คุณพี่ใจร้าย...กับยัยตัวแสบ

            หนึ่งเอกสารงบการเงินฉ้อฉลและร่องรอยการยักยอกเงินบริจาคตลอดสิบปีถูกกลืนหายไปในกองเพลิงอย่างสมบูรณ์แบบตำรวจและนักข่าวจะสรุปว่ามันเป็นแค่ "ไฟฟ้าลัดวงจร"

            สองที่ดินขนาดสิบไร่ผืนนี้จะหมดสัญญาเช่า และไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเกี่ยวอีกต่อไปเสี่ยสุชาติเตรียมส่งบริษัทนอมินีเข้ามากว้านซื้อที่ดินชาวบ้านโดยรอบในราคาถูกแสนถูกเพื่อเปลี่ยนกองเถ้าถ่านของมูลนิธิให้กลายเป็นโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับแสนล้าน

            "น่าสงสารพวกมันจริงๆ นะ..."  

            เสี่ยสุชาติพึมพำกับตัวเองนิ้วหนาที่มีแหวนทองล้อมเพชรเคาะเถ้าซิการ์ที่มอดดับลงบนจานรองคริสตัลเจียระไนอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏที่มุมปากราวกับเถ้าถ่านสีเทานั้นคือชีวิตที่เขาเพิ่งบดขยี้ไป

            "แต่โลกนี้มันเป็นของคนที่รู้จักเปลี่ยนขยะให้เป็นทองต่างหาก"

            แผนการบีบบังคับขับไล่ด้วยวิธีอำมหิตจึงถูกส่งผ่านสมบริวารในคราบการลอบวางเพลิง

++++++++++

            "ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

            พิมพิกา หรือ พาย กรีดร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนกสายตาเหม่อมองกองเพลิงที่โหมกระหน่ำปิดทางเข้าออกหลัก เธอและ หมอทิวากร หรือ หมอกรกำลังอยู่เฝ้าเคาน์เตอร์และเวรดูแลสัตว์ป่วยในคืนนี้เสียงสุนัขและแมวนับสิบชีวิตดังกึกก้องไปด้วยความหวาดกลัวสัตว์พิการและสัตว์ป่วยหนักในกรงชั้นในกำลังจะถูกเปลวเพลิงกลืนกิน

            ภาคิน และ พิมพ์นลิน หรือ นลินซึ่งพักผ่อนอยู่ที่บ้านใกล้ๆ สังเกตเห็นกลุ่มควันและแสงเพลิง จึงรีบรุดมายังจุดเกิดเหตุทันทีภาพตรงหน้าทำให้นลินหัวใจหล่นวูบ แต่ในวินาทีวิกฤต เธอเห็น ลุงหมาย  ลชายเร่รอนวัยหกสิบเศษรูปร่างผอมเกร็งจนเห็นโคร่งกระดูก ผิวพรรณกร้านแดดดำแดดทว่านัยน์ตาคู่ฝ้าฟางกลับเปี่ยมไปด้วยความเมตตาน่าเอ็นดูแม้เสื้อผ้าที่สวมใส่จะเก่ากะโปโลและมีชีวิตอยู่อย่างลำบาก

            แต่ลุงหมายเป็นคนจิตใจดีงามซื่อสัตย์ และมีหัวใจที่อ่อนโยนโดยเฉพาะกับเหล่าหมาแมวจรจัดที่แกมักจะเจียดอาหารอันน้อยนิดแบ่งปันให้พวกมันด้วยความรักเสมอชายไร้บ้านใจดีผู้เป็นที่คุ้นเคยของคนแถวนั้นชายผู้ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อแบ่งปันอาหารให้หมาแมวจรจัดเสมอกำลังวิ่งตะลุยควันไฟเข้าไปอุ้มสุนัขจรพิการขาหลังหลุดออกจากกรงทว่าคานไม้ติดไฟกลับพังทลายลงมาปิดเส้นทางเดินทำให้ลุงหมายและหมอทิวากรที่วิ่งตามเข้าไปช่วยถูกติดอยู่อีกฝั่งของกองเพลิง!

