ฮูหยินอัจฉริยะของราชายมโลก

กอบกู้อย่างนั้นหรือ

มู่อวิ๋นฮว่ายกยิ้มมุมปาก หากมู่อวี่ซีต้องการกอบกู้สถานการณ์ มันก็ขึ้นอยู่กับว่านาง มู่อวิ๋นฮว่า ยินยอมหรือไม่แล้ว

ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เกรงกลัวและกล้าเชิญนางไป ถึงเวลานั้นก็ไม่มั่นใจว่าใครกันแน่ที่ต้องอับอายขายหน้า!

หลังมู่อวิ๋นฮว่าแต่งตัวเสร็จและเดินออกไปนอกเรือน รถม้าของมู่อวี่ซีก็มาเทียบรออยู่แล้ว

“น้องสาว... อ๊ะ ดูข้าสิ จำผิดอยู่เรื่อยเลย” มู่อวี่ซีป้องปาก รอยยิ้มบนใบหน้าหวานหยดย้อย “ตอนนี้ต้องเรียกว่าคุณหนูใหญ่แล้วต่างหาก”

มู่อวิ๋นฮว่าพยักหน้ารับหน้าตาย “พี่รองจำได้ก็ดีแล้ว” 

สิ้นคำนั้น รอยยิ้มมุมปากของมู่อวี่ซีก็แข็งค้างไปก่อนมันจะหุบหาย นางส่ายหน้า ท่าทีเช่นนั้นคล้ายจะสื่อว่าเอือมระอากับน้องสาวผู้นี้และทำได้เพียงอดทนอย่างถึงที่สุด

 ในจังหวะที่สายตาเลื่อนไปยังเสื้อผ้าบนตัวมู่อวิ๋นฮว่า คิ้วของนางก็ขมวดมุ่นน้อยๆ “เหตุใดคุณหนูใหญ่ไม่สวมชุดที่ข้าเตรียมไว้ให้ ชุดนี้มัน...” สีชุดดูฉูดฉาดไปมาก เกรงว่าจะไม่เหมาะกับงานประลองบทกวีที่เป็นทางการในวันนี้

“ชุดนี้เป็นอย่างไรหรือ” มู่อวิ๋นฮว่ายกชายแขนเสื้อขึ้นมอง กระโปรงยาวสีแดงสดราวเปลวเพลิง เสริมให้ใบหน้าซีดเซียวของนางดูมีสีเลือดฝาดมากขึ้น

มีชีวิตชีวาดีไม่ใช่หรือ

สวมอาภรณ์นี้มีปัญหาที่ใดกัน!

ส่วนชุดที่มู่อวี่ซีเตรียมไว้ให้นั้นนางไม่ได้แตะต้องแต่อย่างใด กระโปรงยาวสีรากบัวรังแต่จะทำให้ดูเฉาโทรมไปทั้งร่าง เพียงปรายตามองก็ชวนให้หดหู่ใจแล้ว

มู่อวี่ซีเม้มปาก ในเมื่อมู่อวิ๋นฮว่าไม่รับความหวังดีของนาง ครั้นไปถึงงานประลองบทกวีแล้วตกที่นั่งลำบากขึ้นมาก็อย่ามาโทษนางก็แล้วกัน “สายแล้ว รีบออกเดินทางกันเถิด”

มู่อวิ๋นฮว่าขานรับอืมพลางยกชายกระโปรงขึ้นรถม้าคันที่งามที่สุด รถม้านี้เป็นพาหนะของมู่อวี่ซีโดยเฉพาะ อย่ามองเพียงรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเรียบง่าย แต่ไม้ที่ใช้นั้นเป็นของดี ทุกส่วนล้วนได้รับการบำรุงรักษาเป็นอย่างดี 

ไม่ใช่เพียงแค่แย่งชิงความโดดเด่น แต่จะทำให้อีกฝ่ายไม่อาจลืมลงไปตลอดชีวิต!

แม้รถม้าที่แล่นตามมาด้านหลังจะไม่ย่ำแย่นัก แต่ไม่นับเป็นสิ่งใดเมื่อเทียบกับของมู่อวี่ซี 

มู่อวี่ซีต้องการแสร้งทำเป็นพี่สาวแสนดีไม่ใช่หรือ เช่นนั้นก็คอยดูว่าเจ้าตัวจะรักน้องสาวผู้นี้ได้มากแค่ไหน!

