นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

ชั้น 10 ห้อง 399

 มาธูรทรุดร่างบางนั่งร้องไห้บนพื้นหน้าประตูห้อง   ผิดหวังอย่างแรง ความคิดของพี่ชายที่ไม่ยอมรับคนที่เธอเลือก  ทั้งเสียใจและน้อยใจจนห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่  ราชก้าวออกมาจากลิฟต์ มาธูรเบะปากร้องไห้ “ฉันไม่กลับไปที่นั่น ไม่ต้องตามมาค่ะ” หญิงสาวยกไม้ยกมือปัดไปปัดมา ไม่ให้ชายหนุ่มเห็นใบหน้าที่โศกเศร้าเสียใจ  ราชตัดสินใจนั่งลงข้างเธอ “คุณจะพูดว่าไม่ต้องมาตาม หรือ ไม่ให้ผมตามหาครับ”  ราชรั้งร่างเธอให้ซบที่แผ่นอกเขา ใบหูเธอแนบฟังเสียงเต้นของหัวใจที่ได้จังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นโคโลญชาย กลิ่นนั้นทำให้เปลือกตาของเธอปิดสนิท เสียงคำพูดที่ก้องขึ้นในลำคอ “มาธูร ผมเคยเสียใจมากที่สุด ตอนที่อดีตภรรยาของผมมีชู้ ผมยังจำภาพเธอกอดชายคนอื่น มันบาดใจผมจริงๆ  ผมทนดูภรรยาของตัวเองอยู่อ้อมแขนของคนอื่นไม่ได้ ผมร้องไห้หนักเหมือนคุณในตอนนี้ ผมไม่มีญาติพี่น้อง ผมเป็นลูกชายคนเดียว แต่ผมโชคดีที่แม่ผมรักผมมาก แม่ตามใจผมทุกอย่าง จะว่าไปแล้ววันนี้ผมควรอยู่กับแม่ แต่แม่ไม่ต้องการให้ผมอยู่ด้วย หลังจากที่ผมย้ายมาอยู่ที่นี่ ผมรู้จักเดฟและวินนี่ สองคนนี้มีทำให้ผมรู้จักคำว่าเพื่อนแท้  ผมรู้ว่า ผมไม่เป็นที่รักใคร่ของใครหลายๆคน แต่ผมไม่ได้สนใจในจุดนั้น หน้าที่ของผมคือ รักษาความดี สะสมความสุข แบ่งปันสิ่งที่เราสามารถแบ่งปันได้  มาธูร..คุณคือผู้หญิงคนแรกที่ผมตกหลุมรัก  ผมต้องการพูดคุยกับคุณทั้งวัน คุณมอบความสุขให้ผมพร้อมกับเสียงหัวเราะทุกครั้ง” เสียงสะอื้นของเธอหยุด  เธอถามเขากลับด้วยเสียงที่ผิดหวัง “ พี่เดฟไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันต้องการ” 

ราชโอบรัดร่างอ่อนช้อยไว้แน่น “เดฟรักคุณมาก ถ้าผมมีน้องสาวน่ารักแบบคุณ ผมก็จะดูแลคุณแบบนั้นเหมือนกัน  คนเราบางครั้งแสดงความรักไม่เป็น โดยเฉพาะกับพี่น้อง เพราะพี่น้องได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่ไม่เท่ากันก็มี บางคนรักพี่น้องมากกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง เช่นวินนี่ที่มีพี่ชายสร้างกำแพงป้องกันภัยให้กันและกัน และครอบครัวของเขามีความอบอุ่นมาก  ตอนนี้เดฟรู้ว่าคุณโตมากพอที่จะดูแลตัวเองได้ เขาค่อยๆถอยห่างออกมา เขาสร้างพื้นที่อิสระ ปล่อยคุณทำงาน  เขาเพียงน้อยใจที่คุณไม่บอกเขาก่อนว่าคุณรักผม ตอนนี้ความจริงปรากฏแล้วว่าคุณเคยบอกพี่ชาย ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้กับทุกคน” ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตากรอบสีดำ เงยหน้ามองใบหน้าของราช  “ตั้งใจฟังผมดีๆ เวลา 21ปีมันนานมาก เขาคือคนแรกที่ดูแลคุณมากกว่าคนอื่นๆ

