คำตอบของหลายๆ คำถามมักจบลงด้วยความคิดของผู้ที่สร้างปัญหา ณ เวลานั้น ดังนั้น ถึงแม้ว่าคุณจะคิดว่ามันถูกมันก็จะไม่ถูกอยู่ดีนั้นละ หึหึ ดูท่าคำถามแค่นี้ นายจะตอบไม่ได้สิน้ะ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำนั่งพลางหัวเราะชอบใจกับเด็กหนุ่มที่ไม่สามารถตอบคำถามของตนได้
ครับๆ คุณผู้อำนวยการ ผมยอมแพ้แล้วละ
(บอกตรงๆคำถามที่ถึงแม้จะเป็อัจฉริยะลำดับต้นๆของโลกมาตอบก็ตอบไม่ได้หรอกน้ะ )
นี้สายตาแบบนั้นของนายกำลังคิดอะไรไร้มารยาทอยู่สิน้ะ ... คุง
จะคิดอะไรก็มองออกไปหมดเลยแฮะคนคนนี้
(เห้อ ถ้าจำไม่ผิดจนถึงเมื่อกี้เราก็เเค่จะเข้ามาส่งเอกสารการเข้าโรงเรียนนี้เฉยๆนินา)
ถ้าจะให้บอกว่าทำไมผมถึงมาอยู่ในสภาพนี้ก็ต้องย้อนกลับไปเมื่อ ราวๆ สิบห้านาทีก่อนละมั้ง
นี้คุณน้ะถ้าจะเข้าศูนย์การศึกษานี้ละก็จะต้องยื่นเอกสารให้ครบก่อนเน้อ
หวา หลุดพูดภาษาถิ่นอีกแล้วอ่า แย่จังแฮะ
อ่า แบบนั้นน้ะเอง ขอโทษทีน่ะครับผมยังไม่รู้กฎของที่นี้เท่าไหร
ทำหน้ามืดมนแบบนั้นแต่เช้าทั้งวันจะไม่มีเื่สนุกเกิดขึ้นน่ะ พี่สาวขอเตือน ฮิฮิ
เธอยังคงหัวเราะกับท่าทีของผม พลางยื่นเอกสารให้ งั้นขอบคุณมากน้ะครับ
เอกสารนี้ผมแค่ต้องนำไปส่งที่ห้องผู้อำนวยการหรือก็คือหอดูดาวทางนั้นใช่ไหมครับ
จ้า ชั้นเตือนหน่อยน้ะ เขา น้ะเป็พวกแปลกแบบน่าประหลาดใจเลยละ
งั้นผมไปก่อนนะครับ
เดี่ยวสิ ชั้นรู้สึกว่าเธอจะลืมกรอกชื่อตัวเองน่ะ
ไม่หรอกครับ ผมยังไม่มีชื่อ พวกผมไม่มีชื่อ นั้นเป็กฎที่โลกนี้สร้างขึ้นน่ะครับ
อ่ะ หรือว่าเธอ
ผมโบกมือลา พร้อมเดินออกมาก่อนที่เธอจะพูดจบ เหหห จะว่าไปการสร้างหอดูดาวในโรงเรียนเนี้ยดูจะยิ่งใหญ่เกินไปหน่อยแฮะ เอาเถอะ เเค่ส่งเอกสารเรียบร้อยเราก็จะถือเป็ "ผู้ปกติ" ในระยะเวลาที่อยู่โรงเรียนนี้สิน้ะ ผมเปิดประตูเข้าไปและเดินเลาะไปตามทางเดิน จะว่าไปไม่ได้ถามชื่อพี่สาวคนเมื่อกี้ซะด้วยสิ แย่จัง ดูเป็คนใจดีที่สามารถช่วยเหลือในหลายๆ อย่างด้วยสิ แต่ถ้าเธอรู้ว่าเราไม่ใช่คนธรรมดา ก็อาจจะกลัวแล้วค่อยๆ ตีตัวออกห่างไปสิน่ะ ผมเดินพลางคิดเื่ในอดีตเล็กน้อยจนพบบันได ที่ถูกเเต่งไปด้วยรูปภาพหรืออะไรบางอย่างที่เหมือนงานศิลป์ด้านตะวันตก ความเข้าใจด้านศิลป์ของผมมันไม่พอหรือ สิ่งนี้มันหลุดโลกกันเเน่เนี้ย ในขณะที่ผมย่อตัวลงและเริ่มจ้องมองความแปลกใหม่ของวัฒนธรรมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน นั้นคงเป็จุดเริ่มต้นของผมที่แลดูไม่ดีเท่าไหรสำหรับการพบเจอเธอในตรั้งแรก
นี่นายน้ะ ช่วยหลบจากตรงนั้นทีได้ไหมค่ะ คนโรคจิต !!!
