ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

         “เวลาเจ้าทำอะไรมักจะมีเหตุผลเสมอแต่ข้ารู้สึกเหมือนกับว่าเจ้าไม่เห็นด้วยที่หมิงเยว่แต่งงานกับหลงเทียนอวี้”

        หลังจากได้เป็นว่าที่ผู้สืบทอดราชบัลลังก์ฮ่องเต้หมิงมักจะส่งหูเทียนเป่ยไปจัดการเรื่องต่างๆ แทนเสมอ

        ดังนั้น เขาจึงมีความคิดเป็นของตัวเอง

        “เหตุใดเสด็จพ่อจึงอยากให้หมิงเยว่แต่งงานกับหลงเทียนอวี้นัก? เขามิใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด กอปรกับอุปนิสัยใจคอของหมิงเยว่หากไปอยู่ที่จวนอวี้ รังแต่จะก่อความวุ่นวายใช่ว่าท่านพ่อไม่เคยเห็นฝีมือของคุณหนูสกุลหลิน อย่าว่าแต่หมิงเยว่เลยแม้แต่ข้าก็มิใช่คู่ปรับของนาง”

        หลังจากได้ทำความรู้จักกับสองสามีภรรยาคู่นี้ เขาเพิ่งจะรู้ว่าอะไรที่เรียกว่ากิ่งทองใบหยก

        หลงเทียนอวี้เป็นคนมีความอดทนทั้งที่จริงแล้วความรู้ความสามารถมิได้ด้อยไปกว่าไท่จื่อเลย

        ชายาอวี้ภายนอกเสมือนคนอ่อนโยน จิตใจโอบอ้อมอารีแต่ความจริงนางมีความรู้ความสามารถ นางมิใช่คนที่จะหลงกลใครง่ายๆ

        หากหมิงเยว่แต่งงานเข้าไป นางไม่มีทางยอมอยู่เฉยอย่างแน่นอนเช่นนั้นจวนอวี้คงไร้ซึ่งความสงบสุข

        “ข้ารู้ว่ามันเป็นเช่นนั้น แต่หมิงเยว่จะต้องแต่งงานกับหลงเทียนอวี้เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”

        ส่ายหน้า หูเทียนเป่ยไม่เข้าใจปกติแล้วฮ่องเต้หมิงเอ็นดูหมิงเยว่มาก แต่คราวนี้ทำลงไปเพราะอะไร?

        “หลงเทียนอวี้เก่งกล้ากว่าไท่จื่อที่ไม่ได้เรื่องคนนั้นมากถ้าหากเขากลายเป็นฮ่องเต้แห่งต้าจิ้นเช่นนั้นเป้าหมายที่พวกเราต้องการทำให้สำเร็จคงไกลเกินเอื้อม”

        คนที่มีความรู้ความสามารถไม่มีวันปล่อยให้บ้านเมืองของตนเองตกเป็นเมืองขึ้นของผู้อื่น

        หนึ่งร้อยปีก่อน ฮ่องเต้แห่งซีฟานทุกพระองค์ล้วนปลูกฝังลูกหลานว่าซีฟานจะต้องแข็งแกร่ง

        ตอนนี้ฮ่องเต้แห่งต้าจิ้นประชวรหนักไท่จื่อทำบริหารบ้านเมืองไม่เป็น นี่จึงเป็นโอกาสอันดี

        “ความหมายของเสด็จพ่อคือ...”

        “ที่หมิงเยว่แต่งงานเข้าไป ก็เพื่อเปิดศึกกับคุณหนูสกุลหลินไม่ว่าฝ่ายใดจะชนะ ความรู้สึกระหว่างอ๋องอวี้และพระชายาจะต้องสั่นคลอดอย่างแน่นอนหลินมู่จือไม่มีวันทนมองลูกสาวถูกรังแก หากสูญเสียกำลังสนับสนุนทางการทหารประตูหลังจะลุกโชน แล้วแบบนี้เจ้าคิดหรือว่าอ๋องอวี้จะยังมีกะจิตกะใจคว้าตำแหน่งใหญ่นั้นมา”

        ฮ่องเต้หมิงวิเคราะห์ลึกถึงก้นบึ้งของหัวใจมนุษย์

        แต่เขาไม่รู้เลยว่าการแต่งงานระหว่างหลินเมิ้งหยากับหลงเทียนอวี้หาได้เกี่ยวข้องกับอำนาจทางการทหาร

        ยิ่งไปกว่านั้น อันที่จริงตอนนี้สกุลหลินกับหลงเทียนอวี้ยังไม่เคยเจอกันอย่างจริงจังมาก่อน

        หลินมู่จือและหลินหนานเซิงได้รับรู้ว่าหลินเมิ้งหยาหายจากอาการสติฟั่นเฟือนแล้วแต่เพราะหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบพวกเขาจึงยังไม่ได้เห็นหน้าลูกสาวหรือน้องสาวที่ตนเองรักหลังจากนางแต่งงานออกไป

        “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แต่เสด็จพ่อไม่กลัวว่าหมิงเยว่จะเสียเปรียบอย่างนั้นหรือ?”