เราควรให้ความสำคัญต่อคนที่มีชีวิตอยู่ มากกว่าคนที่จากไปแล้ว ฟังดูเหมือนไม่กตัญญูต่อพ่อแม่แต่ ถ้าไม่มีเดฟ คุณไม่สามารถมาถึงจุดนี้ได้”

ราชเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยผ้าเช็ดหน้าของเขา “เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าพี่ชายต่อว่าอีกคราวหน้าจะให้ฉันทำอะไรคะ“ ราชจุมพิตที่หน้าผากของเธอ “อยากทำอะไรก็ทำ แต่ต้องไม่ทำให้เขาเสียใจ เรามีความความทุกข์มากน้อยแค่ไหน ก็ไม่จำเป็นต้องแสดงให้เขารู้ว่าเราทุกข์เพราะเขา เราควรมอบความสุขให้คนอื่น และเราเองก็จะมีความสุข“ หญิงสาวลุกขึ้นยืน ยื่นมือจับมือคุณหมอ “คุณหมอคะ ฉันรักคุณหมอ ค่ะ“ ราชคว้าข้อมือเธอ ดึงร่างของเธอลงมานั่งในอ้อมแขนเขา ริมฝีปากทั้งคู่ประกบกันแน่น ราชผละออกด้วยคำถาม “รักผมแค่ไหนบอกให้รู้หน่อย“ สองมือเขารองศีรษะเธอ  “ไม่รู้ว่าแค่ไหนค่ะ....แต่มันเต็มใจไปหมด“ ราชเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่น “ฮ่าๆ เขาเรียกว่า รักหมดดวงใจ หรือ รักหมดใจ“ ริมฝีปากอุ่นจุมพิตเธออย่างดูดดื่ม ทั้งคู่ลืมสถานที ลืมเวลา ความรักที่เบ่งบานในหัวใจของคนทั้งสองเหมือนทั้งโลกใบมีเพียงพวกเขาสองคนในเวลานี้

เสียงฝีเท้าของชายคนหนึ่งหยุดใกล้ร่างทั้งสองพร้อมคำพูด “ขอโทษครับ คุณหมอ ผมอนุญาตขัดจังหวะ คือกล่องวงจรปิดอยู่ตรงนี้“ เจ้าหน้ารักษาความปลอดภัยชี้ที่กล้องวงจรปิดภายใน ทั้งคู่รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว  "ผมขอโทษ คือว่าอากาศเย็นสบายไปหน่อย “  มาธูรรีบสวมแว่นตา จัดเสื้อผ้าให้เข้ารูป ยืนหลบด้านหลังของคุณหมอ สีหน้าแดงระเรื่อ ราชเสยเส้นผมยิ้มให้พนักงานรปภ “ขอบคุณครับ คุณหมอ” 

ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าบานประตูคอนโดฯเดฟ  ราชกดกริ่ง  เดฟดีใจเมื่อได้ยินเสียงกริ่งที่หน้าประตู  “มาแล้วครับ สาวน้อยของผม“  วินนี่สวมกอดร่าง มาธูร..หันหน้ามองราช "คุณหมอครับ ผมอยากจะบอกอะไรคุณหมอ" นักบินหนุ่มพูดไม่จบ มาธูรถูกภาวนาคว้าตัวไปก่อน "มาธูรมาแต่งหน้าใหม่ก่อนค่ะ" คุณหมอยืนรอนักบินหนุ่มจะพูดอะไร วินนี่ชี้ไปที่มาธูร "ถ้าผมไม่เจอนิทตี้บนเครื่องบินในวันนั้น ผมเคยคิดจะขอเดฟดูแลมาธูร ผมพร้อมจะดูแลมาธูร แต่ผมตกหลุมรักนิทตี้" ราชจ้องหน้านักบินหนุ่มอย่างประหลาดใจ 

"ประหลาดใจมากใช่ไหมครับ ผมเอ็นดูเธอมาก ทรงผมที่คุณหมอทำให้เธอวันนี้สวยมากๆครับ" นักบินหนุ่มสวมกอดร่างของราช "ตอนนี้ผมรู้แล้วครับ คู่ใครคู่มันจริงๆ" 

