ถุงมือฟ้าประทาน

กาแฟ นม ไข่ดาวและไส้กรอก แฮม มะเขือเทศ

นี่คืออาหารเช้าอันเรียบง่ายที่สุดของนักรบ โดยปกติมื้ออาหารแต่ละมื้อของเขาจะต้องพิถีพิถันเรื่องโภชนาการเป็นที่สุด แต่เหตุเพราะช่วงเช้าอยู่ในเวลาเร่งด่วน จึงเป็นมื้อเบาๆ แต่ยังคงความเพอร์เฟคด้วยของดีมีคุณภาพ

แล็ปท็อปที่วางอยู่ตรงหน้าตรวจสอบตลาดหุ้น ในมือมีถ้วยกาแฟ ยกขึ้นมาดื่มพลางศึกษาแนวทาง

ด้วยความที่เป็นลูกชายคนโตบ้านก้องภพ คนที่จะเข้ามาดูแลกิจการทุกอย่าง นักรบต้องมีความพร้อม ไม่สามารถไปแข่งรถได้แบบโมนาหรือไปนู่นนี่นั่นอย่างโจ ที่มักจะควงสาวไม่ซ้ำหน้า

นั่นคือวันปกติและแสนธรรมดาของนักรบ แต่วันนี้ค่อนข้างต่างออกไปเมื่อก้องภพ สุภาพบุรุษผู้มีจอนสีขาวแซมเดินเข้ามาแล้ววางหนังสือไว้บนโต๊ะ

ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง มองผู้มาใหม่นัยน์ตานุ่มลึก

“หนังสืออะไรเหรอครับพ่อ หรือว่าจะเป็นแบบการสร้างตึกใหม่ๆ จากทางญี่ปุ่น?”

“ไม่ใช่ แต่เป็นข่าวเกี่ยวกับเจมส์น่ะ”

“เจมส์...” พูดถึงเจมส์นักรบวางถ้วยกาแฟลง หยิบหนังสือขึ้นมาดู

แม่บ้านรีบจัดเตรียมอาหารเช้าให้คุณผู้ชายใหญ่ ระหว่างนั้นก้องภพเล่าต่อว่า

“ใช่เจมส์เขานั่นแหละ เมื่อไม่กี่วันก่อนมีคนแอบเข้าไปในไร่ ขโมยดินและจุดไฟเผาต้นไม้ เสียหายไปหลายส่วนแต่โชคดีที่รถดับเพลิงมาได้ทันเวลา ไม่งั้นความเสียหายคงมากกว่านี้”

“นั่นมัน...” นักรบเพิ่งรู้ข่าว ใบหน้าที่มักจะฉาบความเย็นชาอยู่ทุกครั้งเริ่มแสดงความประหลาดใจออกมาให้เห็น

“ที่พ่ออยาากจะพูดก็ไม่ใช่เรื่องอะไร แค่อยากจะให้ลูกตรวจสอบความเรียบร้อยของงานมากกว่านี้ อย่างน้อยกล้องวงจรปิดต้องไม่มีแค่ข้างหน้าไร่...ขอบใจ” ก้องภพยกกาแฟขึ้นมาจิบ พยักหน้าให้แม่บ้านและกล่าวสอนลูกชายคนโตไปพลาง

“เข้าใจแล้วครับ คราวหลังผมจะทำให้ดีกว่านี้” นักรบรู้สึกขายหน้า อดโทษไม่ได้ว่าเป็นความผิดของตัวเอง

“รู้ตัวก็ดีแล้ว กินเถอะจะได้ไปทำงาน”

“แล้วนี่พ่อจะให้ผมทำยังไง หรือว่าไปติดกล้องเพิ่ม?”