        แววตาของหูเทียนเป่ยฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

        พวกเขาต่างรู้ดีว่าความตายของหูลู่หนานเกี่ยวข้องกับหลินเมิ้งหยา

        ทั้งที่นางอายุยังน้อย แต่กลับมีความอาฆาตพยาบาทแรงกล้าวิธีการที่ใช้โหดร้ายทารุณ อีกทั้งยังสามารถซื้อใจคนได้อย่างง่ายดายดังนั้นนางมิใช่คนที่จะถูกกำจัดได้ง่ายๆ

        “นี่เป็นสิ่งที่หมิงเยว่เลือกเอง ข้าเองก็เตือนนางแล้วถ้าหากนางมิอาจเอาชนะคุณหนูสกุลหลินได้ก็อย่าไป แต่นางไม่ฟังและจะไปลองรบดูสักตั้งเฮ้อ เด็กคนนี้ นับวันยิ่งเหมือนแม่ของนาง”

        คำพูดของฮ่องเต้หมิงแฝงไว้ซึ่งความรู้สึกช่วยไม่ได้

        แม่ของหมิงเยว่คือพระสนมเอกที่เป็นรองเพียงฮองเฮา

        ชาติกำเนิดสูงส่ง แต่อุปนิสัยใจคอโหดเหี้ยม นอกจากฮองเฮาที่สามารถควบคุมนางได้แล้วนางไม่เคยกลัวผู้ใดอีกเลย

        โชคดีที่พระสนมเอกมีลูกสาวเพียงคนเดียวถ้าหากให้กำเนิดลูกชายแล้วล่ะก็เกรงว่าจะต้องเกิดสงครามระหว่างองค์ชายขึ้นในวังหลวงแห่งซีฟานอย่างแน่นอน

        “เฮ้อ หากเสด็จพ่อรับสั่งเช่นนั้นหมิงเยว่จะต้องพยายามต่อไปอย่างแน่นอนแต่เด็กคนนี้คิดหรือว่านางทำให้ไท่จื่อหลงเสน่ห์ได้ แล้วจะทำให้หลงเทียนอวี้หลงเสน่ห์ได้เช่นเดียวกัน”

        ทุกการกระทำของหมิงเยว่ล้วนอยู่ในสายตาของหูเทียนเป่ย

        เพื่อให้ได้หลงเทียนอวี้มาหมิงเยว่ยอมทำความร่วมมือกับไท่จื่อโดยไม่นึกเสียดายตัว

        แต่เกรงว่าพวกเขาจะเล่นกับคนผิดแล้ว

        หูเทียนเป่ยชำเลืองมองพ่อของตนเองก่อนจะกลืนคำพูดเหล่านั้นลงท้องไป

        เขาคิดมาเสมอว่าหลินเมิ้งหยาไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นง่ายๆ

        คนที่กำลังถูกพูดถึงอย่างหลินเมิ้งหยากลับไม่รู้ตัวอีกทั้งยังจับจ่ายใช้สอยอย่างเพลิดเพลิน

        “นายหญิง ผ้าไหมผืนนี้สวยเหลือเกิน สีสวยไหมเจ้าคะเหมาะกับข้าหรือไม่?”

        ป๋ายจียกผ้าไหมขึ้นมาวางเทียบตัวของตนเอง

        “ซื้อ!”

        หลินเมิ้งหยาควักกระเป๋าของตนเองแล้วหยิบเงินออกมา

        กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะซื้อผ้าไหมชิ้นนั้น

        “นายหญิง ปิ่นหยกอันนี้งดงามยิ่งนัก ท่านดูหน่อยว่าเหมาะกับข้าหรือไม่?”

        ป๋ายซ่าวเองก็หยิบปิ่นปักผมขึ้นมา ก่อนจะลองเสียบไว้บนศีรษะ

        “ซื้อ!”

