นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 180

ปัญหาที่เกิดขึ้นภายในสวน

ซูฉีได้รู้ปัญหาที่เกิดขึ้น นางได้เดินทางกลับมายังจวนของตนเองแล้วก็มานั่งขบคิดอย่างจริงจัง

ลี่ถังยกน้ำชาและขนมของว่างมาให้กับคุณหนูของนาง มองเห็นคุณหนูของนางกำลังแสดงใบหน้าขบคิดอย่างจริงจัง

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลั่นกลุ้มกำลังขบคิดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ลี่ถังวางน้ำชาและขนมลงด้านหน้า

“ คุณหนูเจ้าคะดูท่านกังวลมากเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ” 

“ บางทีมันอาจจะเป็นเพราะว่านี่เป็นช่วงหน้าหนาวก็ได้นะเจ้าคะ ”

“ อาจจะเป็นเพราะสภาพอากาศที่หนาวเหน็บเลยทำให้ที่ดินแห่งนั้นเป็นแบบนั้น ”

“ ปีก่อนหนาวกว่านี้ที่ดินผืนนั้นยังไม่เป็นแบบนี้เลยไม่ใช่หรือ เพราะแบบนั้นจะบอกว่าเป็นเพราะภัยหนาวก็ไม่ได้หรอก ”

“ สิ่งที่เกิดขึ้นน่าจะเป็นฝีมือของใครสักคนอย่างแน่นอน ” ซูฉีแสดงใบหน้าจริงจัง 

“ ฝีมือของใครสักคนอย่างนั้นหรือเจ้าคะ คุณหนูคิดว่าที่ดินของเราที่เป็นแบบนั้นเป็นเพราะว่ามีใครบางคนจ้องเล่นงานพวกเราอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ” 

“ แต่ว่าใครจะเข้ามาเล่นงานพวกเราเจ้าคะส่วนที่ดินนั้นก็เป็นสิทธิ์ถือครองของคุณหนู ”

“ พวกเราไม่มีความแค้นกับผู้ใดมีเจ้าคะยกเว้นเพียงแค่พวกผู้คนภายในเมืองหลวง เมืองชายแดนแห่งนี้ก็ไม่น่าจะมีใครที่มีความแค้นเคืองกับพวกเรา ”

“ อีกอย่างถ้าเป็นฝีมือของมนุษย์พวกเขาสามารถทำให้สวนแห่งนั้นเป็นเช่นนั้นได้เลยอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ” ลี่ถังถามอย่างสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

นางรองคิดตามความคิดของตนเอง ก็ไม่เห็นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นฝีมือของใคร พวกนางสองคนมาอยู่ที่เมืองชายแดนแห่งนี้เป็นเวลานาน 

ไม่มีความแค้นกับใครเป็นพิเศษแถมยังทำดีกับทุกคนภายในเมือง จะบอกว่าพวกนางนั้นมีความแค้นกับใครมันเองก็คงจะเป็นไปไม่ได้ 

แล้วสวนของนางเองก็มีพวกคนงานคอยเฝ้าอยู่ดูแลอย่างไม่ขาด จะมีใครสามารถลงมือทำให้สวนของนางเป็นแบบนั้นได้ 

ด้วยสติปัญญาของลี่ถังนางคิดไม่ออกเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยสักนิด แต่ว่าซูฉีมองต่างออกไปนางยังคงขบคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ ไม่หรอกคนที่ลงมือทำแบบนี้อาจจะไม่ได้มีความแค้นกับพวกเราโดยตรง ” 

“ ไม่มีความแค้นกับพวกเราโดยตรงอย่างนั้นหรือเจ้าคะ? ”

“ ชัดแล้วอาจจะไม่มีความแค้นกับพวกเราโดยตรง บางทีการที่พวกเราไม่ได้ทะเลาะเบาะแว้งกับใครก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ได้มีศัตรูนะ ”

“ ที่คุณหนูพูด… ”