            "หมอกร! ลุงหมาย!"  พายกรีดร้องสติแตก ขณะที่ภาคินกำลังพยายามใช้ถังดับเพลิงฉีดเปิดทางแต่อนุภาพของเพลิงไหม้กลับแรงเกินไป

            ในเสี้ยววินาทีแห่งความตายพิมพ์นลินตั้งสติได้อย่างรวดเร็วเธอจดจำโครงสร้างอาคารและอุปกรณ์ภายในมูลนิธิได้แม่นยำไหวพริบเฉพาะตัวสั่งการให้เธอวิ่งตรงไปยังรถกระบะของมูลนิธิที่จอดอยู่ด้านข้าง เธอตะโกนเรียน ภาคิน

            “พี่คิน ทางนี้”

            ภาคินหันหน้าตามเสียงเรียกวิ่งไปสมทบ แล้วคว้าสายยางฉีดน้ำแรงดันสูง สำหรับล้างกรงสัตว์ เปิดวาล์วน้ำประปาสายหลักเต็มกำลังพร้อมกับหยิบ ผ้าเนื้อหนาสำหรับรองกรงหลายผืนมาราดน้ำจนชุ่มฉ่ำ เขานำผ้าชุ่มน้ำผืนใหญ่คลุมร่างกายตนเองและส่งให้พิมพ์นลินจากนั้นจึงใช้สายยางฉีดน้ำรอบทิศทางเพื่อลดความร้อนและแหวกวิถีไฟเปิดทางเข้าสู่อาคาร

            เมื่อฝ่าเข้าไปถึงบริเวณกรงสัตว์ที่ควันพิษเริ่มหนาแน่นภาคินไม่เสียเวลาพยายามงัดกรงทีละกรงด้วยมือเปล่า แต่เขามองหาอุปกรณ์ที่จะช่วยได้ดีกว่า พิมพ์นลินเห็นชะแลงและเหล็กงัดที่หมอทิวใช้เปิดกล่องเวชภัณฑ์ จึงส่งให้ภาคิน ภาคินใช้น้ำหนักตัวงัดสลักประตูอย่างรวดเร็ว

            “นลิน คัทเอาต์”  ภาคินตะโกนบอกแข่งกับเสียงเพลิงที่ดังซ่า 

        พิมพ์นลินรีบสับคัทเอาต์ระบบไฟฟ้าหลักเพื่อป้องกันไฟรั่วซ้ำซ้อน ก่อนจะใช้ สเปรย์ดับเพลิงพกพาฉีดสลายวงไฟที่กำลังลามเข้าใกล้กรงแมวพร้อมกับตะโกนปลุกสติให้สัตว์เลี้ยงที่ตกใจกลัววิ่งออกไปตามทางที่ภาคินทยอยเปิดประตูไว้

            "พี่คิน!ช่วยเปิดประตูหลังคาเรือนกระจกตรงนั้นที!"

            นลินสังเกตเห็นว่าทางออกหลักไฟลุกท่วมหนักแต่ผนังด้านหลังห้องพักฟื้นสัตว์พิการเป็นแผ่นพลาสติกไฟเบอร์กลาสของหลังคาโปร่งแสง ที่เชื่อมต่อไปยังแปลงผักด้านหลังเธอใช้ชะแลงในมือกระแทกและงัดแผ่นไฟเบอร์กลาสออกจากโครงเหล็กอย่างสุดแรงจนเกิดเป็นช่องขนาดใหญ่ลมเย็นภายนอกพัดเอาควันพิษลอยออกไปทางช่องนั้นทันที

            "หมอกร! ลุงหมาย! ทางนี้ค่ะ พาลูกๆออกทางช่องนี้!"

