หงสาสีนิล (จบ)

        ฟ้าสว่างแล้ว

        นางลืมตาขึ้นมองด้านนอก แสงตะวันสาดส่องเข้ามาให้ห้อง

        ปลายเตียงมีเพียงเจ้าหมาป่าที่มีหย่อมขนสีเขียวบนศีรษะนอนขดเป็นวงอย่างเรียบร้อย 

        บนคานห้องยังมีงูยักษ์สีขาวแอบอยู่ ทว่าก็ยังไม่อาจหลบซ่อนหางของมันที่สะบัดไกวไปมาได้

        ส่วนเจ้ามืดยามหลับก็ยืนหลับไปเช่นนั้น

        เฉินโย่วชอบขยี้ตัวเจ้าหมาป่ายามที่มันขดเป็นก้อนกลมเช่นนี้

        ยามที่นางเห็นแม่นางงูขาวก็พุ่งเข้ากอดหัวมัน ทั้งยังกลั่นแกล้งจับตัวมันมัดเป็นปม

        แล้วก็เป็นเช่นนี้ แม่นางงูขาวที่โดนจับม้วนเป็นปมอย่างน่าสงสาร ยามฟ้าสางเจ้างูนี่ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทว่าเมื่อพลบค่ำมาเยือนมันก็จะต้องเลื้อยเข้ามาในห้องเฉินโย่วจนได้

        ส่วนเจ้ามืดยิ่งโดนแกล้งหนักกว่าเพื่อนมาตลอดทาง

        ทว่าวันนี้เฉินโย่วกลับไม่อาจนอนขี้เซาอยู่บนเตียงได้อีกต่อไป เพราะนับตั้งแต่วันนี้นางจะต้องเริ่มเข้าเรียนที่สำนักเชินแล้ว

        สำนักเชินที่เขาร่ำลือกัน

        เฉินโย่วที่ยังนอนหงายอยู่บนเตียง เมื่อมองไปบนคานก็เห็นหางงูส่ายอยู่ไหวๆ จึงรู้สึกตาลาย

        นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าโตไปอยากจะเป็นอะไร

        ปกติในทุกวันของนางล้วนแต่ยุ่งวุ่นวาย

        ทว่าเมื่อย้อนคิดกลับไป นางก็เหมือนจะไม่ได้ทำอะไรมากมายนัก

        ทุกวันของนางเต็มไปด้วยพละกำลัง พลังเหลือล้นราวกับจะใช้ไม่หมด

        ทว่าแต่ละวันก็มียามากมายให้กินไม่รู้จบเช่นกัน

        ในกระเป๋าของนางมีของว่างมากมาย ยาในกระเป๋าก็มากมายเช่นกัน

        บางครานางก็รู้สึกว่าร่างกายของตนดีเยี่ยม ไม่ว่าสิ่งใดนางก็ล้วนทำได้

        ทว่ามีบางคราก็รู้สึกว่าร่างกายของตนอ่อนแอยิ่งนัก อ่อนแอเสียจนแทบจะไร้ลมหายใจ

        นางชอบยิ้ม ชอบหัวเราะ

        ทั้งยังชอบเห็นคนอื่นหัวเราะ

        นางรักหมู่บ้านไป๋กู่

        ชอบภาพยามที่เหล่าผู้อาวุโสในหมู่บ้านยิ้มแย้มอยู่ใต้แสงตะวัน

        เพียงแค่คิดรู้สึกเบิกบานใจแล้ว

        นางชอบที่นั่น

        แสงตะวันจากด้านนอกค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในห้อง ไม่นานนักก็สาดลงมาบนเตียงของนาง

        เฉินโย่วจึงยื่นมือออกไปให้แสงตะวันส่องลงมายังกำปั้นน้อยๆ

        ก็เห็นว่าแสงแดดที่ส่องลงมาสว่างขึ้นราวกับว่ารวมตัวกันอยู่บนมือนาง 

        มือคู่น้อยดูคล้ายกับกำลังถือดวงตะวันดวงน้อยไว้ในฝ่ามือก็ไม่ปาน

        เจ้าลูกหมาป่าที่ปลายเตียง เจ้างูเหลือมยักษ์บนคาน และเจ้าม้าสีนิลที่นอกหน้าต่างล้วนแต่นิ่งงันไปตามๆ กัน