เด็กสาวผมยาวสีดำคลับ เอามือกดกระโปรงพูดเเนวประชดประชัน ดูจากสภาพภายนอกเธอเป็คนน่ารัก อายุไม่เกิน สิบหกถึงสิบแปด มีเค้าโครงหน้าของทางเอเชีย ดูจากการแต่งตัว คิดว่าเธอ น่าจะมาสมัครเข้าโรงเรียนนี้ ผมเหม่อลอยพลางมองหน้าเธอแล้วคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่ง
ไม่ได้ฟังที่พูดหรือค่ะ คนโรคจิต
ผมลุกยืนขึ้นยืนเหมือนกับทฤษฎีการกระเด้งของสปริงที่เมื่อถูกกดด้วยแรงและปล่อยออก ผมยืนตรงเป็ขนาบเพื่อเริ่มคิดลำดับขั้นตอนเพื่อที่จะแก้ไขสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เหมือนเพราะความใทำให้การตอบสนองของผมช้าไปเล็กน้อย ห้ะ เปล่าไม่ใช่น้ะ เข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้ ...... เธอเดินผ่านผมไปอย่างรืบร้อน โดยไม่ให้ผมแก้ตัว แย่ชะมัด เป็การเปิดตัวที่แย่ชะมัด ผมเดินขึ้นบันได้ต่อ ถ้าจะบอกว่าผู้ออกแบบบันไดมีความผิดปกติทางความคิดแล้วละก็ การจะตัดสินใจแบบนั้นเลยก็อาจไม่ค่อยดีเท่าไหร บางทีนั้นอาจเป็งานศิลป์ที่มีอยู่จริงก็เป็ได้ แต่เมื่อผมเดินถึงหน้าประตูห้องผู้อำนวยการ มันทำให้ผมเข้าใจว่าที่ผมคิดนั้นถูกต้องทั้งหมด บานประตูสองบานถูกประดับด้วยเสื้อเครื่องเเบบนักศึกษาผู้หญิงมากมาย มันมากซะจนจะบอกว่านี้คือห้อง สำหรับ คอสเพลย์หรืออะไรแบบนั้น เห้อ ผมถอนหายใจพลางล้วงมือเพื่อหาลูกบิดสำหรับเปิดประตู ในความจริงตามหลักมารยาทการเคาะประตูเป็เื่สำคัญแต่ผมไม่เห็นจุดที่คิดว่าสามารถเคาะประตูได้เลยแฮะ ผมเปิดประตูและพูดขอโทษสำหรับการรบกวนไปในเวลาเดียวกัน ขอโทษน่ะครับ ผมนำเอกสารมากส่ง เห คนภายในห้องกลับผิดไปจากที่ผมคิด เขาเป็หนุ่มน่าจะราววัยกลางคน การแต่งตัวด้วยชุ ดสูทสีดำทำให้เค้ายิ่งดูดีมากถึงขนาดที่ผมคิดว่าจะมีไม่กี่คนที่ทำให้ผมคิดแบบนั้น เข้ามานั่งก่อนสิ เสียงของเค้าเยือกเย็นเหมือนกับท่าทางที่บ่งบอกถึงความยากในการเข้าถึง แทบจะแตงต่างจากที่พี่สาวเอกสารพูดเกือบทั้งสิ้น นั้นเป็สิ่งที่ผมคิด ผมเดินตรงไปที่เก้าอี้ นั่งลงและเรียบเรียงเอกสาร งั้นรึ "เธอไม่ใช่คนปกติสิน้ะ" สายตาของชายหนุ่มผมทอง มองราวกับอ่านทะลุทุกสิ่งจ้องมาที่ผมและถามในขณะที่ผมตรวจเช็คเอกสารคำพูดของเค้าเหมือนกับรู้อะไรบางอย่างโดยที่ยังไม่อ่านเอกสาร ผมหน้าซีดอยู่ชั่วขณะนึงก่อนปรับอารมณ์ และยิ้มตอบรับในสิ่งที่คล้ายกับคำถาม นั้นสิครับ ผมตอบรับเเละยื่นเอกสารให้แก่เขา เค้ารับไปและโยนทิ้งอย่างไม่เห็นคุณค่า เหหหห!!! ทำอะ.... อย่าเพิ่งใจร้อนสิ เขายกมือขึ้นเป็นัยห้าม และพูดต่อ สำหรับตัวตนแบบเธอการจะเข้าโรงเรียนนี้นะ เอกสารก็แค่กระดาษ ชั้น้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอจริงไหม ดังนั้น นั้นนะไม่จำเป็หรอก ข้อมูลส่วนตัวก็เขียนอยู่ในนั้นไง ผมตอบแบบเเทบจะไม่ต้องคิดอะไรเท่าไหร นั้นมันสามารถวัดอะไรกับตัวเธอที่ชั้นกำลังนั่งคุยด้วย ณ ตอนนี้ได้อยู่งั้นรึ นั้นก็ถูกครับ แล้วคุณ้ารู้อะไรละ?
