“ช่วยด้วยยยยยยยยยยยย!” เสียงร้องลั่นก้องป่าที่ไร้ผู้คนทำให้ไซเรนสาวยกยิ้มอย่างพอใจ ภารกิจของเธอกำลังจะสำเร็จแล้ว จะได้รางวัลที่ขอไว้เสียที
พึ่บ !!
จู่ ๆ ร่างของเด็กโง่ก็หายไป และบุตรแห่งเทพนรกก็ปรากฏกายขึ้น ดวงตาแววโรจน์ด้วยความเดือดดาล ราวกับนำไฟนรกทุกขุมมาสุมอยู่ที่ดวงตาของเขา
“ฝากหมวกหน่อยนะไทเลอร์”
ส่วนไทเลอร์ในตอนนี้กำลังงงอยู่ พลางยกมือคลำหมวกบนหัวด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งเื่ที่ปีศาจนก และเื่ที่เจฟเพื่อนนักศึกษามาที่นี่ แต่ก่อนจะได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกไป นกนั่นก็กระพือปีกจนเกิดกระแสลมกระโชก แรง บ้านที่เคยสวยงามบัดนี้กลายเป็ซากไม้ที่มีแต่ปลวกและหยากไย่รุงรัง
“ไทเลอร์หนีไป!” เจฟที่ตอนนี้มองไม่เห็นคนตัวเล็กเพราะอำนาจของหมวกวิเศษ ทำได้เพียงะโขึ้นอย่างไร้ทิศทาง ตอนนี้เขารู้แล้วว่ากลิ่นสาบที่ออกมาจากโซเฟีย นักศึกษาผู้ช่วยสอนในคลาสวิชาเสรี คือกลิ่นอายปีศาจ
ไซเรนสาวบินสูงขึ้นสู่ฟ้า แล้วพุ่งตรงลงมาหาเจฟด้วยกำลังทั้งหมดที่มี แต่พลาดท่าเมื่อเทพหนุ่มหลบทันและชักดาบสัมฤทธิ์ออกมา มุ่งแทงเข้าที่ปีกซ้าย แล้วตวัดดาบฟาดฟันบั่นที่ขานกชั่ว
ปีศาจกรีดร้องโหยหวนก้องป่า เสียงมันหวีดแหลมจนทำให้ต้นไม้น้อยใหญ่ทั้งหลายไหวสั่นไปทั่วทั้งบริเวณ เวลานี้เจฟ[JN4] เป็ห่วงไทเลอร์ใจแทบขาด แต่ก็ไม่อาจเรียกหาได้จนกว่าจะฆ่าไอ้นกนี่ได้
ไทเลอร์เกาะอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่งไกลออกไป เสียงร้องแหลมเมื่อครู่ทำเอาไทเลอร์แทบทนไม่ไหว ภาพเบื้องหน้าเขานั้นประหลาดที่สุดเท่าที่คนคนหนึ่งจะพานพบ เพื่อนที่มหาวิทยาลัยกำลังถือดาบสู้กับครึ่งนกครึ่งคนอย่างสูสี นี่มันเื่บ้าอะไรกัน
จู่ ๆ าแและเืสดของศัตรูก็สมานเข้าหากันอย่างน่าอัศจรรย์ เจฟอึ้งไปชั่วขณะ คุณสมบัติรักษาตนเองเป็สิ่งที่เทพพึงมี แต่ไม่ใช่ปีศาจเดนนรกนี่จะมีได้
เืนักรบแผ่ซ่านไปทั่วร่างเจฟ เร้าให้กำดาบแน่นแล้ววิ่งแหวกอากาศสุดกำลัง เป้าหมายคือบั่นคอ แต่ก็พลาดท่าอีกครั้ง เมื่อมันไหวตัวทันโฉบหนีปลายดาบ แล้วใช้กรงเล็บตวัดใส่จนเกิดรอยสามขีดยาวกลางหลัง
จากนั้นมันก็บินขึ้นไปอยู่เหนือหัว พร้อมกับแสยะยิ้มอันน่าขนลุก ไม่มีอะไรน่าเกรงกลัวอีกต่อไปเมื่อพบว่าาแสามารถหายเองได้เป็ปลิดทิ้ง นางจะถูกกล่าวขานว่าเป็ปีศาจที่สามารถสังหารบุตรแห่งเทพฮาเดสได้ กรงเล็บแหลมกางออก แล้วเล็งไปยังหัวของเทพ แต่กลับผิดคาดเมื่อเทพก้มต่ำกลิ้งตัวไปกับพื้นแล้วแทงดาบเข้าข้างหลังจนทะลุมายังด้านหน้า
เจฟชักดาบออก พร้อมเืคาวที่กระฉูดออกมา แต่แล้วาแใหญ่ก็สมานกันอีกครั้ง ภาพนั้นทำให้เขาวิตกไม่น้อย
ร่างสูงหยัดตัวขึ้นอีกครั้ง แหงนมองนกั์ที่บินโฉบร่อนวนอยู่บนฟ้า ราวกับว่ากำลังจะยั่วยุโทสะกัน มันตั้งท่าจะพุ่งลงมาอีกครั้ง ไวกว่าความคิด เจฟวิ่งขึ้นไปบนยอดต้นไม้สูง แล้วะโลงมาตั้งดาบตรง
ฉัวะ!!
ดาบคู่ใจแยกร่างนกเลวออกเป็สองซีกและกระเด็นตกไกลกันคนละฟากจนมิอาจมารวมร่างเพื่อนสมานแผลได้อีก
ไทเลอร์เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนตัวสูง เจฟหันหน้ามาตามเสียงฝีเท้าวิ่งย่ำใบไม้ดังกรอบแกรบจึงรู้ว่าใครกำลังเดินมา แล้วเสียงนั้นก็หยุดลงตรงหน้าเขา
“ถอดหมวกออกสิ” ไทเลอร์ไม่เข้าใจแต่ก็ยอมทำแต่โดยดี ทันทีที่ถอดหมวกออก ร่างของเขาก็ปรากฎต่อหน้าบุตรแห่งฮาเดส
“พี่โซเฟียเป็ตัวอะไร แล้วทำไมนายมีดาบแล้ว ทำไม-”
“มันถามหาอะไรจากนาย...ไทเลอร์”
“มันพูดถึง...ไข่มุก ใช่ ไข่มุกดำ เราไม่เข้าใจ” ไทเลอร์พูดพลางขมวดคิ้ว
เจฟนึกตำหนิตัวเองที่ในเวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์มาคิดว่าไทเลอร์นั้นโคตรน่ารัก แต่ทันใดนั้นร่างสูงก็ทรุดเข่าลงกับพื้น พร้อมกับเริ่มหอบหายใจถี่ เพราะพิษจากาแ
“เจฟ เป็อะไรรึเปล่า!” ร่างเล็กโถมเข้าหาเพื่อสำรวจร่างกายของเพื่อนร่วมชั้น ก่อนจะเห็นาแขนาดใหญ่กลางหลัง “เจฟ หันหลังให้เราดูเลย”
น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความห่วงใยนั่นทำให้เจฟดีใจจนแทบหายเจ็บ แต่คำถามหลังจากนั้นกลับทำให้บุตรแห่งเทพนรกพูดอะไรไม่ออก
“ทำไม...เืของเจฟเป็สีทอง”
116