        เฉินโย่วมองแสงตะวันที่ค่อยๆ มารวมตัวกันบนมือนางด้วยความตกใจ นางไม่รู้สึกร้อนแม้แต่น้อย รู้สึกเพียงความอบอุ่นที่ซึมซาบเข้ามา ร่างกายของนางในตอนนี้รู้สึกสงบเหลือเกิน

        ราวกับแสงตะวันได้ห่อหุ้มร่างกายนางเอาไว้

        ทั้งร่างอาบไล้ไปด้วยแสงตะวัน แสงตะวันที่มารวมตัวกันราวกับสายน้ำที่ไหลวนอยู่รอบกายนาง

        นางรู้สึกผ่อนคลายเสียจนแทบจะหลับไป

        “ก๊อกๆๆ!” เสียงเคาะประตูดังขึ้น

        แสงตะวันที่ไหลวนอยู่รอบกายนางพลันสลายไปราวกับผงธุลีจากดวงดาวในห้องของนาง

        เฉินโย่วเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น 

        ทว่าฟังจากเสียงเคาะประตูก็พอจะรู้ได้ว่าต้องเป็นเจ้าเด็กอ้วนไม่ผิดแน่

        ยามจะนอนเหล่าพี่ชายได้ลงกลอนในห้องให้นางเรียบร้อยแล้ว

        เจ้าเด็กอ้วนจึงไม่อาจเข้ามาในห้องได้ แต่ถ้าหากว่าสามารถเข้ามาได้ ว่ากันตามนิสัยของเจ้าเด็กอ้วนแล้ว ก็คงจะพุ่งตัวเข้ามาทันที

        เฉินโย่วขานตอบขึ้นครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า เมื่อสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วจึงออกไป

        นอกประตู เด็กชายร่างอวบอ้วนเมื่อเห็นกลอนประตูก็ได้แต่โอดครวญ

        ระหว่างที่เขากำลังใจลอย ประตูก็พลันเปิดออก

        เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา เด็กหนุ่มแต่งกายตามระเบียบเรียบร้อย ทว่าผมกลับยังไม่ได้หวี

        ผมเผ้ายังคงปล่อยสยายลงมา

        ริมฝีปากแดงดุจผลอิงถาว ฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ ใบหน้ามีแววดอกท้อ ดวงตากระจ่างใสดุจดวงดาว

        เด็กชายเทิดทูนพี่โย่วมาก ทุกวันจึงทำตัวเป็นลูกไล่คอยตามติด ทว่าเขาเองก็ไม่เคยจะตั้งใจมองพี่โย่วสักครั้ง

        ด้วยทุกคราเขาเห็นแต่เพียงแผ่นหลังของพี่โย่ว ไม่เคยจะได้เห็นด้านหน้าเช่นนี้

        เมื่อเห็นพี่โย่วอยู่ดีๆ ก็เดินออกมาเช่นนี้

        หัวใจเขาพลันตุบเต้นเสียหนักหน่วง เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดเลยว่าความอ้วนจะทำให้รู้สึกทรมานมากเช่นนี้ 

        หัวใจเต้นรัว ลมหายใจก็พลันติดขัด

        เขาจึงได้กลับหลังหันแล้ววิ่งหนีไปทันใดราวกับกำลังหนีหมาป่าอยู่ก็ไม่ปาน เจ้าเด็กอ้วนวิ่งออกไป เพียงพริบตาก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

