โอเมก้า เลิฟ(รีไรท์)

Ep 5  เซอร์ไพร์

ผู้แต่ง  Ming Xin

6 เดือนผ่านไป

“ตื๊ด  ตื๊ด ตื๊ด”

“ฮัลโหล น้องจี”

“พี่ก้อง ยุ่งอยู่รึเปล่าค่ะวันนี้จีไปสัมภาษณ์งานมาด้วยค่ะ  เป็๞บริษัทที่น่าสนใจมากเลยค่ะ เค้าสัมภาษณ์งานรายละเอียดคำถามเคร่งเครียดเหมือนเข้าห้องสอบเลยค่ะ”

“เอ่อ........................น้องจีตอนนี้พี่ไม่ค่อยสะดวก เราค่อยโทรคุยกันตอนกลางคืนกันดีกว่านะครับ”

“ค่ะ ก็ได้ค่ะพี่ก้อง  ตั้งใจทำงานะคะจีคิดถึงพี่ก้องนะคะ”

“ครับ พี่ก็คิดถึงจีครับ”

Part จี

     หลังจากวางโทรศัพท์จีก้มหน้ามองไปยังโทรศัพท์แล้วกำโทรศัพท์มองดูอยู่อย่างนั้นจนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่   เฮ้อ!!!!!!!!!!!!    แล้วค่อยๆละสายตาแหงนมองดูท้องฟ้าตรงที่ระเบียงคอนโด  เป็๲เวลาหลายเดือนแล้วที่จีทนอยู่ในสภาพแบบนี้ทำท่าทีเฉยๆไม่ถาม ไม่ทำตัวงี่เง่าเหมือนแฟนที่คนอื่นเค้าว่าทั่วๆไปในฐานะแฟนที่รักผู้ชายคนหนึ่งอย่างสุดซึ้ง

     ทั้งที่นานแล้วที่พี่ก้องไม่เคยมาหาจี  โทรไปส่วนใหญ่ก็บอกว่าไม่ว่าง  โทรคุยกันได้นิดเดียวก็วางสาย หลังๆมานี้จีเป็๲ฝ่ายโทรไปหาเองซะมากกว่าพี่ก้องแทบจะไม่ได้โทรหาจีเลย  ยิ่งตอนนี้พี่ก้องยิ่งทำตัวห่างเหินเป็๲จีเสียเองมากกว่าที่หาเหตุผลร้อยแปดพันเก้าที่จะโทรไปหาหาเ๱ื่๵๹โน้นเ๱ื่๵๹นี้คุยไปหมด เ๱ื่๵๹เล็กๆน้อยๆก็โทรไปเพื่อให้รู้สึกว่าเราสองคนยังเป็๲เหมือนเดิม  แต่ยิ่งจีพยายามที่จะทำแบบนั้นเท่าไหร่มันยิ่งบั่นทอนความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นทุกวันมันอึดอัดในหัวใจจนแทบจะหายใจไม่ออกในแต่ละวัน

   บ่อยครั้งที่ บีบี จะส่งข่าวให้จีตอนที่พี่ก้องไปหาพี่โบว์ที่เป็๲เพื่อนสนิทรูปทุกรูปที่บีบีส่งมาจีบันทึกลงในโทรศัพท์ทุกรูปมีเหตุผลอะไรที่คนเราจะมาหาเพื่อนสนิทได้บ่อยมากกว่ามาหาแฟนตัวเอง  ถ้าไม่ใช่ว่าผู้ชายคนนั้นเปลี่ยนใจไปแล้ว  ในใจลึกๆแล้ว จียังคงรักพี่ก้องจียังทำใจไม่ได้ที่จะเป็๲คนเอ่ยถึงประเด็นนี้ขึ้นมา  หากจีเป็๲คนถามขึ้นมาจริงๆจีกลัวว่าจะทำให้เราทั้งสองต้องเลิกกัน

   จีนั่งคุกเข่า ก้มหน้าลงปล่อยโฮน้ำตาที่มันอัดอั้นตันใจมาหลายเดือนไหลทะลักออกมาเป็๲สาย ฮือๆ  ฮือๆ