ผมคิดว่าสิ่งที่เค้า้าคงเป็การให้ผมยอมรับเงื่อนไขสำหรับ "ผู้ไม่ปกติ" อย่างผมละมั้ง ผมและ "ผู้ไม่ปกติ" ทุกคนมักถูกจับเซ็นเอกสารหรือให้ตกลงในสัญญาที่มีเนื้อหาด้านความปลอดภัยรวมถึงห้ามใช้พลังในส่วนต่างๆ เเละนั้นเป็เหตุผมให้ผมคิดว่าที่นี้ก็คงจะไม่ต่างกัน ถ้าเธอตอบถูกการเข้าโรงเรียนนี้ก็เป็เื่ง่ายสำหรับเธอเลยละ เห คำถาม? ไม่ใช่การทำสัญญาในเชิงลายลักษณ์เพื่อเป็หลักฐานในการควบคุมงั้นรึ ผู้ชายคนนี้แปลกแต่ก็ อันตราย เป็ความรู้สึกที่ถึงจะไม่มีพลังแต่ก็จะสามารถหยุด "ผู้ไม่ปกติ" ได้อะไรทำนองนั้นเลยแฮะ เธอน้ะ ครับ! คิดว่าเสื้อที่หน้าห้องน้ะ ตัวไหนเหมาะกับ ชูนะจัง ที่สุดละ อนึ่ง ชูนะจัง คือเด็กสาวที่เธอแอบมองใต้กระโปรงตรงบันไดยังไงละ สำหรับชั้นน่ะน้ะ ชุดนักศึกษาหน้าประตูน้ะมีอยู่ทั่วโลกเลยละ แต่บางชุดชั้นก็เป็คนออกแบบเองเลยน้ะ ดังนั้น ชั้นคิดว่าชุดแนวไปทางนักศึกษาสไตล์จีนเเต่เป็สีดำน้ะเหมาะกับชูนะจังมากเลยละ เธอละคิดว่ายังไง ห้ะ ผมอึ้งเล็กน้อยหลังจากไตร่ตรองอยู่ประมาณสามถึงหาวิ ในที่สุดผมก็เข้าใจคนคนนี้จนได้ ที่เธอคนนั้นดูมีสีหน้าไม่พอใจและอาการหงุดหงิด และ คำพูดเชิงหยอกล้อของพี่สาวเอกสาร มันหมายถึงแบบนี้สิน้ะ นั้นมันสำคัญกับการที่ผมจะเข้าโรงเรียนแห่งนี้ด้วยเหรอครับ แล้วก็อีกอย่าง ผมไม่ได้มองอะไรเลยน้ะ เธอเข้าใจผิดไปเองตะหากละ ผมตอบกลับในรูปแบบที่คล้ายคลึงกับการแก้ตัว สำคัญสิ สำคัญมากกว่าที่เธอ เป็ผู้ไม่ปกติ ซะอีก
เ้าหมอนี้ ผมก้มหน้าพลางเอามือแตะหัวเเสดงท่าทีเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย ใน ขณะที่ ผอ. ยังคงเล่าถึงความวิเศษต่อชุดนักศึกษาหญิงที่จะใช้ในโรงเรียนนี้ แล้วอย่างที่ว่ามาคำตอบละ ไม่รู้ครับ และคิดว่าถึงตอบไปว่าแบบธรรมดา ผอ.ก็ไม่น่าจะพอใจนิครับ หึหึ นั้นก็ถูก คนคนนี้ ชักอยากอัดหมัดนี้เข้าหน้าที่ยิ้มแย้มนั้นซักเล็กน้อยแฮะ เอาละเื่หยอกล้อเอาไว้แค่นี้น้ะ เธอรู้ใช่ไหมใน โรงเรียนนี้มี "ผู้ไม่ปกติ" แบบเธอปะปนอยู่กับเหล่านักเรียนทั่วไป ดังนั้น ขอให้ระวังในการใช้พลังและการเปิดเผยตัวตนต่อผู้คนด้วยละ รหัส 008 คุง ส่วนชื่อของเธอน้ะช่วยใช้เป็ คามิโนะ ซาคุยะ ละกันน้ะ คามิโนะ ซาคุยะ งั้นรึ ออกไปทางญี่ปุ่นขนาดนี้จะดีรึครับ ไม่เป็ไรหรอก นอกจากเธอแล้วทุกคนก็ใช้ ชื่อปลอมทั้งนั้นละ แล้วก็อีกอย่าง "ผู้ไม่ปกติ" ที่นี้เมืองแห่ง mysterious นี้ นะ จะเรียกว่า "keeper(คีปเปอร์)" น้ะ ส่วนด้านพลังของเธอคงจะได้แสดงใน เกมส์ ของ สถานศึกษาแห่งนี้อย่างแน่นอน ห้ะ มีเหตุผลให้ต้องใช้พลังด้วยเรอะครับ ก็มีบอกในคู่มือสำหรับนักศึกษานี้ไง ผอ. หยิบสมุดเล่มเล็กในจดหมายเอกสารที่จ่าหน้าถึง รหัส 008 เเละยังมีบัตรประจำตัวกับเอกสารรองรับการศึกษาและที่อยู่ภายในเมืองรวมถึงบัตรเครดิตไร้วงเงิน ของ คามิโนะ ซาคุยะ หรือในตอนนี้ก็คือผมนั้นเอง
แต่การที่มันอยู่กับคุณก็หมายความว่า...... ผมมองด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความเป็ศัตรูอย่างเห็นได้ชัด ชั้นลืมน้ะ ไม่ใช่แค่เธอนะแต่เป็กับ คีปเปอร์ทุกคนเลยละ เหหห ผมมองพลางถอนหายใจและคิดว่ามันไม่ใช่เื่ใหญ่เหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าเพราะพวกเรา ผู้ไม่... ไม่สิ คีปเปอร์ น้ะไม่มีที่อยู่เป็หลักแหล่งอยู่แล้วล่ะ แล้วก็ของทั้งหมดที่จัดให้ั้แ่ที่อยู่จนถึงบัตรก็คงเป็ของที่สามารถติดตามข้อมูลได้สิน้ะ ผมคิดพลางรับของและดูข้อมูลภายในบัตร เอาละไหนๆ ก็เป็โอกาศอันดีชั้นจะอธิบายกฎสำหรับ คีปเปอร์และเกมส์ของเหล่าผู้สรรค์สร้างเลยละกัน ผอ. ดูสนุกกับการที่จะได้อธิบายข้อมูลของโรงเรียนแห่งนี้ ผมคิดว่าการนั่งรับฟังไปอาจเป็เื่ที่ดีกว่าการไปนั่งอ่านสมุดกฎเกณฑ์เองละน่ะ โรงเรียนแห่งความลึกลับ หรือ Mysterious school แห่งนี้ เป็สถานที่แรกที่เริ่มรับ นักเรียนในทุกประเทศ ที่รวมถึงผู้ที่ไม่สามารถใช้ชีวิตในโลกนี้ได้อย่างปกติทั่วไป โดยทั่วไประบบก็คล้ายๆกับ โรงเรียนทั่วๆไป นั้นละ แต่ในส่วนของ คีปเปอร์ จะมีกฎพิเศษเสริมเข้ามา คือ การใช้พลัง รวมถึง การเปิดเผยตัวตนถ้าหากเกิดขึ้นจะถูกลงโทษตามกฎระเบียบที่เคยเเจ้งไว้เบื้องต้น ส่วนอื่นก็คล้ายๆกับกฎทั่วๆไปของ คีปเปอร์เวลาอยู่ในเมืองละน้ะดังนั้นขอผ่านเลยน้ะจ้าาาา
สรุปข้อมูลก็แทบจะเหมือนเดิมเลยสิน้ะ เอาละเข้าสู่ส่วนสำคัญเลยละกันนะ เกมส์ของเหล่าผู้สรรค์สร้าง คือการแข่งขันของเหล่า คีปเปอร์ และเป็คะแนนสำคัญในการตัดสินหลังเธอสำเร็จการศึกษา ว่าเธอมีคุณค่าพอที่จะใช้ความสามารถนั้นเพื่อช่วยเหลือผู้คนมากน้อยแค่ไหน โดยการแข่งจะแข่งทุกเดือน เดือนละ สี่ ครั้ง โดยเหล่า