"ปล่อยข้านะ แก้มัดข้าเดี๋ยวนี้ เ้าพวกโจรกระจอกเอ๊ย"
เด็กหญิงตัวเล็กโวยวายขณะถูกมัดแขนไขว้หลังติดกับล้อเกวียน เธอยกขาะโสลับถีบเมื่อพวกโจรสวมฮูดเดินผ่าน ชักหน้าดุแสดงท่าเกรี้ยวกราดขู่ตลอดเวลา ข้างๆ พื้นด้านขวามีถุงผ้าสีเทาขนาดเท่าห่อพลาสติกเล็ก มัดปากสนิทภายในมีสิ่งมีชีวิตส่งเสียงร้องและตะกุยขยับไปมาเป็ระยะๆ ลิซาน่าเธอถูกจับตัวเอาไว้พร้อมกับเทียร์บี้เพื่อเป็ตัวประกัน
"แหม๊ ตัวเล็กแค่นี้แต่แข็งแรงดีจังเลยนะจ๊ะ สาวน้อย"
อลิเบลหญิงสาวสวยอกทรงโต หนึ่งในผู้นำกลุ่มโจรสวมฮูด เดินเข้ามาทักและส่งยิ้มให้เธอ พลางยกขวดเหล้ารินใส่ปากและปาดเช็ดด้วยหลังฝ่ามือขวาอย่างมีมารยาท ใบหน้าประกอบกับแววตาเมื่อมองมาที่เด็กหญิงดูชวนสยองอย่างไรพิกลประกอบกับรอยยิ้มกลุ้มกริ่มอันเป็เอกลักษณ์ของนางร้ายแสดงออกมาให้เห็นเด่นชัด เข้าไปััปลายคางของลิซาน่าด้วยปลายนิ้วชี้ จ้องมองใกล้จนหน้าแทบติดกัน
"หึหึหึ เด็กอย่างเธอถ้าถูกนำไปขายในตลาดมืดราคาคงจะดีไม่น้อยเลย มีพวกขุนนางมากมายที่อยากได้เด็กสาวไปบำเรอความสุขของตัวเอง สมัยนี้ยิ่งเป็รสนิยมที่ไม่เลวว่าไหมล่ะ อ๊ายย คิดถึงตัวเองในวัยเด็กจังนะ อิอิอิ"
ว่าจบก็ใช้ลิ้นเลียไปที่แก้มซ้ายของหล่อน เหลือกตามองด้วยความกระหายราวกับสัตว์ป่า ลิซาน่าตัวสั่นหน้าซีดหลับตาปี๋ เธอขยาดการกระทำโรคจิตผิดมนุษย์ของอลิเบลทว่าไม่อาจขัดขืนได้ด้วยข้อมือถูกพันธนาการแน่น
"ทางที่ดีทำตัวน่ารัก บอกง่ายๆ จะดีกว่าสาวน้อย พี่สาวคนนี้ไม่ขอรับประกันความปลอดภัยใดๆ ทั้งสิ้น หากเธอยังสร้างปัญหาให้พวกเราไม่หยุดละก็ อย่าหาว่าไม่เตือนก็แล้วกัน"
"จ..จะ..ทำอะไรกับพ่อของข้าหลังจากนี้"
เด็กสาวถาม
"หืม...นั่นสิ..."
อลิเบลหันไปดูคล็อกครัชที่นั่งห่างออกไปไม่ไกล ในขณะที่เขากำลังซุบซิบกับรีอาร์และมองไปรอบๆ แคมป์เหมือนจะมีแผนการ
"ถ้าทำตัวดี ก็คงปล่อยไป.......ซะเมื่อไร ฮ่าๆ ๆ "
กล่าวเสร็จจึงหันกลับมาหาลิซาน่า ขึงตาจ้องราวกับเสือกำลังเล่นกับเหยื่อมีชีวิตที่เพิ่งถูกจับได้
"ยายหนูดูท่าว่าเ้าก็เป็เด็กฉลาดอยู่เหมือนกัน งั้นลองตีความดูเองเอาไหม หากว่าเราคิดจะล่าฝูงหมูป่าเพื่อกิน วางแผนและใช้กับดักรวมถึงเล่ห์กลต่างๆ กระทั่งจับพวกมันสำเร็จ เราจะทำยังไงกับฝูงหมูป่าที่มาติดกับอยู่ต่อหน้าหลังจากจับพวกมันได้แล้ว คำตอบคือ ก็มีแต่ต้องฆ่าทิ้งเท่านั้นแหล่ะ"
จะด้วยความรู้สึกกล้าอันอัดแน่นในส่วนลึกของจิตใจดวงเล็กๆ หรือความโกธรจนเสียสติอย่างไรไม่ทราบชัด เมื่อสิ้นคำสนทนาลิซาน่าก็ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เธอกลั้นหายใจชั่วขณะพร้อมออกแรงะโ โดยไม่ทันได้คิดอะไรนอกจากความโกรธที่แทรกขึ้นมาจากภายในแทนเหตุผล ออกแรงกัดเข้าตรงปลายจมูกของอลิเบลเต็มกำลังกราม หญิงสาวสวมฮู๊ดสะดุ้ง เหลือกตาปลิ้นไปมาพร้อมส่งเสียงร้องทันทีที่โลหิตสีแดงพวยพุ่งออกมาเปือนเต็มปากลิซาน่า ทรงจมูกงามตรงส่วนปลายถูกงับติดแน่น เวลานี้มันเริ่มเขียวและงอบิดเบี้ยวผิดรูปจนดูไม่ได้ หญิงสาวสะบัดดิ้นลนลานพร้อมส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความทรมาน ก่อนจะตั้งสติแล้วกำมือแน่นทุบใส่ใบหน้าของเด็กน้อย ลิซาน่ารีบปล่อยจมูกของเธอโดยสัญชาติญาณเ็ป อลิเบลล้มดิ้นลงบนพื้นสองมือป้องจมูกที่มีเือาบเต็มไปหมดกรีดร้องสุดเสียงอย่างน่าเวทนาน้ำตาอาบแก้มปนกับเื ลูกสมุนที่อยู่ในละแวกนั้น รีบกรูเข้ามาดูอาการของเธอ
"เกิดอะไรขึ้นเหรออลิเบล"
ลีโอนั่งห่างออกไปไม่ไกลป้องปากะโถามมา มองเห็นกลุ่มคนยืนล้อมพยุงอลิเบลอย่างใกล้ชิดพยายามช่วยกันปฐมพยาบาลโดยการนำผ้าสะอาดมาปิดจมูกห้ามเื แผลของเธอคงลึกมากเพราะเืไหลไม่ยอมหยุดง่ายๆ เมื่อเด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้เห็นสภาพของสหาย ก็อดเวทนาไม่ได้ ขมวดคิ้วมองลิซาน่าที่กำลังใมีเือาบตรงปากไหลมาถึงคอ
"ยายเด็กไร้มารยาท เดี๋ยวกระผมคนนี้จะสั่งสอนให้หลาบจำเลย"
เขากัดฟันพูด มือขวาล้วงหยิบมีดสั้นที่เหน็บไว้ตรงด้านหลังออกมา ความยาวประมาณ 1 คืบ ชักออกจากปลอก คมของมันรับกับแสงอาทิตย์ส่องระยับดูน่าหวาดเสียว ยิ่งอยู่ในมือของลีโอซึ่งบัดนี้ใบหน้า บ่งบอกรังสีสังหารชัดเจนออกมา เดินตรงปรี่เข้าหาลิซาน่าโดยไม่ลังเลที่จะลงคมมีดกับเธอ
เด็กหญิงตัวสั่น ตื่นกลัวทำอะไรไม่ถูก ส่งเสียงเล็ดลอดออกมาจากคอ เบาๆ ฟังพอได้ประโยคใจความ
"อย่าฆ่าพ่อของฉัน"
ทว่าเสียงนั้นไม่อาจหยุดลีโอที่กำลังบ้าคลั่งได้
" กระผมจะตัดปลายจมูกของเธอ เพื่อเป็การสั่งสอนมารยาท และจะตัดหูตัดลิ้นตัดไปเรื่อยๆ หากเธอยังทำตัวมีปัญหาให้พวกกระผมเดือดร้อน จะตัดเนื้อเธอออกเป็ชิ้นๆ ก่อนจะนำไปมอบให้กับพ่อของเธอแล้วสังหารพวกเขาอย่างมีเมตตา"
พร้อมกับพูดจบ เด็กหนุ่มชูแขนขึ้นเหนือศีรษะหมายตวัดคมมีดใส่เป้าหมายไม่ให้พลาด
เงาดำขนาดเล็กพุ่งกระโจนใส่หน้าลีโอแล้วตะกุยส่งเสียงร้องขู่อย่างก้าวร้าว มันเป็่จังหวะเดียวที่เขาประมาทจริงๆ ลีโอเบี่ยงตัวหลบได้ทันในจังหวะที่มันทะยานเลยไปด้านหลัง รอยกรงเล็บน้อยๆ จึงทิ้งฝากไว้บริเวณแก้มพอให้เห็นเืซิบๆ เบาบาง
"แง๊ววววววว ฟู่!! "
เป็ฝีมือของเทียร์บี้ มันดิ้นจนหลุดออกมาจากถุงผ้าหลังได้ยินเสียงลิซาน่าจู่โจมใส่อลิเบล เ้าแมวตัวน้อยพองขนของมันและโก่งตัวส่งเสียงลำพองจ้องเขม็งใส่ลีโอ เด็กหนุ่มใช้หลังมือขวาปาดซับเืที่แก้มแล้วหันไปมอง
"แสดงว่าแกไม่อยากแก่ตายอีกตัว"!! เพี้ยวววว *ฉัวะ*!!