วันถัดไป

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

แกร๊กกกกกก

“ยัยจี  ทำไมแกดูโทรมอย่างนี้ว๊ะ”

พิ้งค์เพื่อนจีมองจี๻ั้๫แ๻่หัวจรดเท้าเอ่ยถามขึ้น

“ฮือๆ ฮือๆ”

จีเมื่อเห็นหน้าเพื่อนก็โผเข้าสวมกอดทันที

“เฮ้ย! แกใจเย็นๆก่อน มีอะไรค่อยๆเล่า”

    เมื่อจีเริ่มสงบจิตสงบใจได้แล้วจึงเริ่มเล่าเ๹ื่๪๫ตัวเองกับพี่ก้องในตอนนี้รวมถึงเ๹ื่๪๫ที่บีบีส่งข่าวมาตลอดแล้วเปิดรูปในโทรศัพท์ให้พิ้งค์ดู 

     ๻ั้๹แ๻่พิ้งค์ได้งานทำที่จังหวัดอื่นก็ทำให้ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันสักพักใหญ่แต่ตอนนี้พิ้งค์ออกจากที่ทำงานที่เก่าแล้วจึงได้กลับมาอยู่ใกล้ๆกันทำให้ทั้งสองเริ่มไปมาหาสู่กันเหมือนเดิม

“แกทำไม ไม่เล่าให้ฉันฟังบ้างแกนั่งอมทุกข์อยู่คนเดียว นี่ถ้าฉันไม่กลับมาแกจะเป็๲ไง ฮ่ะจี”

พิ้งค์สบถอย่างหัวเสียหลังจากที่ได้ฟังเ๱ื่๵๹ราวจากปากเพื่อนใจหนึ่งก็สงสารอีกใจก็โมโหยัยจีนิดๆเหมือนกัน ที่มันทนอยู่ได้มาตั้งนานเป็๲เดือนๆ

“จีถึงแกจะเสียใจยังไงกองทัพต้องเดินด้วยท้องนะแก ตอนนี้ฉันหิวแล้ว เราไปหาอะไรกินกันรองท้องกันก่อนเถอะจะได้มีแรง”

“จ๊อกๆๆ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”  ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน

“ป่ะพิ้งค์”

ห้างสรรพสินค้า

“ จี   แกอยากทานอะไรเป็๞พิเศษไหมแก?”

“พิ้งค์ เรากินสุกี้กันดีกว่า”

    ระหว่างที่ทั้งสองคนเดินไปยังร้านสุกี้จีเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งจากหางตาเพียงเสี้ยววินาที จนต้องหันขวับไปมอง  นั้น!!!! พี่ก้องและผู้หญิงที่นั่งด้วยคือพี่โบว์ ทั้งสองคนนั่งทานอาหารกันอย่างมีความสุข  พิ้งค์เมื่อเห็นจีหยุดเดินก็ชะงักทันทีหันมองไปยังจุดที่สายตาจีจับจ้องอยู่

“จีแกตามฉันมา”

    พิ้งค์คว้ามือจีเดินไปยังร้านที่ทั้งสองนั่งอยู่  จีก็พยายามฉุดกระชากมือจีไม่ให้เดินเข้าไป  สุดท้ายตอนนี้เราทั้งสองยืนอยู่หน้าโต๊ะพี่ก้องเรียบร้อยแล้ว  พี่ก้องเห็นมามองเราทั้งสองหน้าซีดเหมือนคนทำความผิดแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขาอย่างไงอย่างงั้นเลย  เป็๲ยัยพิ้งค์ที่เป็๲ฝ่ายทักพี่ก้องขึ้นมาก่อน

“สวัสดีค่ะ พี่ก้อง  ไม่เจอกันนานเลย สบายดีหรือเปล่าค่ะ?”

“สบายดี  แล้วน้องพิ้งค์ละครับ”

“สบายดีค่ะ  แต่ใครบางคนแถวนี้ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่แถมยังไม่มีใครมาดูแล พิ้งค์เลยต้องขันอาสามาดูแลแทนค่ะ”

พิ้งค์พูดเสียดสีพี่ก้องจนพี่ก้องยิ้มไม่ออกได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆ

“จี ครับ   น้องจีทานข้าวมายัง ทานด้วยกันไหมครับ?”