คีปเปอร์จะต้องลงเเข่งเป็อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของจำนวนการเเข่งขันต่อเดือน การแพ้ชนะ จะขึ้นอยู่กับกฎที่ถูกตั้งไว้ อนึ่ง พวกเราจะรับประกันความปลอดภัยในการใช้พลังและการเผยแพร่ข้อมูลแก่แต่ละประเทศไว้ในขึ้นสูงสุดเพื่อไม่ให้พวกเธอได้รับผลกระทบ กฎที่ใช้เกมส์เเละเงื่อนไขในการชนะจะถูกกำหนดตามเดือนเเละการเเข่งขันของวันนั้นนั้น ในส่วนนี้จะถูกอธิบายเพิ่มเมื่อเธอลงสมัครการแข่งขัน ตามทันใช่ไหม ครับ ผมเรียบเรียงข้อมูลก่อนแทรกถามคำถามบางส่วนที่คิดว่าสำคัญ ในการแข่งขันหากแค่ลงให้ครบก็ไม่ต้องชนะก็ได้ใช่ไหมครับ นั้นก็ถูกแต่ชั้นคิดว่าเธอควรจะชนะหรืออยู่ในกรุ๊ปที่ไม่ต่ำกว่า 10 คนแรกน้ะ เพราะการแข่งนี้น้ะอาจะส่งผลกระทบต่อชีวิตเธอในอนาคตรวมถึงเหตุผลของหมายเลข 008 ที่เธอได้รับมาด้วย พรึบ ผมลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คุณรู้งั้นรึว่าเป็เพราะอะไร ในความเป็จริง หมายเลข 008หรือ ซาคุยะเป็คนใจเย็นเเละมีเหตุผลเป็อย่างมากแต่หากเค้าจะสติหลุดได้ก็มีแค่เพียงไม่กี่เื่ เเละนี้เป็หนึ่งในเื่ที่มีความสำคัญกับเค้าเป็อย่างมาก ซาคุยะปรับอารมณ์ลงก่อนถามถึงเหตุผล ผอ. ยังคงยิ้มและสนุกกับท่าทีที่ซาคุยะเเสดงออกมา เค้ายังคงตอบเฉกเช่นเดิม คือคำตอบทุกๆอย่างจะเปิดเผยเมื่อเกมส์ได้เริ่มขึ้น ผมใจเย็นลงเเละส่งสัญญาณมือเป็นัยว่าเชิญอธิบายต่อ นั้นสิน้ะ ถึงกฎในเกมส์จะขึ้นอยู่กับเกมส์นั้นนั้นแต่กฎที่สำคัญมากที่สุดก่อนการแข่งขันจะมีทั้งหมด ห้าข้อ ตามแบบฉบับนี้เลย
เกมส์แห่งการสรรค์สร้าง
ระยะเวลาเกมส์ สามปีหรือขึ้นอยู่กับระยะเวลาที่ขึ้นอยู่กับการแข่งขันครั้งสุดท้ายจะจบลง
ผู้เข้าร่วม all of the keepers
เนื้อหาเกมส์ การค้นหาข้อมูลและการเข้าร่วมการเเข่งขันเกมส์แห่งสรรค์สร้างเป็การเริ่มต้นของเกมส์ทุกๆเกมส์ที่
จะเริ่มต้นในของทุกๆเดือน โดยการแข่งขันอาจจะเป็ ทีม เดี่ยว คู่ หรืออย่างไรขึ้นอยู่กับรูปเกมส์ในเวลานั้น หรือ
จะกล่าวคือ เป็การเริ่มต้นของเกมส์ทุกเกมส์ภายในสถานศึกษาแห่งนี้ โดยมีสัญญาฉบับนี้เป็ข้อผูกมัดและจะ
ดำเนินการไปจนถึงสัญญาฉบับนี้สิ้นสุดลง
เงื่อนไขการเคลียร์เกมส์ เงื่อนไขเเรก (สำหรับผู้ที่ไม่สามารถติด 1-10ของคะแนนรวมก่อนเกมส์ในปีสุดท้าย)
สามารถเคลียร์เกมส์สุดท้ายที่ทางโรงเรียนทำการสร้างขึ้น