            หมอทิวากรและลุงหมายซึ่งกำลังสำลักควันอย่างหนักพาสุนัขพิการและสัตว์ป่วยลำเลียงออกทางช่องเปิดด้านหลังได้อย่างปลอดภัยทีละตัวโดยมีภาคินและพิมพ์นลินคอยคุมเชิงและช่วยประคองลุงหมายที่สลบไสลจากอาการสำลักควันออกมาเป็นคนสุดท้าย

            เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากทุกคนและเหล่าสัตว์เลี้ยงฝ่าช่องนั้นออกมาคานไม้โครงสร้างหลักของมูลนิธิก็พังทลายลงมาทับบริเวณนั้นสนิท

            ท่ามกลางเศษขี้เถ้าและเสียงรถไซเรนของดับเพลิงที่กำลังวิ่งเข้ามาทุกคนนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นหญ้าด้านนอกอย่างปลอดภัย แม้มูลนิธิจะเสียหายหนักแต่ทุกชีวิตทั้งมนุษย์และสัตว์จรจัดต่างรอดพ้นความตายมาได้ ด้วยหัวใจที่ไม่ยอมแพ้

            เหรียญสองด้านแห่งมนุษยชาติมักถูกสะท้อนผ่านจิตใจมากกว่าทรัพย์สินเงินทองดังเช่นความแตกต่างอย่างสุดขั้วระหว่าง เสี่ยสุชาติ และ ลุงหมาย

            เสี่ยสุชาติ เปรียบประดุจ ‘ปราสาททองคำอันอุดอู้’ แม้ภายนอกจะห่อหุ้มด้วยคราบความร่ำรวยเสื้อผ้าเนื้อดี และเครื่องประดับวาววับแต่ภายในกลับเน่าเปื่อยด้วยความละโมบและความเห็นแก่ตัว รูปร่างอันอ้วนท้วนและสายตาดุร้ายที่มองทุกสิ่งเป็นเพียง “ตัวเลขกำไร” ทำให้น้ำใจของเขาแห้งแล้งยิ่งกว่าทะเลทรายเขาคือนิยามของคนที่มั่งคั่งด้วยทรัพย์สิน แต่เป็น ‘คนยากจนผู้ไร้ความเมตตา’ ที่ยอมทำลายได้แม้กระทั่งชีวิตของสัตว์ไร้เดียงสาเพียงเพื่อเติมเต็มความโลภที่ไม่เคยพอ

            ในทางกลับกัน ลุงหมาย กลับเปรียบเสมือน ‘ต้นไม้ใหญ่ท่ามกลางมรสุม’ แม้รูปร่างจะผอมเกร็ง ผิวพรรณกร้านแดด และสวมใส่เสื้อผ้าเก่ากะโปโลไร้ราคาแต่หัวใจของชายเร่รอนผู้นี้กลับประเสริฐและกว้างใหญ่ยิ่งกว่ามหาสมุทรแม้ไม่มีทรัพย์สินเงินทองติดกาย แต่ลุงหมายกลับเป็น ‘มหาเศรษฐีแห่งความเมตตา’ ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อแบ่งปันเศษอาหารให้สุนัขจรจัดและกล้าเสี่ยงชีวิตเข้ากองเพลิงเพื่อช่วยชีวิตที่ไร้ค่าในสายตาผู้อื่น

            ความร่ำรวยของเสี่ยสุชาติจึงเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไร้ราคาขณะที่ความแค้นเคืองและความโง่เขลาขังเขาไว้ในคุกแห่งความโลภส่วนความยากจนของลุงหมายกลับงดงามด้วยคุณค่าแห่งจิตวิญญาณ ตอกย้ำความจริงที่ว่า"คนรวยที่ไร้ศีลธรรม ย่อมยากจนยิ่งกว่าชายเร่รอนที่มีน้ำใจ"

++++++++++