“ใจจริงก็อยากทำนะ แต่เจมส์บอกว่าไม่เป็นไร ที่เหลือเขาจัดการเอง”

“งั้นเหรอครับ...แล้วคนที่เผาไร่ล่ะ เป็นยังไงบ้าง”

“คนที่เผาไร่ พ่อพอจะรู้ว่ามันถูกจับขังคุก อีกนานเลยกว่าจะได้ออกมา” ก้องภพเริ่มหั่นไส้กรอกเข้าปาก และอธิบายเกี่ยวกับสถานการณ์ฝั่งนู้นให้ฟัง

ในฐานะนักธุรกิจรวยหมื่นล้านบาท มีอะไรบ้างที่ก้องภพไม่รู้ เขารู้เกี่ยวกับรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ รวมถึงคนที่สนับสนุนเจมส์อย่างสันชัยก็อยู่ในหูตา

“แต่พ่อว่าติดคุกมันยังไม่พอ พวกนี้ถ้าหากออกมาได้เมื่อไหร่ก็คงจะทำเรื่องชั่วๆ อีก” หยุดหั่นไส้กรอกครู่หนึ่ง ก้องภพพูดถึงปัญหาที่กำลังเกิด

“นั่นสินะครับ ผมเข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมจะ...”

“ไม่ต้อง ลูกยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้อีกเยอะ ตอนนี้ดูพ่อจัดการไปก็แล้วกัน คราวหลังจะได้ไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก”

“ทราบแล้วครับ” นักรบได้แต่พยักหน้ารับคำ

กล่าวด้วยความสัตย์จริงตั้งแต่เด็กจนโตเขามักจะถูกสอนสั่งอยู่เสมอ โดยเฉพาะความใจอ่อนห้ามมีมันเด็ดขาด!

สองพ่อลูกพูดคุยแต่เรื่องเครียดๆ ถึงจะเป็นมื้อเช้าเบาๆ ก่อนทำงานก็ตาม

ดังนั้นของขวัญลูกสาวคนเล็กของบ้านก้องภพ จึงมักจะไม่มานั่งทานข้าวด้วย ไม่งั้นเดี๋ยวไปถึงห้องเรียน ได้ประสาทกินก่อนแน่เลย

........

“บ้าเอ้ย ไอ้เจมส์นะไอ้เจมส์ มึงมันกล้านักนะมึงที่ส่งกูเข้าคุก ก็แค่ขโมยดินเอง มันจะอะไรกันหนักหนาวะ” สิงห์ที่เพิ่งเดินออกมาจากกรงขังกล่าวไม่ยินยอม ทั้งที่ตัวเองเป็นคนผิด ยังมองว่าถูกแถมยังโทษคนอื่น

“เห้อ...ลุงนี่ละก็นะ ถ้าหากย่าไม่โทรหาฉัน ฉันก็คงไม่ต้องถ่อมาถึงที่นี่หรอก แถมยังต้องเสียเงินตั้งหลายล้าน ให้ตายสิเป็นลุงที่ไร้ประโยชน์จริงๆ”

ได้ยินแบบนั้นสิงห์ส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ

คนที่กำลังพูดเป็นหลานสาวคนสวย อายุราว 25 ปี ได้ผัวรวยเป็นนักธุรกิจอยู่เชียงใหม่ เห็นว่ามีไร่ชาเป็นของตัวเอง

อาศัยเส้นสายสามี ประกันตัวสิงห์ออกจากคุกด้วยเงินจำนวนหนึ่ง แต่ถ้าหากให้สิงห์ต้องช่วยเหลือตัวเอง ก็คงไม่สามารถทำได้นอกจากนอนกินข้าวแดงในนั้นเป็นสิบปี

“ลุงขอโทษ แต่ครั้งนี้ลุงไม่ผิดจริงๆ นะหลาน” สิงห์ไม่กล้าสู้หน้าออย จะอย่างไรเสียเธอก็มีผัวรวยในขณะที่เขาไม่เหลืออะไร การอ่อนน้อมถ่อมตนกับหลานที่มีเงินทองจึงไม่ใช่เรื่องเสียหาย

“หึ น่าเบื่อจริงๆ” ออยเชิ่ดปาก ยืนกอดอกในสภาพสวมรองเท้าส้นสูง “แล้วนี่ลุงจะทำอะไรต่อ อย่าบอกนะว่าจะกลับไปทำสวนสตรอว์เบอร์รีกากๆ นั่นอีก”

โดนดูถูกซึ่งหน้า แถมยังว่าร้ายสวนเป็นของราคาถูก!