        ไม่คิดอะไรมาก หลินเมิ้งหยาหยิบเงินออกมา

        ราวกับว่า ยิ่งเงินออกไปมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกสบายใจมากขึ้นเท่านั้น

        เพราะเหตุนี้เวลาพวกไฮโซอารมณ์ไม่ได้ก็เลยชอบโปรยเงินเล่นสินะ

        ดูเหมือน จะได้ผลจริงๆ

        พวกนางออกจากจวนอวี้ราวหนึ่งชั่วโมงแล้วหลินเมิ้งหยาพาสาวใช้เดินซื้อของบนถนนต่อไป

        องครักษ์ที่ตามออกมาเข็นรถคันเล็กหนึ่งคันออกมาด้วยเพื่อใส่ของที่หญิงสาวด้านหน้าซื้อ

        แต่หลินเมิ้งหยามิใช่คนขี้งกนางมอบเงินคนละสองตำลึงให้กับองครักษ์ทั้งสอง ขณะเดียวกันหลินเมิ้งหยาผันตัวมาเป็นเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง

        “นายหญิง ลองชิมดูสิเจ้าคะ นี่คือขนมเปี๊ยะไส้นมไข่ที่เพิ่งออกใหม่หอมมากเลยเจ้าค่ะ”

        คนที่สนุกที่สุดเห็นจะเป็นป๋ายจื่อ แม้จะอยู่ในจวนอวี้แต่นางก็ได้กินอาหารมากเพียงพอ

        ทว่าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด มิรู้ว่าร่างกายของนางทำมาจากยางหรือไม่เหตุใดเวลาเพียงครู่เดียว ผลไม้และอาหารเจ็ดแปดอย่างจึงตกลงไปอยู่ในท้องของนางแล้ว

        ยิ่งไปกว่านั้น นางยังคงสนุกกับการกินต่อไป

        “พวกเราไปกินหมูกรอบที่ฝูหรงโหลวดีหรือไม่? นายหญิงเจ้าคะ ข้าเดินมานานจนรู้สึกหิวแล้วเจ้าค่ะ”

        ลูบไล้หน้าท้อง ป๋ายจื่อยังมีหน้าพูดว่าหิวอีกหรือ?

        หลินเมิ้งหยาผงะ จ้องมองสาวใช้ตรงหน้า ยื่นมือเข้าไปหยิกแก้มของนางก่อนจะส่งเสียงบ่น

        “ข้าว่าเจ้าจะต้องเป็นผีหิวโหยกลับชาติมาเกิดแน่นอน”

        เวลาเพียงครู่เดียว ของกินที่อยู่รอบๆ บริเวณนี้ถูกนางกินหมดแล้วแม้แต่หลินเมิ้งหยาที่ได้ชิมเพียงน้อยนิดยังรู้สึกอิ่ม

        เหตุใดเด็กคนนี้จึงอยากกินหมูกรอบอีก?

        “นั่นสิเจ้าคะ เจ้านี่หนา เดี๋ยวก็ท้องแตกตายหรอก”

        ป๋ายจีเคาะหน้าผากป๋ายจื่อ ตลอดหนึ่งชั่วโมงที่ผ่างมาปากของป๋ายจื่อยังไม่เคยหยุดขยับ

        “ไอหยา นายหญิง ตามใจข้าสักครั้งเถิด อีกอย่างข้ากินไม่มากเสียหน่อย”

        เบะปากน้อยใจเพราะกลัวว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่เห็นด้วย

        ทว่า สาวใช้อีกสามคนกลับส่งเสียงสูง

        “เจ้ากินไม่มาก? อย่าโกหกหน่อยเลยน่าเจ้าสามารถกินจนแทบจะเลียจานได้อย่างแน่นอน”

        เมื่อถูกเพื่อนร่วมงานว่ากล่าว ป๋ายจื่อจึงแสดงท่าทางน่าสงสาร

        แลบลิ้น จับมือหลินเมิ้งหยาแล้วเขย่า

        “ก็ได้ เช่นนั้นพวกเราไปที่ฝูหรงโหลวกันเถิดพี่ชายทั้งสองเอาของกลับไปก่อนเถิด พวกเราจะไปรอพวกเจ้าที่ฝูหรงโหลว”

        หลินเมิ้งหยาออกคำสั่งทว่าองครักษ์ทั้งสองยังยืนยันที่จะไปส่งพระชายาถึงหน้าร้าน ก่อนจะรีบกลับจวนไป

        เงยหน้า บนแผ่นป้ายสีทองหน้าร้านเขียนอักษรสามตัวอย่างสวยงาม

        ดูเหมือนคนที่เขียนชื่อป้ายร้านจะมิใช่คนธรรมดา

        เดินเข้ามา ร้านมีขนาดกว้างขวาง ภายในมีโต๊ะสิบกว่าตัวเสี่ยวเอ้อร์คอยเช็ดโต๊ะเพื่อทำความสะอาด

        พื้นด้านล่างเองก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาด ไร้ซึ่งน้ำมัน