เงื่อนไขที่สอง (สามารถชนะเกมส์ในระดับ 1-10 ของการแข่งขัน)
(ถือเป็เกมส์ใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นจะถูกสร้างกฎเเละปรับเปลี่ยนข่อมูลเพิ่มเติ่ม)
ทั้ง 10 คนสุดท้ายจะเริ่มเกมส์สุดท้ายที่โรงเรียนจัดตั้ง โดยเนื้อหาจะเริ่มแจ้งเมื่อได้รับ 10 คนสุดท้าย
กฎในระหว่างการเข้าร่วม
1. ปฏิบัติตามกฎของการเเข่งขันที่ถูกกำหนด
2. ห้ามมีการทำร้ายร่างกาย จนถึงแก่ชีวิต
3. การโกงหรือใช้วิธีทำให้เกิดความเสียหายก่อนการเเข่งขันถือเป็การผิดกฎ
4. จะต้องเข้าร่วมในการเเข่งขันเป็อย่างต่ำเดือนละสองครั้ง
5. Unclear
คารายะ เมียวโอ
ผู้จัดการการเเข่งขัน
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ขอบแสดงความเคารพอย่างสูง
ซาคุยะเงียบไปและเริ่มคิดว่าข้อสุดท้ายคืออะไร แต่ก่อนที่เค้าจะเอ๋ยปากถาม คารายะก็มองออกในทันทีพร้อมพูดเสริมถึงข้อมูลว่าบางส่วนจะรู้เมื่อเริ่มการแข่งขันขึ้น ผมคิดว่าทุกๆอย่างคงจะต้องเริ่มที่การเริ่มแข่งขันสิน้ะ เอาละ ซาคุยะคุง คุณคิดว่ายอมรับข้อเสนอนี้ได้ไหม นั้นเป็คำถามที่แทบจะไม่ต้องคิดเพราะการที่จะได้รับความปลอดภัยจากทุกๆสิ่งนะมันขึ้นอยู่กับการรับรองของคนคนนี้ นั้นสิครับผมยอมรับพันธสัญญานี้ เเละจะขอเข้าร่วมเกมส์แห่งสรรค์สร้างครับ
เอาละตอนนี้ก็เท่ากับว่า สถานะการเป็ นักเรียนของเมืองเเละโรงเรียนแห่งนี้ถูกยอมรับอย่างถูกต้อง ของทุกอย่างที่จำเป็สำหรับเธอหากเธอยัง้าอะไรเพิ่มเติม ก็สามารถใช้บัตรเครดิตไร้วงเงินได้เลยน้ะ เอาละเวลาการเริ่มเรียนและเกมส์จะแจ้งอีกที มีคำถามอะไรไหม ผมไม่มีหรอก ไม่สิจะเรียกว่าคำถามก็แปลกๆจะเรียกว่าการบอกเล่าก็ได้ครับ ผมคิดว่าคำตอบเกี่ยวกับเธอและเหตุผลที่มีการรวบรวม คีปเปอร์ เพื่อเข้ามาร่วมเเข่งกันเนี้ยมันคงเป็เื่ที่น่าแปลกและสนุกดีนะครับ หลังพูดจบผมยิ้มก่อนก้มหัวให้และบอกลา ผมเดินออกมาจนพบกับพี่สาวเอกสารอีกครั้งผมโบกมือลาเธออย่างเรียบง่าย เธอยิ้มและรับการจากลาของผม ซาคุยะ คามิโนะ ซาคุยะ นั้นคือชื่อของผม สิ้นเสียงลามันเหมือนกับผมแนะนำตัวเธออีกครั้งหลังจากครั้งแรกที่ไม่สามารถตอบคำถามให้เธอได้ เธอยังคงยิ้มแล้วยืนส่งลา
เค้าจะได้รับสิ่งที่ทำให้ความทุกข์เบาลงหรือเจ็บหนักขึ้นมันก็ขึ้นอยู่กับตัวของเค้าเองสิน้ะ คารายะ ยังคงบ่นพลางมองซาคุยะเดินจากโรงเรียนไป.....
606