หากเป็นก่อนหน้านี้สิงห์คงต้องตบสั่งสอน

แต่ตอนนี้เขาไม่เหลืออะไรเลย จึงต้องเป็นม้าเป็นลาให้เด็กรุ่นหลานโขกสับ

“ลุงเองก็ยังไม่รู้ แต่ลุงขออย่างหนึ่งได้ไหม ไหนๆ หลานก็เติบโตมากับโอม ถ้ายังไงช่วยประกันตัวมันออกมาหน่อย”

“โอม...ก็อยากจะช่วยนะคะ แต่หมอนั่นโดนหลายคดีเลยเนี่ยสิ ต้องใช้เงินหลายล้านประกันตัว”

“หลานคงไม่ใจร้ายหรอกใช่ไหม คงไม่อยากทนเห็นมันติดคุกหัวโตหรอกใช่ไหม หลานต้องช่วยมันนะ ด้วยเส้นสายของผัวหลานที่เป็นนักธุรกิจ แค่ยัดเงินตำรวจนิดๆหน่อยๆ เรื่องทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น นะนะนะนะ” สิงห์เริ่มเกลี้ยกล่อม หยอดคำหวานบ้างอาศัยความสนิทตั้งแต่ตอนยังเป็นเด็กบ้าง

“โอ๊ยย รู้แล้วน่าลุงเลิกเซ้าซี้ได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะช่วยคุยกับผัวให้ก็แล้วกัน แต่ตอนนี้ยังไม่ได้” ทนฟังคำรบเร้าไม่ไหว ออยได้แต่ตอบตกลงอย่างขอไปที

“ได้ยินแบบนี้ลุงค่อยสบายใจขึ้นหน่อย” สิงห์ถอนหายใจโล่งอก

เมื่อเสร็จธุระกับออยเขาเดินทางกลับไปที่สตรอว์เบอร์รี แต่ต้องถูกห้ามไม่ให้เข้า เพราะตอนนี้เจ้าของได้เปลี่ยนไปเป็นของคนอื่น

เนื่องจากไม่มีเงินจ่ายค่าเสียหาย สินทรัพย์จึงถูกยึดแล้วตกเป็นของผู้เสียหายแทน หรือก็คือตอนนี้กลายเป็นของเจมส์

“ไอ้ส้นตีน มึงมันหยามกูเกินไปแล้วไอ้เจมส์! มึงจะกัดกูไม่เลิกแบบนี้ใช่ไหม ได้งั้นเดี๋ยวมึงเจอกู!”

สิงห์ขี้หน้าด่าสุภาพบุรุษใสชุดสูทสีดำ ก่อนจะขึ้นรถกระบะคันเก่า ขับไปร้านคาราโอเกะ หาเหล้าดื่มย้อมใจตามประสาคนโมโห

อาศัยเงินที่ได้จากหลานสาว สิงห์เริ่มหลับนอนกับผู้หญิงอายุ 19-20 ปี ต่อให้แก่จนต้องย้อมผมดำปิดผมขาว แต่ยังลีลาเด็ดเตะปี๊บดัง กระแทกได้หลายนาทีกว่าจะสลบเหมือด

เรื่องทุกข์ใจตอนนี้ของสิงห์คือสวนสตรอว์เบอร์รีที่ถูกยึด ไม่ทันไรต้องร้องไห้เสียใจเมื่อรู้ข่าว โอมถูกนักโทษด้วยกันซ้อมจนตายในคุก ออยยังทำเรื่องไม่เสร็จก็ต้องมาตายก่อน ในฐานะคนเป็นพ่อสิงห์จะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง

“ไอ้สันชัย แม่งเอ้ย มันต้องเป็นฝีมือมึงแน่ๆ”

ถ้าหากจะพูดถึงคนที่มีอำนาจในแถบนี้ สิงห์นึกถึงใครไม่ออกนอกจากสันชัย

ถึงจะไม่มีหลักฐานว่าเพราะเหตุใดทำไมโอมถึงถูกซ้อมตายก่อนประกันตัวเพียงไม่กี่วัน แต่ในฐานะพ่อที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ย่อมมองออกถึงเส้นกลในของแผนการครั้งนี้

สิงห์เริ่มดื่มเหล้าเมามาย นัยน์ตาคู่นั้นแดงก่ำ คล้ายกับคนอดหลับอดนอนมาหลายวัน ดูไปแล้วเหมือนกับว่าเวลานี้เขาสามารถทำอะไรบ้าๆ ได้ ถ้าหากให้สันชัยมายืนอยู่ตรงหน้า มีปืนหนึ่งกระบอกวางบนโต๊ะ เขาคงถูกยิงแสกหน้าผาก ตายด้วยฝีมือสิงห์

.......

