม่าย) อันกว้างใหญ่ ยอดเขานับร้อยพันพลันสั่นไหว! สัตว์อสูร (妖兽 - เยาโซ่ว) ทั้งหลายส่งเสียงร้องคำรามด้วยความตื่นตระหนก!
ทั่วทั้งทวีป! ไม่ว่าจะเป็ทวีปัคราม (青龙大陆) หรือทวีปหงส์เพลิง (朱雀大陆)... ผู้ฝึกตนระดับสูงที่กำลังบำเพ็ญเพียรหรือจำศีล ต่างลืมตาขึ้นพร้อมกันด้วยความตกตะลึง! พวกเขาััได้ถึง "คลื่นพลังงาน" อันแปลกประหลาดแต่ทรงพลังอย่างยิ่งยวดที่แผ่กระจายออกมาจากทิศทางของเทือกเขาัหลับ! พลังฟ้าดินทั่วทั้งแดนปั่นป่วนชั่วขณะ!
เหนือท้องฟ้าอันกว้างไกล เมฆหมอกพลันก่อตัวเป็รูปวงแหวนห้าสีซ้อนกันอย่างน่าอัศจรรย์ ปรากฏให้เห็นเพียงชั่วพริบตาก่อนจะสลายไป ทิ้งไว้เพียงความงุนงงและคำถามในใจของผู้ที่บังเอิญได้เห็น!
ในห้วงมิติอันลึกล้ำ ตัวตนโบราณที่หลับใหลมานานนับพันปี ขยับเปลือกตา... "กลิ่นอายแห่ง...การเริ่มต้นใหม่...ช่างน่าสนใจ..."
ทว่า... ณ ใจกลางของปรากฏการณ์ทั้งหมด เิเหยียนกลับไม่ได้รับรู้ถึงความะเืเลื่อนลั่นที่ตนเองก่อขึ้นแม้แต่น้อย! จิตของเขาทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการควบคุมวงล้อแสงห้าสีที่กำลังหลอมรวมเข้ากับแก่นแท้ของจิติญญา!
"อ๊าาาาา!" เขากู่ร้องออกมาในที่สุด เมื่อพลังงานทั้งหมดผสานรวมกันอย่างสมบูรณ์! ความรู้สึกถึงพลังอำนาจอันไพศาลที่ไม่เคยััมาก่อนในร่างนี้ เอ่อล้นขึ้นมา! ขีดจำกัดเดิมถูกทำลายสิ้น! เขาก้าวข้าม "ประตู" บานนั้นมาแล้ว!
บัดนี้ เขามิใช่เพียงผู้ฝึกตนระดับรวบรวมลมปราณ (聚氣境 - จวี้ชี่จิ้ง) อีกต่อไป แต่ได้ก้าวเข้าสู่ ขอบเขตสร้างรากฐาน (築基境 - จู้จีจิ้ง) ขั้นต้น อย่างสมบูรณ์แล้ว!
และในเสี้ยววินาทีที่เขาบรรลุธรรมนั้นเอง!
"เคร้ง! เคร้ง!"
เบื้องหน้าเขา มวลอากาศพลันบิดเบี้ยว! ก่อเกิดเป็ประกายแสงสีเงิน ก่อนจะรวมตัวกันเป็รูปร่างของ วัตถุสองสิ่งที่มีรูปทรงคล้ายดาบยาวและดาบสั้น สวมอยู่ในฝักดาบ (鞘 - Saya) สีดำสนิท อย่างรวดเร็ว! ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า! รูปทรงและความยาวของมันช่าง คล้ายคลึงกับดาบคู่กายที่เขาเคยใช้ในชาติก่อน อย่างน่าอัศจรรย์ นี่คืออาวุธจิติญญา (命魂武装 - มิ่งหุนอู่จวง) ของเขาที่ตื่นขึ้นในที่สุด! แม้จะยังััไม่ได้ถึงพลังพิเศษใดๆ นอกเหนือจากความรู้สึกถึง ความทนทานอันผิดธรรมดา ที่แฝงอยู่ และระดับพลังที่ดูเหมือนจะเป็เพียง ขั้นิญญา (灵品 - หลิงผิ่น) เท่านั้น...
วัตถุคล้ายดาบคู่กายในฝักนั้นลอยคว้างอยู่เบื้องหน้าเขาชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ ลดระดับลง ตั้งตรง บนพื้นศิลาอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงโลหะกระทบหินที่ก้องกังวานในความเงียบ รอคอยให้เ้าของที่แท้จริงเอื้อมมือไปัั
เิเหยียนลืมตาขึ้น มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน...มิใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย...ความผูกพัน...ความคุ้นเคย...และการรอคอยอันยาวนาน...
'ในที่สุด...พวกเ้าก็กลับมา...'
(จบตอนที่ 22)
24K