        ทันทีที่หญิงสาวทั้งห้าปรากฏตัวเสี่ยวเอ้อร์ที่สวมใส่ชุดสีเทารีบวิ่งมาต้อนรับ

        “โหยว เชิญลูกค้าด้านในก่อนขอรับเพียงได้เห็นชุดที่พวกท่านสวมใส่ก็รู้ได้ทันทีว่าจะต้องมิใช่คนธรรมดาชั้นสองเงียบสงบ ขอเชิญพวกท่านขึ้นไปด้านบนจะดีกว่านอกจากนี้ยังสามารถปกปิดความลับของลูกค้าได้อีกด้วย”

        ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาผายมือเชิญหญิงสาวทั้งห้าอย่างมีมารยาท

        โดยเฉพาะ หญิงสาวผู้สวมใส่ชุดสีม่วงอ่อน

        เขาเคยเห็นคุณหนูผู้ดีมากมายทว่าหญิงสาวตรงหน้ากลับสวยงามประหนึ่งนางฟ้านางสวรรค์

        เพียงลูกตาสีดำเปล่งประกายคู่นั้นขยับ โลกที่เคยเป็นสีขาวพลันซีดไปในทันที

        ไม่รู้ว่านางคือฮูหยินจากตระกูลใดเมื่อลองพิจารณาจากลักษณะท่าทางของนางแล้ว เขาควรรับใช้นางให้ดีที่สุด

        ห้องส่วนตัวบนชั้นสองถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจน

        สิ่งที่ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจคือบานประตูแต่ละบานล้วนถูกวาดรูปดอกไม้แตกต่างกันออกไป

        อีกทั้งหน้าประตูห้องยังมีชื่อที่แตกต่างกันของแต่ละห้อง

        ดูเหมือนว่าชื่อเหล่านั้นจะมีเอกลักษณ์พิเศษ หากเขียนว่าต้นไผ่ที่บานประตูจะมีภาพวาดไผ่สีเขียว

        หากเขียนว่าก้อนหิน ภาพวาดก็จะเป็นก้อนหินสีขาว

        เสี่ยวเอ้อร์นำทางพวกนางไปยังห้องที่ชื่อสายลม

        เจ้าของร้านเป็นคนแปลกยิ่งนัก เขาติดกระดิ่งไว้ที่หน้าห้องเมื่อใดที่สายลมผ่าน กระดิ่งอันนั้นจะส่งเสียงดัง

        “เชิญทางนี้ขอรับ ห้องสายลมมีทิวทัศน์ที่สวยงามอีกทั้งขนาดห้องยังกว้างขวาง มิรู้ว่าฮูหยินถูกใจหรือไม่”

        เสี่ยวเอ้อร์เปิดประตู หลินเมิ้งหยาและสาวใช้ทั้งสี่เดินเข้าไป

        สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือตั่งเตี้ยๆด้านบนมีโต๊ะไม้ทรงเตี้ยสีแดงวางอยู่

        เปิดหน้าต่างโบราณบานใหญ่ที่มีลายแกะสลักและภาพวาดของสามสหายในฤดูเหมันต์

        “ที่นี่ดีจริงๆ เถ้าแก่ของเจ้าจะต้องค้าขายรุ่งเรืองอย่างแน่นอน”

        หลินเมิ้งหยานั่งลงที่ตำแหน่งประธาน สาวใช้ทั้งสี่รีบนั่งลงตาม

        ก่อนออกมาหลินเมิ้งหยาได้สั่งแล้วว่าวันนี้จะไม่มีนายบ่าวแต่จะมีเพียงเพื่อนสาวที่ล้อมวงกินซาวปิ่งกันแต่เพียงเท่านั้น

        ตอนนี้สาวใช้ทั้งสี่เพิ่งจะเข้าใจว่าซาวปิ่งคืออะไร

        “ฮ่าๆ ขอบคุณนายหญิงสำหรับคำชมขอรับเถ้าแก่ของข้าน้อยเป็นคนออกแบบทั้งหมดนี้เองฉะนั้นการค้าของฝูหรงโหลวจึงเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมากไม่ทราบว่าพวกท่านอยากกินอะไรอย่างนั้นหรือ? ต้องการให้ข้าน้อยแนะนำรายการอาหารขึ้นชื่อหรือไม่?”

        เสี่ยวเอ้อร์เคยชินกับการได้รับคำชมจากลูกค้าแล้วแต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่สิ้นเสียงของตนเอง ป๋ายจื่อจะรีบสั่งอาหารทันที

        “พี่เสี่ยวเอ้อร์ ที่ร้านของท่านขึ้นชื่อเรื่องหมูกรอบและขาหมูตุ๋นใช่หรือไม่? เอามาให้ข้าลองสักชุดหนึ่งเถิดส่วนนายหญิงของข้ารับเป็นชาดอกมี่หลัว เร็วๆ หน่อยล่ะ”