เจมส์ไม่รู้เรื่องการปล่อยตัว หรือเรื่องการตายของโอมลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของสิงห์

ตอนนี้เขาโฟกัสเกี่ยวกับระบบรักษาความปลอดภัยของไร่มากกว่า

ในมือถือหนังสือ 'ย้อนอดีต กลับมาคว้าบัลลังก์' เล่มที่ 7 กล่าวถึงช่วงที่ตัวเอกอย่าง (ซอนฮารัม) กำลังโด่งดัง มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ ด้วยเหตุนั้นบริเวณบ้านจึงดึงดูดพวกบรรดาปาปารัสซี่ ด้วยตัวเอกยังมีความลับมากมาย เขาจึงได้ใช้อุปกรณ์รักษาความปลอดภัยติดไว้รอบบ้าน

'เฮลตัน คือเสาสัญญาณแบบพิเศษ ได้รับการพัฒนาจากศตวรรษที่ 31 ให้ภาพและเสียงดีกว่ากล้องทั่วไป แถมยังมาพร้อมกับระบบป้องกันตัวเอง เช่นปล่อยกระแสไฟฟ้าต่อผู้บุกรุก หรือยิงแสงเลเซอร์ออกจากเสาสัญญาณ'

'ผลเสียด้านลบ ไม่สามารถปล่อยเลเซอร์ฆ่าคนได้'

“ก็ดีที่ปล่อยไม่ได้ ไม่งั้นทอยกับทันคงใช้โหมดนี้ ฆ่าคนกันถ้วนหน้า” เจมส์ไม่ได้ผิดหวังกลับกันเขาลอบยินดีด้วยซ้ำ

ที่อยู่ในมือคือเสาเหล็กสีเงินที่มีความสูง 3 เมตร. เส้นผ่านศูนย์กลาง 5 ซม. ขนาดเบาไม่หนักมาก ติดตั้งง่ายและไม่จำเป็นต้องเดินสายไฟ เพราะมันมีแบตเตอรี่ภายในตัว แถมยังสามารถใช้พลังงานจากแสงอาทิตย์

เฮลตันถูกฝังไว้ที่กำแพงรอบๆ ไร่ เสาแต่ละต้นห่างกันราวตึกหนึ่งคูหา

เมื่อเปิดสวิตช์จะมีแสงสว่างสีฟ้าเป็นเส้นๆ ราวกับตะแกรงเหล็กซ้อนทับกันตามแนวของเสาแต่ละต้น แต่มันแค่ครู่เดียวก่อนแสงจะเลือนหายไป ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่านอกจากใช้อุปกรณ์พิเศษ

เริ่มการทดลอง หุ่นแบนเนอร์ลองเดินผ่านเสาทั้งสองต้นที่เปิดใช้งาน จะเห็นว่าเมื่อไม่ได้รับอนุญาตเฮลตันจะปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าทำร้ายผู้บุกรุก ผลคือทำให้สลบได้ด้วยการช็อตครั้งเดียว

แต่เพราะนี่คือหุ่นจากศตวรรษที่ 41 ร่างกายจึงชะงักเพียงครู่หนึ่ง

จากนั้นทดสอบระยะการตอบสนองด้านบน ลองกระโดดข้ามต้นเสา พบว่ายังมีการตรวจสอบของเฮลตัน มันช็อตไฟฟ้าแก่ผู้บุกรุกทั้งด้านบนและล่าง เรียกได้ว่าว่าหลังจากนี้การลอบเข้าไปในไร่ของเจมส์ คงเป็นเรื่องที่ไม่สามารถเป็นไปได้