        กลายเป็นเฉินโย่วที่ได้แต่ตกตะลึง ไม่รู้จะทำตัวเช่นใดดี

        หรือจะเป็นเพราะนางยังไม่หวีผมให้ดีงั้นหรือ

        เมื่อก่อนนางล้วนแต่ให้น้าหลัวและพี่ชายคอยหวีให้

        ดังนั้นเมื่อแต่งกายเรียบร้อยแล้ว นางจึงเดินไปหาน้าหลัว

        เด็กชายวิ่งฉิวกลับไปยังห้องของตัวเอง เมื่อไปถึงก็พบเข้ากับท่านลุงฉือพอดี

        ท่าทางของเด็กชายทำให้ชายชราตกใจขึ้นมา

        “คุณชาย ท่านเป็นอะไรรึ” ขันทีชรายื่นหน้าออกไปดู ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรตามนายน้อยของตนมา ทว่าเมื่อหันมาก็เห็นท่าทางหอบแฮกของเด็กชายที่ดูเหมือนกับหวาดกลัวสิ่งใดอย่างสุดขีดอยู่

        “แฮกๆๆ…”เด็กชายหอบหายใจแรงอยู่นานสองนานจึงจะกลับมาเป็นปกติ

        เด็กชายเมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของชายชรา เด็กชายก็ไม่อาจเก็บซ่อนเรื่องราวได้อีก โดยเฉพาะกับต้าป้าน เช่นนั้นจึงได้เล่าให้ชายชราฟังตามตรง “ท่านลุงฉือ เมื่อครู่ข้าไปหาพี่โย่วมา สุดท้ายจึงพบว่าเขาหน้าตาดีเหลือเกิน”

        เด็กชายร่างอวบอ้วนเมื่อกล่าวถึงตรงนี้ก็หน้าแดงขึ้นมา สีแดงระเรื่อเริ่มตั้งแต่หน้าผากลามไปจนถึงคอ

        เพียงพริบตากระทั่งมืออวบอ้วนของเขาก็พลอยแดงไปด้วย

        ตอนนี้หากว่าถอดเสื้อผ้าออกมา เกรงว่าคงจะได้เห็นว่าร่างแดงก่ำไปทั้งตัวแล้วกระมัง

        ขันทีชราได้แต่งุนงง 

        ทว่าขันทีชราถูกตอนแล้วถูกส่งเข้าวังตั้งแต่ยังเล็ก ตลอดชีวิตเคยเป็นเพียงขันที ย่อมไม่มีทางเข้าใจอาการของนายน้อยของตนในตอนนี้

        “คุณชายโย่วรูปงามจริงๆ” ขันทีชราพยักหน้าเห็นด้วย

        เด็กชายทำท่าทำทางว่าไม่ใช่แค่น่ามองเช่นนั้น แต่เป็นความงามประเภทที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

        ช่างเถิด เมื่อเด็กชายมองชายชราที่ร่างผอมแห้งจนกระดูกปูดโปน เขากำลังมองตนอย่างตั้งใจ ใบหน้าอวบอ้วนที่เคยแดงก่ำก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว

        ประเดี๋ยวเดียวก็กลับมาเป็นปกติ

        “ท่านลุงฉือ วันนี้ข้าจะเข้าเรียนที่สำนักเชินแล้ว เรื่องที่ท่านต้องไปจัดการให้ข้าเรียบร้อยหรือยัง” เด็กอ้วนถามขึ้น

        “ล้วนเตรียมพร้อมแล้ว เรื่องที่ข้าไปจัดการ คุณชายโปรดวางใจ” ชายชราเมื่อได้ยินนายน้อยของตนเอ่ยเตือนเรื่องเข้าเรียน ก็ตื้นตันใจขึ้นมา นายน้อยของตนโตเป็นหนุ่มแล้วจริงๆ

        เฉินโย่วเมื่อไปถึงห้องของน้าหลัว ก็ขอให้นางช่วยหวีผมให้

        แม่นางหลัวที่กำลังแต่งกายอยู่หน้ากระจก เมื่อเห็นเฉินโย่วเดินเข้ามาก็ตกใจเล็กน้อย

        เฉินโย่วในรูปลักษณ์ของเด็กชายเดินเข้ามา แสงตะวันที่ไล่หลังนางมาส่องกระทบลงบนชุดสีขาวสะอาดของนาง เอวบางมีเข็มขัดกว้างราวฝ่ามือรัดไว้ เอวบางขายาว ใบหน้าดูไม่ยี่หระ แค่ได้มองก็ชวนให้คนรู้สึกอบอุ่นใจ