  “ ร้องไห้จนตาบวมเลย “ สองมือเดฟโอบใบหน้าของมาธูรสำรวจสีหน้า  “ พี่ขอโทษ ” เดฟจูงมือน้องสาวมาหา วินนี่ที่ยืนอุ้มหลานสาว นิทตี้เดินเข้ามาพอดี "สองคนนี้ คือพี่ชายและพี่สะใภ้ของเรา" มาธูรพยักหน้ารับ "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ พวกเขาคือตัวเเทนของพี่ จำไว้" หยดน้ำตาร่วงจากดวงตาของเดฟ นิ้วมือเรียวๆบางเช็ดน้ำตาให้พี่ชาย "หนูรักพี่มาก พี่รู้ไหม" สองพี่น้องกอดคอกันร้องไห้ออกมา รอยยิ้มของคนรอบข้างพร้อมน้ำตาที่หลั่งให้ทั้งคู่คือความสุขที่ไม่มีคำอธิบาย

วินนี่หยิบกล่องของขวัญของเดฟวางลงบนมือของน้องสาว "มาธูร รู้ไหมว่าทำไม ผู้ชายหรือผู้หญิงมอบของขวัญ เช่นพวกสายสร้อยคอ แหวน กำไล สายข้อมือ สายข้อเท้า เพราะสิ่งเหล่านี้อยู่ใกล้ชิดผู้รับมากที่สุด  ส่วนนาฬิกาข้อมือก็มีความหมายที่น่าสนใจ  คุณหมอเลือกนาฬิกาข้อมือให้ เพราะต้องการสื่อว่าตั้งแต่นี้ไปทุกเวลานาทีของมาธู คือ เวลาของราชด้วยเหมือนกัน  ส่วนนาฬิกาข้อมือที่พี่ชายของเรามอบให้ มีความหมายที่ลึกซึ้งคือไม่ว่าน้องสาวคนนี้จะทำอะไร อยู่ที่ไหน พี่ชายก็อยู่เคียงข้างเสมอ เธอยังมีพี่ชายที่คอยเป็นห่วงใย เมื่อไรที่ทุกข์ ประตูบ้านนี้ยินดีต้อนรับเสมอไม่ห่างหายไปไหน เข้าใจไหมครับ"

ภาวนายิ้มดีใจ จับมือของมาธูรวางทาบบนฝ่ามือของราช "เรื่องร้ายๆจบลงแล้วค่ะ เรามอบเธอให้คุณหมอได้แล้วค่ะ เดฟ“ เดฟพยักหน้าวางมือของน้องสาวในอุ้งมือของราชด้วยความเต็มใจ  "ตั้งแต่วันนี้คุณหมอดูแลเธอแทนผมนะครับ ห้ามทอดทิ้ง ห้ามทำให้เธอร้องไห้“ ราชกุมมือของหญิงสาว “ผมสัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งเธอ แต่เรื่องร้องไห้ ลำบากหน่อย ผู้หญิงรุ่นนี้มีถังเก็บน้ำไว้ในตัวตลอดเวลา ผมจะซื่อสัตย์ต่อเธอทั้งหน้าและลับหลัง ไม่มีผู้หญิงคนอื่นแน่นอน“ เดฟโผเข้ากอดคุณหมอราชอย่างสนิทใจ "ผมไม่มีอะไรในใจอีกแล้วครับ" คำกล่าวของเดฟทำให้ทุกคนต่างหันมองกันด้วยรอยยิ้ม

นิทตี้กับภาวนาช่วยกันยกขนมเค้กก้อนใหม่ทรงสี่เหลี่ยมสีฟ้าอ่อน รูปปั้นตุ๊กตาตำรวจถือปืน ในท่าวิ่งตามผู้ร้าย ตุ๊กตาเจ้าสาวและเจ้าบ่าวกำลังวิ่งหนี ทุกคนหัวเราะใส่ผู้กองเดฟพร้อมกันหมด วินนี่รีบถ่ายภาพขนมเค้กพลางหัวเราะเสียงดังกว่าทุกคน  เพราะไอเดียออกแบบแต่งหน้าขนมเค้กคือนักบินหนุ่มคนนี้เอง  “ ไอ้บ้า นายออกแบบใช่ไหม ไม่มีใครกล้าคิดได้แบบนี้“ เดฟวิ่งไล่จะต่อยเพื่อนรัก

ในที่สุดรอยยิ้มของทุกคนกลับมาในครอบครัวของสามหนุ่มพร้อมกับที่มาของคำว่าเพื่อนแท้ ราชได้เพื่อนใหม่เช่นวินนี่และเดฟเพิ่มเข้าในชีวิตของเขา ความสุขนี้ในค่ำคืนจึงเป็นคืนที่น่าจดจำอีกคืนหนึ่งสำหรับพวกเขาทั้งหมด