“ ใช่แล้วข้าหมายความแบบนั้นนั่นแหละเจ้าที่ติดตามข้าอยู่ภายในเมืองหลวงมาเป็นเวลานาน ย่อมรู้ดี ” 

“ สำหรับคนหลายๆคนแล้วพวกเขานั้นมักจะมุ่งเน้นเกี่ยวกับเรื่องผลประโยชน์เป็นพิเศษ  ”

“ ถึงแม้ว่าคนสองคนจะไม่รู้จักกันเลยแต่ขอเพียงแค่ขาดผลประโยชน์กันมันเองก็อาจจะกลายเป็นศัตรูกันได้ ”

“ การที่เล็งไปที่ที่ดินของค่าที่ใช้ในการเพาะปลูก มันเองก็เป็นสิ่งที่สามารถยืนยันได้แล้วไม่ใช่หรือ ”

“ เป้าหมายของคนผู้นั้นก็คือไม่อยากให้ผักของพวกเราทำการส่งขายออกไปภายในเมืองแห่งนี้ ”ซูฉีเริ่มประติดประต่อเรื่องราวทุกอย่างได้เรื่อยๆ 

ภาพที่นางสร้างขึ้นมาเริ่มประติดประต่อกลายเป็นชิ้นเป็นอันมากขึ้นเรื่อยๆ นางเริ่มคาดเดาจุดหมายหรือว่าจุดประสงค์ของคนที่ลงมือเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้แล้ว 

“ สวนผักอย่างนั้นหรือเจ้าคะ!!! ” ลี่ถังแสดงใบหน้าตื่นตระหนกกับความคิดของคุณหนูของนาง 

“ ใช่แล้วเป็นแบบนั้นนั่นแหละ… ”

“ บางทีคนที่ต้องเล่นงานพวกเราอาจจะมองถึงส่วนนั้นเพราะพวกเราไปขัดผลประโยชน์กับพวกเขา ” 

“ อันที่จริงแล้วถึงแม้ว่าสวนผักของเราจะส่งขายออกไปที่กองทัพเสียส่วนใหญ่ ”

“ แต่ว่ามันเองก็ไม่ได้ทั้งหมดเรายังมีผักที่เก็บรวบรวมเอาไว้แล้วก็ส่งขายให้กับผู้คนภายในเมือง ”

“ ในช่วงที่เจ้าดูแลกิจการร่วมกับข้ามาเป็นเวลานาน เจ้าเองก็น่าจะรู้ดีผักของพวกเราขายดีขนาดไหน ”

“ ลงขายแต่ละวันหมดทุกวัน… ไม่เพียงเท่านั้นยังมีพ่อค้าหยางจากต่างเมืองพวกเขาเดินทางมาเพื่อที่จะขอซื้อผักพวกนี้ไปขายที่เมืองของตนเองอีก ”  

“ เจ้าไม่เคยคิดอย่างนั้นหรอว่าผลประโยชน์ที่พวกเราได้มาในตอนนี้มันเป็นผลประโยชน์ที่มากมายขนาดไหน ” ซูฉีอธิบายถึงการเจริญเติบโตในช่วงที่ผ่านมา

สำหรับกิจการที่นางดูแลอยู่ทั้งหมด สวนผักเป็นกิจการแรกที่นำทำการดูแล และสิ่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ก็คือกิจการนี้เติบโตเป็นอย่างมากภายในเมืองแห่งนี้ 

อาจจะเป็นเพราะว่าได้รับเงินสนับสนุนหลายทาง ไม่ว่าจะเป็นจากกองทัพหรือว่าจากพวกผู้คนภายในเมืองที่คอยอุดหนุน 

เลยทำให้นางมีที่ดินพอเพราะปลูกจำนวนมาก ผลผลิตของนางเพิ่มขึ้นในช่วงรอบหลายเดือนที่ผ่านมา 

ในครึ่งปีหลังมานี่นางยิ่งเติบโตอย่างก้าวกระโดด เพราะแบบนั้นเพียงแค่นี้ก็ยืนยันได้แล้ว ผลประโยชน์จำนวนมากที่เพิ่มขึ้น 