        นางที่เป็นสตรีเมื่อมองเด็กสาวก็ยังอดใจเต้นไม่ได้

        รอจนเด็กหญิงวิ่งมาทางนางด้วยท่าทีซุกซน วิ่งเข้ามากอดนางที่กำลังแต่งตัวอยู่ สติที่หลุดลอยไปของนางจึงเพิ่งกลับมา

        จากนั้นนางจึงได้ช่วยเด็กหญิงหวีผม ทั้งยังมองกระจกไปพลาง

        นางเองก็อดไม่ไหวที่จะใช้หวีเคาะศีรษะนั้นเบาๆ “โตถึงเพียงนี้แล้ว ต่อไปก็ไม่รู้จะไปหักหาญน้ำใจลูกชายบ้านอื่นอีกเท่าใด”

        เฉินโย่วพลันนั่งไม่ติด วันนี้น้าหลัวไม่ตั้งใจหวีผมเท่าใด หวีตั้งนานสองนาน ทั้งยังใช้หวีเคาะศีรษะนางอีก

        “น้าหลัวริษยาที่ข้าหน้าตาดีหรือ ข้าเติบโตขึ้นมาได้ก็เพราะดื่มนมท่าน ท่านงามเพียงใด ข้าก็ย่อมงามเหมือนท่าน” เฉินโย่วกล่าวขึ้นมาอย่างมั่นใจ 

        เสี่ยวเถา สาวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างพลันหัวเราะดังลั่นจนตัวงอ

        เสี่ยวเถาอ้าปากกว้างหัวเราะเสียงดัง เผยให้เห็นฟันขาวเต็มปากอย่างอดไม่ได้

        “วันนี้ก็จะเข้าเรียนแล้ว เมื่อไปถึงสำนักศึกษาแล้วจะต้องตั้งใจเรียน ห้ามไปรังแกคนอื่นเด็ดขาด” แม่นางหลัวกำชับ

        เฉินโย่วทำหน้าใสซื่อ

        “ท่านน้าบ้านอื่นมีแต่กังวลว่าลูกหลานตนจะโดนเขารังแก ท่านน้าบ้านข้ากลับสั่งข้าไม่ให้ไปรังแกคนอื่น”

        เฉินโย่วรู้สึกว่าช่างไม่เป็นธรรม

        แม่นางหลัวเมื่อเห็นท่าทีไม่พอใจของเฉินโย่วก็รู้สึกว่าน่าขัน นางไม่ห่วงจริงๆ ว่าเฉินโย่วจะโดนคนอื่นรังแก ตั้งแต่ยังเล็กยามอยู่บนภูเขาไป๋กู่ นางตามรังแกคนไปทั่ว กระทั่งนายท่านใหญ่ที่แสนจะชั่วร้าย ก็ไม่อาจรอดพ้นเงื้อมมือเฉินโย่วไปได้ เฉินโย่วบอกให้ถ่ายหนักก็ถ่ายหนักใส่ร่างเขาเสียแล้ว

        ยิ่งกว่านั้นนางยังมีพี่ชายอีกสามคน อาลู่ความคิดละเอียดอ่อน เสี่ยวอู่แรงเยอะจนหาใครเปรียบ อาสวินฉลาดเป็นกรด คงไม่มีทางยอมให้คนอื่นมารังแกน้องสาวตนได้

        ถึงอย่างไรก็เป็นสำนักเชินที่ไม่ว่าใครต่างก็พูดถึง

        เฉินโย่วที่เพิ่งจะหวีผมเสร็จ เมื่อเห็นว่าเหล่าพี่ชายเดินเข้ามา ก็เอ่ยทักทาย 

        รอยยิ้มอ่อนโยนของอาลู่พลันแข็งค้าง

        เสี่ยวอู่พลันตื่นตะลึง

        อาสวินลืมกระทั่งว่าจะต้องก้าวขาต่อ