ยัยพิ้งค์ที่ยืนควันออกหูอยู่แล้วได้ยินเท่านั้น....

“ยัยจี ไม่ได้อยากทานข้าวค่ะอยากทานอย่างอื่นมากกว่าถ้าพี่ก้องคิดจะชวนคงไม่ต้องรอให้บังเอิญเจอก็ได้มั้งค่ะถึงจะชวนแฟนของตัวเองมาทานข้าวได้”

หลังจากบทสนทนาที่กะอักกะอ่วนของทั้งสามคนจบลงก็มีเสียงแทรกขึ้นมา

“ก้อง  โบว์จะสั่งอาหารได้รึยัง หิวแล้ว”

“น้องทั้งสองทานด้วยกันไหมค่ะ  พี่กับพี่ก้องจะได้สั่งเผื่อ”

โบว์พูดขึ้นมามือก็เปิดดูเมนูทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เชิญทั้งสองคนตามสบายเลยค่ะ” จีเอ่ย

 จีกำลังจะเดินหันหลังออกมาก็มีมือพี่ก้องคว้าข้อมือจีเอาไว้

“จี ทานข้าวด้วยกันเถอะครับ  ทานเสร็จเราค่อยคุยกันนะ”  ก้องมองหน้าจีอย่างเว้าวอน

“พี่ก้องทานเถอะค่ะ  จีไม่อยากรบกวนเวลาของพี่ก้อง”

          จะสะบัดมือก้องภพอย่างแรง  แล้วเดินจูงมือพิ้งค์ออกจากร้านทันที   จีเดินออกมาไกลจากร้านนั้นได้สักพักก็ปล่อย โฮโอบกอดยัยพิ้งค์แบบไม่อายใคร พิ้งค์แตะมือไปที่บ่าจีลูบไปมาปลอบประโลมอยู่พักใหญ่จนจีเริ่มหยุดร้องไห้แล้ว

“จี  แกต้องเข้มแข็งน่ะต่อจากนี้ไปหันหน้ามายอมรับและเผชิญความเป็๞จริงได้แล้วนะแก”

“อืม   แกขนาดฉันใช้เวลาทำใจอยู่ตั้งหลายเดือนแต่พอมาเจอจริงๆมันก็ยังทำใจไม่ค่อยได้เลยแก”

“จี ฉันเข้าใจแกนะ”

“ตอนนี้ไปหาอะไรรองท้องกันก่อนเถอะแกยังไม่ได้ทานอะไรมาเลยทั้งวัน”

ร้านสุกี้

   ตอนนี้พิ้งค์ที่ดูท่าจะหิวมากสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะเพราะเธอหิวมาก๻ั้๹แ๻่ก่อนมาหาจีแล้วล่ะ แล้วยังมาเสียเวลากับเ๱ื่๵๹พี่ก้องอีกทำให้ตอนนี้พิ้งค์ก้มหน้าก้มตากินไม่หยุด  จีมองเพื่อนตนเองที่กินอย่างเอร็ดอร่อยไม่ได้ทำให้ตนเองเกิดความอยากกินอะไรขึ้นมาบ้างเลย  ออกจะฝืดคอเสียด้วยซ้ำได้แต่นั่งตักน้ำซุปรองท้องไปสองสามคำเท่านั้น

“จี แกกินอะไรบ้างเถอะ”

“อืมๆแกวันนี้มันเป็๞อะไรที่เซอร์ไพร์จริงๆเลย นับจากวันที่พี่ก้องเขาเคยขอฉันเป็๞แฟน”

พิ้งค์มองหน้าจีตอนนี้อดสงสารเพื่อนตนเองเสียไม่ได้

“ผู้ชายเห้ๆก็แค่ปล่อยไป”

“อืม ฉันจะพยายาม”

จีนั่งคนถ้วยสุกี้ไปมาจนแล้วจนรอดก็มีแต่น้ำซุปที่ตกลงถึงท้อง