มันอาจจะทำให้ผู้คนมากมายอิจฉาริษยาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เพราะว่าก่อนหน้านี้ภายในเมืองแห่งนี้เกี่ยวกับทรัพยากรอาหารเป็นสิ่งที่ขาดแคลน 

พวกข้าวของที่ขายอยู่ก็มีราคาสูง แต่ว่าเมื่อนางเข้ามาราคาของพวกมันก็แปรผันเปลี่ยนไป 

ผู้คนมากมายให้ความสนใจกับนางมากขึ้นกิจการของนางเจริญเติบโต คนที่มุ่งร้ายกับนางก็คงจะเป็นคนที่สูญเสียผลประโยชน์เกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น 

ส่วนอีกหนึ่งอย่างที่ทำให้ซูฉีคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันก็คือคำพูดของท่านแม่ทัพห่วงที่เคยเตือนนางเอาไว้ก่อนหน้านี้ที่มันค่อยๆย้อนกลับมาอีกครั้ง 

เมื่อนานมาแล้วแม่ทัพหวงได้เอ่ยเตือนเกี่ยวกับนาง บอกว่าไม่ควรจะไว้ใจใคร ในตอนนั้นนางเองก็เห็นว่ามันไม่เกิดอะไรขึ้นเรื่องนี้จึงลืมเลือนไป 

แต่ในตอนนี้เมื่อเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมันเองก็ทำให้ย้อนคิดถึงคำพูดของท่านแม่ทัพที่เอ่ยเตือนกับนางในวันนั้น  

“ หมายความว่าอย่างไรอย่างนั้นหรือเจ้าคะคุณหนู? ”

“ ก็อย่างที่พูดไปนั่นแหละสิ่งที่ข้าจะบอกก็คือ… ”

“ คนงานของพวกเราที่อยู่ภายในสวนมีใครสักคนทรยศ ” ซูฉีแสดงใบหน้าตื่นตระหนกตกใจ 

“ หะ!!! ” 

“ คุณหนูไม่ได้พูดเล่นใช่หรือไม่เจ้าคะ ” ลี่ถังแสดงใบหน้าไม่อยากเชื่อเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

“ เจ้าเห็นใบหน้าของข้าในตอนนี้คิดว่าข้านั้นพูดเล่นอย่างนั้นหรือ? ”

“ ไม่ใช่เจ้าค่ะไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่เพียงแค่จะบอกว่ามีคนทรยศอยู่ภายในหมู่ของคนงานภายในส่วนของพวกเรามันก็… ” 

คนงานพวกนี้ทำงานภายในสวนมาเป็นเวลานาน อันที่จริงพวกนางเองก็ไม่ได้เปิดรับคนงานมาสักพักใหญ่ๆแล้ว 

คนงานที่ทำกันอยู่ส่วนใหญ่ก็ร่วมทำงานภายในสวนกันมาประมาณครึ่งปีได้แล้ว ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาก็ไม่เห็นว่ามันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น จะบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันเป็นเพราะฝีมือของหนึ่งในคนงานทรยศ 

ฟังดูแล้วมันเองก็น่าประหลาด ลี่ถังเองก็ไม่อยากจะเชื่อเกี่ยวกับเรื่องนี้ 

“ ข้าไม่ได้พูดเล่นนะ ”

“ ที่ข้าพูดออกไปก็มีความหมายแบบนั้นจริงๆ ”

“ เจ้าลองคิดดูสิเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในตอนนี้ คนงานภายในสวนของพวกเราดูแลที่ดินเป็นอย่างดี”  

“ ในเมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาเจ้าคิดว่ามันจะมีใครที่สามารถลงมือทำแบบนี้ได้โดยไม่เป็นที่สงสัย ”

“ ยกเว้นเพียงแต่ว่าคนงานที่ทำงานอยู่ภายในสวนของพวกเราเอง ” ซูฉีเริ่มคาดเดาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้มากขึ้นเรื่อยๆ 

จบบท