ก่อนใครจะจับใจความได้ เืก็ไหลออกจากตัวของแมวน้อย รอยแผลเริ่มปรากฏ บริเวณ่ไหล่ขวาพาดเป็เส้นเฉียงลากยาวลงไปหาลำตัวตรงสะโพกฝั่งซ้าย แผลลึกฉกรรจ์ฉีกจากกันเหมือนถูกตัดด้วยของมีคมเทียร์บี้ล้มลงแทบจะสิ้นลมในทันที
"แทบมองไม่ทันเลย นายท่านลีโอแค่สะบัดข้อมือเท่านั้น"
หนึ่งในลูกสมุนอุทาน
"กะอีแค่แมว ถึงกับต้องให้ใช้คมมีดบินกับสปีริต หึ เ้าขยะเอ๊ย"
เด็กหนุ่มสบถในขณะขบฟันแน่น ตามองร่างเล็กดิ้นตะกายบนพื้นพยายามยืนพยุงตัว ลิซาน่ากรี๊ดลั่นเมื่อเห็นเพื่อนรักตัวจ้อยค่อยๆ หงอยลงกระทั่งแน่นิ่งไป เด็กหญิงะโด่าสาปแช่งเด็กหนุ่มจนเสียงหลงแหบแห้ง แมวตัวน้อยแม้ความกล้าหาญจะยิ่งใหญ่ซักเพียงใด บัดนี้จำต้องสิ้นลมเพราะคมมีดกรีดวายุอันเป็วิชาของผู้ใช้สปีริตอย่างง่ายดาย
" ไม่ต้องร้องให้รำคาญหูหรอกขอรับ เพราะอีกเดี๋ยวกระผมจะส่งเธอตามมันไปด้วยวิธีเดียวกัน"
เขาเช็ดเืออกจากคมมีดด้วยแขนเสื้ออีกข้าง ดวงตาฉายแววโฉดฆาตกรป่าเถื่อนจนไร้ที่ติ สะบัดข้อมือเบาๆ ปล่อยรังสีคมกริบผสานสายลมกรีดเป็เส้นพอมองเห็นได้ลางๆ คลื่นลมขนาดความยาว 1 คืบวิ่งออกจากอาวุธ พุ่งหาลิซาน่าอย่างรวดเร็วก่อนเธอจะรู้สึกตัวด้วยซ้ำ
!! *ฉัวะ*!! ~โครมมม~!!
มันเป็แรงตัดที่ทรงพลังยากจะหาอำนาจใดเปรียบ พลังทำลายจากคมมีดตัดผ่าเกวียนทั้งคันขาดครึ่งเป็แนวเฉียง ฝุ่นควันลอยละล่องมองไม่เห็นอะไร ลีโอยืนสงบนิ่งส่ายตามองหาร่างเด็กหญิงในเงาควันที่ฟุ้งกระจายกระทั่งฝุ่นจางลง
"อะไรกัน หายไปไหน"
ตรงหน้ามองเห็นเพียงเกวียนหนึ่งคันซึ่งขาดร่วงไม่เป็ทรงกองอยู่บนพื้น ปราศจากร่างเด็กหญิงผู้เป็เป้าหมาย เด็กหนุ่มตะลึงเพราะไม่สามารถสรุปเหตุการณ์ได้ สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เหนือความคาดหมายของเขา ไม่มีทางที่ลิซาน่าจะรอดพ้นคมดาบลอยไปได้เลย แต่มันก็เป็ไปแล้ว
"นี่ๆ มาเที่ยวแกว่งของอันตรายแบบนั้นใส่เลดี้ตัวน้อยมันไม่ดูป่าเถื่อนไปหน่อยหรือไง พ่อหนุ่ม"
ร่างตระหง่านสูงใหญ่ราวกับรูปปั้นหิน ทั้งท่อนแขนช่องอกหน้าท้องและ่ล่างตลอดจนลำขาทั้งหมด กล้ามเนื้อเบียดกันเป็ก้อนบึกบึนงามไร้ที่ติ ปรากฏยืนอยู่เื้ัหนุ่มน้อยลีโอ เงาทมึนตั้งตรงก้มหน้ามองร่างเขาด้วยแววตาชวนหวั่นสะพรึงแต่คงแสยะยิ้มให้ ช่องแขนด้านซ้ายอุ้มร่างเล็กของเด็กหญิงในสภาพคว้ำหน้าขนานกับพื้น หล่อนงอเข่า แหงนมองหน้าบุรุษผู้ช่วยชีวิตอย่างงงๆ ใบหน้าน้อยยังเต็มไปด้วยน้ำตาและน้ำมูกอยู่อย่างนั้น