การกระทำของมู่อวิ๋นฮว่าทำให้มู่อวี่ซีผงะไปจนทำอะไรไม่ถูก กว่าจะตั้งหลักได้มู่อวิ๋นฮว่าก็ขึ้นรถม้าของนางไปแล้ว

ยามนี้ไหนเลยจะสามารถขับไล่คนลงไปได้

นางสาปส่งอีกฝ่ายในใจ ทว่ายังคงรักษารอยยิ้มเป็นมิตรเอาไว้ “วันนี้เป็นวันแรกที่คุณหนูใหญ่ปารกฎตัวต่อหน้าธารกำนัล ย่อมต้องใช้ของที่ดีที่สุดเพื่อสร้างความประทับใจ วันนี้ให้คุณหนูใหญ่ขึ้นรถม้าของข้า ส่วนข้าจะไปนั่งคันหลังเอง”

มู่อวี่ซีเอ่ยกับคนในรถม้า ทว่าไม่มีเสียงใดตอบกลับมา จึงทำได้เพียงกอดความผิดหวังก้อนโตขึ้นรถม้าคันหลังไป

กระทั่งรถม้าทั้งสองคันแล่นออกไป แม่นมถึงค่อยสบโอกาสถาม “คุณหนูเจ้าคะ ท่านคิดว่าวันนี้คุณหนูรองเป็นอะไรไป เหตุใดถึงได้ดีต่อท่านเพียงนี้” 

“คลื่นลมกำลังโหมกระหน่ำ อนุหว่านเองก็ถูกชิงอำนาจไป นางจะไม่ยอมฝืนทนได้อย่างไร” มู่อวิ๋นฮว่ากวาดตามองการตกแต่งภายในรถม้า ดึงลิ้นชักออกมาสำรวจอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก “อีกอย่างมู่อวี่ซียังเป็นคนที่รักษาภาพลักษณ์ตนเองยิ่งชีพ เมื่อวานนางทำตนเองเสียหน้าก็เพราะไม่ทันตั้งตัว หากวันนี้ต้องการเล่นงานนางอีกครั้งคงไม่ง่ายดาย” ไม่ง่ายแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหมดโอกาส

โอกาสมักสงวนไว้เพื่อผู้ที่เตรียมการมา!

เพียงแค่ไม่รู้ว่าระหว่างนาง มู่อวิ๋นฮว่า กับมู่อวี่ซี ผู้ใดจะเตรียมการมามากกว่ากัน

รถม้าเคลื่อนแกว่งไกวไปมา ชวนให้มู่อวิ๋นฮว่าง่วงงุนจนผล็อยหลับไป เมื่อแม่นมปลุกนาง เสียงจอแจด้านนอกก็ไม่หลงเหลือให้ได้ยินอีกต่อไปแล้ว

“ถึงแล้วหรือ” หญิงสาวอยู่ในอาการงัวเงีย ทว่าแม่นมไม่ทันได้พยักหน้าตอบ เสียงหนึ่งก็โพล่งดังมาจากด้านนอกรถ “อวี่ซี เจ้ามาถึงเสียที ข้ารอมาตั้งนาน!”

ประตูรถถูกเปิดออกจากด้านนอกในชั่ววินาทีต่อมา สตรีผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตูรถม้า ส่งสายตาสอดส่ายเข้ามาด้านใน

สีหน้าเริงร่าระคนตื่นเต้นของนางพลันแน่นิ่งไป รอยยิ้มมุมปากจางหายไป นางมุ่นคิ้วพร้อมกระชากเสียงถาม “เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงมานั่งในรถม้าของอวี่ซีได้ แล้วอวี่ซีอยู่ที่ใด”

สิ้นคำนางก็ได้ยินเสียงเรียกตนเองมาจากรถม้าด้านหลัง

“ซือยวน ข้าอยู่นี่” มู่อวี่ซีโบกมือให้อวี้ซือยวนขณะยืนอยู่บนรถม้า ก่อนก้าวเยื้องย่างลงมา