"หน็อย อึ๊ก! ""
รีโอผละกระถอยหลังทิ้งระยะห่างราว 50 เมตร มันคือสัญชาติญาณการเอาตัวรอดของเขาทันทีที่ตาประสานจ้องอีกฝ่าย
"มันเคลื่อนตัวเข้ามาตอนไหน ทำไมเราไม่รู้สึกอะไรเลย"
ลีโอพูดในใจ เ้าของร่างใหญ่เมินหน้าหนีหันก้มลงไปนั่งมองแมวน้อยที่อยู่ด้านหลัง ปล่อยลิซาน่ายืนบนพื้น การกระทำนั้นยิ่งทำให้ลีโอประหม่ามากขึ้นไปอีก หนุ่มน้อยยืนแข็งทื่อเท้าและแขนไม่ยอมขยับคล้ายถูกสะกดโดยมนต์ทรงอำนาจ
"เทียร์บี้ ฮือๆ ๆ มันช่วยข้าไว้แท้ๆ "
เด็กหญิงสะอื้นฟูมฟาย ยกร่างเล็กขึ้นมากอด เนื้อตัวของเธอชโลมอาบไปด้วยเืของมันเปื้อนตลอด่อกถึงใบหน้า ชายหนุ่มเฝ้าดูอยู่ก็อดสังเวชใจไม่ได้
"ทำใจเสียเถอะมันตายแล้ว" เขากล่าวด้วยเสียงต่ำมือลูบหัวลิซาน่า
"มันทั้งขี้ขลาดและขี้กลัว เทียร์บี้เป็แมวที่แม่ของข้ามอบให้เป็ของขวัญวันเกิด มันคือเพื่อนเพียงตัวเดียวของข้า มันต้องไม่ตาย"
เธอร้องไห้มากกว่าเดิมทั้งยังกอดร่างสัตว์เลี้ยงตัวจ้อยแน่นขึ้นไปอีก เสียงสะอื้นปานขาดใจช่างทรมาณความรู้สึกของเขาเหลือเกิน ชายหนุ่มมองไปรอบๆ เห็นกลุ่มโจรสวมฮู๊ดอาวุทธครบมือรุมเข้ามาใกล้กระทั่งล้อมเขาเอาไว้ทุกด้านจนไร้ทางหนี เหลือบตาสลับกับร่างเทียร์บี้ที่นอนไร้ิญญาบนอ้อมแขนเด็กหญิง
" ดูท่าไม่ว่ายังไงข้าก็ขอให้เ้าทิ้งเ้าเหมียวตัวนี้เพื่อวิ่งหนีไปไม่ได้ใช่ไหม"
ลิซาน่าไม่ตอบ ยังคงฟูมฟายไม่ขยับไปไหน ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ยิ้มเล็กน้อยคงอาการไม่ตระหนกแม้ถูกล้อมจนไร้ทางหนี
"ช่วยไม่ได้สินะ นี่ แม่หนู เ้าคิดว่าตัวเองมีความรับผิดชอบมากพอที่จะแบกรับอนาคตของผู้คนหรือเปล่า"
ลิซาหน้าแหงนมอง
"ข้าไม่เข้าใจความหมายของท่าน" เธอตอบทั้งน้ำตา
"ครั้งนี้หากเ้าและข้าไม่อาจรอดจากสถานะการณ์นี้ไปได้ ศพที่จะเพิ่มขึ้นมานอกจากเทียร์บี้แล้ว ยังจะมีพ่อของเ้าและทุกคนในขบวนเกวียนทั้งหมด เ้าประสงค์ให้ทุกคนตายเพราะการตัดสินใจไม่ยอมทิ้งร่างแมวตัวนี้แล้วหนีไปกับข้างั้นเหรอ"
ลิซาน่าสะอึกและครุ่นคิด
"ไม่ใช่" เธอเอ่ยเบาๆ
"ว่ายังไงนะ" ชายหนุ่มถาม
"สิ่งที่ท่านพูดมันจะไม่มีทางเกิดขึ้น" คำตอบนั้นทำให้เขาฉงนใจ
"เ้ายังสติดีอยู่หรื..."
"ข้ายังมีสติดีครบทุกประการ" หล่อนสวนขึ้น ชายหนุ่มเงียบ ลิซาน่าปาดน้ำตาแหงนมองหน้าเขา
"พี่ชายจ๋า ข้าจะไม่หนี ไม่ทิ้งร่างของเพื่อนรักจากไปไหนแม้มันจะสิ้นใจไปแล้ว ต่อให้เราทุกคนต้องตาย เราก็จะมีชีวิตอยู่ภายในความทรงจำของผู้คน"
จบประโยคดวงตาของเธอก็เปล่งประกาย หัวใจเต้นแรงราวกับเกิดภัยพิบัติในทรวงอก มันยากเหลือเกินที่จะสงบลงได้ แววตานี้เป็ของคนที่พร้อมจะตายโดยไม่หวาดกลัว ช่างเป็สิ่งที่ตราตรึงใจชายหนุ่มมากมายนัก เขาหัวเราะดังลั่นเมื่อฟังจบ ยิ้มจนแก้มปริถูกใจในประโยคเหล่านี้ที่เด็กหญิงเอ่ยออกมา
"เอาล่ะ ข้าจะไม่ถามเ้าให้มากเื่ ถ้าเป็เ้าละก็ข้าเชื่อว่าต้องไม่ทำให้ใครตายโดยที่เขาเป็ผู้บริสุทธิ์"
ชายหนุ่มยกมือซ้ายขึ้นเสมอจมูกตนเอง ใช้เล็บหัวแม่มือจิกใต้ท้องของนิ้วชี้แล้วกรีด โลหิตแดงเข้มค่อยๆ ซึมออกมาให้เห็นจนเกือบเป็หยด เขม็งมองมายังร่างเทียร์บี้น้อยหยดโลหิตของตนลงเป็ตัวของมัน แล้วเปล่งเสียง
"ด้วยพันธะสัญญาแห่งความซื่อสัตย์หาสิ่งใดเปรียบนี้ ข้าขอสาปเ้าให้กลายเป็อสูร จงตื่นขึ้นเซอร์เบอรัส"
ครั้นสิ้นเสียงร่าย สายฟ้าสีดำก็พลันปรากฏเหนือฟากฟ้า
!! `*คลื่นนนนนนนนน*`!! เปรี้ยงงงงงง**
ประหนึ่งเสาศิลาแส้ผ่าสวนลงมาฟาดใส่ร่างของลิซาน่าซึ่งอุ้มเทียบี้อยู่เต็มกำลัง แผ่นดินสั่นะเืเลื่อนลั่นเอนไหวไปมาน่าหวั่นสะพรึง คล็อกครัชเห็นเหตุการณ์ดังนั้นก็ะโร้องเรียกชื่อของเธอด้วยความเป็ห่วงบุตรตรี ราวกับตอนนี้ธรณีวิปโยคสะท้านก้องไปทั่วแดน เกิดเป็ลำแสงสีดำอมแดงส่องสะท้อนขึ้นมาจากจุดของลิซาน่านั่งอยู่ในตอนแรก เงาดำขนาดมหึมาสูงกว่า 4 เมตร ขนฟูไสวสะบัดตามแรงลมกรรโชก หูตั้งเขี้ยวยาวเกือบ 1 ่แขน ร่างใหญ่เสมอรถขนปูนแต่สูงกว่า สามหัวแยกเขี้ยวไปมาลิ้นแดงตะหวัดคล้ายการเคลื่อนไหวของผืนธงต้องลมอย่างไรอย่างนั้น ดวงตาโตแดงฉานเหมือนสีพระอาทิตย์ยามเย็นผสมโลหิต 6 ดวงจับจ้องอยู่ที่กลุ่มโจมสวมฮู๊ดทั้งหลาย อุ้งเท้าใหญ่ 4 ข้างลับคมเล็บแหลมดั่งหอกกับพื้นส่งเสียงดังครืดคราด สัตว์ร้ายหน้าขนตัวใหญ่ั์ใบหน้าดุจงานศิลปะผสมระหว่างเสือ หมาป่า และราชสีห์ นามของมันคือเซอร์เบอรัส ปีศาจร้ายผู้เฝ้าประตูขุมนรก
โปรดติดตามตอนต่อไป
บทประพันธ์ : ัขาวเล่าเื่
3K
![ซ่อนกลิ่น [Omegaverse] เล่ม1 (ทดลองอ่าน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1629378226_92180047.webp)