“อวี่ซี” อวี้ซือยวนมองมู่อวี่ซีเดินมาทางตนเอง แล้วเหลือบมองมู่อวิ๋นฮว่าในรถม้า นางเดินไปหามู่อวี่ซี จับมืออีกฝ่ายแล้วอดสงสัยไม่ได้ “อวี่ซี เหตุใดเจ้าไม่นั่งรถม้าของตนเองมา นางมาอยู่ในรถม้าของเจ้าได้อย่างไร”

มู่อวี่ซียิ้มบางกับคำถามนี้ ส่งสายตามองหญิงสาวอีกคนอย่างแนบเนียนก่อนบอก “นางเป็นน้องสาวของข้าเอง”

“น้องสาวของเจ้าหรือ” ซือยวนยิ่งกังขาในใจ “คนด้านในไม่ใช่มู่อวี่เหยาไม่ใช่หรือ”

ข้าไม่ได้หมายถึงน้องสาม นางคือน้องรองของข้า คุณหนูใหญ่ของตระกูลมู่ มู่อวิ๋นฮว่า”

การแนะนำจากปากมู่อวี่ซีค่อนข้างเป็นทางการ ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด ทว่าผู้คนรอบข้างกลับอึ้งไปเมื่อได้ยินชื่อ ‘มู่อวิ๋นฮว่า’

ใครคือมู่อวิ๋นฮว่า มีใครในเมืองหลวงไม่รู้จักนางบ้าง

ยิ่งไปกว่านั้นเหตุที่เกิดขึ้นในตระกูลมู่เมื่อวานยังแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง

ไม่มีผู้ใดไม่รู้จัดมู่อวิ๋นฮว่า!

“เป็นนาง” อวี้ซือยวนเอ่ยเพียงสองคำด้วยท่าทีมาดร้าย เหลือบมองเหยียดหยามไปทางรถม้าคันข้างๆ อย่างไม่แยแส “เจ้าพานางมาที่นี่ทำไม งานประลองบทกวีเช่นนี้ นางจะไปรู้เรืองอะไร”

“ซือยวน! นางเป็นแขกที่องค์ชายรัชทายาทเชิญมา” มู่อวี่ซีรีบอธิบาย 

อีกฝ่ายกลับร้องเฉยเมย “อ๋อ” ในเมื่อได้รับเชิญจากองค์ชายรัชทายาท นางจะพูดอันใดได้อีก ถึงกระนั้นก็คงไม่อาจทำใจปฏิบัติดีด้วยได้อย่างแน่นอน “แล้วทำไมเจ้าถึงต้องยกรถม้าของตัวเองให้นางด้วย” รถม้าของมู่อวี่ซีงดงามแค่ไหน นางยังฝันอยากครอบครองไว้สักคัน 

มู่อวิ๋นฮว่าคนโง่งมมีสิทธิ์ใดมานั่งกัน

มันมีแต่จะทำให้รถม้าเสียของ!

มู่อวี่ซีเสมองรถม้าแล้วมีท่าทีคล้ายลำบากใจ “เรื่องนี้... อย่างไรเสียก็เป็นครั้งแรกที่คุณหนูใหญ่เข้าร่วมงานสังคมเช่นนี้ ดังนั้น...” 

คำพูดของนางเป็นความจริง ทว่าเมื่อใคร่ครวญถึงน้ำเสียงนั้นแล้วก็ดูไม่เข้าท่านัก

อวี้ซือยวนโวยวายในทันใด “นางแย่งรถม้าของเจ้าอย่างนั้นหรือ”

“ไม่ใช่ เจ้าคิดเช่นนั้นได้อย่างไร เป็นข้าที่สละรถม้าให้คุณหนูใหญ่นั่งเอง” มู่อวี่ซีลนลานอธิบาย แต่ไหนเลยจะมีคนเชื่อสิ่งที่นางพูด

เหตุการณ์นอกจวนมู่เมื่อวาน แม้หลายคนจะได้ยินกันมาปากต่อปาก แต่ก็มีไม่น้อยที่อยู่ในเหตุการณ์และเห็นกับตาตนเอง ความเย่อหยิ่งและอารมณ์ร้ายของมู่อวิ๋นฮว่านั้นเป็นที่โจษจันไปเสียแล้ว

กล่าวกันให้รื่นหูคือเป็นคนโผงผาง ว่ากันหยาบๆ ก็เรียกว่าก้าวร้าว!